ማርች

ማርች 1

«እግዚአብሔርን ጠብቅ» (መዝሙር 27:14)።

ይህ ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ምን ያህል ጊዜ ተነግሯል! ነገር ግን ምን ያህል ጥቂት ተረድተነዋል! ያ የጥንቱ መነኩሴ «የእግዚአብሔርን ሀልዎት መለማመድ» ብሎ የሚጠራው ይህ ነው። የጸሎት ልማድ ነው። የሚለምን ብቻ ሳይሆን የሚቀበልም የማያቋርጥ ኅብረት ነው። ሰዎች ብዙ ጊዜ እንድንጸልይላቸው ይለምኑናል፤ እኛም እንዲህ ልንላቸው ግድ ይሆንብናል፦ «እንዴ፣ እግዚአብሔር ስለ አንተ ያቀረብነውን ጸሎት መልሶታል፤ አሁን አንተ መልሱን ልትቀበል ይገባሃል። መልሱ እየጠበቀህ ነው፤ አንተም እግዚአብሔርን በመጠበቅ ልትቀበለው ይገባሃል።»

ኃይልን የሚያድሰው ይህ ነው፤ በዚህም እንደ ንስር በክንፍ እንወጣለን፤ እንሮጣለን አንታክትም፤ እንሄዳለን አንደክምም። ልባችን ሙላቱን በአንድ ትንፋሽ ብቻ ወስዶ ለመጨረስ እጅግ ሰፊ ነው። ሕይወቱን ራሱን እስክንመጥ ድረስ በሀልዎቱ ከባቢ አየር ውስጥ ልንኖር ይገባናል። የመንፈሳዊ ጥልቀትና ዕረፍት፣ የኃይልና የሙላት፣ የፍቅርና የጸሎት፣ የተስፋና የተቀደሰ ጠቃሚነት ምሥጢር ይህ ነው። «አዎን፥ እግዚአብሔርን ጠብቅ።»

በተባረከው የምሕረት ዙፋን ፊት በኅብረት እጠብቃለሁ፤ ጌታን እጠብቃለሁ፣ በጣፋጭ ዕረፍት እጠብቃለሁ፤ ከሙላቱ እጠጣለሁ፤ በእግሩ ሥር ተቀምጫለሁ፤ የቃሉንም ሹክሹክታ አደምጣለሁ።

ማርች 2

«መልካሙን አደራ … በመንፈስ ቅዱስ ጠብቅ» (2ኛ ጢሞቴዎስ 1:14)።

እግዚአብሔር ልባችንን በድልና በንጽሕና የሚጠብቅ ኃይልን በውስጣችን ይሰጠናል። «መልካሙን አደራ በእኛ በሚኖረው በመንፈስ ቅዱስ ጠብቅ።» ይህ ኃይል መንፈስ ቅዱስ ነው፤ ማናቸውም የክፉ ሐሳብ ወይም ምክር በልባችን ውስጥ በተነሣ ጊዜ፣ ንቁው ሕሊና ያንን እንዲያስወጣው መንፈስ ቅዱስን ወዲያውኑ ሊጠራው ይችላል፤ እርሱም በእምነት ወይም በጸሎት ትእዛዝ ያስወጣዋል፤ እኛም ልንጠበቅ ፈቃደኞች እስከ ሆንን ድረስ በንጽሕና ይጠብቀናል። ነገር ግን ፈቃዳችን ለክፉው እጅ ሰጥቶ ሲስማማ መንፈስ ቅዱስ ክፉውን አያስወጣውም። እንግዲያስ እግዚአብሔር በተቀደሰ ትጋት እንድንቆም ይጠይቀናል፤ እኛም መልካሙን አጥብቀን ስንይዝ እርሱ ከምናስበው እጅግ አብልጦ ያደርግልናል፤ ደግሞም በውስጣችን የትጋት መንፈስ ይሆንልናል፤ ክፉውን ያሳየናል፣ እንድንለየውም ያስችለናል፤ እንዲያስወግደውና እንዲያጠፋውም ወደ እርሱ እንድናመጣው ያደርገናል።

«የኢየሱስ መንፈስ ሆይ፣ ለአንተ ብቻ ስፍራ እስኪኖረን ድረስ ሙላን!»

ኦ፣ ልብን እንደሚመረምር እሳት ና፤ ኦ፣ ኃጢአትን እንደሚያነጻ ጐርፍ ና፤ በተቀደሰ ናፍቆት አቃጥለን፤ በእግዚአብሔርም ሙላት ሙላን።

ማርች 3

«ቅጣት ሁሉ ለጊዜው የሚያሳዝን እንጂ ደስ የሚያሰኝ አይመስልም፥ ዳሩ ግን በኋላ …» (ዕብራውያን 12:11)።

እግዚአብሔር በተቃርኖዎችና በተገላቢጦሽ ነገሮች መሥራትን የሚወድድ ይመስላል። በጸጋ ለውጦች ውስጥ መራራው የጣፋጩ መሠረት ነው፤ ሌሊት የቀን እናት ናት፤ ሞትም የሕይወት በር ነው።

ብዙ ሰዎች ኃይልን ይፈልጋሉ። ታዲያ ኃይል እንዴት ይመነጫል? በቅርቡ የትራም ሞተሮች ኤሌክትሪክ የሚያገኙበትን ታላቅ ፋብሪካ አልፈን ሄድን። የቍጥር የሌላቸውን መንኰራኵሮች ጥዝታና ጩኸት ሰማን፤ ወዳጃችንንም «ኃይሉን እንዴት ያመነጩታል?» ብለን ጠየቅነው። እርሱም «እንዴ፣ በእነዚያ መንኰራኵሮች መሽከርከርና በሚፈጥሩት ፍትጊያ ብቻ ነው» አለ። «መፋተጉ የኤሌክትሪክ ጅረቱን ይፈጥራል።»

ነገሩ እጅግ ቀላል ነው፤ ትንሽ ሙከራም ለማንም ሰው ያረጋግጥለታል።

እንዲሁም እግዚአብሔር በሕይወትህ ውስጥ ተጨማሪ ኃይል ሊያመጣ ሲወድ ተጨማሪ ግፊትን ያመጣል። በብርቱ መፋተግ መንፈሳዊ ኃይልን እያመነጨ ነው። አንዳንዶቻችን ይህን አንወደውም። አንዳንዶቻችን አናስተውለውም፤ ኃይሉን ተቀብለን ከሚያሠቃየው ምክንያት በላይ ከፍ ለማለት ከመጠቀም ይልቅ ከግፊቱ ልንሸሽ እንሞክራለን።

ማርች 4

«በሁሉም መንፈስ ቅዱስ ሞላባቸው» (የሐዋርያት ሥራ 2:4)።

የመንፈሳዊ ንጽሕና፣ የድልና የደስታ፣ የሥጋዊ ሕይወትና የፈውስ፣ ለአገልግሎትም የሚያስፈልገው የኃይል ሁሉ የተባረከ ምሥጢር ይህ ነው። በመንፈስ ስንሞላ ለራስ ወይም ለኃጢአት፣ ለመነጫነጭ ወይም ለጭንቀት ስፍራ አይኖርም። በመንፈስ ስንሞላ፣ በእሳት የጋለ ብረት የሚነካውን ውኃ እንደሚገፋ፣ እንዲሁ በአየር ውስጥ ያሉትን የበሽታ ነገሮች እንገፋለን። በመንፈስ ስንሞላ ለአገልግሎት ሁልጊዜ ዝግጁዎች ነን፤ ሰይጣንም መንፈስ ቅዱስ በተቀደሰ የነበልባል ልብሱ እንደ ሸፈነን ሲያገኝ ፊቱን መልሶ ይሄዳል። የድልና የኃይል ስፍራ በግማሽ መሞላት አይደለም፤ በመንፈስ መሞላት ነው።

ይህ መብት ብቻ አይደለም፤ ትእዛዝም ነው፤ ትእዛዙን የሰጠውም እርሱ ባዶ በሆነ፣ በቅንና በሚታመን ልብ ወደ እርሱ ብናመጣው፣ መብታችንንም በኢየሱስ ስም ለእግዚአብሔርም ክብር ብንጠይቅ፣ እንድንፈጽመው ያስችለናል።

መንፈስ ቅዱስ ሆይ፣ እንኳን ደህና መጣህ እልሃለሁ፤ ና፣ ቅዱስ እንግዳዬ ሁን፤ ሰማያዊ ርግብ ሆይ፣ በደረቴ ውስጥ መኖሪያህን አድርግ፣ ጎጆህንም ሥራ፤ ወደ ሙላትህ ሁሉ ምራኝ፤ ወደ ተስፋ ወደ ሰጠኸው ዕረፍትህ አድርሰኝ፤ መንፈስ ቅዱስ ሆይ፣ እንኳን ደህና መጣህ እልሃለሁ፤ ና፣ ቅዱስ እንግዳዬ ሁን።

ማርች 5

«እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ» (ዮሐንስ 16:33)።

ክርስቶስ አራቱን አስፈሪ ጠላቶቻችንን—ኃጢአትን፣ ሕመምን፣ ሐዘንንና ሰይጣንን—እያንዳንዳቸውን ስለ እኛ አሸንፏቸዋል። ኃጢአታችንን ተሸክሟል፤ እኛም ሁሉን፣ ኃጢአተኛ ተፈጥሮአችንን ራሱን እንኳ ሳይቀር፣ በእርሱ ላይ ልንጥል እንችላለን። «ስለ አንተ አሸንፌአለሁ።» ሕመማችንን ተሸክሟል፤ እኛም ከቀድሞ ድካሞቻችን ራሳችንን ለይተን ወደ ክቡር ሕይወቱና ብርታቱ ከፍ ልንል እንችላለን። ሐዘናችንን ተሸክሟል፤ እኛም አንዲት ጭንቀት እንኳ ልንሸከም አይገባንም፤ ይልቁንም ሁልጊዜ ደስ ይበለን፤ በመከራም ደግሞ እንመካ። ሰይጣንንም ደግሞ ስለ እኛ ድል አድርጎታል፤ ገፍፎ፣ አዋርዶ፣ የራሱ ጥላ ብቻ አድርጎ በመስቀል ላይ ቸንክሮ ትቶታል። አሁንም የሚቀረን ፍጹሙን ማስተስረያውን መጠየቅና ድላችንን ማወጅ ብቻ ነው፤ እንዲሁም «ከበጉ ደም የተነሣ ከምስክራችንም ቃል የተነሣ ድል እንነሣዋለን።»

ወዳጆች ሆይ፣ ኃጢአትን እያሸነፍን ነውን? ሕመምን እያሸነፍን ነውን? ሐዘንን እያሸነፍን ነውን? ሰይጣንን እያሸነፍን ነውን?

ትግሉ ቢረዝም እንኳ አትፍራ፤ ጠላትም ቢበረታ አትዛል፤ በክቡር አለቃህ ኃይል ታመን፤ ከእርሱ ጋር አንዲት አጭር ሰዓት ትጋ፤ «ተከተለኝ፤ ስለ አንተ አሸንፌአለሁ» ብሎ ሲጠራህ ስማው።

ማርች 6

«በራስህ ማስተዋል አትደገፍ» (ምሳሌ 3:5)።

በሰው ጥበብ መደገፍ—የራሳችንም ሆነ የሌሎች ጥበብ—እምነትን ያደናቅፋል። ዲያብሎስ ለሔዋን ያቀረበው የመጀመሪያው መያዣ የጥበብ ስጦታ ነበር፤ እርስዋም ለዚህ ብላ እምነቷን ሸጠች። «እንደ እግዚአብሔር መልካምንና ክፉን የምታውቁ ትሆናላችሁ» አላት፤ ማወቅ ከጀመረችበት ሰዓት ጀምሮም መታመንን አቆመች። ተስፋይቱን ምድር በጥንት ዘመን ከእስራኤል ያሳጡ ሰላዮቹ ነበሩ። እግዚአብሔር እውነትን ተናግሮ እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ በምርመራ ለማወቅ ምድሪቱን እንሰልል የሚለው የሞኝነት ሐሳባቸው፣ ለአንድ ትውልድ ሁሉ የከነዓንን ደጆች የዘጋውን አስከፊ የአለማመን ፍንዳታ አስከተለ። የእነዚህ ሰላዮች ስሞች ሁሉ ማለት ይቻላል የሰውን ጥበብ፣ ታላቅነትና ዝና የሚያመለክቱ መሆናቸው እጅግ ትርጉም ያለው ነገር ነው።

እንዲሁም በክርስቶስ ዘመን አይሁድን እርሱን ከመቀበል ያገዳቸው ለአባቶቻቸው ወግና ለሰዎች አስተያየት ባርያ መሆናቸው ነበር። እርሱም «እርስ በርሳችሁ ክብር የምትቀባበሉ ከአንዱም ከእግዚአብሔር ያለውን ክብር የማትፈልጉ፥ እንዴት ልታምኑ ትችላላችሁ?» ብሎ ጠየቀ።

እንግዲህ በፍጹም ልባችን በእርሱ እንታመን፤ በራሳችንም ማስተዋል አንደገፍ።

ማርች 7

«ከሚቀበል ይልቅ የሚሰጥ ብፁዕ ነው» (የሐዋርያት ሥራ 20:35)።

በምድራዊና በሰማያዊ ፍቅር መካከል ያለውን ልዩነት እንዴት እናውቃለን? አንዱ መድረሻው ራሳችን ነው፤ በከፊልም የራሱን እርካታ የሚፈልግ ራሳችን ነው። ሌላው ግን ወደ እግዚአብሔርና ወደ ሌሎች ይዘረጋል፤ ደስታውንም እርሱን በማክበርና እነርሱን በመባረክ ያገኛል። ፍቅር ራስ ወዳድ አለመሆን ነው፤ ራስ ወዳድነትን ያልተወ ፍቅርም መለኮታዊ አይደለም። ስለ ሌሎች ምን ያህል እንጸልያለን? ስለ ራሳችንስ ምን ያህል? የማንነታችን ማእከል ምንድን ነው? ራሳችን ነን ወይስ ጌታችንና ሕዝቡ ሥራውም? ጌታ የዚያን ታላቅ እውነት ትርጉም ይበልጥ በሙላት እንድናውቅ ይርዳን፦ «ከሚቀበል ይልቅ የሚሰጥ ብፁዕ ነው።» «ነፍሱን ሊያድን የሚወድ ሁሉ ያጠፋታል፥ ስለ እኔና ስለ ወንጌል ነፍሱን የሚያጠፋ ሁሉ ግን ለዘላለም ሕይወት ይጠብቃታል።»

የከበረ መዝገብ አግኝተሃልን? ለሌላው አስተላልፈው። ቅዱስ ደስታ አግኝተሃልን? ለሌላው አስተላልፈው። መስጠት እጥፍ ሆኖ መያዝ ነው፤ ፍቅር በረከትን ሁሉ እጥፍ ያደርጋል፤ ወደ ከፍተኛ አገልግሎት እየገሠገሥህ፣ ለሌላው አስተላልፈው።

ማርች 8

«እንግዴህ … ለምኑት» (ሉቃስ 10:2)።

የሚስዮናዊነትን ሥራ የሚያንቀሳቅሰው ኃያል ሞተር ጸሎት ነው። «እንግዴህ የመከሩን ጌታ ለመከሩ ሠራተኞች እንዲልክ ለምኑት።»

እግዚአብሔር በየቀኑ በመንፈስ ቅዱስ የሰዎችን ልብ እንዲነካ፣ ወደ ውጭ አገር ሄደው ወንጌልን ለመስበክ ግድ እንዲሆንባቸውም እንለምነዋለን። አሕዛብ እየጠፉ እንደ ሆኑና ደማቸውም በነፍሳቸው ላይ እንደሚሆን በሚያስደነግጥ ርግጠኝነት በሌሊት እንዲቀሰቅሳቸው እንለምነዋለን፤ እግዚአብሔርም «የንጉሡ ጉዳይ ችኰላ ያስፈልገዋል» የሚል ስሜት ያደረባቸውን ሰዎች በየቀኑ ወደ እኛ በመላክ ጸሎቱን እየመለሰ ነው።

ወዳጆች ሆይ፣ ጸልዩ፣ ጸልዩ፣ ጸልዩ፤ ዕጣኑም ወደ ሰማያት ሲወጣ ከእኵል ሰዓት በላይ ለሚሆን ጊዜ «ዝምታ በሰማይ ሆነ» እንደ ተባለው ይሆናል፤ የእሳቱም ፍም ወደ ምድር ይፈስሳል፤ የጌታ መምጣትም መቅረብ ይጀምራል። የመከሩ ጌታ ሠራተኞችን ወደ መከሩ እስኪያስወጣ ድረስ ጸልዩ።

ከሰማያት መሠዊያ የሰማያዊውን እሳት ፍም ላክ፤ ጸሎታችን እንደ ዕጣን እስኪወጣ ድረስ ልባችንን በብርቱ ናፍቆት ሙላ።

ማርች 9

«ልትመላለሱ እግዚአብሔርንም ደስ ልታሰኙ እንዴት እንደሚገባችሁ» (1ኛ ተሰሎንቄ 4:1)።

ጌታ በሾማቸው ስፍራ ያሉ ስንት የተወደዱ ክርስቲያኖች ናቸው፤ ሆኖም ዲያብሎስ ጌታን ፈጽሞ ደስ እንዳላሰኙ በሚሰማቸው ግልጽ ያልሆነ ስሜት ሕይወታቸውን ያውካል! እግዚአብሔር በሰጣቸው ስፍራ ተደላድለው ብቻ ቢቀመጡና ስለ እርሱ ብለው በጣፋጭነትና በፍቅር ቢሞሉት ኖሮ፣ በልባቸው ውስጥ የበለጠ ደስታ፣ በሕይወታቸውም የበለጠ ኃይል በኖረ ነበር። እግዚአብሔር ሁላችንንም በልዩ ልዩ ስፍራ ይፈልገናል፤ ለእርሱ ብዙ ለመሥራት የሚያስችለውም ምሥጢር ስፍራችንን ከእርሱ እንደ ተሰጠን፣ በዚያም ያለንን አገልግሎት እርሱን ደስ እንደሚያሰኝ አድርገን መቀበል ነው። በታላቁ ፋብሪካና ማሽን ውስጥ ለታላቁ የሚያሽከረክር መንኰራኵርና ፒስተን ብቻ ሳይሆን ለትንሽዋ ብሎንና ምስማርም ስፍራ አለ፤ እንዲሁም እግዚአብሔር ትናንሽ ብሎኖች አሉት፤ ሥራቸውም እርሱ ባኖራቸው ስፍራ መቆየት ብቻ ነው፤ በዚያ እንዲሆኑ እንደሚፈልግ፣ ለእርሱ ብለው በሚሞሉአቸውም ትናንሽ ስፍራዎች ሕይወታቸውን እጅግ ጠቃሚ እያደረገ እንደ ሆነ ማመን ነው።

ሁሉም ሊያደርገው የሚችል አንድ ነገር አለ፤ ጠቢብም ብርቱም ባትሆን፣ እውነተኛ ረዳት ልትሆን ትችላለህ፤ ወዳጆች ጥቂቶች ሲሆኑ ልትቆም ትችላለህ፤ ብቸኛ የሆነ አንድ ልብ ያስፈልግሃል፤ ወደ ፊት እንዲሄድ ልትረዳው ትችላለህ።

ማርች 10

«አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል» (ፊልጵስዩስ 4:7)።

ይህ ከእግዚአብሔር ጋር ያለ ሰላም አይደለም፤ የእግዚአብሔር ሰላም እንጂ። «አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም» በነፍስ ውስጥ ያለ የእግዚአብሔር እስትንፋስ ራሱ ነው። ሊጠብቀው የሚችል እርሱ ብቻ ነው፤ «ምንም ነገር እንዳያሰናክለን» አድርጎም ሊጠብቀው ይችላል። ወዳጆች ሆይ፣ በዚያ ስፍራ ናችሁን?

የእግዚአብሔር ዕረፍት የመጣው ሥራው ከተፈጸመ በኋላ ነበር፤ የእኛም እንዲሁ ነው። የክርስትና ሕይወታችንን የምንጀምረው ራሳችንን ለማዳን በሥጋ ኃይል በመሥራት፣ በመሞከርና በመታገል ነው። በመጨረሻ ከራሳችን ሥራ ማረፍ በቻልን ጊዜ፣ እግዚአብሔር በተባረከ ዕረፍቱ ይገባል፤ የራሱንም መለኮታዊ ሥራ በእኛ ውስጥ ይሠራል።

ኦ! የተስፋንና የተቀደሰ ደስታን ክቡር ቃል ሰምተሃልን? ከላይ ከሰማይ የፍቅሩ ድምፅ በጆሮዬ ላይ ያስተጋባል፤ የተባረከው አጽናኝ መጥቷል፤ ክርስቶስም በቅርቡ ይመጣል። ኦ፣ የምትቃትቱ ልቦች ሆይ፣ እርዳታ ቅርብ ነው፤ አጽናኙ ቅርብ ነው፤ ወደ ንጉሣችን ሊያመጣን፣ በፊቱም ለመቅረብ ሊያበቃን ይመጣል። አጽናኙ በመምጣቱ ደስ ይለኛል፤ ክርስቶስም በቅርቡ ይመጣል።

ማርች 11

«የተመረጠ ትውልድ፥ የንጉሥ ካህናት፥ ቅዱስ ሕዝብ፥ ለርስቱ የተለየ ወገን ናችሁ» (1ኛ ጴጥሮስ 2:9)።

እግዚአብሔር አስቀድሞ ከተጠራ ሕዝብ መካከል ሌላ ሕዝብን የሚጠራበትን አስደናቂ መንገድ በቅርቡ እጅግ ስናስብ ቆይተናል። «ኤክሌሲያ» ወይም ቤተ ክርስቲያን የሚለው ቃል «የተጠሩ» ማለት ነው፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ሙሽራው እንዲሆኑ፣ ለመምጣቱም በልዩ ሁኔታ የተዘጋጁ እንዲሆኑ፣ ከቤተ ክርስቲያን መካከል ደግሞ ይበልጥ የተመረጠ ማኅበርን እየጠራ ነው።

የዚህን ጥሩ ምሳሌ በጌዴዎን ታሪክ ውስጥ እናያለን። መጀመሪያ የአቢዔዝርን መለከት በነፋ ጊዜ ከሠላሳ ሺህ የሚበልጡ ሰዎች ወደ እርሱ ተሰበሰቡ፤ ነገር ግን እነዚህ መለየት ነበረባቸው፤ ስለዚህ ድፍረታቸውን የሚመለከት የመጀመሪያ ፈተና ቀረበ፤ ከአሥር ሺህ በቀር ሁሉም ተመለሱ። ነገር ግን ከተመረጡት መካከል ደግሞ ሌላ ምርጫ መሆን ነበረበት፤ ስለዚህ ጥንቃቄአቸውን፣ ብልሃታቸውንና የዓላማቸውን አንድነት የሚመለከት ሁለተኛ ፈተና ቀረበ፤ ከሦስት መቶው በቀር ሁሉም ተለዩ። በዚህችም ጥቂት የተመረጠች ጭፍራ በምድያማውያን ላይ ሰንደቁን አነሣ፤ በእግዚአብሔርም ኃይል ክቡር ድሉን ተቀዳጀ። እንዲሁም ዳግመኛ በዘመናችን ጌታ ሦስት መቶዎቹን እየመረጠ ነው፤ በእነርሱም ገና ዓለምን ለራሱ ያሸንፋል። እኛም «ፈጽመው የተለዩት» ሕዝብ ወገን መሆናችንን እናረጋግጥ።

ማርች 12

«በምድረ በዳ ብቻቸውን በሆነ መንገድ ተቅበዘበዙ» (መዝሙር 107:4)።

የጌታን ሰልፍ የሚዋጉ ሁሉ ለሰዎች መልካም አስተያየት ሁሉና ለሰው ውዳሴ ሽንገላ ሁሉ መሞትን ሊቀበሉ ይገባቸዋል። ለእግዚአብሔር ልጆች መልካም አስተያየት እንኳ ልዩ ፈቃድ ልትሰጥ አትችልም። ተንኰለኛው ባላጋራ ይህን ደግሞ ለሥጋ መማረኪያ ማድረግ እጅግ ቀላል ይሆንለታል። እግዚአብሔር የባልንጀሮቻችንን ይሁንታ ሲልክልን መልካም ነው፤ ነገር ግን በሕይወታችን ውስጥ ፈጽሞ የሥራችን መነሻ ልናደርገው አይገባንም፤ ይልቁንም «ብቻውን በሆነው መንገድ»ና በብቸኛው «ምድረ በዳ» ልንረካ ይገባናል።

እንዲህ ያሉ የሥራ መነሻዎች ሁሉ መርዝ ናቸው፤ ለእግዚአብሔር ክብርን የምትሰጥበትን ብርታት ከአንተ የሚወስዱ ናቸው። የጌታን ፊት የሚያዩ ሁሉ እርስ በርሳቸውም ይተያያሉ ማለት አይደለም።

የእግዚአብሔር ሰው ከእግዚአብሔር ጋር ብቻውን ሊመላለስ ይገባዋል። ጌታ እንደሚያውቅ፣ እግዚአብሔር እንደሚያውቅ በማወቁ ሊረካ ይገባዋል። በውስጣችን ላለው ሥጋዊ ሰው ወደ ሰዎች ፊት፣ ወደ ሰዎች ሐሳብና ርኅራኄ ተመልሶ መደገፍ እጅግ የሚያሳርፍ ነገር ስለ ሆነ፣ ብዙ ጊዜ ራሳችንን እናታልላለን፤ እንደ እኛው ትል በሆነ በአንድ ሰው ምድራዊ ርኅራኄ ላይ ብቻ እያረፍን ሳለን «የወንድማማች ፍቅር» እንደ ሆነ እናስባለን!

ማርች 13

«በእግዚአብሔር ፍቅር ራሳችሁን ጠብቁ» (ይሁዳ 21)።

ከጥቂት ጊዜ በፊት እጅግ ውብ የሆነ የፀሐይ መጥለቅን እየተደሰትንበት ነበር። የምዕራቡ ሰማይ የወርቅ ደሴቶች የተሰበሰቡበት ታላቅ የደሴቶች ባሕር ይመስል ነበር፤ በሩቅ ያሉትም ክምሮች ወደ ላይ ተነሥተው ታላላቅ የክብር ተራሮች ሆኑ። ከምዕራብ ወደ ምሥራቁ አድማስ መለስ ብለን ስንመለከት፣ የሰማዩ ቀለም እጅግ ያማረ ስለ ነበር ራሱን በከባቢ አየሩ ሁሉ ላይ የሚያንጸባርቅ ይመስል ነበር። ምድር ሁሉ በክብር ታበራ ነበር። እርሻዎቹ ወደ እንግዳ ቀይ ብልጽግና ተለውጠው ነበር፤ ምድርም በሰማይ ጠል የታጠበች ትመስል ነበር።

እንዲሁም የእግዚአብሔር ፍቅር በሰማያዊው ሰማያችን ሁሉ ላይ ሲያበራ፣ በታች ያለውን ሁሉ ይሸፍናል፤ ሕይወትም በብርሃኑ ያበራል። ከባድ የነበሩ ነገሮች ቀላል ይሆናሉ። የሚወጉ የነበሩ ነገሮች ጣፋጭ ይሆናሉ። ድካም ሸክሙን ያጣል፤ ሐዘንም በተስፋና በደስታ የብር ጠርዝ ይለብሳል።

በፍቅሩ የምንኖርባቸው ሁለት መንገዶች አሉ። አንዱ የማያቋርጥ መታመን ነው፤ ሌላው የማያቋርጥ መታዘዝ ነው፤ የራሱ ቃልም ለሁለቱም መልእክት ይሰጣል። «ትእዛዜን ብትጠብቁ በፍቅሬ ትኖራላችሁ፤ እኔ የአባቴን ትእዛዝ እንደ ጠበቅሁ በፍቅሩም እንደምኖር።»

ማርች 14

«እኛ ፍጥረቱ ነን» (ኤፌሶን 2:10)።

ክርስቶስ እርሱን እንድናገለግል የሚልከን በራሳችን ብርታት ሳይሆን በእርሱ ባለጠግነትና ኃይል ነው። «እኛ ፍጥረቱ ነንና፤ እንመላለስበት ዘንድ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያዘጋጀውን መልካሙን ሥራ ለማድረግ በክርስቶስ ኢየሱስ ተፈጠርን።» እነዚህን ሥራዎች እኛ ልናዘጋጃቸው አይገባንም፤ ይልቁንም ለሕይወታችን ለእያንዳንዱ አጋጣሚ በልካችን እንደ ተሰፉ ልብሶች ልንለብሳቸው ይገባናል።

በእምነት ልንቀበላቸውና በሥራው ወደ ፊት ልንሄድ ይገባናል፤ ይህንም የምናደርገው እርሱ ከእኛ ጋር፣ በውስጣችንም እንዳለ፣ ሥራችን ለሚጠይቀው ጥበብ፣ እምነት፣ ፍቅር፣ ጸሎት፣ ኃይልና ጸጋና ስጦታ ሁሉ የሚበቃን እርሱ እንደ ሆነ እያመንን ነው። በዚህ የእምነት ሥራ ውስጥ ድካምና አቅመ ቢስነት ሊሰማን፣ የኃይልም ስሜት ጥቂት ብቻ ሊኖረን ይችላል። ነገር ግን ብናምንና ወደ ፊት ብንሄድ፣ እርሱ ኃይሉ ይሆናል፤ ፍሬውንም ይልካል።

ከምናቀርባቸው አገልግሎቶች እጅግ ጠቃሚ የሆኑት እንደ ምድረ በዳ ጣፋጭ ፍሬዎች ከመካንነት ሰዓታት የሚበቅሉ ናቸው። «ወደ ምድረ በዳ አመጣታለሁ፤ ከዚያም የወይን ቦታዋን እሰጣታለሁ።» በእምነት መመላለስን ብቻ ሳይሆን በእምነት መሥራትንም እንማር፤ ያን ጊዜም የእምነታችንን ፍጻሜ እንኳ፣ የክቡራን ነፍሳትን መዳን እንቀበላለን፤ ሕይወታችንም በዘላለም ሁሉ የሚገለጥ ፍሬ ያፈራል።

ማርች 15

«በፍቅሬ ኑሩ» (ዮሐንስ 15:9)።

ልንኖርባቸው የምንችል ብዙ ከባቢ አየሮች አሉ። አንዳንድ ሰዎች በሐሳብ ከባቢ አየር ውስጥ ይኖራሉ። ፊታቸው አሳቢ፣ አእምሮአቸውም ምሁራዊ ነው። የሚኖሩት በሐሳቦቻቸው፣ ስለ እውነት ባላቸው ግንዛቤ፣ በምርጫዎቻቸውና ውበትን በሚያደንቀው ተፈጥሮአቸው ውስጥ ነው። ደግሞም አንዳንድ ሰዎች በእንስሳዊ ተፈጥሮአቸው፣ በሥጋና በዓይን ምኞት፣ በሥጋዊ ስሜት ሕይወት ሻካራና ዝቅተኛ ከባቢ አየር ውስጥ ወይም ከዚህም በከፋ ነገር ውስጥ ይኖራሉ። ደግሞም አንዳንዶች በግዴታ ዓለም ውስጥ ይኖራሉ። የሕይወታቸው ዋነኛ መለያ ሕሊና ነው፤ ይህም የሕይወትን ቀላል ነጻነትና ደስታ የሚወስድ አንድ ዓይነት ጥላ የመሰለ ፍርሃትን ይዞ ይመጣል፤ ሆኖም ሊከራከሩበት ወይም ሊጠራጠሩት የማይቻል ቅንነት፣ ቀጥተኛነት፣ የዓላማና የአካሄድ ጥብቅነት አለበት።

ክርስቶስ ግን በፍቅር ከባቢ አየር ውስጥ እንድንኖር ያዘናል። «አብ እንደ ወደደኝ እኔ ደግሞ ወደድኋችሁ፤ በፍቅሬ ኑሩ።» በመጀመሪያው ቋንቋ ቃሉ «በፍቅሬ ውስጥ ኑሩ» ማለት ነው። ፍቅር እኛ ሁልጊዜ እንድንኖርበት የሚወድደው ከባቢ አየር ነው፤ ይህም ሁልጊዜ እንደሚወድደን ማመንና ጣፋጭ ይሁንታውንና ርኅሩኅ ክብካቤውን መጠየቅ ነው። የፍቅር ሕይወት ይህ ነው።

ማርች 16

«እግዚአብሔር ጸጋንና ክብርን ይሰጣል» (መዝሙር 84:11)።

እግዚአብሔር ጸጋንና ክብርን ይሰጣል። ይህ ክብር የሚለው ቃል ለመተርጐም፣ ለመበየንና ለማብራራት እጅግ አስቸጋሪ ነው፤ ነገር ግን ሕያው በሆነው ክርስቲያን መንፈሳዊ ንቃተ ኅሊና ውስጥ የሚተረጕመው አንድ ነገር አለ። የጸጋ መትረፍረፍ ነው፤ የሕይወት ወይን ነው፤ የሰማይ ቅምሻ ነው፤ ልናገኘውና ልንኖርበት የምንችለው ከዙፋኑ የሚመጣ ብልጭታና ከእግዚአብሔር ልብ የሚወጣ መነቃቃት ነው። ጌታ ስለ እኛ «የሰጠኸኝን ክብር እኔ ሰጥቻቸዋለሁ» ብሎ ጸለየ። እንቀበለው፤ በውስጡም እንኑር። ዳዊት «ክብሬ ሆይ፥ ንቃ» ይል ነበር። ክብርህን እንዲያነቃልህ እግዚአብሔርን ለምነው፤ እንደ ንስር በክንፍ እንድትወጣ፣ በከፍታ እንድትኖርና ከክርስቶስ ጋር በሰማያዊ ስፍራ እንድትቀመጥ እንዲያስችልህ ለምነው።

እንደ ንስር በክንፍ እየወጣን፣ ጌታን ስንጠብቅ ከፍ እንላለን፤ ብርታትን እንለዋወጣለን፣ ሕይወትን እናድሳለን፤ መንፈሳችን ወደ ሰማይ እንዴት ይበርራል! ከዚያም የሚዘልሉ እግሮቻችን ተመልሰው የቅዱሳንን መንገድ ይረግጣሉ፤ እንሮጣለን አንታክትም፤ እንሄዳለን ከቶም አንደክምም።

ማርች 17

«ቃል ኪዳኑን ለዘላለም አሰበ» (መዝሙር 105:8)።

ከሕግ በታች ሆነህ፣ ማለትም በራስህ ጥረት እስከ ታገልህ ድረስ፣ ኃጢአት ይገዛሃል፤ ነገር ግን ከሲና ጥላ በታች ወጥተህ፣ ራስህን በክርስቶስ ቀላል ጸጋና ነጻ በሆነውና ፍጹም በሆነው የጽድቅ ስጦታው ላይ በጣልህበትና፣ እርሱ ለአንተ ሊሆንልህ ቃል የገባውን ሁሉ—የሐሳብህና የስሜትህ ጽድቅ፣ በአንተም ላይ ሊነሣ የሚችል ነገር ሁሉ ቢኖር እንኳ በፍጹም ፈቃዱና ሰላሙ ውስጥ የሚጠብቅህ—አድርገህ በተቀበልከው ቅጽበት፣ ትግሉ በተግባር አብቅቷል። ወዳጆች ሆይ፣ ይህ የወንጌል ተስፋ ቃል ራሱ፣ የአዲሱ ኪዳን ዋና ይዘት ራሱ መሆኑን በእውነት ታውቃለህን? ታምናለህን? ክርስቶስ ሕጉን በልብህ ሊያኖር፣ በሥርዓቱም እንድትሄድ፣ ፍርዱንም እንድትጠብቅና እንድታደርግ ሊያደርግህ ራሱን በቃል ኪዳን አስሯል። ይህ ለእኛ ሊሰጠን ለአብርሃም የማለው መሐላ መሆኑን ታውቃለህን? ይህም «ከጠላቶቻችን እጅ ከሚጠሉንም ሁሉ ድነን፥ በዘመናችን ሁሉ በፊቱ በቅድስናና በጽድቅ ያለ ፍርሃት እናመልከው ዘንድ» ነው። ይህን ሊያደርግልህ ምሏል፤ የተስፋን ቃል የሰጠው የታመነ ነውና። ሁልጊዜ በእርሱ ታመን።

ማርች 18

«መቅሠፍትም ወደ ድንኳንህ አይቀርብም» (መዝሙር 91:10)።

እሳት የማይበግረው፣ ውኃ የማያስገባ መሆን ምን ማለት እንደ ሆነ እናውቃለን፤ ነገር ግን ኃጢአት የማይበግረው መሆን ከዚህ የሚበልጥ ነገር ነው። የጠላት ፍላጻዎች ሁሉ ከሰማያዊው ጋሻ ጃግሬያችን ላይ ተንሸራትተው እስኪወድቁ፣ በመንገድ ዳር የሚበቅሉ ኵርንችቶችና አሜከላዎች ሁሉ ከሰማያዊው ልብሳችን ጋር መጣበቅ እስኪያቅታቸው፣ የጥልቁ መርዛም እንፋሎቶች ሁሉ በመንፈስ ቅዱስ ሞቅ ያለ እስትንፋስ ፊት እስኪጠፉ፣ እኛም በሞት ጥላ ሸለቆ ውስጥ እንኳ ምንም እንደማይነካው ሰው እስክንመላለስ ድረስ፣ በኢየሱስ መንፈስና ሀልዎት መሞላት ይቻላል። በእሳት የጋለ ብረት የሚነካውን ውኃ፣ ሊጫወቱበት የሚሞክሩትንም ጣቶች ይገፋል፤ እንዲሁም በመንፈስ ቅዱስ እሳት ከተቃጠልን ሰይጣን ጣቶቹን ከእኛ ያርቃል፤ በላያችን የሚያፈስሰውም ቀዝቃዛ ውኃ ተንከባሎ ይሄዳል፤ ምንም ጉዳት ሳያደርስብንም ይተወናል፤ «ከእግዚአብሔር የተወለደው ይጠብቀናልና፤ ክፉውም አይነካንም።»

ወደ ወባ ወደሚበዛበት አገር ከመሄድ በፊት ሰውነትን በሚያጠነክር ምግብ ማበርታት መልካም እንደ ሆነ ይነገራል። እንዲሁም ክፉው ሕይወታችንን በእውነት እንዳይነካው በክርስቶስ ሕይወት ልንመገብና ልንሞላ ይገባናል።

ማርች 19

«ወደ ጥልቁ ፈቀቅ በል» (ሉቃስ 5:4)።

ከክርስትና ሕይወታችን ጋር የተያያዙ ብዙ ችግሮችና ግራ መጋባቶች፣ ባለን ብርሃን ወደ ፊት ለመሄድ በምናደርገው ቀላልና ደፋር የፈቃድ ውሳኔ፣ ልንወስናቸው የማንችላቸውን ግምቶችና ንድፈ ሐሳቦችም ለሌላ ጊዜ በመተው፣ በተሻለ መንገድ ሊፈቱ ይችላሉ። የሚያስፈልገን መሥራት ነው፤ ባለን የተሻለ ብርሃን መሥራት ነው፤ ወደ አሁኑ ግዴታና ወደ ሙሉ መታዘዝ ስንራመድም፣ ለመወሰን መጠበቅ ምንም የማይጠቅመን ብዙ ነገሮች ግልጽ ይሆኑልናል።

ወዳጆች ሆይ፣ እንደ እስክንድር የጎርዲየስን ቋጠሮ በውሳኔ ሰይፍ ቍረጠው። በደፋር ዝላይ ወደ ጥልቁ ፈቀቅ በል፤ ክርስቶስም አሁን የምትከራከርባቸውን ጥያቄዎች ሁሉ ይፈታልሃል፤ ምናልባትም ይልቁን ምንም እንዳይደሉ ያሳይሃል፤ የሚፈቱበትም ብቸኛ መንገድ ዘልሎ ማለፋቸው መሆኑን ያሳይሃል። ጊዜህን ለማባከንና መገሥገሥ በሚገባህ ጊዜ እያመነታህ እንድትቆም ለማድረግ የተዘረጉ የሰይጣን ጥቃቅን ወጥመዶች ናቸው።

የእግዚአብሔር ምሕረት መለኮታዊ ውቅያኖስ ነው፤ ወሰን የሌለው፣ ጥልቁም የማይመረመር ጐርፍ ነው፤ ወደ ጥልቁ ፈቀቅ በል፤ የባሕሩን ዳርቻ ገመድ ቍረጥ፤ በእግዚአብሔርም ሙላት ውስጥ ጥለቅ።

ማርች 20

«የጸጋን ብዛትና የጽድቅን ስጦታ ብዛት የሚቀበሉ … በሕይወት ይነግሣሉ» (ሮሜ 5:17)።

ክቡራን ነፍሳት አንዳንድ ጊዜ በአስቸጋሪ ስፍራዎች ጽድቅን ለማግኘት እጅግ ታላላቅ ውጊያዎችን ይዋጋሉ። ምናልባት ፈተና እንዲያሸንፈው፣ ወይም ቢያንስ ለእግዚአብሔር ካለው ያልተከፋፈለ ልብ ፈቀቅ እንዲያደርገው በተፈቀደለት በአንድ ጉዳይ ልብ ተበላሽቶ ሊሆን ይችላል፤ ልብም ራሱን ለማስተካከልና ከእግዚአብሔር ጋር ቅን ለመሆን ሲጥር፣ በራሱ መንፈሳዊ ጠላቶች፣ በራሱም አቅመ ቢስነት፣ ግራ መጋባትና ጠማማነት ተሰናክሎ ራሱን ሲያገኝ፣ ግጭቱ እጅግ አስፈሪ ይሆናል። በእንዲህ ያለ ጊዜ ትግሉ ምንኛ ጨለማና አሰልቺ ነው! ምንኛስ አቅመ ቢስና ፍሬ ቢስ ሆኖ ይታያል! ልብ በሕግ መንፈስ መታገሉ የማይቀር ነው ማለት ይቻላል፤ ውጤቱም ሁልጊዜ ኵነኔና ውድቀት ነው፤ ለዘወትርም እንዲሁ መሆኑ ግድ ነው። እያንዳንዱ አለመታዘዝ በቍጣ ምት በተስፋ መቍረጥም ይመታል፤ ልብም ወደ ተስፋ ቢስነት ሊሰምጥ ይደርሳል። ኦ፣ የተፈተነውና የሚታገለው ሰው ምናልባት ቀደም ብሎ የተማረውን ቢያስተውል ወይም ቢያስታውስ ምንኛ መልካም ነበር፤ ይኸውም ክርስቶስ ጽድቃችን እንደ ሆነ፣ ይህም በሕግ ሳይሆን በጸጋ ብቻ እንደ ሆነ ነው፦ «ኃጢአት አይገዛችሁምና፤ ከጸጋ በታች እንጂ ከሕግ በታች አይደላችሁምና።» የውጊያው ሁሉ ምሥጢር ይህ ነው።

ማርች 21

«የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት» (1ኛ ጴጥሮስ 5:7)።

እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ የማይታገሣቸው አንዳንድ ነገሮች አሉ። ልንተዋቸው ይገባናል። ነህምያ ስለ ክሱና ስለ ማስፈራሪያዎቹ ከሰንባላጥ ጋር አልተነጋገረም፤ ይልቁንም ከጉዳዩ ጋር ምንም ግንኙነት እንዲኖረው በቀላሉ እምቢ አለ—ወደ መቅደስ ገብቶ ስለ ጉዳዩ መጸለይ እንኳ እምቢ አለ። በሕይወታችን ውስጥ በእውነት የሚመለከቱን ነገሮች ምንኛ ጥቂቶች ናቸው! የማያስፈልጉንን ነገሮች ሁሉ ብንጥልና ከጠዋት እስከ ማታ በእርግጥ የሚነኩንንና ትኵረታችንን የሚጠይቁትን ነገሮች ብቻ ብናደርግ፣ ሕይወት ምን ያህል ትንሽና ቀጭን ክር እንደ ሆነች እናገኝ ነበር፤ እኛ ግን ፈጽሞ የማይመጡ ሺህ የሐሳብ ዶቃዎችን በላይዋ እናስገባለን፤ አብልጠን ብንታመን ኖሮ ትኵረታችንን ሊይዙ ባላስፈለጋቸው ጭንቀቶችና ሩጫዎችም ራሳችንን እናከብዳለን። ያለፈውን ሕይወቷን መለስ ብላ ስትመለከት «በሕይወቴ ብዙ መከራዎች ደርሰውብኛል፤ በተለይም ፈጽሞ ያልመጡት» ብላ የመሰከረችው ያቺ ውድ አረጋዊት ቅድስት ምስክርነት በእውነት ጥበብ ነበረበት።

በሚኖር ልብ ታመን፤ እረፍም፤ በጎጆዋ እንዳለች ትንሽ ወፍ፣ ከላባዎቹ በታች ተሸሽገህ፣ ክንፎችህን አጣጥፈህ ታመን፤ እረፍም። ታመን፤ እረፍም፤ ታመን፤ እረፍም፤ እግዚአብሔር ለበጎ እየሠራ ነው።

ማርች 22

«የምንደፍርበትን የምንመካበትንም ተስፋ እስከ መጨረሻው አጽንተን ብንጠብቅ» (ዕብራውያን 3:6)።

የእምነት አቋም ቀላል መታመን ነው። ኤልያስ አክዓብን «የብዙ ዝናብ ድምፅ ይሰማልና» ማለቱ ነው። ከዚያ በኋላ ግን ብዙውን ጊዜ ጸሎቱ በውስጥ የሚሠራበት ጥልቅ ልምምድ ይመጣል፤ ይህም ኤልያስ በተራራው ላይ ፊቱን በጕልበቶቹ መካከል አድርጎ ለተሰጠው የተስፋ በረከት እንደ ምጥ ሲያምጥ ነው። ስለ በረከቱ አምኗል—አሁን ደግሞ ሊቀበለው ይገባዋል። የመጀመሪያው ኢዮአስ ፍላጻውን በመስኮት ሲወረውር ነው፤ ሁለተኛው ግን ኢዮአስ ምድሩን ሲመታ፣ እምነቱንም በጽናትና ድል በሚነሣ ፈተና ሲከተል ነው።

ብዙዎቻችን የምንጐድለው በዚህ በሁለተኛው ስፍራ ነው። ከእግዚአብሔር ብዙ እንለምናለን፤ እግዚአብሔርም ሊሰጠን ሲጀምር ለጠበቀው ነገር የበቃን ሆነን አንገኝም። የመጀመሪያ እምነታችንን እስከ መጨረሻው አጽንተን ብንጠብቅና በሁሉም ውስጥ በእርሱ ብንታመን የክርስቶስ ተካፋዮች ሆነናል።

የጌታ ደካማ ወታደር ሆይ፣ የሚያበረታውን ጣፋጭ ቃሉን ስማ፦ «ጠላቶችህን ሁሉ ድል ነሥቻለሁ፤ ሥቃይህንም ሁሉ ተቀብያለሁ፤ የምትታገል ወታደር ሆይ፣ በእኔ ታመን፤ ስለ አንተ አሸንፌአለሁ።»

ማርች 23

«አዲስ ፍጥረት ነው» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:17)።

ከሙታን መነሣት እንጂ ከፍ መደረግ አይደለም። በዚህ ልዩነት ውስጥ እጅግ ብዙ ነገር አለ። የሰው ፍልስፍና ትምህርት ሰውን ወደ ከፍተኛ ደረጃ ከፍ ልናደርገው ይገባል የሚል ነው። ይህ ወንጌል አይደለም። በተቃራኒው የመስቀሉ ትምህርት የሰው ተፈጥሮ ሊሞት፣ ከዓይንም ሰምጦ ሊጠፋ፣ ከዚያም ከሙታን ሊነሣ ይገባዋል የሚል ነው እንጂ ከፍ ሊደረግ አይደለም። ትንሣኤ ማሻሻል አይደለም። ከፍ ማድረግም አይደለም፤ ይልቁንም ከምንምነት ወደ እግዚአብሔር የሚያነሣንና ከመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች የሚያደርገን አዲስ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ሕይወት ነው። አዲስ ፍጥረት ነው። ከከፍተኛው ደረጃ በላይ እንኳ ወሰን የሌለው ከፍታ ነው። ከትንሣኤ ሕይወት ያነሰ ነገርን አንቀበል።

ከኢየሱስ ጋር ተሰቅያለሁ፤ መስቀሉም ነጻ አወጣኝ፤ ከኢየሱስ ጋር ዳግመኛ ተነሥቻለሁ፤ እርሱም በእኔ ውስጥ ይኖራል ይነግሣልም። የጌታ ታሪክ ይህ ነው፤ በመስቀሉ በኩል ወደ ዙፋኑ ደረሰ፤ እንደ እርሱም ወደ ክብር የምንሄድበት መንገዳችን ሁልጊዜ በሞት በኩል ብቻ ያልፋል።

ጌታ ሆይ፣ ከሞት የተወለደውን ሕይወት አስተምረኝ። ጌታ ሆይ፣ በትንሣኤህ ኃይል እንድኖር አድርገኝ!

ማርች 24

«ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ፤ ደግሜ እላለሁ፥ ደስ ይበላችሁ» (ፊልጵስዩስ 4:4)።

በጌታ ደስ መሰኘት መልካም ነገር ነው። ምናልባት የመጀመሪያው መጠን መድኃኒት ውጤት ያላመጣልህ ሆኖ አግኝተኸው ይሆናል። መድኃኒትህን መውሰድ ቀጥል፤ ምንም ደስታ ሊሰማህ በማይችልበት ጊዜ፣ ምንጭ በሌለበትና ምንም የሚታይ መጽናናትና ማበረታቻ በሌለበት ጊዜ እንኳ ደስ ይበልህ፤ ሙሉ ደስታም እንደ ሆነ ቍጠረው። ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስብህ እንኳ ደስታና ሐሤት እንደ ሆነ ቍጠረው፤ እግዚአብሔርም ቍጥርህን እውነት ያደርግልሃል። አባትህ የድሉንና የደስታውን ሰንደቅ ወደ ውጊያው ግንባር እንድትሸከም ከፈቀደልህ በኋላ፣ በግዴለሽነት ወደ ኋላ ቆሞ ጠላት ሲማርክህ ወይም ወደ ኋላ ሲመልስህ የሚመለከት ይመስልሃልን? ፈጽሞ! መንፈስ ቅዱስ በድፍረት በምታደርገው ግሥጋሴ ይደግፍሃል፤ ልብህንም በደስታና በምስጋና ይሞላዋል፤ በውስጥህም ባለው ልብ ሙላት ልብህ ሁሉ ሐሤት እንዳደረገና እንደ ታደሰ ታገኘዋለህ።

ጌታ ሆይ፣ በአንተ ደስ መሰኘትን፣ ሁልጊዜም ደስ መሰኘትን አስተምረኝ።

የጌታ ደስታ የሕዝቡ ኃይል ነው። ሐዘናቸውንና ጨለማቸውን የሚበትን የፀሐይ ብርሃን ነው፤ በሐዘን ምድረ በዳ ውስጥ የሚፈልቅ ምንጭ ነው፤ በምድረ በዳውም ላይ ደስታንና አበባን ያፈስሳል።

ማርች 25

«የቅድስና ውበት» (መዝሙር 29:2)።

አንድ ሰው በአንድ ወቅት ከተቀደሱ ክርስቲያኖች የበለጠ የማያስደስቱ ሰዎችን እንደማያውቅ ተናገረ። ምናልባት ማለቱ መቀደስን በአፋቸው ብቻ የሚናገሩትን ሰዎች ሳይሆን አይቀርም። እውነተኛ ቅድስና ያልሆነ—ቢያንስ ከፍተኛው የቅድስና ዓይነት ያልሆነ—ማዕዘን ያለው፣ ደረቅና የማያምር የክርስቲያን ጠባይ ዓይነት አለ። ሥጋ ያልለበሰ አጽም ነው፤ ሻካራ ጎኖቹን የሚያለሰልሱ የወይን ሐረጎችና ቅጠሎች የሌሉበት ራቁቱን ያለ ዓለት ነው። ኢየሱስ በጎና ንጹሕ ብቻ አልነበረም፤ ነገር ግን ደግሞ ውብና በጣፋጩ የፍቅር መሳብ የተሞላ ነበር።

ስለ ሁለት ዓይነት ጸጋዎች እናነባለን፤ የመጀመሪያው፦ «ጽድቅ የሆነውን ነገር ሁሉ፥ … ፍቅር ያለበትን ነገር ሁሉ፥ መልካም ወሬ ያለበትን ነገር ሁሉ።» በክርስትና ሕይወት ውስጥ ቸል ልንላቸው የማንችል ሺህ ትናንሽ ጸጋዎች አሉ። በእርግጥም በማናቸውም የኪነ ጥበብ ሥራ የመጨረሻዎቹ ደረጃዎች ሁልጊዜ የማጠናቀቂያ ንክኪዎች ናቸው፤ ስለዚህ ብዙዎች ተራ ነገር አድርገው የሚቈጥሩአቸውን ትናንሽ ነገሮች ሊያስተምረን እግዚአብሔር ብዙ ጊዜ ቢያጠፋ አንደነቅ።

እግዚአብሔር ሙሽራውን ያለ እድፈት፣ የፊት መጨማደድም እንኳ ሳይኖርባት ሊያያት ይወድዳል።

ማርች 26

«የእምነታችን ራስና ፈጻሚ የሆነው ኢየሱስ» (ዕብራውያን 12:2)።

በእምነትህ ላይ ጨምር—በራስህ ላይ ግን አትጨምር። የምንሳሳተው በዚህ ነው። በእምነት መግባት ብቻ ሳይሆን በመንገዱ ላይ በእያንዳንዱ እርምጃ በእምነት ወደ ፊት መሄድ ይገባናል። በእያንዳንዱ አዲስ ደረጃ እንደ ቀድሞው ሁሉ ለግፊቱ ብቁ ያልሆንንና የማንመጥን ሆነን ራሳችንን እናገኛለን፤ ጸጋውንና ድሉንም በቀላሉ በእምነት ልንቀበል ይገባናል። የሚያስፈልገው ድፍረት ነውን? የሚያስፈልገው ድፍረት እንደ ጐደለን ራሳችንን እናገኛለን፤ በእምነት ልንጠይቀው ይገባናል። ፍቅር ነውን? የራሳችን ፍቅር አይበቃም፤ ነገር ግን የእርሱን ፍቅር ልንቀበል ይገባናል፤ እንደ ተሰጠንም እናገኘዋለን። እምነት ራሱ ነውን? የእግዚአብሔር እምነት ሊኖረን ይገባል፤ በእኛ ያለው ክርስቶስም እምነት የሚጠይቀው በረከት ብቻ ሳይሆን የእምነት መንፈስም ይሆንልናል። እንዲሁም ሕይወታችን ሁሉ ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ በእኛ ያለው ክርስቶስ ብቻ ነው—በጸጋው ታላቅ ባለጠግነት፤ የዘላለም መዝሙራችንም እንዲህ ይሆናል፦ እኔ አይደለሁም፤ ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል።

ከኢየሱስ ጋር መመላለስ እጅግ ጣፋጭ ነው፤ እርምጃ በእርምጃ፣ ቀን በቀን፤ በእግሩ ዱካ ውስጥ እየረገጥሁ፣ በመንገዱ ሁሉ ከእርሱ ጋር እየሄድሁ።

ማርች 27

«በፈራሁ ጊዜ እኔ በአንተ እታመናለሁ» (መዝሙር 56:3)።

ጆርጅ ሙለር ብርቱ እምነት እንዲኖረው የተሻለው መንገድ ምን እንደ ሆነ ለጠየቀው አንድ ጨዋ ሰው በአንድ ወቅት የሰጠውን መልስ ፈጽሞ አንረሳውም። ያ የእምነት አባት «ብርቱ እምነትን ለመማር ብቸኛው መንገድ ታላላቅ መከራዎችን መታገሥ ነው» ብሎ መለሰለት። «እምነቴን የተማርሁት በብርቱ ፈተናዎች መካከል ጸንቼ በመቆም ነው።» ይህ እጅግ እውነት ነው። የመታመን ጊዜ ሌላው ሁሉ ሲከሽፍ ነው። ውድ ወዳጅ ሆይ፣ የአሁኑን አጋጣሚህን ዋጋ ገና ባታስተውለውም፣ በታላቅ መከራ ውስጥ የምታልፍ ከሆንህ፣ በብርቱ እምነት እምብርት ውስጥ ነህ፤ መያዣህን ብቻ ብትለቅ፣ በእነዚህ ሰዓታት ውስጥ በዚህ ዙፋን ላይ ልታውቀው ከምትችለው እጅግ ብርቱ የሆነውን መያዣ ያስተምርሃል። «እመን ብቻ እንጂ አትፍራ»፤ ብትፈራም ወደ ላይ ብቻ ተመልክተህ «በፈራሁ ጊዜ እኔ በአንተ እታመናለሁ» በል፤ ለአንተ የእምነት ትምህርት ቤት ስለ ሆነው የሐዘን ትምህርት ቤትም ገና እግዚአብሔርን ታመሰግነዋለህ።

ኦ ወንድሜ፣ ማስጠንቀቂያውን ልብ በል፤ ዛሬም ድምፁን ታዘዝ። መንፈስ ወደ አንተ እየጠራ ነው፤ ኦ፣ አሳዝነህ አታርቀው።

ማርች 28

(ገላትያ 5:22) «የመንፈስ ፍሬ በበጎነት ሁሉ ነው»።

በጎነት የመንፈስ ፍሬ ነው። በጎነት በቀላሉ «እግዚአብሔርን መምሰል» ነው። እንደ እግዚአብሔር መሆን ነው። እግዚአብሔርን የሚመስለው በጎነትም በተለይ የእግዚአብሔርን ንቁ ቸርነት ያመለክታል። ሐዋርያው በሮሜ መልእክት ውስጥ ባለው በዚህ ክፍል በበጎነትና በጽድቅ መካከል ያለውን ልዩነት ይሰጠናል፦ «ስለ ጻድቅ የሚሞት በጭንቅ ይገኛልና፤ ስለ ቸር ሰው ግን ሊሞት እንኳ የሚደፍር ምናልባት ይገኝ ይሆናል።» ጻድቁ ሰው የማይታጠፍና የማይለዋወጥ ቅንነት ያለው ሰው ነው፤ ነገር ግን እንደ ግራናይት ተራራ ጎን ደረቅ ሊሆን ይችላል። ቸሩ ሰው ግን በልስላሴ ሽበትና በአበቦች ሁሉ የተሸፈነ፣ በፏፏቴዎችና በምንጮችም የሚፈስስ ያው የተራራ ጎን ነው። በጎነት «ፍቅር ያለበትን ነገር ሁሉ» ያከብራል። ደግነት፣ ፍቅራዊነት፣ ቸርነትና ርኅራኄ ነው፤ ደስ ከሚላቸው ጋር ደስ መሰኘትና ከሚያለቅሱም ጋር ማልቀስ ነው። ጌታ ሆይ፣ በራስህ ሙላን፤ እግዚአብሔርን የሚመስሉ ሰዎችና በጎ ሰዎች እንድንሆን፣ እንዲሁም በጎነትህን እንድንወክል አድርገን።

ቀኖቹ እያለፉ ሳሉ፣ የምንንከባከባቸው ብቸኛ ልቦች አሉ፤ ቀኖቹ እያለፉ ሳሉ፣ የሚጠፉ የደከሙ ነፍሳት አሉ።

ማርች 29

«የቅዱሳኑን እግር ይጠብቃል» (1ኛ ሳሙኤል 2:9)።

ከፍ ያለውን የክርስትና ሕይወት መብቶች ብቻ ሳይሆኑ አደጋዎችም ይከተሉታል። ወደ እግዚአብሔር ይበልጥ በቀረብን መጠን በሰማያዊ ስፍራ ያሉት የጨለማ ሠራዊት ይበልጥ ይበዛሉ። አስተማማኙ ስፍራ ለእግዚአብሔር ቃል በመታዘዝ፣ ባልተከፋፈለ ልብና በተቀደሰ ትጋት ውስጥ ነው።

ክርስቲያኖች መትጋት በማያስፈልጋቸው ስፍራ እንደ ቆሙ ሲናገሩ በታላቅ አደጋ ውስጥ ናቸው። በጣፋጭና በተቀደሰ መተማመን እንመላለስ፤ ሆኖም በተቀደሰና በትሑት ትጋትም እንመላለስ፤ «እርሱም የቅዱሳኑን እግር ይጠብቃል።» ደግሞም «ሳንሰናከልም እንዲጠብቀን፥ በክብሩም ፊት ነውር የሌለን አድርጎ እንዲያቆመን ለሚችለው፥ ብቻውን ለሆነ አምላክና መድኃኒታችን … አሁንም እስከ ዘላለምም ድረስ … ክብርና ግርማ ኃይልም ሥልጣንም ይሁን፤ አሜን።»

ምን እናድርግ ብለን ብዙ ጊዜ እንጠይቃለን፤ እውነተኛ መመሪያ ቃል ስንፈልግ፣ እነሆ፣ እግዚአብሔር የሰጠው መልስ፦ ኢየሱስ ምን ያደርግ ነበር? የብርቱ ፈተና ፍላጻዎች በእሳታማ ቀስቶቻቸው ሲያሳድዱህ፣ ሰማያዊ የጦር ዕቃህ ይህ ይሆናል፦ ኢየሱስ ምን ያደርግ ነበር?

ማርች 30

«ነፍስህ እንደሚከናወን፥ በነገር ሁሉ እንዲከናወንልህና ጤና እንዲኖርህ እጸልያለሁ» (3ኛ ዮሐንስ 2)።

በጽድቅ መንገድ ሕይወት አለ፤ በጎዳናዋም ሞት የለም። የፈውስ ምሥጢር ይህ ነው። ከእግዚአብሔር ጋር ቅን ሁን። እንዲሁም ጸንተህ ኑር። ይህን እያወቅህ ኑር፤ ምንም ነገር ሊጐዳህ አይችልም። የዲያብሎስ የሚንበለበሉ ፍላጻዎች ሁሉ ከጽድቅ ጥሩር ላይ ተንሸራትተው ይወድቃሉ፤ እምነትም በእያንዳንዱ ብርቱ ጥቃት ይበረታል። «በጎንም ለማድረግ ብትቀኑ የሚያስጨንቃችሁ ማን ነው?» የሚለው ቃል ምንኛ እውነት ነው! ደግሞም «እምነትና በጎ ሕሊና ይኑርህ፥ አንዳንዶች ሕሊናን ጥለው፥ መርከብ አለ መሪ እንደሚጠፋ፥ በእምነት ነገር ጠፍተዋልና» የሚለው ምንኛ እውነት ነው!

ደግሞም እንዲህ ተብሏል፦ «አንተ የአምላክህን የእግዚአብሔርን ቃል በትጋት ብትሰማ፥ ሥርዓቱንና ትእዛዙንም ሁሉ ብትጠብቅ፥ በግብፃውያን ላይ ካመጣሁት ደዌ ሁሉ አንዱን በአንተ ላይ አላመጣም፤ ፈዋሽህ እግዚአብሔር እኔ ነኝ።»

እግዚአብሔር በፊቱ ያለውን ሕሊና ሁሉ የሚጠይቀው አንድ ጥያቄ አለ፤ የውስጥ ማንነትህን ይመርምር፦ ከእግዚአብሔር ጋር ቅን ነውን? ፈጽሞ ቅን ነውን?

ማርች 31

«የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ፥ ይሆንላችሁማል» (ማርቆስ 11:24)።

እምነት አንድ ነገር እንደሚፈጸም በፈቃድ ኃይል አንድ ዓይነት ርግጠኝነትን ማመንጨት አይደለም፤ ይልቁንም እግዚአብሔር ይህ ነገር እንደሚፈጸም መናገሩን፣ ይህም እውነት መሆኑን እንደ ተጨባጭ ሐቅ ማየት ነው፤ ከዚያም እውነት መሆኑን በማወቅ ደስ መሰኘት፣ እግዚአብሔር ስለ ተናገረውም በቀላሉ በእርሱ ማረፍና ወደ እርሱ መግባት ነው። እምነት የተስፋ ቃሉን ወደ ትንቢት ይለውጠዋል። ተስፋ ቃል ብቻ ሆኖ ሳለ በእኛ ተባባሪነት ላይ የተመሠረተ ነው፤ ሊሆንም ላይሆንም ይችላል። እምነት ግን ሲጠይቀው ትንቢት ይሆናል፤ እኛም እግዚአብሔር ሊዋሽ ስለማይችል ሊፈጸም ግድ የሆነ ነገር እንደ ሆነ እየተሰማን እንወጣለን።

እምነት «ተፈጽሞአል» የሚለው ከዙፋኑ የሚመጣ መልስ ነው። እምነት የእግዚአብሔር ድምፅ ማስተጋቢያ ነው። ከላይ እንቀበለው። እንድገመው፤ በክቡር ኃይሉም ድል ለማድረግ እንውጣ።

ከዙፋኑ የሚመጣውን መልስ ስማ፤ አንተ የምትጠራጠር ሆይ፣ የተስፋ ቃሉን ጠይቅ፤ እግዚአብሔር «ተፈጽሞአል» ብሎ ተናግሯል። እምነትም «ተፈጽሞአል» ብሎ መልሷል፤ ጸሎት አብቅቷል፤ ምስጋና ጀምሯል፤ ሃሌ ሉያ! ተፈጽሞአል።