ፌብሩዋሪ

ፌብሩዋሪ 1

«የሚፈልቅ የውኃ ምንጭ» (ዮሐንስ 4:14)።

ለሌሎች በሚደረግ አገልግሎት ተትረፍርፎ በሚፈስሰው ሕይወት ውስጥ፣ ጥልቁ የሕይወት ምንጭ ከምንጩ አፍ አልፎ ሲፈስስና በዙሪያችን ያለውን ዓለም ሊባርኩና ሊያድኑ በሚወጡ የሕይወት ውኃ ወንዞች መውጫ ሲያገኝ እናያለን። በረከቱ ራስ ወዳድነትን እየተወ በሄደ መጠን እየሰፋ እንደሚሄድ ማስተዋል እንዴት ያምራል! በልብ ውስጥ ያለው ውኃ ጕድጓድ ብቻ ነው፤ ወደ ሌሎች ችግር ሲዘረጋ ግን ወንዝ ብቻ ሳይሆን በግርማ ሞገስ በረከትን እያትረፈረፉ የሚፈስሱ የብዙ ወንዞች መፋሰሻ ይሆናል። ይህ ተትረፍርፎ የሚፈስስ ፍቅር ኢየሱስ ከከበረ በኋላ በደቀ መዛሙርቱ ላይ ሊፈስስ ከነበረው ከመንፈስ ቅዱስ አካልና ሥራ ጋር የተያያዘ ነው።

ለአገልግሎት የሚሆን የኃይል እውነተኛው ምሥጢር ይህ ነው፦ በኢየሱስ የተሞላና የረካ፣ በመንፈስ ቅዱስም እንዲሁ የተጠመቀ ልብ፣ ከደስታውና ከፍቅሩ ሙላት የተነሣ በብዛት የተቀበለውን ለሌሎች እንዲያካፍል የሚገፋፋ ልብ። ሆኖም እያንዳንዱ አዲስ አገልግሎት ለአዲስ መሞላትና በመስጠት ለሚያድገው ሕይወት ለጠለቀ መቀበል ስፍራ ያዘጋጃል።

መልቀቅ ሁለት ጊዜ መያዝ ነው፤ በረከትህ ሁሉ እጥፍ እንዲሆን ብትወድ፣ ለሌላው አስተላልፈው።

ፌብሩዋሪ 2

«ማንም ከእናንተ ታላቅ ሊሆን የሚወድ የእናንተ አገልጋይ ይሁን፤ ከእናንተም ማንም ፊተኛ ሊሆን የሚወድ የእናንተ ባሪያ ይሁን» (ማቴዎስ 20:26-27)።

«ዱሎስ» የተባለው ቃል ቀጥተኛ ትርጕሙ ባሪያ ማለት ነው።

ስለ አገልግሎት የገባው የመጀመሪያው ቃል «ዲያቆኖስ» ነው፤ ይህም በማናቸውም በተለመደ መንገድ ወይም ሥራ ሌሎችን የሚያገለግል አገልጋይ ማለት ነው። «ዱሎስ» የተባለው ቃል ግን የተገዛ ባሪያ ማለት ነው፤ ጌታም በዚህ ስፍራ ከሁሉ የሚበልጠው አገልግሎት የተገዛ ባሪያ አገልግሎት እንደ ሆነ በግልጥ ያስተምረናል።

እርሱ ራሱ ራሱን የሁሉ አገልጋይ አደረገ፤ ወደ እርሱ እጅግ ሊቀርብና በመጨረሻም አጠገቡ ሊቆም የሚወድ ሰው ደግሞ ራስ ወዳድ መብቶቹንና ይገባኛል የሚላቸውን ነገሮች ሁሉ ለዘላለም ፈጽሞ የተወውን የአገልግሎት መንፈስ እንዲሁ ሊማር ይገባዋል።

ለጌታ ለኢየሱስ ፍጹም ታማኞች ሆነን፣ ያም ሆኖ ስለ ኢየሱስ ብለን ራሳችን አገልጋዮች ሆነን በጌታ ከእኛ በላይ ለተሾሙት ሥልጣን መገዛት ፈጽሞ ይቻላል።

የ«ዱሎስ» መንፈስ ራስን የመካድና ለተገቢው ሥልጣን በደስታ የመገዛት መንፈስ ነው፤ ፈጽሞ ከራስ ጥቅም የጸዳ አገልግሎት ነው፤ ለጌታ ክብርና ለወንድሞቻችን ስንል የራሳችንን ምርጫና ጥቅም ያለ ገደብ አሳልፎ መስጠት ነው። ጌታ ሆይ፣ ትሕትናን አልብሰን፤ ፈጽመንም የአንተ አድርገን።

ፌብሩዋሪ 3

«ወዴትም እንደሚሄድ ሳያውቅ ወጣ» (ዕብራውያን 11:8)።

ይህ ያለ ማየት የሆነ እምነት ነው። ማየት ስንችል እምነት ሳይሆን ማመዛዘን ነው። የአትላንቲክን ውቅያኖስ ስንሻገር ይህንኑ የእምነት መርሕ ተመለከትን። በባሕሩ ላይ ምንም መንገድ፣ የባሕሩ ዳርቻም ምንም ምልክት አላየንም። ያም ሆኖ ታላቅ የኖራ መሥመር በባሕሩ ላይ እየተከተለን የተሰመረ ያህል በየቀኑ መንገዳችንን በካርታው ላይ በትክክል እናሰምር ነበር፤ የብስ ሀያ ማይል ያህል ሲቀረን ደግሞ ሦስት ሺህ ማይል አስቀድመን ሁሉንም ያየነው ያህል የት እንዳለን በትክክል አወቅን።

መንገዳችንን እንዴት ለክተን አሰመርነው? ካፒቴናችን በየቀኑ መሣሪያዎቹን ይዞ ወደ ሰማይ እየተመለከተ አቅጣጫውን በፀሐይ ይወስን ነበር። የሚጓዘው በሰማያዊ እንጂ በምድራዊ ብርሃናት አልነበረም። እንዲሁ እምነት አንዲትም የባሕር ዳርቻ መሥመር፣ ወይም ምድራዊ የመብራት ማማ፣ ወይም በመንገዱ ላይ ያለ ጐዳና ሳታይ በእግዚአብሔር ታላቅ ፀሐይ እየተመራች ወደ ላይ ትመለከታለች፤ ጕዞዋንም ትቀጥላለች። ብዙ ጊዜ እርምጃዎቿ ወደ ፍጹም አለመረጋገጥ፣ እንዲያውም ወደ ጨለማና ወደ ጥፋት የሚወስዱ ይመስላሉ። እርሱ ግን መንገዱን ይከፍታል፤ ብዙ ጊዜም እንዲህ ያሉትን የእኩለ ሌሊት ሰዓታት የንጋት በሮች ያደርጋቸዋል። ዛሬ ሳናውቅ ነገር ግን እየታመንን እንውጣ።

ፌብሩዋሪ 4

«እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ» (ማቴዎስ 28:20)።

ይህ ሕያው ክርስቶስ የነበረ አካል ሳይሆን አሁንም ያለ አካል፣ ሕያው ጌታህ ነው። በኤድንበርግ አቅራቢያ በምትገኘው በፕሬስተንፓንስ፣ በጥንት ዘመን ሠራዊቶች የተዋጉበትን የጦር ሜዳ ተመለከትሁ። በውጊያው ወሳኝ ሰዓት የጐሣው አለቃ ቆስሎ ወደቀ። ሰዎቹ የመሪያቸው አካል ሲወድቅ ባዩ ጊዜ ከሜዳው ሊያፈገፍጉ ተቃርበው ነበር፤ ብርቱዎቹ እጆቻቸው ታላቁን ሰይፍ በሚንቀጠቀጥ አያያዝ ያዙ፤ ለቅጽበትም አመነቱ። ያን ጊዜ ሽማግሌው አለቃ በክርኑ ተደግፎ ለመነሣት የሚበቃ ኃይል አሰባስቦ እንዲህ ብሎ ጮኸ፦ «ልጆቼ ሆይ፣ አልሞትሁም፤ ጐሣዎቼ ግዴታቸውን ሲፈጽሙ ለማየት እየተመለከትኋችሁ ነው እንጂ።» እንዲሁም እርሱ ከቀራንዮ ማዶ ይናገራል፤ ልናየው አንችልም፤ እርሱ ግን «እነሆም፥ እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ» ይላል፤ ደግሞም «ነኝ» ብሎ ይናገረዋል — ያልተቋረጠና የማያቋርጥ መገኘት። «እሆናለሁ» አላለም፤ ያልተቋረጠው መገኘቱ ግን ለዘላለም ከእኛ ጋር ነው።

ትግሉ በቅርቡ ይፈጸማል፤ ውጊያውም በቅርቡ በድል ይጠናቀቃል፤ የድል አድራጊው የዘንባባ ዝንጣፊ በቅርቡ ይውለበለባል፤ የዘላለሙም መዝሙር በቅርቡ ይዘመራል። ያን ጊዜ የደስታ ዝማሬያችን፦ በአንተ ድል ነሥቻለሁ የሚል ይሆናል።

ፌብሩዋሪ 5

«በእግዚአብሔር ዕረፍ» (መዝሙር 37)።

በቀድሞው ፍጥረት ሳምንቱ በሥራ ይጀምርና በሰንበት ዕረፍት ይፈጸም ነበር። የትንሣኤው ሳምንት ግን በመጀመሪያው ቀን ይጀምራል — አስቀድሞ ዕረፍት፣ ከዚያም ሥራ።

እንዲሁ እግዚአብሔር ከሥራው እንዳረፈ እኛም አስቀድመን ከራሳችን ሥራ ልናርፍና ወደ ዕረፍቱ ልንገባ ይገባናል፤ ከዚያም ባረፉ ልቦች የእርሱን ሥራ በሚሠራ ኃይል እንሠራለን።

ታዲያ «ወደዚያ ዕረፍት ለመግባት እንትጋ» የተባለው ለምንድር ነው? ያችን መርከብ ተመልከት — ሸራዎቿ በነፋስ ተወጥረው፣ ያለ አንዳች ድካም ተሸክማ እንዴት በዕረፍት በውኆች ላይ ትጓዛለች! ሆኖም ያን በመሪው ላይ ያለውን ሰው ተመልከት። ነፋሱን እየተቋቋመ መርከቢቱንም በአቅጣጫዋ አጽንቶ እያቆመ መሪውን እንዴት አጥብቆ እንደ ያዘ እይ። የጸናውን አያያዙን ለአፍታ ቢያላላ መርከቢቱ ያለ አቅጣጫ ከነፋሱ ጋር ትነዳለች። ሸራዎቹ ይርገበገባሉ፤ ማዕበሎቹም መርከቢቱን እንደ ፈቀዱ ያንገላቷታል፤ ዕረፍትና ኃይልም ሁሉ ይጠፋሉ። የነፋሱን የሚያጸና ኃይል የሚያመጣው የጸና መሪ ነው። ስለዚህም እንዲህ ብሎአል፦ «በአንተ ታምኖአልና አሳቡ በአንተ የጸናውን በፍጹም ሰላም ትጠብቀዋለህ።» የጸናው ፈቃድና በእርሱ ላይ የተደገፈው ልብ የእኛ ድርሻ ናቸው፤ መጠበቁ ግን የጌታ ነው። ስለዚህ ወደ ዕረፍቱ ለመግባትና በዚያው ለመኖር እንትጋ።

ፌብሩዋሪ 6

«ስለ ቅዱሳን ሁሉ እየለመናችሁ» (ኤፌሶን 6:18)።

ለአሁኑ አንድ መልካም ምክር ይበቃል። ስለ ራስህ ብዙ መጸለይን አቁም፤ ከራስ ወዳድነት የጸዱ ነገሮችን መለመን ጀምር፤ እግዚአብሔርም እምነትን የማይሰጥህ እንደ ሆነ እይ። ለራስህ ለትንሹ ማንነትህ ከማመን ይልቅ ለሌላው ማመን ምን ያህል እንደሚቀልልህ ተመልከት። ስለ ዓለም፣ ስለ ተወሰኑ ነገሮች፣ ስለ አስቸጋሪ ነገሮች፣ ስለ ክቡር ነገሮች፣ ክርስቶስን ስለሚያከብሩና የሰውን ልጅ ስለሚያድኑ ነገሮች መጸለይ የሚያመጣውን ውጤት ሞክር፤ በዚህ አቅጣጫ ለጸሎትህ ጥቂት አስደናቂ መልሶችን ከተቀበልህ በኋላ፣ የራስህን ትንሽ ሸክም በመለኮታዊ እምነት ለመንካት የበለጠ ብርታት የማይሰማህ እንደ ሆነ እይ፤ ከዚያም ስለ ሌሎች ወደሚደረገው ከራስ ወዳድነት የጸዳ የጸሎት ከፍታ እንደ ገና ተመለስ።

እግዚአብሔር እንዲጠነቀቅልህ መተውንና አሳብህንና ኃይልህን ሁሉ ስለ ሌሎችና ስለ እግዚአብሔር መንግሥት ለመጸለይ መስጠትን የሚያህል ውብ ጥበብ ተምረህ ታውቃለህን? ከሺህ ጭንቀቶች ያሳርፍሃል። ወደ ክቡርና ከፍ ወዳለ ዓለም ያወጣሃል፤ እንደ እግዚአብሔርም መኖርንና መውደድን ያስተምርሃል። ጌታ ሆይ፣ ከራስ ወዳድ ጸሎቶቻችን አድነን፤ በፍቅር የሚሠራ እምነትን፣ ለሚጠፋውም ዓለም የክርስቶስን ልብ ስጠን።

ፌብሩዋሪ 7

«ከሁሉ በሚያንስ የታመነ» (ሉቃስ 16:10)።

አጋጣሚውን ያጣውና የታማኝነት የጐደለውን ባሪያ ፍርድ የተቀበለው አምስት መክሊት ያለው ወይም ሁለት ያለው ሰው አልነበረም፤ አንድ ብቻ የነበረው ሰው እንጂ። የሕይወትን ታላቅ ትርጕም የማጣት አደጋ ያለባቸው መካከለኛ ችሎታና አጋጣሚ ያላቸውና በልባቸው፦ «ማድረግ የምችለው እጅግ ጥቂት ስለ ሆነ ምንም ለማድረግ አልሞክርም» የሚሉ ሰዎች ናቸው። በአውሮፓ ካሉት እጅግ ውብ የመስኮት መስተዋቶች አንዱ የተሠራው አንድ ተለማማጅ ልጅ ከጌታው ታላቅ ሥራ የተቈረጡትን ቍርጥራጮች ሰብስቦ ካስቀረው ትርፍራፊ ነበር። የእንግሊዝ ገንዘብ ማተሚያ ቤት ጥራጊ በሚሊዮኖች የሚቈጠር ዋጋ አለው። የሰዓትህ ውስጣዊ ክፍሎች የሚሽከረከሩባቸው ትናንሽ ምሰሶዎች እጅግ አስፈላጊ ስለ ሆኑ በእውነት ከዕንቍ ይሠራሉ። እንዲሁም እግዚአብሔር በትሑታን ሠራተኞች ላይ፣ ከኢምንትነታቸው በስተጀርባ ጥቃቅን አጋጣሚዎቻቸውንና አንድ መክሊታቸውን ሊደብቁ በሚሞክሩ ሰዎች ላይ ታላቅ ዋጋና ኃላፊነት ያኖራል፤ ትንሽነታችንም በሒሳቡ ቀን ምክንያት አይሆንልንም።

«ስለ መክሊት አታውራ፤ ምን ልታደርግ ይገባሃል? አምስትም ሆነ ሁለት፣ የሚበቃህ አለህ። ስለ መክሊት አታውራ፤ ግዴታህን ፈጽመሃልን? አሥርም ሆነ አንድ፣ በረከትን የሚያመጣው ይህ ነው።»

ፌብሩዋሪ 8

«በገዛ እጃችን እንደሚሆን አንዳችን እንኳ ልናስብ ራሳችን የበቃን አይደለንም» (2ኛ ቆሮንቶስ 3:5)።

«የማንበቃ» እና «ሁሉን የሚበቃ»። እነዚህ ሁለት ቃላት እርስ በርሳቸው ይሟላሉ፤ በአንድነትም ውጤታማ ለሆነ የክርስትና ሕይወት ቁልፉን ይሰጣሉ። ፈጽሞ አቅመ ቢስ መሆናችንን ማወቅና በሙሉ ልብ ማመን መንፈሳዊ ስንቅን ለመቀበል ዘወትር የሚያስፈልግ ቅድመ ሁኔታ ነው። ስለዚህ የብሉይ ኪዳን ዓላማ ሁልጊዜ የሰውን ውድቀት ማሳየት ነው፤ የአዲስ ኪዳን ዓላማ ደግሞ የክርስቶስን በቂነት መግለጥ ነው። እርሱ ሁሉን ነገር ለእኛ አዘጋጅቶ ይዞአል፤ እኛ ግን ምንም እንደሌለን እስክናውቅ ድረስ ልንቀበለው አንችልም።

ስለዚህ የክርስትና ፍጹምነት ዋና ማንነት የራሳችንን ፍጹምነት ዘወትር መካድና የክርስቶስን ጽድቅ ያለማቋረጥ መቀበል ነው። ስለ ኢምንትነታችንና ስለ ክፋታችን የጠለቀ እይታ በተቀበልን መጠን፣ ይህ የበለጸገውን ጸጋውን አብልጠን እንድንይዝ የሚቀርብልን ጥሪ ብቻ ነው። ነገር ግን የማንበቃ መሆናችንን ፈጽመን አውቀን የእርሱን «ሁሉን ነገር» አጥብቀን አለመያዝ ይቻላል። ይህም ደግሞ ከ«ሁሉ» ያነሰን በማይቀበል እምነት ሊደረግ ይገባዋል። የእስራኤል ንጉሥ በምድር ላይ ሦስት ጊዜ ብቻ ስለ መታ ነቢዩ ተቈጣ። አምስት ወይም ስድስት ጊዜ መምታት ይገባው ነበር። ሁሉንም ሊያገኝ ይችል ነበር። እንዲሁም እኛ ታላቅነቱንና ጸጋውን በሚገባ እንቀበል።

ፌብሩዋሪ 9

«ከእነዚህ ነገሮች አንዳቸውም አያናውጡኝም» (የሐዋርያት ሥራ 20:24)።

የእግዚአብሔር መገኘት ከሁሉ የሚበልጠው ማስረጃ የዲያብሎስ ጕርምርምታ ነው። ደጉ ቻርልስ ስፐርጀን በአንድ ወቅት «ሰይፍና መላጊያ» በተባለው መጽሔቱ ይህን ጽፎ ነበር፤ ያችም ትንሽ ዓረፍተ ነገር ብዙ የተፈተኑና የደከሙ የእግዚአብሔር ልጆች በጠላት እጅግ ብርቱ ጥቃት ውስጥ ጸንተው እንዲቆሙ፣ እንዲያውም ደስ እንዲላቸው ረድታለች።

ዳዊት በኬብሮን በነገሠበት ቅጽበት፣ «ፍልስጥኤማውያን ሁሉ ዳዊትን ሊፈልጉ ወጡ» ብለን በሳሙኤል መጽሐፍ እናነባለን። እኛም ልንታገልለት የሚገባ አንዳች ነገር ከጌታ በተቀበልን ቅጽበት ዲያብሎስ ሊፈልገን ይመጣል።

ጠላት ለእግዚአብሔር በምንሠራው በማናቸውም ታላቅ ሥራ መግቢያ ላይ ሲገጥመን፣ ይህን እንደ «የመዳን ምልክት» እንቀበለው፤ እጥፍ በረከትን፣ ድልንና ኃይልንም እንጠይቅ። ኃይል የሚዳብረው በመቋቋም ነው። መድፍ እጥፍ ርቀት የሚወረውረው የሚፈነዳው ኃይል በመቋቋም ውስጥ አልፎ መንገዱን ማግኘት ስላለበት ነው። በዚያ ባለው የኃይል ማመንጫ ቤት ኤሌክትሪክ የሚመረተው በሚሽከረከሩት መንኰራኵሮች ጠንካራ ፍትጊያ ነው። እንዲሁም አንድ ቀን ሰይጣን እንኳ ከእግዚአብሔር የበረከት መሣሪያዎች አንዱ ሆኖ እንደ ነበረ እናገኛለን።

ፌብሩዋሪ 10

«ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» (ገላትያ 2:20)።

የክርስቶስ ሕይወት ከተፈጥሮአችን ጋር የሚስማማ ነው። ከጥቂት ቀናት በፊት አንዲት ሴት — ክርስቲያን ያልነበረች፣ ነገር ግን ትክክል ለሆነው ነገር ጥልቅ ረሃብ የነበራት አስተዋይና ብልህ ሴት — እንዲህ ብላ ጠየቀችኝ፦ «ይህ እንዴት ሊሆን ይችላል? ታዲያ ግለሰባዊ ማንነታችንን አናጣምን? ይህ ስብዕናችንን ያጠፋል፤ እንደ ግለሰቦችም ያለብንን ኃላፊነት ይጥሳል።»

እኔም፦ «ውድ እኅቴ ሆይ፣ ስብዕናሽ ያለ ክርስቶስ ግማሽ ብቻ ነው። ክርስቶስ ለአንቺ ተፈጥሮአል፤ አንቺም ለክርስቶስ ተፈጥረሻል፤ እስክትገናኙም ድረስ ሙሉ አትሆኚም፤ አንቺ እርሱን እንደምትፈልጊው እርሱም አንቺን ይፈልግሻል» አልኋት። ደግሞም እንዲህ አልኋት፦ «ያ የጋዝ መብራት፦ ‹ይህን እሳት ወደ ውስጤ ብቀበል ጋዙ ግለሰባዊ ማንነቱን ያጣል› ቢል እንበል። አይደለም፤ ጋዙ የመኖሩን ዓላማ በእውነት የሚፈጽመው እሳቱ ሲገባ ብቻ ነው። የበረዶ ቅንጣትም፦ ‹ምን ላድርግ? በምድር ላይ ብወድቅ ግለሰባዊ ማንነቴን አጣለሁ› ብትል እንበል። እርሷ ግን ትወድቃለች፤ አፈሩም ይመጣታል፤ ከጊዜ በኋላም የበረዶ ቅንጣቶቹ በፀደይ አበቦችና በአደይ አበቦች ውስጥ ይታያሉ። እንግዲህ ራሳችንን እናጣ፤ በክርስቶስም ወደ አዲስ ሕይወት እንነሣ።»

ፌብሩዋሪ 11

«በሁሉ ለመጽናትና ለመታገሥ … በኃይል ሁሉ እየበረታችሁ» (ቆላስይስ 1:11)።

ሐዋርያው ለቆላስይስ ሰዎች «ከደስታም ጋር በሁሉ ለመጽናትና ለመታገሥ እንደ ክብሩ ጉልበት መጠን በኃይል ሁሉ እየበረታችሁ» እንዲመላለሱ ይጸልያል። መታገሥ እያለ የመከራውን ጫና በፊት ጡንቻ ሁሉ ላይ ማሳየትና በእያንዳንዱ መጨማደድ፦ «ስለ ምን ማንም አያዝንልኝም?» የሚል መምሰል አንድ ነገር ነው። በፊታችን ስላለው ደስታ «ነውርን ንቆ» መስቀልን መታገሥ ደግሞ ሌላ ነገር ነው።

በጌታ አትክልት ውስጥ «ሙቀት በመጣ ጊዜ የማያዩ»፣ በድርቅ ዓመትም የማይጨነቁ፣ ፍሬ ከማፍራትም የማያቋርጡ ዛፎች አሉ። ፊታችንን ወደ ፀሐይ መውጫ እናዙር፤ የሚመጡትንም ደመናዎች ቀስተ ደመና ለመሥራት እንጠቀምባቸው። በመከራ ደስ ለማለትና ትዕግሥትን ለመማር ያለን ክቡር አጋጣሚ ብዙ አይቆይም። በሰማይ ትዕግሥትን የሚያስተምረን ምንም ነገር አይኖርም። እዚህ ካልተማርነው እጅግ ብሩህ ከሆነው አክሊላችን ለዘላለም ተለይተን እንቀራለን፤ አሁን ለመገላገል እጅግ ወደምንታገልባቸው ወደ እነዚያው ሁኔታዎች ለጥቂት ጊዜ እንኳ መመለስን እንመኛለን።

ፌብሩዋሪ 12

«ነገር ግን አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ፥ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል» (ማቴዎስ 6:33)።

ከጌታ አንዳች ነገር ለሚፈልግ ልብ ሁሉ ይህ መልካም መፈክር ነው። ያ የምትፈልገው ነገር ራሱ ወይም ለእርሱ ያለህ ምኞት ሳታውቀው ከጌታ ሊለይህ፣ ቢያንስ ቢያንስ ለእርሱ ካለህ ያልተከፈለ ዓላማ ሊለይህ ይችላል። የምንመኘው ነገር ትክክለኛ ነገር ሊሆን ይችላል፤ እኛ ግን ባለመታመንና በራስ ወዳድነት መንፈስ ልንመኘው እንችላለን። ለእርሱ እናስረክበው፤ ስለ እርሱም ማመንን አናቋርጥ፤ ነገር ግን በዚያው ጊዜ ዓላማችንን በፈቃዱና በክብሩ ላይ እናጽና፤ የተስፋ ቃል የገባልንን በረከቶች እንኳ ለራሳቸው ወይም ለራሳችን ሳይሆን ለእርሱ ብለን እንጠይቅ። ያን ጊዜ «በእግዚአብሔር ደስ ይበልህ፥ የልብህንም መሻት ይሰጥሃል» የሚለው ቃል እውነት ይሆናል። ከራሱ በቀር ሌላውን ሁሉ እግዚአብሔር «ይጨምረዋል»። እነዚህ ግን ሁልጊዜ የሚጨመሩ እንጂ ፈጽሞ የመጀመሪያ መሆን የለባቸውም።

ለራሳችን ሳይሆን ለእርሱ ብለን ስንጠይቃቸው ያን ጊዜ ያለ ጥርጥር ስለ እነርሱ ማመን እንችላለን። «ሁሉ የእናንተ ነው» የሚባለው «እናንተም የክርስቶስ ናችሁ» በሚባልበት ጊዜ ብቻ ነው።

ጌታ ሆይ፣ ዛሬ አስቀድሜ አንተን እንድፈልግ፣ ሌላውንም ማናቸውንም በረከት ከማግኘት ይልቅ አንተን ደስ ለማሰኘትና ፈቃድህን ለማግኘት አብልጬ እንድናፍቅ እርዳኝ።

ፌብሩዋሪ 13

«ጸሎትህ … በእግዚአብሔር ፊት ለመታሰቢያ እንዲሆን አረገ» (የሐዋርያት ሥራ 10:4)።

መልአኩ ለቆርኔሌዎስ፦ «ጸሎትህ … ለመታሰቢያ እንዲሆን አረገ» ብሎ የተጠቀመበት አገላለጥ እንዴት ያምራል! የብዙ ዓመታት ልመናዎች በዙፋኑ ፊት ተከማችተው፣ በመጨረሻም መልሱ በቆርኔሌዎስ ራስ ላይ በበረከት የፈሰሰ ይመስላል፤ ልክ የብዙ ወራት ትነት ተከማችቶ በመጨረሻ በደረቀው ምድር ላይ እንደ ዝናብ ጎርፍ እንደሚወርድ። እንዲሁም እግዚአብሔር የቅዱሳኑን ጸሎት በዕቃዎች ውስጥ እንደሚያከማች ሆኖ ተገልጦአል፤ ጸሎቶቹም እንደ መልካም መዓዛ ተገልጠዋል። በንጉሡ እልፍኞች ውስጥ እንደ መዓዛማ አበቦች ይቀመጣሉ፤ በፊቱም በጣፋጭ መታሰቢያ ይጠበቃሉ። ከዚያም በኋላ በምድር ላይ እንደ ፈሰሱ ተገልጠዋል፤ እነሆም፣ «ነጐድጓድና ድምፅም» ይሆናል፤ የእግዚአብሔርንም ዓላማ ለመንግሥቱ የሚፈጽሙ ታላላቅ የመግቦት እንቅስቃሴዎች ይነሣሉ። እኛ «እግዚአብሔርን የምታሳስቡ» ተብለን ተጠርተናል፤ ቀንና ሌሊትም «ዕረፍትም አትስጡት» ተብለን ታዘናል፤ ሰማያትን በልመናችን እንሙላ፤ በጊዜውም መልሱ ከተከማቹ በረከቶቹ ጋር ይመጣል።

የእውነተኛ ጸሎት አንዲትም እስትንፋስ አትጠፋም። በቈየች መጠን እየበዛች ትሄዳለች።

ፌብሩዋሪ 14

«እርሱ በመንፈስ ቅዱስ በእሳትም ያጠምቃችኋል» (ማቴዎስ 3:11)።

እሳት በሚያስገርም ሁኔታ ብርቱና ወደ ውስጥ ዘልቆ የሚገባ ነው። ወደ ነገሮች ዋና አካል ይገባል። በሆነ መንገድ ከሚነካው ነገር ቅንጣት ሁሉ ጋር ይዋሐዳል።

ይበልጥ ስሱ ወደ ሆኑ አእምሮዎች፣ ከሚጐዳው ነገር ጋር የሚገናኙባቸው ብዙ ነጥቦች ወዳሏቸው አእምሮዎች የሚመጡ ጽኑ መከራዎች አሉ፤ ስለዚህም ተፈጥሮው ከፍ ባለ መጠን ደስታውም ከፍ ይላል፤ የሚመጡትም የሕመም መንገዶች ይበዛሉ።

ከዚያም ወደ እግዚአብሔር እጅ ስንገባ፣ ከሥጋዊውና ከአእምሮአዊው ወደ መንፈሳዊው ተፈጥሮ ስንሻገር የሚመጡ ይበልጥ ጥልቅ መከራዎች አሉ።

መጀመሪያ ሲመጡ ከተፈጥሮ ውጭ ከሆነውና ከሚያስፈራው እስትንፋሳቸው ወደ ኋላ እንሸሻለን፤ እንዲህም እንላለን፦ «ኧረ ይህ ከአፍቃሪ አባት እጅ ሊሆን አይችልም! ይህ ለእኔ አስፈላጊ ሊሆን አይችልም።»

ከዚያም እርሱ ብርን እንደሚያነጥርና እንደሚያጠራ ሆኖ ሲቀመጥ፣ በራሱ በእግዚአብሔር እጅ የሚመጡ ሕመሞችና መከራዎች ይመጣሉ፤ እርሱም አመድ እስክንሆን ድረስ መቃጠል ያለብን እስኪመስለን ድረስ እንዲነድድ ይተወዋል፤ በእርግጥም በመጨረሻ ተቃጥለን አመድ እንሆናለን።

ነገር ግን በእምነት ድል ማግኘት አለብን። እሳቱን መፍራት በተውህበት ቅጽበት፣ በዚያው ቅጽበት እርሱ አንተን መጕዳቱን ይተዋል። እርሱ፦ «ነበልባሉም አያቃጥላችሁም» ይላል።

ፌብሩዋሪ 15

«በክርስቶስ ኢየሱስ ባለው ጸጋ በርታ» (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:1)።

ይህን ቀን እንዴት ደስ ብሎህ ታሳልፈዋለህ? ደስ ለመሰኘት በመሞከር ይህ ከቶ አይመጣም፤ ሆኖም ለእውነተኛ ደስታ ቅድመ ሁኔታዎች ኃላፊዎች እኛ ነን።

1. ከእግዚአብሔር ጋር ትክክል ሁን፤ «ደስታ ለልበ ቅኖች ተዘርቶአልና»። «ደስታችንን ሙሉ የሚያደርገው በእኛ የሚኖረው የእርሱ ደስታ ነው።»

2. ራስህን ረስተህ ለሌሎች ኑር፤ «ከሚቀበል ይልቅ የሚሰጥ ብፁዕ ነው»ና።

3. በስሜቶች፣ በሁኔታዎችና በአቋሞች ደስ ሊልህ በማይችልበት ጊዜ «በጌታ ደስ ይበላችሁ» የሚለውን ፈጽም፤ «ወንድሞቼ ሆይ፥ ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስባችሁ እንደ ሙሉ ደስታ ቍጠሩት።»

በመጨረሻም ጌታን ታዘዝ፤ ለተሰጠህም አደራ ታማኝ ሁን፤ ብፁዕ መንፈሱም ደጋግሞ በልብህ፦ «መልካም፥ አንተ በጎ ታማኝም ባሪያ … ወደ ጌታህ ደስታ ግባ» ብሎ ያንሾካሹክልሃል።

«የተወሰነልን ፍጻሜያችን ወይም መንገዳችን ደስታም ሆነ ኀዘን አይደለም፤ ነገር ግን እያንዳንዱ ነገ ከዛሬ ይልቅ ወደ ፊት ገፍተን እንዲያገኘን መሥራት ነው። እንግዲያስ ለማንኛውም ዕጣ በተዘጋጀ ልብ ተነሥተን እንሥራ፤ ዘወትር እያከናወንን፣ ዘወትር እየተከተልን፣ መድከምንና መጠበቅን እንማር።»

ፌብሩዋሪ 16

«እኛ ግን ለጸሎትና ቃሉን ለማገልገል እንተጋለን» (የሐዋርያት ሥራ 6:4)።

ራሱን በቀደሰ አማኝ ውስጥ መንፈስ ቅዱስ ከሁሉ በላይ የጸሎት መንፈስ ነው። መላ ማንነታችን ለእርሱ የተሰጠ፣ አሳባችንም በእርሱ ትእዛዝ ሥር ከሆነ፣ እያንዳንዱን ቅጽበት በኅብረት ይሞላዋል፤ እኛም እያንዳንዱን ነገር እንደ መጣ ወደ እርሱ እናመጣለን፤ በሕይወታችን በሥራ ከመግለጣችን በፊትም በመንፈሳዊ ንቃታችን ውስጥ በጸሎት እንፈጽመዋለን። ስለዚህ የሕይወትን ሸክሞች ተቀብለን ብዙ ጊዜ እኛ ራሳችን ልንረዳው በማንችለው ቃል አልባ ጸሎት ስንጸልያቸው ራሳችንን እናገኛለን፤ ይህም ጸሎት በውስጣችን የአሳቡና የፈቃዱ መገለጥ ብቻ ነው፤ ከዚያም ስለ እኛ ያለው መግቦቱ ይገለጣል።

ለፈቃዱ ደካማ ሹክሹክታ እንኳ ታማኝና ታዛዥ አለመሆን ለእኛ ያሰበውን በረከት ብዙ ጊዜ ያግዳል፤ ከጊዜ በኋላም ሹክሹክታዎቹን በአደራ ሊሰጠን እስከማይችል ድረስ እጅግ ልንደነዝዝና ቸልተኞች ልንሆን እንችላለን፤ በዚህም በጨለማ እየተደናቀፍን እንሄዳለን፤ ከፍ ያሉትንም አሳቦቹን እናጣለን።

ጌታ ሆይ፣ በመንፈስ እንድንጸልይ፣ ሳናቋርጥ እንድንጸልይና ከፈቃድህም አንዳችን እንዳናጣ አስተምረን።

ፌብሩዋሪ 17

«ሕይወታችሁም በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮአል» (ቆላስይስ 3:3)።

አንዳንድ ክርስቲያኖች ከሚገባው በላይ ገዝፈው ይታያሉ። ወደ ክርስቶስ ምን ያህል ነፍሳትን እንደሚያመጡ እነርሱም ሊናገሩ ይችላሉ፤ ሌሎችም ሊናገሩ ይችላሉ። ድካማቸው ጠጥሮ የራሱ መታሰቢያ የሚሆን ይመስላል። ሌሎች ደግሞ ከሌሎች ሠራተኞች ጋር ፈጽመው ስለሚዋሐዱ የራሳቸው ግለሰባዊ ማንነት ሊለይ እንኳ አይችልም። ሆኖም ከሁሉ ይልቅ ክርስቶስን የሚመስለው አገልግሎት ይህ ነው፤ ጌታ ራሱ በቤተ ክርስቲያን ሥራ ውስጥ የተሰወረ ሕይወቷና ያረገ ራስዋ ከመሆኑ በቀር ፈጽሞ አይታይምና፤ መንፈስ ቅዱስም እንኳ በሚጠቀምባቸው ዕቃዎች ውስጥ ተሰውሮ ይጠፋል። የወይን ግንዱ ፍሬውን አያፈራም፤ ያለማቋረጥ የሚፈስሰው ጭማቂውም እንኳ አይታይም፤ ዘለላዎቹን ሁሉ የሚያፈሩትና የወይን መከሩን ክብር ሁሉ ያገኙ የሚመስሉት ትናንሾቹ ቅርንጫፎች ናቸው። እንዲሁም ወደ ክርስቶስ ይበልጥ በቀረብን መጠን በፍሬያችን ውስጥ ተሰውረን ለመታየት ፈቃደኞች እንሆናለን፤ ሌሎችም ይበልጥ ጎልተው እንዲታዩ እንተዋለን፤ እኛም የምስክርነታችን ደስተኞችና ፈቃደኞች ምስክሮች ሆነን በዝምተኛው የፍቅርና የጸሎት አገልግሎት እጆቻቸውን ደግፈን እንይዛለን። ጌታ ሆይ፣ አንተን ለመታዘዝ ሲበርሩ ፊታቸውንና እግሮቻቸውን እንደሚሸፍኑ፣ ራሳቸውንና አገልግሎታቸውንም እንደሚሰውሩ በዙፋኑ ፊት እንዳሉት የተሸፈኑ ሱራፌል አድርገኝ።

ፌብሩዋሪ 18

«ክርስቶስ በእናንተ ዘንድ» (ቆላስይስ 1:27)።

በአሮጌውና በአዲሱ የመዳን መንገድ መካከል ያለው ልዩነት እንዴት ታላቅ ነው! የክርስቶስ አንዲት ንክኪ የዕድሜ ልክ ትግልን ያህል ዋጋ አላት። በአንድ ሆስፒታላችን ውስጥ የነበረ አንድ በሽተኛ ወደ ዓይኑ የገባች የተሰበረች ትንሽ የመርፌ ቍራጭ ዓይኑን ልታሳጣው ተቃርባ ነበር።

ተደጋጋሚ ቀዶ ሕክምና ቍስሉን ይበልጥ አቈጣው እንጂ አልረዳውም፤ እንግዳውን ነገርም ወደዚያ ስሱ የአካል ክፍል ረቂቅ ነርቮች ይበልጥ ገፋው። በመጨረሻም አንድ ብልህ ወጣት ሐኪም አዲስ ዘዴ አሰበ። አንድ ቀን የቀዶ ሕክምና ቢላዋና መመርመሪያ ሳይዝ መጣ፤ በእጁም ትንሽ ነገር ግን ብርቱ ማግኔት ይዞ ዓይኑ ሊችለው በሚችለው መጠን አቅርቦ በቈሰለው ዓይን ፊት ያዘው። ወዲያውም የብረቱ ቍራጭ ወደ ብርቱው መሳቢያ መንቀሳቀስ ጀመረ፤ ብዙም ሳይቆይ ሊገናኘው ወደ ላይ ዘልሎ ወጣ፤ የሚሠቃየውም ዓይን ያለ አንዳች ድካም ወይም መቀደድ ፈጽሞ ተገላገለ። አስደናቂ እንደ ነበረ ሁሉ ቀላልም ነበረ። በአንዲት የኃይል ንክኪ የአካል ክፍሉ ዳነ፤ አደገኛው ችግርም ፈጽሞ ተፈወሰ።

እግዚአብሔር የሚያድነን እንዲህ ነው፤ በክርስቶስ ሕይወትና ኃይል ቀላል መሳብ።

ፌብሩዋሪ 19

«በሚቻለኝ መጠን … ተዘጋጅቼአለሁ» (ሮሜ 1:15)።

ትጉ ሁን። ጽኑ ትጋት፣ ለክርስቶስ ሙሉ ልብ፣ የመስቀሉ የጋለ ፍቅር ምልክት፣ ለጌታችንና ለሰው ልጅ የመላ ማንነታችን ቅንዓት — ጌታ የሚጠብቀው ይህ ነው፤ መስቀሉ የሚገባው ይህ ነው፤ ዓለም የሚያስፈልገው ይህ ነው፤ ዘመኑ ሊጠብቀው መብት ያለው ይህ ነው። በዙሪያችን ያለው ሁሉ እጅግ ሕያው ነው። ሕይወት ቁም ነገር ነው፤ ሞት ቁም ነገር ነው፤ ኃጢአት ቁም ነገር ነው፤ ሰዎች ትጉዎች ናቸው፤ ንግድ ቁም ነገር ነው፤ ዕውቀት ቁም ነገር ነው፤ ዘመኑ ቁም ነገር ነው፤ በዚህ የወሳኝ ሰዓት ግለት ውስጥ እኛ ብቻ የምንቀልድ ከሆንን እግዚአብሔር ይቅር ይበለን። ኦ፣ የእሳት ጥምቀት ቢሰጠን! ኦ፣ በሚነድደው የፍቅር ከንፈር ላይ የሚቀመጥ ፍም ቢሰጠን! ኦ፣ በእግዚአብሔር የተያዙ፣ ራሳቸውንም የሰጡ፣ የእግዚአብሔርን ታላቅ አሳብ የጨበጡና «በክርስቶስ ኢየሱስ ከፍ ከፍ ያለውን የእግዚአብሔርን መጥራት ዋጋ እንዳገኝ ምልክትን እፈጥናለሁ» እያሉ ወደ ፊት የሚገሠግሡ ሰዎች ቢነሡ!

ዓለም ሁሉ ለኢየሱስ — ጸሎቴ ይህ ይሆናል፤ መፈክሬም ዘወትር፦ እርሱ ራሱ ለእኔ። ዓለም ሁሉ ለኢየሱስ — ጌታ ሆይ፣ ፈጥነህ ና፤ የተስፋ ቃል የገባህባትን መንግሥትህን አምጣ፤ ወደ ቤትም ውሰደን።

ፌብሩዋሪ 20

«እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራ» (ኢሳይያስ 41:10)።

ሰይጣን ሁልጊዜ እምነታችንን በፍርሃት ሊያደክም ይሞክራል። እርሱ ታላቅ የአእምሮ ጠበብት ነው፤ ፍርሃት የሚያሽመደምድ ውጤት እንዳለው፣ የእምነትም ታላቅ ጠላት እንደ ሆነ፣ እምነትም የእርዳታ ታላቅ ምሥጢር እንደ ሆነ ያውቃል። እንድንፈራ ማድረግ ከቻለ መታመናችንን ያስቆማል፤ የሚያስፈልገንንም በረከት ያግዳል። ኢዮብ የፍርሃትን አደጋ አገኘ፤ «የፈራሁት ፍርሃት መጣብኝ» ብሎ የኀዘን ምስክርነትን ይሰጠናል።

ፍርሃት ከሰይጣን የተወለደ ነው፤ ለአፍታ ለማሰብ ጊዜ ብንወስድ ሰይጣን የሚናገረው ሁሉ በሐሰት ላይ የተመሠረተ መሆኑን እናያለን። እርሱ ሐሰተኛ የሐሰትም አባት ነውና። ፍርሃቶቹ እንኳ ሐሰቶች ናቸው፤ የሚያስደነግጠንም ነገር ይልቁንም ለእኛ ማበረታቻ ሊሆን ይገባዋል።

ስለዚህ ሰይጣን አንዳች ክፉ ነገር ሊመጣብህ እንደ ሆነ ሲነግርህ፣ ፊቱን በጸጥታ ተመልክተህ ውሸታም መሆኑን ልትነግረው ትችላለህ፤ በክፉ ፋንታ «በሕይወትህ ዘመን ሁሉ ቸርነትና ምሕረት» እንደሚከተሉህ ንገረው፤ ከዚያም ወደ ብፁዕ ጌታህ ዘወር ብለህ፦ «በምፈራበት ቀን እኔ በአንተ እታመናለሁ» በል። ፍርሃት ሁሉ አለመታመን ነው፤ ለፍርሃትም መድኃኒቱ መታመን ነው። «በምፈራበት ቀን እኔ በአንተ እታመናለሁ።»

ፌብሩዋሪ 21

«እኔ አምላክህ ነኝና አትደንግጥ» (ኢሳይያስ 41:10)።

እግዚአብሔር ፍርሃታችንን ሁልጊዜ እንዴት በርኅራኄ ያጽናናል! በኢሳይያስ 41:10 እንዴት በጣፋጭነት እንዲህ ይላል፦ «እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራ፤ እኔ አምላክህ ነኝና አትደንግጥ፤ … በጽድቄም ቀኝ እጅ ደግፌ እይዝሃለሁ።» ደግሞም ይበልጥ በረቀቀ አሳቢነት፦ «እኔ እግዚአብሔር አምላክህ፦ አትፍራ፥ እረዳሃለሁ እያልሁ ቀኝ እጅህን እይዛለሁ» ይላል። አንድ ጊዜ ብቻ አይናገረውም፤ ቀኝ እጃችንን እንደ ያዘ ይቀጥላል፤ እንደነዚህ ያሉትን የተስፋ ቃሎችም ይደጋግማል።

ብፁዕ ጌታ በገሊላ ባሕር ላይ ለደቀ መዛሙርቱ በሰጠው መልእክት ሁሉንም በአንድ ጣፋጭ የዘላለም መጽናናት ማኅተም አጠቃልሎታል፦ «እኔ ነኝ፤ አትፍሩ»። «አልፎአል»፣ ወይም «ነግቶአል»፣ ወይም «አየሩ መልካም ነው»፣ ወይም «ውኃው ጸጥ ብሎአል» አላለም፤ ነገር ግን «እኔ ነኝ፤ አትፍሩ» አለ። እርሱ ለፍርሃት መድኃኒት ነው፤ ለመከራ ፈውስ ነው፤ የመዳን ዋና ነገርና ድምር ነው። ስለዚህ ከፍርሃት በላይ ከፍ ልንል ይገባናል። ዓይኖቻችንን በእርሱ ላይ እናጽና፤ ዘወትር በእርሱ እንኑር፤ በእርሱ እንርካ፤ አጥብቀን እንጣበቅበት፤ «ምድር ብትነዋወጥ፥ ተራሮችም ወደ ባሕር ልብ ቢወሰዱ አንፈራም» ብለንም እንጩኽ።

ፌብሩዋሪ 22

«ወደ ዕረፍቱ የገባ፥ እግዚአብሔር ከሥራው እንዳረፈ፥ እርሱ ደግሞ ከሥራው አርፎአልና» (ዕብራውያን 4:10)።

ብዙዎቻችን ሸክማችንን ከክርስቶስ ጋር ብንለዋወጥ፣ ጭንቀታችንንና ችግራችንን ሁሉ ፈጽመንና ለዘላለም ወደ እርሱ ብናሸጋግር፣ ከዚያም ወዲያ ለሸክሞቻችን ኃላፊነት እንዳለብን እስከማይሰማን ድረስ፣ እርሱ ግን ጭንቀቱን ሁሉ እንደ ተሸከመ፣ እምነታችንም የእርሱን ሸክሞች መሸከም ብቻ እንደ ሆነ፣ እርሱም የሚጸልየው፣ የሚደክመውና መከራ የሚቀበለው ለእኛና ለጥቅማችን ብቻ እንደ ሆነ ብናውቅ ምንኛ ዕረፍት ይሆንልን ነበር! በእውነት እንድናደርግ የሚጋብዘን ይህንኑ ነው። «እናንተ ደካሞች ሸክማችሁ የከበደ ሁሉ፥ ወደ እኔ ኑ፥ እኔም አሳርፋችኋለሁ» ይላል፤ ከዚያም «ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ» ብሎ ይጨምራል። እርሱ ቀንበራችንን ይወስዳል፤ እኛም የእርሱን እንወስዳለን፤ የራሳችንን ሸክም ከመሸከም ይልቅ ከሸክሞቹ አንዱን መሸከም ሺህ ጊዜ እንደሚቀል እናገኛለን። ለራሳችን አምስት ደቂቃ ከመለመን ይልቅ ስለ ሌላው አንድ ሰዓት በልመና ማሳለፍ እንዴት እጅግ ደስ ያሰኛል! ጐስቋላ ጭነቶቻችንን መሸከም አልደከመንምን?

ምሕረቱ የፈለገህ፣ ወደ ሙላቱም ሁሉ ያመጣህ፣ በገዛህም በክቡር ደሙ ያደረገው ስለዚህ ነው፤ ለሌላው አስተላልፈው።

ፌብሩዋሪ 23

«ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ፥ ሞትም ጥቅም ነውና» (ፊልጵስዩስ 1:21)።

የጤናማ አካል ምሥጢር ጤናማ ልብ ነው፤ መንፈስ ቅዱስ ስለ እኛ የሚያቀርበው ጸሎትም «ነፍሳችን እንደሚከናወን በነገር ሁሉ እንዲከናወንልንና ጤና እንዲኖረን» ነው።

ጳውሎስ ለፊልጵስዩስ ሰዎች በጻፈው መልእክት ስለ ሕይወትና ስለ ሞት ጥያቄ ታላቅና ቅዱስ ግድ የለሽነትን ሲገልጥ እናገኘዋለን። በእርግጥም «ልሄድ ከክርስቶስም ጋር ልኖር» ይመርጥ እንደ ሆነ ወይም አሁንም በሥጋ ሊቆይ እንደ ሆነ በእውነት ተጨንቆአል።

የመጀመሪያው በእርግጥ ከሁሉ የሚጣፍጥ ምርጫው ይሆን ነበር፤ ሁለተኛው ግን በዚያው ጊዜ የደስታ አገልግሎት ይሆን ነበር። በሕይወት መኖር የሚፈልግበት ብቸኛ ዓላማው በረከት መሆን ነው። «በሥጋ መኖሬ ስለ እናንተ እጅግ የሚያስፈልግ ነው።»

ወደዚህ የልብ ሁኔታ ከደረሰ በኋላ፣ ፍጹም ብርታትንና ጤናን ለመጠየቅ ወደሚያስፈልገው ድል ነሺ እምነት እንዴት በፍጥነት ከፍ እንደሚል ማስተዋል ያምራል። በሥጋ መኖሬ ስለ እናንተ እጅግ የሚያስፈልግ ስለ ሆነ ይላል፦ «ለእምነታችሁ እድገትና ደስታ ከሁላችሁ ጋር እንድኖርና እንድቆይ አውቃለሁ።» ጌታ ሆይ፣ «ሩጫዬንና ከጌታ ከኢየሱስ የተቀበልሁትን አገልግሎት» በደስታ «እፈጽም ዘንድ ነፍሴን በእኔ ዘንድ እንደማትከብር» እንድቆጥር ዛሬ እርዳኝ።

ፌብሩዋሪ 24

«ኃጢአት አይገዛችሁምና፤ ከጸጋ በታች እንጂ ከሕግ በታች አይደላችሁምና» (ሮሜ 6:14)።

የሙሴ ውድቀቶች ምሥጢር ይህ ነበር፦ «ሕጉ ምንም ፍጹም አላደረገምና፤ የሚሻል ተስፋ መግባቱ ግን አደረገ።» የሕይወቱ ሥራ ደግሞ ሙሉ ፍጻሜ ያላገኘበት ምክንያት ይህ ነበር። የተስፋይቱን ምድር አየ እንጂ አልገባባትም። የሕጉ መሥራች የሕጉ ሰለባ መሆን ነበረበት፤ ሕይወቱና ሞቱም ሕጉ ማንንም ሰው ወደ ተስፋይቱ ምድር ሊያገባ እንደማይችል ያሳዩ ዘንድ። ሙሴ ርስቱን ያጣው ለዚያ ያህል ቀላል በሆነ ስሕተት መሆኑ ራሱ የሕጉን ከባድ ፍርድ ይበልጥ ያጐላዋል። «በሕግ መጽሐፍ በተጻፉት ሁሉ ጸንቶ የማይኖር የማያደርግም ሁሉ የተረገመ ነው።»

ነገር ግን ለእግዚአብሔር ጸጋ ክብር፣ ሕጉ ለሙሴ ሊያደርግለት ያልቻለውን ወንጌል እንዳደረገለት ልንጨምር እንችላለን፤ በአሮጌው ዘመን ዮርዳኖስን መሻገር ያልቻለው እርሱ በአርሞንዔም ከፍታ ላይ ከሰው ልጅ ጋር ሆኖ የመለወጡን ክብር ሲካፈልና ስለዚያ የከበረ ዕድል ፈንታውን ስላስገኘለት በቀራንዮ ስለሚሆነው ሞት ሲነጋገር ይታያል።

ያንን ጸጋ በኢየሱስ ክርስቶስ ወንጌል ሥር ወርሰናል።

ፌብሩዋሪ 25

«እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተም ቅርንጫፎች ናችሁ» (ዮሐንስ 15:5)።

«ክርስቶስን እንደ ቀዳሼ ወይም እንደ ፈዋሼ እንዴት ልቀበለው እችላለሁ?» የሚለው ዘወትር የሚቀርብልን ጥያቄ ነው። ከሁሉ አስቀድሞ ወደ እምነት አቋም መግባት ያስፈልገናል። ይህም በተወሰነና በፈቃድ በሚደረግ ድርጊት ሊፈጸም፣ ከዚያም በማይለዋወጥ ልማድ ሊጠበቅ ይገባዋል። ይህ ልክ ዛፍን እንደ መትከል ነው። በተወሰነ ድርጊት በአፈሩ ውስጥ ልታኖረው ይገባሃል፤ ከዚያም ትናንሾቹ ሥሮች ለመጽናትና ከአፈሩ ምግብን ለመሳብ ለመጀመር ጊዜ እስኪያገኙ ድረስ ባለበት እንዲቆይና በመሬቱ ውስጥ ተረጋግቶ እንዲኖር ልትተወው ይገባሃል። ሁለት ደረጃዎች አሉ፤ የተወሰነው መትከልና ከዚያም ከመሬቱ እርጥበትንና ምግብን በልማድ መምጠጥ። የሥሩ ጭረቶች ስፖንጅ የሚመስሉ ቀዳዳዎቻቸውን ዘርግተው የምድርን ምግብ እስኪጠጡ ድረስ ማረፍ አለባቸው። ልማዱ ከጸና በኋላ በአንድ በማይለዋወጥ ሕግ ተክሉ ያለ አንዳች ድካም ሕይወቱን ከመሬቱ ይስባል፤ እኛ መተንፈስ እንደሚቀልልን ሁሉ ለእርሱም ማደግ ተፈጥሯዊ ነው።

ጌታ ሆይ፣ ዛሬ በአንተ እንድኖር፣ ሕይወቴንም ሁሉ ከሕይወትህ የመሳብ ልማድ እንዳድግበት እርዳኝ፤ «በእርሱ ሕያዋን ነንና እንንቀሳቀሳለን እንኖርማለን» የሚለው ቃል ለእኔ እውነት ይሆን ዘንድ።

ፌብሩዋሪ 26

«በመልካም ሥራ ሁሉ ፍጹማን ያድርጋችሁ» (ዕብራውያን 13:21)።

በዕብራውያን መልእክት መደምደሚያ ላይ ባለው በዚያ ውብ ጸሎት፦ «በዘላለም ኪዳን ደም ለበጎች ትልቅ እረኛ የሆነውን ጌታችንን ኢየሱስን ከሙታን ያወጣው የሰላም አምላክ፥ … ፈቃዱን ታደርጉ ዘንድ በመልካም ሥራ ሁሉ ፍጹማን ያድርጋችሁ» በሚለው ውስጥ፣ «በመልካም ሥራ ሁሉ ፍጹማን ያድርጋችሁ» የሚለው ሐረግ ቃል በቃል «በመልካም ሥራ ሁሉ ያስተካክላችሁ» ማለት እንደ ሆነ ይነገራል። መስተካከል ታላቅ ነገር ነው፤ ሁኔታዎቻችንና አካባቢያችን ከእኛ ጋር እንዲስተካከሉ ከመሞከር ይልቅ እኛ ከእነርሱ ጋር መስተካከል፤ አብረናቸው ከተጣልንባቸው ሰዎች ጋር መስተካከል፤ እግዚአብሔር ለእኛ ካዘጋጀልን ሥራ ጋር መስተካከል እንጂ እግዚአብሔር የራሳችንን ሥራ እንድንሠራ እንዲረዳን አለመሞከር፤ በመላ ሕይወታችን እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን ፈቃዱንና ዕቅዱን ራሱን ለማድረግ መስተካከል። በሕይወት ሥራችን የዕረፍት፣ የኃይልና የነጻነት ምሥጢር ይህ ነው።

«ጌታ ሆይ፣ በሙላትህ ሙላኝ፤ ልቤ ራሱ እስኪትረፈረፍ ድረስ፣ በሚያቀጣጥል አሳብና በሚያበራ ቃል ፍቅርህን ለመናገር፣ ምስጋናህንም ለማሳየት። ጌታ ሆይ፣ ተጠቀምብኝ፤ እኔንም እንኳ ተጠቀምብኝ፤ እንደ ፈቀድህ፣ በፈቀድህበትም ጊዜና ስፍራ፤ ብፁዕ ፊትህን እስካይ ድረስ፣ ዕረፍትህን፣ ደስታህንና ክብርህን እስክካፈል ድረስ።»

ፌብሩዋሪ 27

«ፍጹማን ያደርጋችኋል ያጸናችሁማል ያበረታችሁማል» (1ኛ ጴጥሮስ 5:10)።

ክርስቶስን በማናቸውም አዲስ ግንኙነት ስንቀበለው፣ በመጀመሪያ በዚህ ግንኙነት ለመቆም መብት እንዳለን አእምሮአችንን የሚያሳምን በቂ የማስተዋል ብርሃን ሊኖረን ይገባል። በዚህ ነጥብ ላይ የጥያቄ ጥላ እንኳ መተማመናችንን ያፈርሰዋል። ከዚያም ይህን ካየን በኋላ፣ ዛፍ በአፈር ውስጥ እንደሚተከል ወይም ሙሽራይቱ በጋብቻው መሠዊያ ፊት ራሷን አሳልፋ እንደምትሰጥ በዚያው ልክ በእርግጠኝነት ደፍረን መግባት፣ ራሳችንን አሳልፈን መስጠት፣ መምረጥና ስፍራውን መያዝ ይገባናል። ይህ አንድ ጊዜ ለሁልጊዜ፣ ያለ አንዳች ማስቀረትና ያለ መመለስ ሊሆን ይገባዋል።

ከዚያም የመጽናት፣ የመረጋጋትና የመፈተን ወቅት አለ፤ በዚህም ወቅት አዲሱ ግንኙነት ጸንቶ ቋሚ ልማድ እስኪሆን ድረስ ባለንበት ጸንተን መቆየት አለብን። ይህ ልክ የቀዶ ሕክምና ሐኪሙ የተሰበረውን ክንድ እንደሚያቃናው ነው። እንዳይንቀሳቀስ በእንጨት ጠፍሮ ያስረዋል። እንዲሁም እግዚአብሔር የእምነትን የመጀመሪያ ደረጃ እስኪያልፉ ድረስ በልጆቹ ላይ ሊያደርጋቸውና ጸጥ ብለው ሳይናወጡ እንዲቆዩ ሊያደርጋቸው የሚወዳቸው መንፈሳዊ መጠፈሪያዎች አሉት።

ይህ ሁልጊዜ ለእኛ ቀላል ሥራ አይደለም፤ «ነገር ግን በክርስቶስ ኢየሱስ ወደ ዘላለም ክብሩ የጠራችሁ የጸጋ ሁሉ አምላክ ለጥቂት ጊዜ መከራን ከተቀበላችሁ በኋላ ራሱ ፍጹማን ያደርጋችኋል ያጸናችሁማል ያበረታችሁማል።»

ፌብሩዋሪ 28

«እንደ ሙሉ ደስታ ቍጠሩት» (ያዕቆብ 1:2)።

ሁልጊዜ ደስታ አይሰማንም፤ ነገር ግን ሁሉን እንደ ደስታ ልንቈጥረው ይገባናል። «መቍጠር» የሚለው ቃል ከመጽሐፍ ቅዱስ ቁልፍ ቃላት አንዱ ነው። ስለ ሞታችን የገባውም ያው ቃል ነው፤ «ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ … ራሳችሁን ቈጠሩ»። እንደ ሞትን አይሰማንም። ወደ ሕይወት በደስታ ለመመለስ የሚሻ አንዳች ነገር እንዳለ በሚያሠቃይ ሁኔታ እናውቃለን። እኛ ግን ራሳችንን እንደ ሙታን ልንቈጥር፣ አሮጌውን ተፈጥሮም ልንፈራውም ሆነ ልንታዘዘው አይገባንም።

እንዲሁም የሚመጣብንን ነገር እንደ በረከት ልንቈጥረው ይገባናል። ደስ ለማለት፣ «አቤቱ፥ ልቤ ጽኑ ነው፤ እቀኛለሁ፥ አመሰግናለሁም» ለማለት ቈርጠናል። ይህ በእምነት የሆነ ደስ መሰኘት ብዙም ሳይቆይ ልማድ ይሆናል፤ የደስታን መንፈስና በራሱ የሚፈስስ የምስጋና ትርፍርፍም ሁልጊዜ ፈጥኖ ያመጣል።

ከዚያም፦ «በለስ ብትደርቅ፥ በወይንም ግንድ ፍሬ ባይገኝ፥ የወይራም ሥራ ቢጐድል፥ እርሻዎችም ፍሬ ባይሰጡ፥ መንጋውም ከበረት ቢጠፋ፥ ከብቶችም ከሜዳ ቢጠፉ፥ እኛ ግን በእግዚአብሔር ደስ ይለናል፥ በመድኃኒታችንም አምላክ ሐሴት እናደርጋለን።»

«ሰላም፣ ፍጹም ሰላም፣ ኀዘን በዙሪያችን ቢናወጥም፣ በኢየሱስ ዕቅፍ ከጸጥታ በቀር ሌላ አይገኝም፤ ሰላም፣ ፍጹም ሰላም፣ መጪው ዘመናችን ሁሉ ባይታወቅም፣ ኢየሱስን እናውቀዋለን፤ እርሱም በዙፋኑ ላይ ነው።»