ስለ ምን በእምነት እንድናለን?

እምነት የመዳን መተላለፊያ ሆኖ የተመረጠው ስለ ምንድር ነው? ይህ ጥያቄ ብዙ ጊዜ እንደሚጠየቅ አያጠራጥርም። «ጸጋው በእምነት አድኖአችኋል» የሚለው በእርግጥ የቅዱሱ መጽሐፍ ትምህርትና የእግዚአብሔር ሥርዓት ነው፤ ነገር ግን ይህ ስለ ምን ሆነ? ከተስፋ፣ ከፍቅር ወይም ከትዕግሥት ይልቅ እምነት የተመረጠው ስለ ምንድር ነው?

እንዲህ ላለው ጥያቄ መልስ ስንሰጥ በትሕትና መሆን ይገባናል፤ የእግዚአብሔር መንገዶች ሁልጊዜ ሊመረመሩ አይችሉምና፤ በድፍረትም እንድንጠይቃቸው አልተፈቀደልንም። በትሕትና እንዲህ ብለን እንመልሳለን፤ እኛ እስከምናውቀው ድረስ እምነት የጸጋ መተላለፊያ ሆኖ የተመረጠው ተቀባይ ሆኖ ለማገልገል በተፈጥሮው ስለሚስማማ ነው። ለአንድ ድሃ ሰው ምጽዋት ልሰጠው ነው እንበል፤ በእጁ ላይ አኖረዋለሁ—ስለ ምን? በጆሮው ውስጥ ማኖር ወይም በእግሩ ላይ ማስቀመጥ በጭራሽ የሚስማማ አይሆንምና፤ እጅ ለመቀበል ተብሎ የተሠራ ይመስላል። እንዲሁም በአእምሮአችን አሠራር ውስጥ እምነት ተቀባይ እንዲሆን ተብሎ የተፈጠረ ነው፤ እምነት የሰው እጅ ነው፤ ጸጋን በእርሱ በኩል መቀበልም ተገቢ ነው።

ይህን እጅግ ግልጥ አድርጌ ላስቀምጥ። ክርስቶስን የሚቀበል እምነት፣ ልጅህ ከአንተ ፖም እንደሚቀበል ያህል ቀላል ተግባር ነው፤ አንተ ፖሙን ዘርግተህ ቢመጣለት እንደምትሰጠው ተስፋ ትሰጠዋለህና። ማመኑና መቀበሉ ስለ ፖም ብቻ ነው፤ ነገር ግን ከዘላለም መዳን ጋር የሚሠራው እምነት የሚፈጽመውን ተግባር በትክክል ያንኑ ይፈጽማሉ። የልጁ እጅ ለፖሙ ምን እንደ ሆነ፣ እምነትህም ለክርስቶስ ፍጹም መዳን እንዲሁ ነው። የልጁ እጅ ፖሙን አይሠራውም፤ አያሻሽለውም፤ በብቃቱም አያገኘውም፤ የሚወስደው ብቻ ነው፤ እምነትም የመዳን ተቀባይ እንዲሆን በእግዚአብሔር የተመረጠው መዳንን እፈጥራለሁ ወይም በእርሱ እረዳለሁ ስለማይል፣ ነገር ግን በትሕትና ለመቀበል ስለሚረካ ነው። «እምነት ይቅርታን የሚለምን አንደበት፣ የሚቀበለው እጅና የሚያየው ዓይን ነው፤ ነገር ግን የሚገዛበት ዋጋ አይደለም።» እምነት ራሱን የራሱ መከራከሪያ ከቶ አያደርግም፤ ክርክሩን ሁሉ በክርስቶስ ደም ላይ ያሳርፋል። የጌታ ኢየሱስን ባለ ጠግነት ወደ ነፍስ የሚያመጣ መልካም አገልጋይ ይሆናል፤ ከየት እንዳመጣቸው ያውቃልና፤ በአደራ የሰጠው ጸጋ ብቻ እንደ ሆነም ይመሰክራልና።

ደግሞም እምነት የተመረጠው ክብርን ሁሉ ለእግዚአብሔር ስለሚሰጥ እንደ ሆነ አያጠራጥርም። በጸጋ እንዲሆን በእምነት ነው፤ ትምክህትም እንዳይኖር በጸጋ ነው፤ እግዚአብሔር ትዕቢትን ሊታገሥ አይችልምና። «ትዕቢተኞችንም ከሩቅ ያውቃቸዋል»፤ ወደ እነርሱም ሊቀርብ አይወድም። ትዕቢትን በሚጠቍም ወይም በሚያሳድግ መንገድ መዳንን አይሰጥም። ጳውሎስ፦ «ማንም እንዳይመካ ከሥራ አይደለም» ይላል። እንግዲህ እምነት ትምክህትን ሁሉ ያስወግዳል። ምጽዋትን የሚቀበል እጅ፦ «ስጦታውን ስለ ተቀበልሁ ልመሰገን ይገባኛል» አይልም፤ ያ ሞኝነት ይሆን ነበር። እጅ እንጀራን ወደ አፍ ሲያደርስ ለሰውነት፦ «እመግብሃለሁና አመስግነኝ» አይለውም። እጅ የሚያደርገው እጅግ አስፈላጊ ቢሆንም እጅግ ቀላል ነገር ነው፤ ስለሚያደርገውም ክብርን ለራሱ ከቶ አይወስድም። እንዲሁም እግዚአብሔር የማይነገረውን የጸጋውን ስጦታ እንዲቀበል እምነትን መረጠ፤ እምነት ምንም ምስጋና ለራሱ መውሰድ አይችልምና፤ ነገር ግን የመልካም ነገር ሁሉ ሰጪ የሆነውን ቸሩን አምላክ ሊሰግድለት ይገባዋልና። እምነት አክሊሉን በትክክለኛው ራስ ላይ ያኖራል፤ ስለዚህም ጌታ ኢየሱስ፦ «እምነትህ አድኖሃል፤ በሰላም ሂድ» እያለ አክሊሉን በእምነት ራስ ላይ ያኖር ነበር።

ቀጥሎም እግዚአብሔር እምነትን የመዳን መተላለፊያ አድርጎ የመረጠው ሰውን ከእግዚአብሔር ጋር የሚያገናኝ እርግጠኛ መንገድ ስለ ሆነ ነው። ሰው በእግዚአብሔር ሲታመን በመካከላቸው የአንድነት ነጥብ ይኖራል፤ ያም አንድነት በረከትን ያረጋግጣል። እምነት የሚያድነን ከእግዚአብሔር ጋር እንድንጣበቅ ስለሚያደርገንና በዚህም ከእርሱ ጋር ስለሚያገናኘን ነው። የሚከተለውን ምሳሌ ብዙ ጊዜ ተጠቅሜበታለሁ፤ ነገር ግን ከዚህ የተሻለ ማሰብ ስለማልችል ልደግመው ግድ ነው። ከብዙ ዓመታት በፊት ከናያጋራ ፏፏቴ በላይ አንዲት ጀልባ እንደ ተገለበጠች፣ ሁለት ሰዎችም በወንዙ ፍሰት ወደ ታች ይወሰዱ እንደ ነበር ተነግሮኛል፤ በዳርቻው ያሉ ሰዎችም ገመድ አንሳፍፈው ወደ እነርሱ ሊያደርሱ ቻሉ፤ ሁለቱም ገመዱን ያዙት። አንዱ አጥብቆ ያዘውና በደኅና ወደ ዳርቻው ተጐተተ፤ ሌላው ግን አንድ ትልቅ ግንድ ተንሳፍፎ ሲያልፍ አይቶ በሞኝነት ገመዱን ለቀቀና ግንዱን ያዘ፤ ከሁለቱ ትልቁ እርሱ ነበርና፤ ለመያዝም የተሻለ ይመስል ነበር። ወዮ! ግንዱ ሰውዬውን እንደ ተሸከመ ወደ ታላቁ ገደል ቀጥ ብሎ ወረደ፤ በግንዱና በዳርቻው መካከል ምንም ግንኙነት አልነበረምና። የግንዱ ትልቅነት ለያዘው ሰው ምንም አልጠቀመውም፤ ደኅንነትን ለማስገኘት ከዳርቻው ጋር ግንኙነት ያስፈልገው ነበር። እንዲሁም ሰው በሥራው ወይም በቤተ ክርስቲያን ሥርዓቶች ወይም በእንደዚህ ባለ በማንኛውም ነገር ቢታመን አይድንም፤ በእርሱና በክርስቶስ መካከል ምንም ትስስር የለምና፤ እምነት ግን ቀጭን ገመድ ቢመስልም በዳርቻው በኩል ባለው በታላቁ እግዚአብሔር እጅ ነው፤ ወሰን የሌለው ኃይል የሚያገናኘውን ገመድ ይጐትታል፤ በዚህም ሰውን ከጥፋት ያወጣዋል። ኦ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ስለሚያዋሕደን የእምነት ብፁዕነት እንዴት ታላቅ ነው!

እምነት ደግሞ የተመረጠው የተግባርን ምንጮች ስለሚነካ ነው። በተራ ነገሮች እንኳ በሁሉም ሥር አንድ ዓይነት እምነት አለ። በአንድ ዓይነት እምነት ካልሆነ በቀር አንዳች ነገር ከቶ አናደርግም ብል እሳሳት ይሆንን? የጥናት ክፍሌን አቋርጬ ብራመድ እግሮቼ እንደሚሸከሙኝ ስለማምን ነው። ሰው ይበላል፤ የምግብን አስፈላጊነት ያምናልና፤ ወደ ሥራው ይሄዳል፤ የገንዘብን ዋጋ ያምናልና፤ ቼክ ይቀበላል፤ ባንኩ እንደሚከፍለው ያምናልና። ኮሎምበስ አሜሪካን ያገኘው ከውቅያኖሱ ባሻገር ሌላ አህጉር እንዳለ ስላመነ ነው፤ ፒልግሪም አባቶችም በእነዚያ ቋጥኛማ ዳርቻዎች እግዚአብሔር ከእነርሱ ጋር እንደሚሆን ስላመኑ በዚያ ሰፈሩ። አብዛኞቹ ታላላቅ ሥራዎች ከእምነት የተወለዱ ናቸው፤ ለመልካምም ሆነ ለክፉ፣ እምነት በሚኖርበት ሰው አማካይነት ድንቅን ይሠራል። እምነት በተፈጥሮአዊ መልኩ ሁሉን የሚያሸንፍ ኃይል ነው፤ ወደ ሁሉም ዓይነት የሰው ተግባር ይገባል። በእግዚአብሔር ማመንን የሚያፌዝበት ሰው ምናልባት በክፉ መልኩ ከሁሉ የበለጠ እምነት ያለው ሊሆን ይችላል፤ በእርግጥም አሳፋሪ ባይሆን ኖሮ አሥቂኝ በሆነ ሁሉን የማመን የዋህነት ውስጥ ብዙውን ጊዜ ይወድቃል። እግዚአብሔር መዳንን ለእምነት የሚሰጠው በእኛ ውስጥ እምነትን በመፍጠር የስሜቶቻችንንና የተግባሮቻችንን እውነተኛ ዋና ምንጭ ስለሚነካ ነው። ለማለት ያህል፣ ባትሪውን ይዞአል፤ አሁንም ቅዱሱን ፍሰት ወደ ማንነታችን ክፍል ሁሉ ሊልክ ይችላል። በክርስቶስ ስናምንና ልብ በእግዚአብሔር እጅ ሲገባ ያን ጊዜ ከኃጢአት እንድናለን፤ ወደ ንስሐ፣ ወደ ቅድስና፣ ወደ ቅንዓት፣ ወደ ጸሎት፣ ራስን ለእግዚአብሔር ወደ መለየትና ወደ ሌላው የጸጋ ነገር ሁሉ እንነሣሣለን። «ዘይት ለመንኰራኵሮች፣ ተንጠልጣይ ክብደት ለሰዓት፣ ክንፍ ለወፍ፣ ሸራ ለመርከብ ምን እንደ ሆነ እምነትም ለቅዱሳት ተግባራትና አገልግሎቶች ሁሉ እንዲሁ ነው።» እምነት ይኑርህ፤ ሌሎቹ ጸጋዎች ሁሉ ይከተላሉ፤ አካሄዳቸውንም ይቀጥላሉ።

ደግሞም እምነት በፍቅር የመሥራት ኃይል አለው፤ የልብ ዝንባሌዎችን ወደ እግዚአብሔር ያዘነብላል፤ ልብንም ከሁሉ ወደሚበልጡት ነገሮች ይስባል። በእግዚአብሔር የሚያምን ከጥያቄ ሁሉ በላይ እግዚአብሔርን ይወዳል። እምነት የአእምሮ ተግባር ነው፤ ነገር ግን ከልብም ይወጣል። «ሰው በልቡ አምኖ ይጸድቃል»፤ ስለዚህ እግዚአብሔር መዳንን ለእምነት ይሰጣል፤ እምነት ከልብ ዝንባሌዎች ጋር ጎረቤት ሆኖ ይኖራልና፤ ለፍቅርም የቅርብ ዘመድ ነውና፤ ፍቅር ደግሞ የቅዱስ ስሜትና ተግባር ሁሉ ወላጅና ሞግዚት ነው። እግዚአብሔርን መውደድ መታዘዝ ነው፤ እግዚአብሔርን መውደድ ቅድስና ነው። እግዚአብሔርንና ሰውን መውደድ የክርስቶስን መልክ መምሰል ነው፤ ይህም መዳን ነው።

በተጨማሪም እምነት ሰላምንና ደስታን ይፈጥራል፤ ያለው ያርፋል፤ ይረጋጋል፤ ደስ ይለዋል፤ ሐሤትም ያደርጋል፤ ይህም ለመንግሥተ ሰማያት ዝግጅት ነው። እግዚአብሔር ሰማያዊ ስጦታዎችን ሁሉ ለእምነት ይሰጣል፤ ከሌሎች ምክንያቶች መካከል አንዱ እምነት በላይኛውና በተሻለው ዓለም ለዘላለም የሚገለጡትን ሕይወትና መንፈስ በእኛ ውስጥ ስለሚሠራ ነው። እምነት ለዚህ ሕይወት የጦር ዕቃን፣ ለሚመጣውም ሕይወት ትምህርትን ያስታጥቀናል። ሰው ያለ ፍርሃት እንዲኖርም እንዲሞትም ያስችለዋል፤ ለተግባርም ለመከራም ያዘጋጃል፤ ስለዚህም ጌታ ጸጋን ወደ እኛ ለማድረስ፣ በዚህም ለክብር ሊያስጠብቀን እጅግ ተስማሚ መሣሪያ አድርጎ ይመርጠዋል።

በእርግጥም እምነት ሌላ ምንም ሊያደርግልን የማይችለውን ያደርግልናል፤ ደስታንና ሰላምን ይሰጠናል፤ ወደ ዕረፍትም እንድንገባ ያደርገናል። ታዲያ ሰዎች መዳንን በሌላ መንገድ ለማግኘት የሚሞክሩት ለምንድር ነው? አንድ የጥንት ሰባኪ እንዲህ ይላል፦ «በር እንዲከፍት የታዘዘ አንድ ሞኝ አገልጋይ ትከሻውን ደግፎ በሙሉ ኃይሉ ይገፋዋል፤ በሩ ግን አይነቃነቅም፤ የቻለውን ያህል ኃይል ቢጠቀምም ሊገባ አይችልም። ሌላው መክፈቻ ይዞ ይመጣል፤ በሩን በቀላሉ ከፍቶ ፈጥኖ ይገባል። በሥራ ሊድኑ የሚሹ ያለ ውጤት የመንግሥተ ሰማያትን በር ይገፋሉ፤ እምነት ግን በሩን ወዲያውኑ የሚከፍት መክፈቻ ነው።» አንባቢ ሆይ፣ ያንን መክፈቻ አትጠቀምበትምን? ጌታ በውድ ልጁ እንድታምን ያዝሃል፤ ስለዚህ እንዲህ ልታደርግ ትችላለህ፤ ይህንም በማድረግህ በሕይወት ትኖራለህ። «ያመነ የተጠመቀም ይድናል» (ማርቆስ 16:16) የሚለው የወንጌል ተስፋ ይህ አይደለምን? ከቸሩ አምላካችን ምሕረትና ጥበብ ጋር በሚስማማ የመዳን መንገድ ላይ ምን ተቃውሞ ሊኖርህ ይችላል?