ስለ ምን በእምነት? ገመዱና ግንዱ

«ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና፤ ይህም የእግዚአብሔር ስጦታ ነው እንጂ ከእናንተ አይደለም፤ ማንም እንዳይመካ ከሥራ አይደለም።» — ኤፌሶን 2:8-9

እግዚአብሔር መዳንን የምንቀበልበት መንገድ እንዲሆን ፍቅርን ወይም ትዕግሥትን ወይም መልካም ጠባይን ሳይሆን እምነትን የመረጠው ለምንድን ነው? ስፐርጀን በጥንቃቄ ይናገራል — እግዚአብሔር ለእኛ ማብራሪያ የመስጠት ግዴታ የለበትም — ቢሆንም አንዳንድ ምክንያቶችን ያቀርባል። የመጀመሪያው ቀላል ነው፤ እምነት የተሠራው ለመቀበል ነው። ለአንድ ድሃ ሰው ሳንቲም ብትሰጠው በእጁ ላይ ታኖረዋለህ እንጂ በጆሮው ውስጥ ወይም በእግሩ ላይ አታኖረውም። ወይም ለአንድ ትንሽ ልጅ ፖም ዘርግተህ እንደምትሰጠው አስብ። «የልጁ እጅ ፖሙን አይሠራውም፤ አያሻሽለውም፤ በብቃቱም አያገኘውም፤ የሚወስደው ብቻ ነው።» እምነትም እንደዚያ ነው። አንድ የቆየ አባባልን ይጠቅሳል፤ እምነት «ይቅርታን የሚለምን አንደበት፣ የሚቀበለው እጅና የሚያየው ዓይን ነው፤ ነገር ግን የሚገዛበት ዋጋ አይደለም።»

ሁለተኛ፣ እምነት ምስጋናውን ሁሉ ለእግዚአብሔር ይሰጣል። እግዚአብሔር ትዕቢትን ሊታገሥ አይችልም፤ ሰዎች እንዲጀነኑ በሚያደርግ መንገድም አያድናቸውም። ስጦታን የሚቀበል እጅ ስለ መቀበሉ እንዲመሰገን አይጠብቅም። ስለዚህ ስፐርጀን እንደሚለው፣ እምነት «አክሊሉን በትክክለኛው ራስ ላይ ያኖራል።»

ሦስተኛ፣ እምነት በእርግጥ ከእግዚአብሔር ጋር ያገናኝሃል። ከዚህ የተሻለ ማሰብ አልቻልሁም የሚለው ምሳሌ ይኸውልህ። ከብዙ ዓመታት በፊት ከናያጋራ ፏፏቴ በላይ አንዲት ጀልባ ተገለበጠች፤ ሁለት ሰዎችም በውኃው ፍሰት ወደ ፏፏቴው አፋፍ ተወሰዱ። በዳርቻው ያሉ ሰዎች ገመድ አንሳፍፈው ወደ እነርሱ አደረሱ፤ ሁለቱም ገመዱን ያዙት። አንዱ አጥብቆ ያዘውና በደኅና ወደ ዳርቻው ተጐተተ። ሌላው ግን አንድ ትልቅ ግንድ ተንሳፍፎ ሲያልፍ አየና ግንዱን ለመያዝ ገመዱን ለቀቀ፤ ግንዱ ትልቅ ነበርና፤ የበለጠ አስተማማኝም ይመስል ነበር። ግንዱ ሰውዬውን እንደ ተሸከመ ከፏፏቴው ጋር ወደ ታች ወረደ። ትልቅ ነበር፤ ነገር ግን ከዳርቻው ጋር አልተያያዘም ነበር። ስፐርጀን እንደሚለው፣ በራስህ ሥራ ወይም በሃይማኖታዊ ሥርዓቶች መታመን ልክ እንደዚያ ነው — የሚያስደንቅ ይመስላል፤ ነገር ግን ከምንም ጋር አልተገናኘም። እምነት ቀጭን ገመድ ሊመስል ይችላል፤ ሌላው ጫፉ ግን በእግዚአብሔር እጅ ነው፤ የሚጐትተውም እርሱ ነው።

አራተኛ፣ እምነት ለምናደርገው ነገር ሁሉ ዋና ምንጭ ነው። ስፐርጀን የጥናት ክፍሉን አቋርጦ የሚራመደው እግሮቹ እንደሚሸከሙት ስለሚያምን ብቻ እንደ ሆነ ይናገራል፤ ሰዎችም ወደ ሥራ የሚሄዱት ደመወዝ እንደሚያገኙ ስለሚያምኑ ነው። ስለዚህ እግዚአብሔር በውስጣችን እምነትን ሲፈጥር የሚያንቀሳቅሰንን ያንኑ ነገር ይይዛል — ከዚያም ፍቅር፣ ጸሎት፣ ቅድስናና ድፍረት ይከተላሉ። አንድ የቆየ አባባልን ይጠቅሳል፤ «ዘይት ለመንኰራኵሮች፣ ተንጠልጣይ ክብደት ለሰዓት፣ ክንፍ ለወፍ፣ ሸራ ለመርከብ ምን እንደ ሆነ እምነትም ለቅዱሳት ተግባራትና አገልግሎቶች ሁሉ እንዲሁ ነው።» እምነት በፍቅርም ይሠራል፤ ሰላምንና ደስታንም ያመጣል። በመጨረሻም የአንድ የጥንት ሰባኪን ምሳሌ ያቀርባል። አንድ አገልጋይ የተቆለፈን በር በትከሻው ደግፎ በሙሉ ኃይሉ ይገፋዋል፤ በሩ ግን አይነቃነቅም። ሌላው መክፈቻ ይዞ ይመጣና በቀጥታ ይገባል። በሥራ ለመዳን መሞከር የመንግሥተ ሰማያትን በር እንደ መግፋት ነው። የጥንቱ ሰባኪ እንዳለው፣ እምነት «በሩን ወዲያውኑ የሚከፍት መክፈቻ ነው።»

እንግዲህ — ይህ ሁሉ በእርግጥ ስለ ምንድን ነው? እምነት የሚያድነው ራሱ አስደናቂ ስለ ሆነ አይደለም፤ በእርግጥ አስደናቂ ከሆነው ጋር ስለሚያገናኝህ ነው። ግንዱ ትልቅ ስለሚመስለን ልንይዘው የምንፈተንበት ነገር ሁሉ ነው፤ ጥሩ ሰው መሆን፣ ከሌሎች የበለጠ ማድረግ፣ ቤተ ክርስቲያን መሄድ፣ ሕግጋትን መጠበቅ፣ ትክክል መሆን። እነዚህ ነገሮች ዋጋ ቢስ አይደሉም፤ ነገር ግን ከዳርቻው ጋር አልተያያዙም። ከፍሰቱ የሚያወጣህ ከኢየሱስ ጋር መተሳሰር ነው።

ይህ ደግሞ ሁለት ተቃራኒ ችግሮችን ያጠፋል። በራስህ መልካምነት ስትኮራ ኖረህ ከሆነ፣ እምነት የምትመካበት ምንም ነገር አይሰጥህም — የወሰድከው የተሰጠህን ብቻ ነው። የምታቀርበው ምንም ነገር እንደሌለህ ተሰምቶህ ከሆነ፣ እምነት ምንም ነገር እንድታቀርብ አይጠይቅህም። ባዶ እጅ ልክ የሚገባው ቅርጽ አለው።

በዚህ ሳምንት የምታደርገው አንድ ነገር፦ ሁለት ዝርዝሮችን አዘጋጅ። በአንዱ በኩል በእግዚአብሔር ፊት ደኅና እንደ ሆንህ እንዲሰማህ የምትደገፍባቸውን «ግንዶች» ጻፍ — ውጤትህን፣ ስምህን፣ ቤተ ክርስቲያን መሄድህን፣ ደግነትህን። በሌላው በኩል ስለ ገመዱ አንድ ዓረፍተ ነገር ጻፍ፤ ኢየሱስ ያደረገልህን። ከዚያም ጸልይ፤ የመጀመሪያውን ዝርዝር በግልጽ ለቅቀህ ሁለተኛውን አጥብቀህ ያዝ።