እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ!

«እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል? በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን።» (ሮሜ 7:24-25)።

ይህ ቃል በሮሜ ሰዎች በተጻፈው ድንቅ መልእክት ውስጥ ምን ያህል ድንቅ ስፍራ እንዳለው ታውቃላችሁ። በሰባተኛው ምዕራፍ መጨረሻ ላይ ቆሞ ወደ ስምንተኛው ምዕራፍ የሚያስገባ በር ሆኖ ያገለግላል። በስምንተኛው ምዕራፍ የመጀመሪያዎቹ አሥራ ስድስት ቁጥሮች ውስጥ የመንፈስ ቅዱስ ስም አሥራ ስድስት ጊዜ ይገኛል፤ በዚያም የእግዚአብሔር ልጅ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ሊኖረው የሚችለውን ሕይወት መግለጫና ተስፋ ታገኛላችሁ። ይህም በሁለተኛው ቁጥር ይጀምራል፦ «በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛል» (ሮሜ 8:2)። ከዚያም ጳውሎስ በእግዚአብሔር መንፈስ ሊመራ ስለሚገባው ስለ እግዚአብሔር ልጅ ታላላቅ መብቶች መናገሩን ይቀጥላል። ወደዚህ ሁሉ የሚያስገባው በር በሰባተኛው ምዕራፍ በሃያ አራተኛው ቁጥር ላይ ነው፦

«እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ!»

በዚህ ቃል ራሱን ወደ መጨረሻው የደረሰ ሰው ንግግር ታገኛላችሁ። በቀደሙት ቁጥሮች የእግዚአብሔርን ቅዱስ ሕግ ለመታዘዝ በራሱ ኃይል እንዴት እንደ ታገለና እንደ ተጋደለ፣ ነገር ግን እንደ ወደቀ ገልጿል። አሁን ግን ለራሱ ጥያቄ እውነተኛውን መልስ አግኝቶ እንዲህ ብሎ ይጮኻል፦ «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን።» ከዚያም ያገኘው መዳን ምን እንደ ሆነ መናገሩን ይቀጥላል።

ከዚህ ቃል በመነሣት አንድ ሰው ከባርነት መንፈስ ወጥቶ ወደ ነፃነት መንፈስ የሚመራበትን መንገድ ልገልጽላችሁ እወዳለሁ። «እንደገና ለፍርሃት የባርነትን መንፈስ አልተቀበላችሁም» ተብሎ እንዴት በግልጽ እንደ ተነገረ ታውቃላችሁ። እንደገና ወደ ባርነት መግባት የክርስትና ሕይወት ታላቅ አደጋ እንደ ሆነ ዘወትር ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል፤ ስለዚህ አንድ ሰው ከባርነት ወጥቶ ወደ እግዚአብሔር ልጆች ክብራማ ነፃነት የሚገባበትን መንገድ ልገልጽ እወዳለሁ። ይልቁንም ሰውየውን ራሱን ልገልጽላችሁ እወዳለሁ።

በመጀመሪያ፣ ይህ ቃል ዳግም የተወለደ ሰው ንግግር ነው፤ በሁለተኛ ደረጃ፣ አቅመ ቢስ ሰው፤ በሦስተኛ ደረጃ፣ ጎስቋላ ሰው፤ በአራተኛ ደረጃም፣ ወደ ፍጹም ነፃነት ደጃፍ የደረሰ ሰው ንግግር ነው።

ዳግም የተወለደው ሰው

ከምዕራፉ አሥራ አራተኛ ቁጥር አንሥቶ እስከ ሃያ ሦስተኛው ድረስ ዳግም መወለድን የሚያሳዩ ብዙ ማስረጃዎች አሉ። «ያን የማደርገው አሁን እኔ አይደለሁም፥ በእኔ የሚያድር ኃጢአት ነው እንጂ» (ሮሜ 7:17)፦ ይህ ልቡና ተፈጥሮው እንደ ታደሰ፣ ኃጢአትም አሁን ከራሱ የተለየ በእርሱ ውስጥ ያለ ኃይል እንደ ሆነ የሚያውቅ፣ ዳግም የተወለደ ሰው ንግግር ነው። «በውስጡ ሰውነቴ በእግዚአብሔር ሕግ ደስ ይለኛል» (ሮሜ 7:22)፦ ይህም ደግሞ ዳግም የተወለደ ሰው ንግግር ነው። ክፉ ባደረገ ጊዜ እንኳ እንዲህ ለማለት ይደፍራል፦ «ያን የማደርገው አሁን እኔ አይደለሁም፥ በእኔ የሚያድር ኃጢአት ነው እንጂ።» ይህን መረዳት እጅግ አስፈላጊ ነው።

በመልእክቱ የመጀመሪያዎቹ ሁለት ታላላቅ ክፍሎች ጳውሎስ ስለ መጽደቅና ስለ መቀደስ ይናገራል። ስለ መጽደቅ ሲናገር የትምህርቱን መሠረት የሚጥለው ስለ ኃጢአት በሚሰጠው ትምህርት ነው፤ ይህም በነጠላ ቁጥር ኃጢአት ሳይሆን በብዙ ቁጥር ኃጢአቶች—ማለትም በተግባር የተፈጸሙ በደሎች ናቸው። በአምስተኛው ምዕራፍ ሁለተኛ ክፍል ግን ስለ ኃጢአት በተግባር እንደ ተፈጸመ በደል ሳይሆን እንደ ኃይል አድርጎ መናገር ይጀምራል። ይህ የሮሜ መልእክት ሰባተኛ ምዕራፍ ሁለተኛ ግማሽ ባይኖረን ኖሮ፣ ጳውሎስም የአማኙን ኃጢአተኛነት የሚመለከተውን ይህን ወሳኝ ጥያቄ ከትምህርቱ ቢተወው ኖሮ ምን ያህል በጐደለብን ነበር! ሁላችንም መልስ እንዲያገኝ የምንሻውን፣ በአማኙ ውስጥ ስላለው ኃጢአት የሚነሣውን ጥያቄ ባጣን ነበር። መልሱ ምንድን ነው? ዳግም የተወለደ ሰው ፈቃዱ የታደሰለትና «በውስጡ ሰውነቴ በእግዚአብሔር ሕግ ደስ ይለኛል» ማለት የሚችል ሰው ነው።

አቅመ ቢሱ ሰው

ብዙ ክርስቲያኖች የሚሳሳቱት ታላቅ ስሕተት ይህ ነው፦ የታደሰ ፈቃድ ካለ በቂ ነው ብለው ያስባሉ፤ ነገሩ ግን እንዲህ አይደለም። ይህ ዳግም የተወለደ ሰው እንዲህ ይለናል፦ «በጎውን ነገር ማድረግ እፈልጋለሁ፤ ነገር ግን የማድረግ ኃይል የለኝም።» ሰው ቁርጥ አሳብ ካደረገ የፈለገውን ማድረግ ይችላል ብለው ሰዎች ስንት ጊዜ ይነግሩናል! ይህ ሰው ግን ማንም ሰው ሊቆርጥ የሚችለውን ያህል ቆርጦ ነበር፤ ቢሆንም እንዲህ ብሎ ተናዘዘ፦ «ፈቃድ አለኝና፥ መልካሙን ግን ማድረግ የለኝም» (ሮሜ 7:18)።

እናንተ ግን እንዲህ ብላችሁ ትጠይቃላችሁ፦ «ትክክለኛ ፈቃድ ያለውን፣ መልካም ለማድረግ የሚናፍቅና እግዚአብሔርን ለመውደድ የቻለውን ሁሉ ለማድረግ የሚናፍቅ ልብ ያለውን ዳግም የተወለደ ሰው እግዚአብሔር እንዲህ ያለውን ኑዛዜ እንዲናገር የሚያደርገው እንዴት ነው?»

ይህን ጥያቄ እንመልከት። እግዚአብሔር ፈቃዳችንን የሰጠን ለምንድን ነው? የወደቁት መላእክት በራሳቸው ፈቃድ ጸንተው ለመቆም ኃይል ነበራቸውን? በፍጹም አልነበራቸውም። የፍጡር ፈቃድ የእግዚአብሔር ኃይል የሚገለጥበት ባዶ ዕቃ ብቻ ነው። ፍጡር ሊሆን የሚገባውን ሁሉ በእግዚአብሔር ዘንድ መሻት አለበት። በፊልጵስዩስ መልእክት ሁለተኛ ምዕራፍ ታገኙታላችሁ፤ እዚህም ደግሞ ታገኙታላችሁ፤ የእግዚአብሔር ሥራ ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእኛ መሥራት ነው። እዚህ ግን «እግዚአብሔር ማድረግን በእኔ አልሠራም» የሚል የሚመስል ሰው አለ። እኛ ግን እግዚአብሔር መፈለግንም ማድረግንም እንደሚሠራ ተምረናል። ታዲያ ይህ የሚመስለው ተቃርኖ እንዴት ሊታረቅ ይችላል?

በዚህ ክፍል (ሮሜ 7:6-25) የመንፈስ ቅዱስ ስም አንድ ጊዜ እንኳ እንደማይገኝ፣ የክርስቶስም ስም እንደማይገኝ ታገኛላችሁ። ሰውየው የእግዚአብሔርን ሕግ ለመፈጸም እየታገለና እየተጋደለ ነው። በመንፈስ ቅዱስና በክርስቶስ ፋንታ ሕግ ሃያ ጊዜ ያህል ተጠቅሷል። በዚህ ምዕራፍ አንድ አማኝ ዳግም በተወለደው ፈቃዱ የእግዚአብሔርን ሕግ ለመታዘዝ የሚችለውን ሁሉ ሲያደርግ ይታያል። ይህ ብቻ አይደለም፤ እኔ፣ እኔን፣ የእኔ የሚሉት ትናንሽ ቃላት ከአርባ ጊዜ በላይ እንደሚገኙ ታያላችሁ። ይህ በመንፈስ ሳይሞላ ሕግን ለመታዘዝ የሚሞክረው፣ በአቅመ ቢስነቱ ውስጥ ያለው ዳግም የተወለደው እኔ ነው። ይህ ከሞላ ጎደል የቅዱሳን ሁሉ ልምምድ ነው። ሰው ከተለወጠ በኋላ የቻለውን ሁሉ ማድረግ ይጀምራል፤ ይወድቃልም፤ ነገር ግን ወደ ሙሉው ብርሃን ከመጣን ከእንግዲህ መውደቅ አያስፈልገንም። በተለወጥንበትም ጊዜ መንፈስን በሙላቱ ተቀብለን ቢሆን ኖሮ ከቶ መውደቅ ባላስፈለገን ነበር።

ዳግም የተወለደው ሰው የራሱን ፍጹም አቅመ ቢስነት እንዲማር እግዚአብሔር ያንን ውድቀት ይፈቅዳል። ፍጹም ኃጢአተኛነታችንን የምናስተውለው በዚሁ ትግል ሂደት ውስጥ ነው። ይህ እግዚአብሔር ከእኛ ጋር የሚሠራበት መንገድ ነው። ያ ሰው ሕግን ለመፈጸም እንዲጣጣር ይፈቅድለታል፤ ይኸውም ሲጣጣርና ሲታገል ወደዚህ እንዲደርስ ነው፦ «እኔ ዳግም የተወለድሁ የእግዚአብሔር ልጅ ነኝ፤ ነገር ግን ሕጉን ለመታዘዝ ፈጽሞ አቅም የለኝም።» ይህን ሁኔታ ለመግለጽ በምዕራፉ ሁሉ ምን ያህል ብርቱ ቃላት እንደ ተነገሩ ተመልከቱ፦ «ከኃጢአት በታች ልሆን የተሸጥሁ የሥጋ ነኝ» (ሮሜ 7:14)፤ «በብልቶቼ ከአእምሮዬ ሕግ ጋር የሚዋጋውንና በብልቶቼ ባለ በኃጢአት ሕግ የሚማርከኝን ሌላ ሕግ አያለሁ» (ሮሜ 7:23)፤ በመጨረሻም፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» (ሮሜ 7:24)። እዚህ በጥልቅ ጸጸት የሚሰግደው ይህ አማኝ የእግዚአብሔርን ሕግ ለመታዘዝ ፈጽሞ አይችልም።

ጎስቋላው ሰው

ይህን ኑዛዜ የሚናገረው ሰው ዳግም የተወለደና አቅመ ቢስ ሰው ብቻ ሳይሆን ጎስቋላ ሰውም ነው። ደስታ ፈጽሞ የራቀውና እጅግ ምስኪን ነው፤ እንዲህ እጅግ ምስኪን ያደረገው ምንድን ነው? እግዚአብሔር እርሱን የሚወድ ተፈጥሮ ስለ ሰጠው ነው። አምላኩን እንደማይታዘዝ ስለሚሰማው እጅግ ጎስቋላ ነው። በተሰበረ ልብ እንዲህ ይላል፦ «ይህን የማደርገው እኔ አይደለሁም፤ ነገር ግን ወደ ታች ከሚይዘኝ ከአስፈሪው የኃጢአት ኃይል በታች ነኝ። እኔ ነኝ፣ ደግሞም እኔ አይደለሁም፤ ወዮ! ወዮ! ራሴው ነኝ፤ ከእርሱ ጋር እጅግ ተቈራኝቻለሁና፣ እርሱም ከተፈጥሮዬ ጋር እጅግ ተጠላልፏልና።» አንድ ሰው ከልቡ ጥልቀት «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ!» ማለትን ሲማር እግዚአብሔር ይባረክ። ወደ ሮሜ ስምንተኛ ምዕራፍ በሚወስደው መንገድ ላይ ነው።

ይህን ኑዛዜ ለኃጢአት ማረፊያ ትራስ የሚያደርጉት ብዙዎች ናቸው። ጳውሎስ ድካሙንና አቅመ ቢስነቱን እንዲህ መናዘዝ ካስፈለገው፣ እነርሱ ከዚያ የተሻለ ለማድረግ የሚሞክሩ ምንድን ናቸው ይላሉ። እንዲህም ወደ ቅድስና የሚደረገው ጥሪ በጸጥታ ወደ ጎን ይደረጋል። ምነው እያንዳንዳችን እነዚህን ቃላት እዚህ በተጻፉበት መንፈስ መናገርን በተማርን! እግዚአብሔር የሚጠላው አስጸያፊ ነገር ተብሎ ስለ ኃጢአት ሲነገር ስንሰማ፣ ብዙዎቻችን በቃሉ አንሸማቀቅምን? ኃጢአት እየሠሩ እየሠሩ የሚኖሩ ክርስቲያኖች ሁሉ ይህን ቁጥር በልባቸው ቢያኖሩት ምንኛ መልካም ነበር! የሚወጋ ቃል በተናገራችሁ ቁጥር «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ!» በሉ። ቍጣችሁን መቈጣጠር ባቃታችሁ ቁጥርም ተንበርከኩ፤ ልጁ በዚህ ሁኔታ እንዲኖር እግዚአብሔር ከቶ እንዳላሰበም አስተውሉ። ምነው ይህን ቃል ወደ ዕለት ተዕለት ሕይወታችን ብናስገባው፤ ክብራችን በተነካ ቁጥር፣ የሚወጋ ነገር በተናገርን ቁጥር፣ በጌታ አምላክ ላይና በትሕትናው፣ በመታዘዙና ራሱን በመሠዋቱ በተገለጠው በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ላይ ኃጢአት በሠራን ቁጥር ብንለው! ምነው ሌላውን ሁሉ ረስታችሁ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» ብላችሁ ብትጮኹ!

ኃጢአት በሠራችሁ ቁጥር ይህን ለምን ትሉታላችሁ? ምክንያቱም ሰው ወደዚህ ኑዛዜ ሲደርስ መዳን ቀርቧልና።

ደግሞም አስታውሱ፤ ጎስቋላ ያደረገው አቅመ ቢስ መሆኑና መማረኩ ብቻ አልነበረም፤ ከሁሉ በላይ ግን በአምላኩ ላይ ኃጢአት እየሠራ እንዳለ መሰማቱ ነበር። ሕጉ ሥራውን እየሠራ ነበር፤ ኃጢአትን በፊቱ ያለ ልክ ኃጢአተኛ እያደረገ ነበር። እግዚአብሔርን ዘወትር የማሳዘኑ አሳብ ፈጽሞ የማይቻል ሆነበት—ያንን የሚወጋ ጩኸት ያስወጣውም ይህ ነበር፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ!» ስለ አቅመ ቢስነታችንና ስለ ውድቀታችን እያወራንና እየተከራከርን፣ ሮሜ 7 ምን ማለት እንደ ሆነ ብቻ ለማወቅ እየሞከርን እስካለን ድረስ ብዙም አይጠቅመንም፤ ነገር ግን እያንዳንዱ ኃጢአት ለጎስቋላነት ስሜት አዲስ ጥልቀት በሰጠ ጊዜ፣ ሁኔታችንም ሁሉ አቅመ ቢስነት ብቻ ሳይሆን በእውነት ያለ ልክ ኃጢአተኛነት እንደ ሆነ በተሰማን ጊዜ፣ «ማን ያድነናል?» ብለን እንድንጠይቅ ብቻ ሳይሆን «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን» ብለን እንድንጮኽ እንገፋለን።

ሊድን የቀረበው ሰው

ሰውየው ውብ የሆነውን የእግዚአብሔርን ሕግ ለመታዘዝ ሞክሯል። ወዶታል፣ ስለ ኃጢአቱ አልቅሷል፣ ለማሸነፍ ሞክሯል፣ አንዱን ጥፋት ከሌላው በኋላ ድል ለመንሣት ሞክሯል፤ ነገር ግን ሁልጊዜ መጨረሻው ውድቀት ሆኗል።

«ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት» ሲል ምን ማለቱ ነበር? ስሞት ሰውነቴ ማለቱ ነበርን? በፍጹም አይደለም። በስምንተኛው ምዕራፍ ለዚህ ጥያቄ መልሱን በእነዚህ ቃላት ታገኛላችሁ፦ «በመንፈስ ግን የሰውነትን ሥራ ብትገድሉ በሕይወት ትኖራላችሁ።» ያ ነው ሊድንበት የሚሻው የሞት ሰውነት።

አሁንም ለመዳን አፋፍ ላይ ደርሷል! በሰባተኛው ምዕራፍ በሃያ ሦስተኛው ቁጥር እነዚህን ቃላት እናገኛለን፦ «በብልቶቼ ከአእምሮዬ ሕግ ጋር የሚዋጋውንና በብልቶቼ ባለ በኃጢአት ሕግ የሚማርከኝን ሌላ ሕግ አያለሁ።» «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» ብሎ የሚጮኸው ምርኮኛ ነው። ራሱን እንደ ታሰረ የሚሰማው ሰው ነው። ነገር ግን በስምንተኛው ምዕራፍ በሁለተኛው ቁጥር ያለውን ተቃራኒ ተመልከቱ፦ «በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛል።» በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን የሚገኘው መዳን ይህ ነው፤ መንፈስ ለምርኮኛው የሚያመጣው ነፃነት ነው። «በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ» አርነት ያወጣውን ሰው ከእንግዲህ በምርኮ ልታቆዩት ትችላላችሁን?

እናንተ ግን፣ ዳግም የተወለደው ሰው በስድስተኛው ምዕራፍ በተናገረ ጊዜ የኢየሱስ መንፈስ አልነበረውምን? ትላላችሁ። አዎን ነበረው፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ምን ሊያደርግለት እንደሚችል አላወቀም ነበር።

እግዚአብሔር በተፈጥሮ ውስጥ እንደሚሠራ ዕውር ኃይል በመንፈሱ አይሠራም። ሕዝቡን አስተዋይና ማሰብ እንደሚችሉ ፍጡራን አድርጎ ይመራቸዋል፤ ስለዚህ ተስፋ የሰጠውን መንፈስ ቅዱስን ሊሰጠን በወደደ ጊዜ፣ በመጀመሪያ ወደ ራሳችን መጨረሻ ያደርሰናል፤ ሕጉን ለመታዘዝ ብንጣጣርም እንደ ወደቅን ወደሚያረጋግጥልን እውቀት ያመጣናል። ወደዚያ መጨረሻ በደረስን ጊዜ፣ በመንፈስ ቅዱስ የመታዘዝ ኃይል፣ የድል ኃይልና የእውነተኛ ቅድስና ኃይል እንዳለን ያሳየናል።

እግዚአብሔር መፈለግን ይሠራል፤ ማድረግንም ለመሥራት ዝግጁ ነው፤ ነገር ግን ወዮ! ብዙ ክርስቲያኖች ይህን በትክክል አይረዱትም። ፈቃድ ስላላቸው በቂ እንደ ሆነና አሁን ማድረግ እንደሚችሉ ያስባሉ። ነገሩ እንዲህ አይደለም። አዲሱ ፈቃድ ቋሚ ስጦታ ነው፤ የአዲሱ ተፈጥሮ ባሕርይ ነው። የማድረግ ኃይል ግን ቋሚ ስጦታ አይደለም፤ በየቅጽበቱ ከመንፈስ ቅዱስ መቀበል አለበት። እንደ አማኝ የራሱን አቅመ ቢስነት የሚያውቅ ሰው፣ እርሱ ነው በመንፈስ ቅዱስ ቅዱስ ሕይወት መኖር እንደሚችል የሚማረው። ይህ ሰው ለዚያ ታላቅ መዳን አፋፍ ላይ ነው፤ ወደ ክቡሩ ስምንተኛ ምዕራፍ የሚያደርሰው መንገድ ተዘጋጅቷል። አሁንም ይህን ከባድ ጥያቄ እጠይቃችኋለሁ፦ የምትኖሩት የት ነው? ከጊዜ ወደ ጊዜ ጥቂት የመንፈስ ቅዱስ ኃይል ልምምድ እያገኛችሁ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ማን ያድነኛል?» በሚለው ውስጥ ነውን? ወይስ «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን! የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛል» በሚለው ውስጥ ነው?

መንፈስ ቅዱስ የሚያደርገው ድልን መስጠት ነው። «በመንፈስ ግን የሰውነትን ሥራ ብትገድሉ በሕይወት ትኖራላችሁ» (ሮሜ 8:13)። ይህን የሚያደርገው መንፈስ ቅዱስ ነው—የመለኮት ሦስተኛው አካል። ልብ እርሱን ለመቀበል በሰፊው በተከፈተ ጊዜ ገብቶ በዚያ የሚነግሠውና የሰውነትን ሥራ ቀን በቀን፣ ሰዓት በሰዓት፣ ቅጽበት በቅጽበት የሚገድለው እርሱ ነው።

ይህን ወደ አንድ ነጥብ ላድርሰው። ወዳጄ ሆይ፣ አስታውስ፤ የሚያስፈልገን ወደ ውሳኔና ወደ ተግባር መምጣት ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እጅግ የተለያዩ ሁለት ዓይነት ክርስቲያኖች አሉ። መጽሐፍ ቅዱስ በሮሜ፣ በቆሮንቶስ እና በገላትያ መልእክቶች ለሥጋ ስለ መገዛት ይናገራል፤ ይህም የአሥር ሺዎች አማኞች ሕይወት ነው። በመንፈስ ቅዱስ ደስታ ማጣታቸውና እርሱ የሚሰጠውን ነፃነት ማጣታቸው ሁሉ በሥጋ ምክንያት ብቻ ነው። መንፈስ በውስጣቸው አለ፤ ሕይወትን የሚገዛው ግን ሥጋ ነው። የሚያስፈልጋቸው በእግዚአብሔር መንፈስ መመራት ነው። ምነው ዘላለማዊው አምላክ በየዕለቱ ይጠብቃችሁ ዘንድ የሚወደውን ልጁን ክርስቶስ ኢየሱስን መስጠቱ፣ የእናንተም ድርሻ መታመን ብቻ መሆኑ፣ የመንፈስ ቅዱስም ሥራ በየቅጽበቱ ኢየሱስን እንድታስታውሱና በእርሱ እንድትታመኑ ማስቻል መሆኑ ምን ማለት እንደ ሆነ እያንዳንዱን የእግዚአብሔር ልጅ እንዲገነዘብ ማድረግ ብችል! መንፈስ የመጣው ከእርሱ ጋር ያለው ትስስር በየቅጽበቱ ሳይበጠስ እንዲኖር ለመጠበቅ ነው። ስለ መንፈስ ቅዱስ እግዚአብሔር ይመስገን! መንፈስ ቅዱስን ለልዩ ጊዜያት ወይም ለልዩ አገልጋዮችና ሰዎች ብቻ የሚሆን ቅንጦት አድርገን ማሰብን እጅግ ለምደናል። መንፈስ ቅዱስ ግን ለእያንዳንዱ አማኝ በቀኑ በእያንዳንዱ ቅጽበት አስፈላጊ ነው። እርሱ በእናንተ ውስጥ ስላለ፣ ከኃጢአትም ኃይል ነፃ ሲያወጣችሁ በክርስቶስ ያለውን የመዳን ሙሉ ልምምድ ስለሚሰጣችሁ እግዚአብሔር ይመስገን።

የመንፈስ ቅዱስን ኃይልና ነፃነት የሚናፍቅ ማን ነው? ወንድሜ ሆይ፣ በአንድ የመጨረሻ የተስፋ መቍረጥ ጩኸት በእግዚአብሔር ፊት ስገድ፦

«አምላኬ ሆይ፣ ለዘላለም እንዲህ ኃጢአት እየሠራሁ ልኖር ነውን? እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?»

በዚያ ጩኸት በእግዚአብሔር ፊት ለመውደቅና ኢየሱስ በአንተ ውስጥ እንዲኖርና እንዲሠራ ኃይሉን ለመሻት ዝግጁ ነህን? «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን» ለማለት ዝግጁ ነህን?

ሕይወታችን በመንፈስ ቅዱስ ካልተሞላ፣ ወደ ቤተ ክርስቲያን መሄዳችን ወይም ጉባኤዎችን መካፈላችን፣ መጽሐፍ ቅዱሳችንን ማጥናታችንና መጸለያችን ምን ይጠቅማል? እግዚአብሔር የሚፈልገው ይህን ነው፤ የኃይልና የሰላም ሕይወት እንድንኖር የሚያስችለን ከዚህ ሌላ ምንም የለም። አንድ አገልጋይ ወይም ወላጅ የጥያቄና መልስ ትምህርት ሲያስተምር፣ ጥያቄ ሲቀርብ መልስ እንደሚጠበቅ ታውቃላችሁ። ወዮ! ስንት ክርስቲያኖች እዚህ በቀረበው ጥያቄ ይረካሉ፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» ነገር ግን መልሱን ከቶ አይሰጡም። ከመመለስ ፋንታ ዝም ይላሉ። «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን» ከማለት ፋንታ፣ ያለ መልስ ጥያቄውን ለዘወትር ይደጋግማሉ። ወደ ክርስቶስ ሙሉ መዳንና ወደ መንፈስ ነፃነት፣ ወደ እግዚአብሔር ልጆች ክብራማ ነፃነት የሚያደርሰውን መንገድ የምትሹ ከሆነ፣ በሮሜ ሰባተኛ ምዕራፍ በኩል ሂዱበት፤ ከዚያም «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን» በሉ። ለዘወትር እያቃሰታችሁ በመኖር አትርኩ፤ ይልቁንም እንዲህ በሉ፦ «እኔ ጎስቋላው ሰው በኢየሱስ ክርስቶስ እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ። ሁሉን ባላይም እንኳ እግዚአብሔርን አወድሳለሁ።»

መዳን አለ፤ የመንፈስ ቅዱስ ነፃነት አለ። የእግዚአብሔር መንግሥት «በመንፈስ ቅዱስም የሆነ ደስታ» ናት (ሮሜ 14:17)።