ራስን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር መተው

በእኛ ላይ በየቅጽበቱ የሚደርሰው ሁሉ የእግዚአብሔር ፈቃድ፥ ስለዚህም ለእኛ የሚያስፈልገን ሁሉ መሆኑን በጥልቅ በማመን፥ እውነተኛ ራስን ፈጽሞ መተውና ራስን ለእግዚአብሔር መለየት መጀመር ያለበት እዚህ ነው።

ይህ እምነት በሁሉ ነገር እንድንረካ ያደርገናል፤ እጅግ ተራ የሆኑትንም ክስተቶች በፍጥረት ሳይሆን በእግዚአብሔር እንድናይ ያደርገናል።

ራሳችሁን ለእግዚአብሔር ለመስጠት የምትሹ ሆይ፥ ማንም ብትሆኑ፥ አንድ ጊዜ ለእርሱ ከተሰጣችሁ በኋላ ራሳችሁን መልሳችሁ እንዳትወስዱ፥ አንድ ጊዜ የተሰጠ ነገርም ከዚያ በኋላ በእጃችሁ እንዳልሆነ እንድታስታውሱ እለምናችኋለሁ። ራስን ፈጽሞ መተው የውስጣዊው ሕይወት ቁልፍ ነው፤ ራሱን ሙሉ በሙሉ የተወ ሰው ብዙም ሳይቆይ ፍጹም ይሆናል።

እንግዲህ ምክንያትንም ሆነ የራሳችሁን አሳብ ሳትሰሙ ራሳችሁን በመተዋችሁ ጸንታችሁ ልትቆሙ ይገባል። ታላቅ እምነት ታላቅ ራስን መተውን ያስገኛል፤ ተስፋ ባልሆነው ጊዜ ተስፋ ይዛችሁ በማመን በእግዚአብሔር ፈጽማችሁ ልትታመኑ ይገባል (ሮሜ 4:18)። ራስን ፈጽሞ መተው ስለ ራሳችን ያለንን ጭንቀት ሁሉ አውልቆ መጣልና ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር እንድንመራ ራሳችንን መተው ነው።

ክርስቲያኖች ሁሉ ራሳቸውን ፈጽመው እንዲተዉ ተመክረዋል፤ ለሁሉ እንዲህ ተብሏልና፦ «ለነገ አትጨነቁ፤ … ይህ ሁሉ እንዲያስፈልጋችሁ የሰማዩ አባታችሁ ያውቃልና» (ማቴዎስ 6:32፣ 34)። «በመንገድህ ሁሉ እርሱን እወቅ፥ እርሱም ጎዳናህን ያቀናልሃል» (ምሳሌ 3:6)። «ሥራህን ለእግዚአብሔር አደራ ስጥ፥ አሳብህም ይጸናልሃል» (ምሳሌ 16:3)። «መንገድህን ለእግዚአብሔር አደራ ስጥ፥ በእርሱም ታመን፥ እርሱም ያደርግልሃል» (መዝሙር 37:5)።

እንግዲህ ራስን ፈጽሞ መተው በውጭም በውስጥም ራሳችንን በእግዚአብሔር እጅ ፈጽመን መተው፥ ራሳችንን ረስተን ስለ እግዚአብሔር ብቻ ማሰብ ሊሆን ይገባዋል። በዚህ መንገድ ልብ ሁልጊዜ ነጻና የረካ ሆኖ ይጠበቃል።

በተግባር ደግሞ የራሳችንን ፈቃድ በእግዚአብሔር ፈቃድ ውስጥ ያለማቋረጥ ማጣት፥ እግዚአብሔር እንደሚመርጥ ብቻ ለመምረጥ ነጻ እንሆን ዘንድ ምንም ያህል መልካም ቢመስሉ ተፈጥሯዊ ዝንባሌዎችን ሁሉ መካድ መሆን አለበት፤ ጊዜያዊም ሆኑ መንፈሳዊ፥ ለሥጋም ሆኑ ለነፍስ፥ ለሁሉ ነገሮች ምርጫ የሌለን መሆን ይገባናል፤ ያለፈውን በመርሳት፥ የወደፊቱን ለእግዚአብሔር መግቦት በመተው፥ የአሁኑንም ለእግዚአብሔር በመስጠት፤ የእግዚአብሔርን ዘላለማዊ ፈቃድ ለእኛ ይዞ በሚመጣው በአሁኑ ቅጽበት በመርካት፤ የሚደርስብንን ማንኛውንም ነገር ለፍጥረት ሳንሰጥ፥ ነገር ግን ሁሉን ነገር በእግዚአብሔር እያየን፥ ከራሳችን ኃጢአት በቀር ሁሉም ሳይሳሳት ከእጁ እንደሚመጣ በመቍጠር ነው።

እንግዲህ በውስጣዊውም ሆነ በውጫዊው ሕይወት እግዚአብሔር እንደሚወድ ይመራችሁ ዘንድ ራሳችሁን ተዉ።