ሐሳብ መበታተንና ፈተናዎች

በደል ውስጥ እንደ ወደቅን ወይም እንደ ባዘንን ወዲያውኑ እንደ ገና ወደ ራሳችን ውስጥ መመለስ አለብን፤ ይህ በደል ከእግዚአብሔር ስላዞረን በተቻለ ፍጥነት ወደ እርሱ ልንዞርና እርሱ ራሱ የሚሰጠውን የንስሐ ሕመም ልንቀበል ይገባናል።

ስለ እነዚህ በደሎች አለመጨነቃችን እጅግ አስፈላጊ ነው፤ ጭንቀቱ የሚመነጨው ከስውር ትዕቢትና የራሳችንን ብልጫ ከመውደድ ብቻ ነውና። ማንነታችን ሲሰማን እንታወካለን።

ተስፋ ብንቆርጥ ይበልጥ እንደክማለን፤ በበደሎቻችን ላይ ማውጠንጠንም ከኃጢአቱ ራሱ የከፋ ብስጭት ያስከትላል።

በእውነት ትሑት የሆነች ነፍስ በድካሟ አትደነቅም፤ ጉስቁልናዋን ይበልጥ ባስተዋለች መጠን ራሷን ይበልጥ ፈጽማ ለእግዚአብሔር ትተዋለች፤ የእርሱ እርዳታ ምን ያህል በጥልቅ እንደሚያስፈልጋት ስለምታውቅም በአጠገቡ ለመኖር ትሻለች። እግዚአብሔር ራሱ ለእኛ እንዲህ ይላል፦ «አስተምርሃለሁ፥ በምትሄድበትም መንገድ አሳይሃለሁ፤ በዓይኔ እመራሃለሁ» (መዝሙር 32:8)።

በሐሳብ መበታተንና በፈተናዎች ጊዜ በቀጥታ ልንዋጋቸው አይገባም፤ ይህ እነርሱን ከማብዛትና ብቻውን ልንጠመድበት ከሚገባን ከእግዚአብሔር ከማራቅ በቀር ምንም አይጠቅምምና፤ ይልቁንም በቀላሉ ፊታችንን ከእነርሱ መልሰን ወደ እግዚአብሔር ይበልጥ ልንቀርብ ይገባናል፤ ልክ አንድ ትንሽ ሕፃን አስፈሪ አውሬ ሲቀርበው ቆሞ እንደማይዋጋው፣ ወደ እርሱም እንኳ እንደማይመለከት፣ ነገር ግን በደኅና ወደሚጠበቅበት ወደ እናቱ እቅፍ ለመጠለል እንደሚሮጥ። «እግዚአብሔር በመካከልዋ ነው፥ አትናወጥም፤ እግዚአብሔር ማልዶ ይረዳታል» (መዝሙር 46:5)።

ሌላ መንገድ ብንከተል፣ በድካማችን ጠላቶቻችንን ለማጥቃት ብንሞክር፣ ፈጽመን ባንሸነፍ እንኳ እንቆስላለን፤ በእግዚአብሔር ቀላል መገኘት ውስጥ ስንቆይ ግን ወዲያውኑ በርትተን እናገኛለን።

ዳዊት ያደረገው ይህንኑ ነበር፤ እንዲህ ይላል፦ «ጌታን ሁልጊዜ በፊቴ አየሁት፥ እንዳልታወክ በቀኜ ነውና። ስለዚህ ልቤን ደስ አለው፥ ልሳኔም ሐሤት አደረገ፥ ደግሞም ሥጋዬ በተስፋ ያድራል»። ሙሴም፦ «እግዚአብሔር ስለ እናንተ ይዋጋል፥ እናንተም ዝም ትላላችሁ» ብሏል (ዘጸአት 14:14)።