በእግዚአብሔር መገኘት ማረፍ

ወደዚህ ስፍራ የደረሰች ነፍስ ከዕረፍት በቀር ሌላ ዝግጅት አያስፈልጋትም፤ የጸሎት ታላቅ ፍሬ ወይም ይልቁንም ጸሎት ራሱ የሆነው በቀን ውስጥ ያለው የእግዚአብሔር መገኘት በውስጥ እይታ የሚሆንና ማለት ይቻላል የማያቋርጥ መሆን ይጀምራልና። ነፍስ ጥልቅ ውስጣዊ ደስታ ይሰማታል፤ እግዚአብሔርም እርሷ በራሷ ውስጥ ካለችበት ይበልጥ በእውነት በእርሷ ውስጥ እንዳለ ይሰማታል። እግዚአብሔርን ለማግኘት የምታደርገው አንድ ነገር ብቻ ነው፤ ይኸውም ወደ ራሷ ውስጥ መግባት ነው። ዓይኖቿን እንደ ጨፈነች ራሷን በጸሎት ውስጥ ታገኛለች።

በዚህ ወሰን በሌለው ደስታ ትደነቃለች፤ በውስጧ ውጫዊ ነገሮች ሊያቋርጡት የማይችሉት ንግግር ይካሄዳል። ስለ ጥበብ እንደ ተባለው ስለዚህ የጸሎት መንገድም፦ «መልካም ነገር ሁሉ ከእርስዋ ጋር በአንድነት መጣልኝ» (ጥበበ ሰሎሞን 7:11) ሊባል ይችላል፤ በጎነት በተፈጥሮ ወደ ነፍስ ይፈስሳልና፤ እጅግ በቀላሉም ስለሚለማመድ ለእርሷ ፍጹም ተፈጥሯዊ ይመስላል። የሕይወትና የፍሬያማነት ዘር በውስጧ አለ፤ ይህም ለመልካም ነገር ሁሉ ቀላልነትን፣ ለክፉ ነገር ሁሉ ደግሞ አለመሰማትን ይሰጣታል። እንግዲያስ ታማኝ ሆና ትኑር፤ ከቀላል ዕረፍት በቀር ሌላ የልብ ሁኔታ አትፈልግ። የምታደርገው በዚህ መለኮታዊ ፍሰት እንድትሞላ መፍቀድ ብቻ ነው።

«እግዚአብሔር በቅዱስ መቅደሱ ነው፤ ምድር ሁሉ በፊቱ ዝም ትበል» (ዕንባቆም 2:20)። ውስጣዊ ዝምታ እጅግ አስፈላጊ የሆነበት ምክንያት ይህ ነው፦ ክርስቶስ ዘላለማዊና ባሕርያዊ ቃል በመሆኑ፣ ወደ ነፍስ ይገባ ዘንድ እርሱ ከሆነው ጋር የሚስማማ ዝንባሌ ሊኖር ያስፈልጋል። ቃልን ለመቀበል መስማት እንዳለብን እርግጥ ነው። መስማት ለእኛ የሚነገሩንን ቃላት እንድንቀበል የተሰጠ የስሜት ሕዋስ ነው። መስማት ከሚያካፍል ይልቅ የሚቀበል፣ ከሚሠራ ይልቅ ተቀባይ የሆነ ስሜት ነው። ክርስቶስ የሚነገረው ቃል እንደ መሆኑ፣ ነፍስ በውስጧ ለሚናገረው ለዚህ ቃል ልታደምጥ ይገባታል።

ስለዚህ ነው እግዚአብሔርን እንድንሰማና ድምፁን እንድናደምጥ ብዙ ጊዜ የምንመከረው። ብዙ ክፍሎችን መጥቀስ ይቻል ነበር፤ ጥቂቶቹን በመጥቀስ እረካለሁ፦ «ሕዝቤ ሆይ፥ አድምጡኝ፤ ወገኔ ሆይ፥ ጆሮአችሁን ወደ እኔ መልሱ» (ኢሳይያስ 51:4)። «የያዕቆብ ቤት ሆይ፥ ከእስራኤልም ቤት የቀራችሁ ሁሉ፥ ስሙኝ» (ኢሳይያስ 46:31)። «ልጄ ሆይ፥ ስሚ፥ እዪ፥ ጆሮሽንም አዘንብዪ፤ ሕዝብሽንና የአባትሽን ቤት እርሺ፤ ንጉሡም ውበትሽን እጅግ ይመኛል» (መዝሙር 45:10-11)።

እግዚአብሔርን ልንሰማውና ለእርሱ ልናደምጥ ይገባናል፤ ይህም ራሳችንን በመርሳትና የራሳችንን ጥቅም ሁሉ በመተው ነው። እነዚህ ሁለት ድርጊቶች — ወይም ይልቁንም የመቀበል ሁኔታዎች፣ ይህ ሁኔታ በባሕርዩ የመቀበል ሁኔታ ነውና — እርሱ ራሱ ባካፈለው «ውበት» ላይ በእግዚአብሔር ዘንድ «ምኞት» ያነሣሣሉ።

ውስጣዊ ዝምታን ለማሳደግ ውጫዊ ዝምታ እጅግ አስፈላጊ ነው፤ ዝምታንና ብቸኝነትን ሳይወድዱ ውስጣዊ ዝምታን ገንዘብ ማድረግ አይቻልም።

እግዚአብሔር በነቢዩ አፍ እንዲህ ይለናል፦ «እነሆ፥ አባብላታለሁ፥ ወደ ምድረ በዳም አመጣታለሁ፥ ከልብዋም ጋር እናገራለሁ» (ሆሴዕ 2:14፣ በዳር ማስታወሻ ያለው ንባብ)።

በውስጥ በእግዚአብሔር መያዝና በውጭ ቍጥር በሌላቸው ከንቱ ነገሮች መያዝ፣ ይህ የማይቻል ነው።

የጸሎትን ቅባትና መንፈስ ቀኑን ሙሉ ይዘን ካልቆየን፣ ለግማሽ ሰዓት ወይም ለአንድ ሰዓት መጸለይና ወደ ራሳችን ውስጥ መግባት ትንሽ ነገር ይሆናል።