የጸሎት ኃይል

ከጊዜ በኋላ ለቻይና የውስጥ ሚስዮን መመሥረት ምክንያት ስለ ሆኑትና ሚስዮኑም አሁን ያለውን መልክ እንዲይዝ ስላደረጉት ስለ አንዳንድ ገጠመኞች የሚተርከው የሚከተለው ጽሑፍ በመጀመሪያ የወጣው የቻይና ሚሊዮኖች በተባለው መጽሔት ገጾች ላይ ነበር። በዚያ ካነበቡት ብዙዎቹ ለብቻው ታትሞ እንዲወጣ ጠየቁ። ወይዘሪት ጊነስም እስከ 1894 መጀመሪያ ድረስ የታየውን የእግዚአብሔርን ቸርነት በዘገበው የቻይና የውስጥ ሚስዮን ታሪክ በተባለው መጽሐፍ ውስጥ አካተተችው። ወዳጆች ግን በሰፊው እንዲሰራጭ በትንሽ መጽሐፍ መልክ እንዲወጣ አሁንም ስለ ጠየቁ፣ ይህ እትም ታትሞ ቀርቧል።

አብዛኛው ጽሑፍ የተወሰደው በቻይና በሚስዮናውያኖቻችን ጉባኤ ወቅት ከተሰጡ ንግግሮች ማስታወሻ ነው፤ የጽሑፎቹ ቀጥተኛና ትረካዊ ቅርጽ ከዚህ የመጣ ነው፤ ይህንንም መለወጥ አስፈላጊ ሆኖ አልታየንም።

የክርስቲያን ሥራ ወደ እግዚአብሔር የሚመለከተውን ገጽታ ዘወትር አተኩረን ማየታችን ይጠቅመናል፤ የእግዚአብሔር ሥራ ማለት ሰው ለእግዚአብሔር የሚሠራው ሥራ ሳይሆን ይልቁንም እግዚአብሔር ራሱ በሰው በኩል የሚሠራው ሥራ መሆኑን መገንዘብ ይጠቅመናል። ከዚህም በላይ ከእርሱ ጋር አብረን የምንሠራ በመሆናችን ባገኘነው ልዩ መብት ውስጥ፣ በወንጌል ስብከትና በእውነት መስፋፋት በኃጢአት ለተመታው ዓለም የሚሰጡትን ጥቅሞችና በረከቶች ሁሉ ሙሉ በሙሉ እየተገነዘብን፣ የሥራችንን ከፍ ያለውን ገጽታ ፈጽሞ መዘንጋት የለብንም — ይኸውም ለእግዚአብሔር መታዘዝን፣ ለስሙ ክብር ማምጣትን፣ እንደ ተወደዱ ልጆቹም በመኖርና በማገልገል የአምላካችንንና የአባታችንን ልብ ደስ ማሰኘትን ነው።

ከራሴ የመጀመሪያ ዘመን ሕይወትና አገልግሎት ጋር የተያያዙ ብዙ ሁኔታዎች ይህን የሥራ ገጽታ በግልጽ አሳዩኝ፤ ከእነርሱም አንዳንዶቹን ሳስብ፣ የሚስዮን ሥራ የሚስዮኑን መስክ ራሳቸው ፈጽሞ እንዲያዩ ላልተፈቀደላቸው ለብዙዎች ምን ያህል ባለ ዕዳ እንደ ሆነ ትዝ ይለኛል — ምናልባትም ከንብረታቸው አብዝተው መስጠት ለማይችሉ ብዙዎች፤ እነርሱም በታላቁ ቀን ሥራው በፍቅራቸው፣ በርኅራኄያቸውና በጸሎታቸው ምን ያህል እንደ ተራመደ ሲያዩ ጥቂት አይደነቁም።

እኔ ራሴ፣ ለእግዚአብሔርም እንድሠራ ለተፈቀደልኝ ሥራ፣ ለተወደዱትና ለተከበሩት ወላጆቼ ቃል ሊገልጸው የማይችል የምስጋና ዕዳ አለብኝ፤ እነርሱ ከዚህ ዓለም አልፈው ወደ ዕረፍት ገብተዋል፤ የሕይወታቸው ተጽዕኖ ግን ፈጽሞ አያልፍም።

ከብዙ ዓመታት በፊት፣ ምናልባት በ1830 ገደማ፣ ያን ጊዜ እርሱ ራሱ በአገር ውስጥ ትጉና የተሳካለት ወንጌላዊ የነበረው የውድ አባቴ ልብ ብዙ መጻሕፍትን፣ በተለይም የካፒቴን ባሲል ሆልን የጉዞ ታሪክ በማንበቡ ስለ ቻይና መንፈሳዊ ሁኔታ በጥልቅ ተነካ። ሁኔታው ራሱ አንድ ቀን ወደ ቻይና ሄዶ በአካል የማገልገልን ተስፋ የሚዘጋ ነበር፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ወንድ ልጅ ቢሰጠው፣ ያ ልጅ በዚያን ጊዜ ለእውነት የተዘጋ በሚመስለው በዚያ ሰፊና ችግረኛ ግዛት ውስጥ እንዲሠራ እንዲጠራና እንዲታደል ይጸልይ ዘንድ ተመራ። ወደ ቻይና በመርከብ ከሄድሁ ከሰባት ዓመት በላይ በኋላ ወደ እንግሊዝ እስክመለስ ድረስ እኔ ራሴ ይህን ምኞትና ጸሎት አላውቅም ነበር፤ ያን ጊዜ ግን ከመወለዴ በፊት የቀረበ ጸሎት በዚህ ጉዳይ እንዴት መልስ እንዳገኘ ማወቅ እጅግ አስደሳች ነበር።

ከጤናዬ ድካም የተነሣ ውድ ወላጆቼ ሚስዮናዊ እሆናለሁ የሚለውን ሐሳብ ሁሉ ለብዙ ዓመታት ትተውት ነበር። ጊዜው በደረሰ ጊዜ ግን እግዚአብሔር ጤናን አበዛልኝ፤ ሕይወቴም ተጠበቀ፤ ከእኔ የበረቱ ብዙ ወንዶችና ሴቶች ሲወድቁ፣ በሚስዮን መስክም በአገር ውስጥም ጥቂት ላልሆነ አድካሚ አገልግሎት ብርታት ተሰጠኝ።

በልጅነቴ የጸሎትንና የእግዚአብሔርን ቃል ዋጋ የምማርበት ብዙ አጋጣሚ ነበረኝ፤ ውድ ወላጆቼ፣ እግዚአብሔር የሚባል አካል ካለ፣ በእርሱ መታመን፣ እርሱን መታዘዝና ለአገልግሎቱ ፈጽሞ ራስን መስጠት ለእኔም ለሌሎችም የግድ ከሁሉ የተሻለውና ጥበብ ያለበት መንገድ መሆኑን ማሳየት ደስታቸው ነበርና። እነዚህ የሚረዱ ምሳሌዎችና ምክሮች ቢኖሩም ግን ልቤ አልተለወጠም ነበር። ብዙ ጊዜ ራሴን ክርስቲያን ለማድረግ ሞክሬ ነበር፤ እንዲህ ባለው ጥረት መውደቄ ደግሞ የማይቀር ነበር፤ በመጨረሻም በሆነ ምክንያት ልድን እንደማልችል፣ ከመቃብር ባሻገር ለእኔ ተስፋ ስለሌለ ማድረግ የምችለው ከሁሉ የሚሻለው ነገር የዚህን ዓለም ደስታ እስክጠግብ መጠጣት እንደሆነ ማሰብ ጀመርሁ።

በዚህ የአእምሮ ሁኔታ ሳለሁ ተጠራጣሪና የማያምኑ አመለካከቶችን ከያዙ ሰዎች ጋር ተገናኘሁ፤ ትምህርታቸውንም ተቀበልሁ፤ ወላጆቼ ትክክል ከሆኑና መጽሐፍ ቅዱስ እውነት ከሆነ ንስሐ የማይገቡትን ከሚጠብቃቸው ፍርድ የማመልጥበት አንዳች ተስፋ በማግኘቴ እጅግ አመስጋኝ ነበርሁ። ይህን መናገር እንግዳ ሊመስል ይችላል፤ እኔ ግን ስለዚያ የጥርጣሬ ዘመን ገጠመኝ ብዙ ጊዜ አመስጋኝ ሆኛለሁ። መጽሐፍ ቅዱሳቸውን እናምናለን እያሉ፣ እንዲህ ያለ መጽሐፍ ባይኖር ኖሮ በሚኖሩበት መንገድ ልክ ለመኖር የሚረኩ ክርስቲያኖች አለመጣጣም ተጠራጣሪ ጓደኞቼ ከሚያቀርቧቸው ክርክሮች ሁሉ ከሚበረቱት አንዱ ነበር፤ እኔም በዚያን ጊዜ መጽሐፍ ቅዱስን አምናለሁ ብል ቢያንስ በእርሱ ለመኖር እንደምሞክር፣ በቅንነት እንደምፈትነው፣ እውነተኛና የሚታመን መሆኑን ማረጋገጥ ቢያቅተው ደግሞ ፈጽሞ ከላዬ እንደምጥለው ብዙ ጊዜ ይሰማኝ ነበር፤ እናገረውም ነበር። ጌታ ወደ ራሱ ሊያቀርበኝ በወደደ ጊዜም እነዚህን አመለካከቶች ይዤ ቀረሁ፤ ከዚያን ጊዜ ወዲህም የእግዚአብሔርን ቃል በእርግጥ ፈትኜዋለሁ ማለት እችላለሁ ብዬ አስባለሁ። በእርግጥም ፈጽሞ አሳፍሮኝ አያውቅም። በተስፋ ቃሎቹ ላይ በጣልሁት መተማመን የምጸጸትበት፣ ወይም በትእዛዛቱ ውስጥ ያገኘሁትን አመራር በመከተሌ የማዝንበት ምክንያት ኖሮኝ አያውቅም።

ውድ እናቴና የተወደደችው እኅቴ — አሁን ወይዘሮ ብሩምሆል — ስለ እኔ መለወጥ ያቀረቡትን ጸሎት እግዚአብሔር እንዴት እንደ መለሰ ልንገራችሁ። ፈጽሞ በማልረሳው አንድ ቀን፣ የአሥራ አምስት ዓመት ልጅ ገደማ ሳለሁ፣ ውድ እናቴ ከቤት ርቃ ነበር፤ እኔም የዕረፍት ቀን ነበረኝ፤ ከሰዓት በኋላም ሥራ የሌለባቸውን ሰዓታት የማሳልፍበት መጽሐፍ ለማግኘት የአባቴን የመጻሕፍት ክፍል ፈተሽሁ። የሳበኝ ነገር ስላላገኘሁ በራሪ ጽሑፎች የተቀመጡባትን አንዲት ትንሽ ቅርጫት አገላበጥሁ፤ ከመካከላቸውም የሚስብ የመሰለኝን አንድ የወንጌል በራሪ ጽሑፍ መረጥሁ፤ ለራሴም፦ «በመጀመሪያው ታሪክ፣ በመጨረሻው ደግሞ ስብከት ወይም ምክር ይኖራል፤ የመጀመሪያውን እወስዳለሁ፤ የኋለኛውን ለሚወዱት እተዋለሁ» አልሁ።

ትንሿን መጽሐፍ ለማንበብ የተቀመጥሁት ፈጽሞ ግድ በሌለው አእምሮ ነበር፤ በዚያን ጊዜ መዳን ቢኖር እንኳ ለእኔ እንዳልሆነ አምን ነበር፤ አሰልቺ መሆን በጀመረች ጊዜም በራሪ ጽሑፉን ወዲያውኑ ለማስቀመጥ ቆርጬ ነበር። በዚያ ዘመን መለወጥን «ቁም ነገረኛ መሆን» ብሎ መጥራት የተለመደ ነበር ማለት እችላለሁ፤ አምነናል የሚሉትን የአንዳንዶቹን ፊት ስታዩም፣ ነገሩ በእርግጥ እጅግ ቁም ነገር ያለበት ይመስል ነበር። የእግዚአብሔር ሕዝብ ያልተለወጡ ሰዎች መለወጥን «ቁም ነገረኛ መሆን» ከማለት ይልቅ «ደስተኛ መሆን» ብለው ለመጥራት እስኪገደዱ ድረስ የመዳንን በረከትና ደስታ በግልጽ የሚያሳዩ፣ ውስጣቸውን የሚመሰክሩ ፊቶች ዘወትር ቢኖሯቸው መልካም አይሆንም ነበርን?

በዚያን ጊዜ ከሰባ ወይም ከሰማንያ ማይል ርቀት ላይ በውድ እናቴ ልብ ውስጥ ምን እየሆነ እንደ ነበር ፈጽሞ አላወቅሁም ነበር። በዚያ ከሰዓት በኋላ ልጇ እንዲለወጥ በብርቱ ናፍቆት ከምሳ ገበታ ተነሣች፤ ከቤት ርቃ፣ በሌላ ጊዜ ልታገኘው ከምትችለው የበለጠ ነጻ ጊዜ ስላላት፣ ስለ እኔ እግዚአብሔርን የምትማጸንበት ልዩ አጋጣሚ እንደ ተሰጣት ተሰማት። ወደ ክፍሏ ሄደች፤ በሩን በቁልፍ ቆለፈች፤ ጸሎቷ መልስ እስኪያገኝ ድረስ ከዚያ ስፍራ ላለመነሣት ቆረጠች። ያች ውድ እናት ሰዓት ከሰዓት ስለ እኔ ተማጸነች፤ በመጨረሻም ከዚህ በላይ መጸለይ አልቻለችም፤ ይልቁንም መንፈሱ ቀድሞውኑ እንደ ተፈጸመ ስላስተማራት ነገር — ስለ አንድያ ልጇ መለወጥ — እግዚአብሔርን ለማመስገን ተገደደች።

እኔም በዚያው ጊዜ፣ ከላይ በጠቀስሁት መንገድ ይህችን ትንሽ በራሪ ጽሑፍ እንዳነሣ ተመርቼ ነበር፤ ሳነብባትም «የክርስቶስ የተፈጸመ ሥራ» የሚለው ሐረግ ልቤን ያዘው። በአእምሮዬም፦ «ጸሐፊው ይህን አገላለጽ ለምን ተጠቀመ? የክርስቶስ የስርየት ወይም የማስተስረያ ሥራ ለምን አላለም?» የሚል ሐሳብ አለፈ። ወዲያውም «ተፈጸመ» የሚለው ቃል ወደ አእምሮዬ መጣ። የተፈጸመው ምንድን ነው? እኔም ወዲያው፦ «ለኃጢአት ሙሉና ፍጹም ስርየትና ካሳ ነው፤ ዕዳው በተተኪው ተከፍሏል፤ ክርስቶስ ስለ ኃጢአታችን ሞተ፥ ለኃጢአታችንም ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን ለዓለሙ ሁሉ ኃጢአት እንጂ» ብዬ መለስሁ። ከዚያም፦ «ሥራው ሁሉ ከተፈጸመና ዕዳው ሁሉ ከተከፈለ፣ እኔ የማደርገው ምን ቀረ?» የሚል ሐሳብ መጣ። በዚህም፣ መንፈስ ቅዱስ በነፍሴ ውስጥ ብርሃን ሲያበራ፣ ተንበርክኮ ይህን አዳኝና መዳኑን በመቀበል ለዘላለም እርሱን ከማመስገን በቀር በዓለም ላይ የሚደረግ ሌላ ምንም ነገር እንደሌለ የሚገልጽ አስደሳች እርግጠኝነት ወጣልኝ። እንዲሁ ውድ እናቴ በክፍሏ ተንበርክካ እግዚአብሔርን ስታመሰግን፣ እኔም ይህችን ትንሽ መጽሐፍ በዕረፍቴ ለማንበብ ብቻዬን በሄድሁበት አሮጌ መጋዘን ውስጥ እርሱን አመሰግን ነበር።

የደስታዬ ተካፋይ እንድትሆን ለተወደደችው እኅቴ ለመንገር ከመድፈሬ በፊት ብዙ ቀናት አለፉ፤ ያም ቢሆን የነፍሴን ምስጢር ለማንም እንዳትናገር ቃል ከገባች በኋላ ብቻ ነበር። ውድ እናታችን ከሁለት ሳምንት በኋላ ወደ ቤት ስትመለስ፣ በበሩ ላይ ልቀበላት የመጀመሪያው እኔ ነበርሁ፤ የምነግራት እጅግ ደስ የሚያሰኝ ዜና እንዳለኝም ነገርኋት። ያች ውድ እናት ወደ ደረቷ አስጠግታ ስታቅፈኝ፣ እጆቿ በአንገቴ ዙሪያ ሲጠመጠሙ አሁንም ይሰማኛል ማለት ይቻላል፤ እንዲህም አለች፦ «አውቃለሁ ልጄ፤ ልትነግረኝ ባለህ የምሥራች ለሁለት ሳምንት ደስ እያለኝ ነበር።» እኔም ተገርሜ፦ «እንዴ፣ አሚሊያ ቃሏን አፍርሳለች እንዴ? ለማንም አልናገርም ብላ ነበር» ብዬ ጠየቅሁ። ውድ እናቴም ዜናውን የሰማችው ከማንም ሰው እንዳልሆነ አረጋገጠችልኝ፤ ከላይ የተጠቀሰውንም ትንሽ ገጠመኝ ነገረችኝ። በጸሎት ኃይል የማላምን ብሆን በእርግጥ እንግዳ ነገር እንደሚሆን ከእኔ ጋር ትስማማላችሁ።

ይህም ብቻ አልነበረም። ከጥቂት ጊዜ በኋላ ከራሴ የኪስ ደብተር ጋር ፍጹም የሚመሳሰል አንድ የኪስ ደብተር አነሣሁ፤ የእኔ መስሎኝም ከፈትሁት። ዓይኔን የሳቡት መስመሮች የእኅቴ በሆነው በዚያ ትንሽ የዕለት ማስታወሻ ውስጥ የሰፈሩ ነበሩ፤ ይኸውም እግዚአብሔር ወንድሟን በመለወጥ እስኪመልስ ድረስ በየዕለቱ ራሷን ለጸሎት እንደምትሰጥ የሚገልጹ ነበሩ። ልክ ከአንድ ወር በኋላ ጌታ ከጨለማ ወደ ብርሃን ሊመልሰኝ ወደደ።

በእንዲህ ያለ ቤተሰብ ውስጥ አድጌ፣ በእንዲህ ያለ ሁኔታም ድኜ፣ ከክርስቲያን ሕይወቴ መጀመሪያ አንሥቶ የተስፋ ቃሎቹ እጅግ እውነተኛ እንደ ሆኑ፣ ጸሎትም ለራስ ቢሆን ወይም በረከቱን ለምንለምንላቸው ሰዎች ቢሆን በተጨባጭ እውነት ከእግዚአብሔር ጋር ጉዳይ መፈጸም እንደ ሆነ እንዲሰማኝ መመራቴ ምናልባት የተፈጥሮ ነገር ነበር።