የከሰሙ ልዩ ልዩ ተስፋዎች

ዘወትር የሚከበኝ ኃጢአት ባስጨነቀኝ መጠን ለትምህርት ያለኝ ጉጉት እየጨመረ ሄደ። ብማር ኖሮ የሚያስፈልገኝን እግዚአብሔር ሊያስረዳኝ እንደሚችል አመንሁ፤ ሌሎች ምንም ቢሉ፣ ካለኝ የበለጠ አንድ ነገር እንደሚያስፈልገኝ አልፎ አልፎ ይታወቀኝ ነበርና፤ ያ ነገር ምን እንደ ሆነ ግን መናገር አልቻልሁም።

በዚህ ጊዜ ገደማ ወይዘሮ ፊሊዮስና ወይዘሪት ክራንዶል ጥቁር ልጆችን ማንበብ ለማስተማር ስለ ደፈሩ፣ በኮነቲከት ግዛት በካንተርበሪ ከተማ ባርነትን ከሚደግፍ ሁከተኛ ሕዝብ ታላቅ ውርደት ደረሰባቸው። ለእግር ጉዞ በወጡ ቁጥር የወንዶችና የወንድ ልጆች ረብሻ ይከተላቸው ነበር፤ እየጮኹ ያላግጡባቸው፣ የበሰበሰ ዕንቁላልና ሌላም መወርወሪያ ይወረውሩባቸው ነበር፤ ሕይወታቸውንም አደጋ ላይ ጥለው እጅግ ያሸብሯቸው ነበር።

ከማውቃቸው ተማሪዎች አንዲቱ እጅግ ከመደንገጧ የተነሣ የሚያንዘፈዝፍ ሕመም ያዛት፤ ከዚያም ከቶ ያልተፈወሰችበት የአእምሮ መታወክ ደረሰባት። የተናቅንና የተጨቆንን ሕዝብ ነበርን፤ ከእግዚአብሔር በቀር መጠጊያ አልነበረንም። እርሱም ጩኸታችንን ሰማ፣ እንባችንን አየ፣ በሚያስደንቅ ሁኔታም አዳነን።

ጌታ «ተዋጊ» ስለ ሆነ ይባረክ! ስሙም «ያለና የሚኖር» ነው። አቶና ወይዘሮ ፊሊዮስ ከልጃቸው ጋር በአልባኒ ለወንዶችና ለሴቶች ጥቁር ልጆች ትምህርት ቤት ከፈቱ። ይህ ለእኔ የደስታ ወሬ ነበር። ከደመወዜ ጥቂት ገንዘብ አጠራቅሜ ነበር፤ አባቴም ሊረዳኝ ቃል ገባ፤ ስለዚህ በአጭር ጊዜ መጽሐፍ ቅዱስን ለማስተዋል፣ በሚገባም ለማንበብና ለመጻፍ እንደምችል ተስፋ አድርጌ ጀመርሁ። እንደ ገና ግን ተስፋ መቁረጥ ዕጣዬ ሆነ፤ ሊገለጥ በማይችል ምክንያት ቤተ ሰቡ ትምህርት ቤቱን ከጀመሩ ከጥቂት ሳምንታት በኋላ ከተማዋን ለቅቀው ሄዱ። ምስኪኑ ልቤ በውስጤ ቀለጠ። ያለማቋረጥ ከማልቀሴ የተነሣ መናገር እንኳ አቃተኝ። ያ የመጨረሻ ትምህርቴ ሆነ። ጎልማሳ ሴት እየሆንሁ ስለ ነበር ሥራ መሥራት ግድ ሆነብኝ፤ መጽሐፍ ቅዱስንም በቻልሁት መጠን አጠና ነበር። ውዱ መንፈስ ቅዱስ ውድ የሆነውን ቃል እንዳስተውል በሚያስደንቅ ሁኔታ ረዳኝ።

«በፈተና ምክንያት በታላቅ የአእምሮ ጭንቀት ውስጥ ገባሁ፤ የነፍሳት ጠላት አጥብቆ ገፋኝ፤ ነገር ግን በወጥመዶቹ ከመውደቅ ዳንሁ — በፈረሰው ስፍራ ቆሞ መንገዴን ባገደኝ በእግዚአብሔር መልአክ አማካይነት፣ በፈተና ሰዓት ከችኩል መንፈሴ ዳንሁ።

ኦ፣ የኢየሱስ ስም ይባረክ! ዓመፀኛውን ካህንና ንጉሥ ያደርገዋል፤ ገዛኝ፣ የምዘምረውንም አዲስ ቅኔ አስተማረኝ።»

ከአንድ ዓመት በላይ አንድ ጊዜ ከፍ፣ አንድ ጊዜ ዝቅ እያልሁ ኖርሁ፤ ከዚያም አንድ ሽማግሌና ሚስቱ ወደ ቤተ ክርስቲያናችን መጡ፤ በጉባኤ ሲናገሩም ቁጣቸውን ለማሸነፍ፣ ትዕቢታቸውን ለማስገዛትና ለሌላውም ሁሉ ሲሞክሩ በአንድ ወቅት የደረሰባቸውን ችግር ተረኩ። ነገር ግን ሁሉን ወደ ኢየሱስ ወሰዱት፤ ደሙ ሊያጥባቸውና ሁለንተናቸውን ለራሱ ሊቀድሳቸው እንደሚችል አመኑ፤ ኦ! ከዚያ ጊዜ ጀምሮ ያገኙት ሰላም፣ ያ ጣፋጭ ሰላም እንዴት ያለ ነው! ቃላቸው ከዳር እስከ ዳር አንቀጠቀጠኝ።

የሚያስፈልገኝ ምን እንደ ሆነ ወዲያው ገባኝ። የነገሩኝን ብዙ ነገር በመጽሐፍ ቅዱሴ ውስጥ አንብቤ የነበረ ቢሆንም፣ ያነበብሁትን ከቶ አላስተዋልሁትም ነበር። የሚያስተምረኝ ፊልጶስ ያስፈልገኝ ነበር።

ለወላጆቼ፣ ለአገልጋዬና ለክፍል መሪዬ መቀደስ እንደምፈልግ ነገርኋቸው። እነርሱም ቅድስና ለሽማግሌዎችና ሊሞቱ ለተቃረቡ ሰዎች እንጂ እንደ እኔ ላለች እንዳልሆነ ነገሩኝ።

የተናገሩት ሁሉ አንዳች አልጠቀመኝም። ለረጅም ጊዜ በምድረ በዳ ተቅበዝብዤ ነበር፤ አሁን ግን ለብዙ ጊዜ የፈለግሁትን ብርሃን ጮራ ማየት ስለ ቻልሁ ነጻ እስክወጣ ድረስ ቀንም ሌሊትም ዕረፍት አልነበረኝም።

የተቀደሱትን እነዚያን ሽማግሌዎች ሄጄ ልጠይቃቸው ፈለግሁ፤ እናቴ ግን፦ «አይሆንም፣ መሄድ አትችዪም፤ አሁንም ግማሽ እብድ ሆነሻል፤ እነዚህ ሰዎች የሚናገሩትን አያውቁም» አለች። እናቴ ልመናዬን እንዲህ ቈርጣ እምቢ ማለቷ ለብዙ ቀናት እጅግ አሳዘነኝ። ጨለማ መጣብኝ፤ ጭንቀቴም ከቀድሞው በለጠ፤ እውነተኛውን ብርሃን ከመከተል ፋንታ ከእርሱ እንድመለስ ተደርጌ ነበርና።