የመጀመሪያውና የመጨረሻው ዳንሴ

በዚህ ጊዜ በጣም ትልቅ ልጃገረድ ሆኜ ስለ ነበር፣ እናቴ የቀን ሥራ ለመሥራት ስትወጣ እኔ በቤት ቀርቼ የቤቱን ሥራ እንድሠራና ታናናሾቹን ልጆች እንድጠብቅ አደረገች። ታላቅ እኅቴ በሰው ቤት ለማገልገል ሄደች፤ የአራት ትናንሽ ልጆች ሙሉ ኀላፊነትም በእኔ ላይ ወደቀ — ይህም ፈጽሞ ያልወደድሁት ነገር ነበር።

በዚያ ወቅት ወላጆቼ የአፍሪካ ሜቶዲስት ቤተ ክርስቲያን ወደ ነበረባት ወደ አልባኒ ከተማ ተዛወሩ። አባቴና እናቴ ሁለቱም የቤተ ክርስቲያኒቱ አባላት ሆኑ፤ ልጆቹንም ሁሉ ይዘው ወደ አገልግሎቶቹ ሁሉ ዘወትር ይሄዱ ነበር። ሃይማኖት ምን እንደ ሆነ በጥቂቱም ቢሆን በማስተዋል ለመረዳት የቻልሁት በሕይወቴ ይህ የመጀመሪያው ጊዜ ነበር። የቤተ ክርስቲያኑ አገልጋይ ብዙ ጊዜ ቤታችን እየመጣ ይዘምር፣ ይጸልይ፣ ከሁላችንም ጋር ይነጋገር ነበር። በእነዚህ ጉብኝቶች ልቤ እጅግ ተነካ፤ በሃይማኖት ውስጥ እንዲህ ያለ ውበት ማየት ጀመርሁና የሚመጣው ቢመጣ እግዚአብሔርን ለማገልገል ቈረጥሁ። ይህ ውሳኔ ግን በገዛ ኃይሌ የተደረገ ስለ ነበረ ብዙም ሳይቆይ ፈረሰ።

የዚህ ዓለም ግርማና ከንቱነት ከቀድሞው ይልቅ ልቤን ይዘው ያዙት። ተገቢ ባልሆኑ ጓደኞች ተታልሎ ለመወሰድ ልክ የሚመች ዕድሜ ላይ ነበርሁ። አንዳንድ ልጃገረዶችን ልጠይቅ ብዬ እናቴን አስፈቅድና በዚያ ፋንታ ወደ ግብዣ እሄድ ነበር፤ አንድ ጊዜም ወደ ቲያትር ቤት ሄድሁ — በሕይወቴ ዘመን ሁሉ የሄድሁበት ብቸኛ ጊዜ ይህ ነው። እናቴ ይህን አውቃ እጅግ ክፉኛ ስለ ቀጣችኝ ዳግመኛ ለመሄድ ከቶ አልተመኘሁም። እንዲህ ነበር የመንግሥቱን ነገሮች በዓለም ቂልነት የለወጥሁት።

በዚህ ሁሉ ጊዜ የኃጢአት ወቀሳ ይከተለኝ ነበር፤ ጌታን ለማገልገል ደካማ ምኞት የሚሰማኝ ጊዜያትም ነበሩ፤ ነገር ግን ዓለምን ቀምሼ ስለ ነበር ከከንቱ ደስታዎቹ መለየት የማልችል መሰለኝ። መንፈስ ቅዱስ ከእኔ ጋር መታገሉን የተወ ይመስል ነበር፤ ከዓለምና ከደስታዎቹ እስክጠግብ ድረስ የተተውሁ ይመስል ነበር። ቢሆንም እግዚአብሔርን ፈጽሞ አልረሳሁትም። ወደ ቤተ ክርስቲያን እሄድ ነበር፤ እንደ ቀድሞው ብዙ ጊዜ ባይሆንም ጸሎቴን እጸልይ ነበር። የሰማዩ አባቴ ራሴን በራሴ ወደ ጥፋት እንድወስድ ፈጽሞ ስላልተወኝ አመሰግነዋለሁ፤ ይልቁንም ተከተለኝ፤ አንዳንድ ጊዜ ደስታዎቼን አመረረብኝ፣ የዓለማዊ ደስታ ዕቅዶቼንም አከሸፈብኝ፤ ልቤ ወደሚያዘነብልበት ሁሉ እስከ መጨረሻው እንዳልሄድም በታላቅ ቸርነቱ ጠበቀኝ።

በዚህ ጊዜ ወላጆቼ ከታላቅ እኅቴ የተነሣ ብዙ ችግር ደርሶባቸው ነበር፤ ከቤት እየጠፋች ወደ ዳንስ ትሄድ ነበርና — ዳንስ ደግሞ ለሁላችንም የተከለከለ ስፍራ ነበር። ለመጀመሪያ ጊዜ ለመደነስ የሞከርሁት ሴቶች ብርድ ልብስ ለመስፋት በተሰበሰቡበት አንድ ቤት ነበር፤ ወንዶቹ ልጆች ምሽት ላይ መጥተው ፊድል (ባለ ገመድ የሙዚቃ መሣሪያ) የሚጫወት አንድ ሽማግሌ ይዘው መጡ። እናቴ ትመጣ ወይም ልካ ታስጠራኝ ይሆናል ብዬ ፈርቼ ብዙ የዳንስ ግብዣዎችን እንቢ አልሁ፤ እርሷ ግን ስላልመጣች፣ የሽማግሌውን ፊድለኛ ውትወታ ተቀብዬ ከእርሱ ጋር ለመደነስ ወደ ወለሉ ወጣሁ።

ለመጨረሻ ጊዜ በሰዎች ፊት ለመደነስ በሞከርሁ ጊዜ አንድ ከባድ እጅ ክንዴን ይዞ ከወለሉ የሚጎትተኝ መሰለኝ። እጅግ ከመደንገጤ የተነሣ ወደቅሁ፤ ሰዎቹም ሁሉ የታመምሁ መስሏቸው ምን እንደ ሆንሁ እየጠየቁ ከበቡኝ። እንዳልታመምሁ፣ ነገር ግን መደነሴ ስሕተት እንደ ሆነ ነገርኋቸው። ለመልሴ የተሰጠው እንዲያ ያለ ከፍተኛ የፌዝ ሳቅ ከሥቃይ ደጆች ወዲህ እምብዛም የሚሰማ አይመስለኝም — የሚሰማም ደጆቹ አንድን ልበ ግብዝ ክርስቲያን ነኝ ባይ ለማስገባት በተከፈቱ ጊዜ ብቻ ነው። «ትንሿ የሜቶዲስት ጅል» ብለው ጠሩኝ፤ ደግሜ እንድሞክርም አጥብቀው ገፋፉኝ። ከኀፍረት የተነሣ እንደ ገና ሞከርሁ፤ ነገር ግን ጥቂት እርምጃዎች ብቻ እንደ ተራመድሁ የሚያፍን ስሜት ያዘኝ፤ ያንኑ ከባድ መያዣ በክንዴ ላይ ተሰማኝ፤ በጆሮዬም አንድ ድምፅ፦ «ንስሓ ግቢ! ንስሓ ግቢ!» እያለ ይደጋግም ነበር። ወዲያው ከወለሉ ወጥቼ ወንበር ላይ ተዘፍቄ ተቀመጥሁ። ሰዎቹ ከበቡኝ፤ ነገር ግን እንደ ቀድሞው በፌዝ ሳቅ አልነበረም፤ የማይታይ ህልውና ስፍራውን የሞላው ይመስል ነበር። ዳንሱ ተበተነ — ሁሉም በጸጥታ ወጡ። እንዲህም እንደ ገና «ከእሳት እንደ ተነጠቀ ትንታግ» ሆንሁ።

በዳንሱ ብቀጥል ኖሮ እግዚአብሔር በዚያው ስፍራ ቀሥፎ ይገድለኝ እንደ ነበር አምናለሁ። ውድ አንባቢ ሆይ፣ አንተ በዚህ በሚያጠምድ የዳንስ ቂልነት ትካፈላለህን? ለአፍታ አስብ፤ ራስህንም ጠይቅ፦ ይህ ሁሉ የሥጋና የአእምሮ ብኩንነት ምን ይጠቅማል? ጤናህን ታበላሻለህ፣ ገንዘብህን ታባክናለህ፣ ለመንፈሳዊ ነገሮች ያለህንም ፍላጎት ሁሉ ታጣለህ። ምን ይጠቅምሃል? ዳንስ የተሻልህ ክርስቲያን እንድትሆን ይረዳሃልን? ከመቃብር ባሻገር ያለውን የደስታ ተስፋህን ያበራልሃልን? መንፈስ ቅዱስ ከክፉዎች መካከል ወጥተህ እንድትለይ በውስጠኛው ነፍስህ ይንሾካሾክልሃል።

መጽሐፍ ቅዱስ ዳንስን አይኰንንም — ዳዊት ደንሷል ብለው ብዙ ጊዜ ይነግሩኛል። አዎን፣ ዳዊት ደንሷል፤ ነገር ግን የደነሰው በጌታ ፊት የአምልኮ ደስታውን ለመግለጥ ነበር። ማርያምም እንዲሁ ደንሳለች፤ ያም የአምልኮ ተግባር ነበር፤ የምስጋና መዝሙርም አብሮት ነበር። አሕዛብ የነበረችው የሄሮድስ ልጅ ደነሰች፤ ዳንሷም ከእግዚአብሔር አገልጋዮች የአንዱ አንገት እንዲቈረጥ ምክንያት ሆነ። በእነዚህ ምሳሌዎች ውስጥ ዳንስን የሚደግፍ አንዳች ነገር ታገኛለህን? የለም፣ የለም፤ ሺህ ጊዜ የለም። ጣዖቶችህን አስወግድ፤ ልብህንም ሁሉ ለእግዚአብሔር ስጥ።

ከላይ ከጠቀስሁት ዳንስ በኋላ፣ እግዚአብሔር እንዲምረኝ እየለመንሁ ብዙ ቀንና ሌሊት በጸሎት ጭንቀት አሳለፍሁ፤ መጋረጃው ግን አሁንም በልቤ ላይ ነበረ። ብዙም ሳይቆይ ቤተ ሰባችን ሁሉ የተጠራበት ታላቅ ግብዣ ተደረገ። ለመሄድ አልፈለግሁም፤ እናቴ ግን ለብዙ ቀናት ስተክዝ ስለ ነበርሁ እንደሚጠቅመኝ ነግራ እንድሄድ ግድ አለችኝ። ስለዚህ ወደ ግብዣው ሄድሁ። በዚያም ሳቅሁ፣ ዘመርሁ፣ በምሽቱ ጨዋታዎችም ሁሉ ተካፈልሁ፤ ብዙም ሳይቆይ የኃጢአት ወቀሳዬ ጠፋ፤ በቦታውም የቂልነት መዝናኛዎች ተተኩ።

እናቶች ሆይ፣ ልጃችሁ ደስ እንዲላት ብላችሁ ወደ ግብዣ እንድትሄድ ስትገፋፏት የምታደርጉትን አታውቁም። ምናልባትም ለዚያች ልጃችሁ ዘላለማዊ ጥፋት ምክንያት ትሆኑ ይሆናል። እናቶች ሆይ፣ ትክክለኛውን እንድታደርጉ እግዚአብሔር ይርዳችሁ።