የፕራይም ቤተሰብ — ትምህርት ቤት መግባቴ

የአሥር ዓመት ልጅ ሳለሁ ፕራይም ከተባለ ቤተሰብ ጋር እንድኖር ወደ ገጠር ተላክሁ። ልጆች አልነበሩአቸውም፤ ብዙም ሳይቆዩ እጅግ ወደዱኝ። ወይዘሮ ፕራይም በእውነት ትወድደኝ እንደ ነበረ አምናለሁ። በሳንባ ነቀርሳ እየሞተ የነበረ አንድ ወንድም ነበራት፤ እርሷ ራሷም አካል ጉዳተኛ ነበረች። እዚያ ከሄድሁ በኋላ ለተወሰነ ጊዜ ወንድሟ አቶ ጆን በአቅራቢያ ከነበረው ከአባቱ ቤት እስከ እኛ ቤት በእግሩ መምጣት ይችል ነበር፤ እኔም ዓይኔ በእንባ ተሞልቶ ቆሜ፣ በመንገዱ ላይ ለማረፍ በአጥሩ እየተደገፈ በእርሻዎቹ መካከል ቀስ ብሎ ሲሄድ እመለከተው ነበር። ከእንግዲህ ብዙ ጊዜ ሊኖር እንደማይችል ሲናገሩ ሰማሁ፤ ይህም እጅግ አስጨነቀኝ፤ ከዚያም ጸሎቱን ይጸልይ እንደ ሆነ እያሰብሁ እጨነቅ ነበር። ሁልጊዜ በደግነት ይይዘኝ ነበር፤ ብዙ ጊዜም ቆም ብሎ ያነጋግረኝ ነበር።

አንድ ቀን ወደ ቤቱ መሄድ ሲጀምር ወደ እርሱ ቀረብሁና፦ «አቶ ጆን፣ ጸሎትዎን ይጸልያሉ?» አልሁት፤ ከዚያም ማልቀስ ጀመርሁ። ለጥቂት ጊዜ ተመለከተኝ፤ ከዚያም እጄን በእጁ ይዞ፦ «አንዳንድ ጊዜ እጸልያለሁ፤ አንቺስ?» አለኝ። እኔም፦ «አዎን፣ ጌታዬ» ብዬ መለስሁ። እርሱም፦ «ስለ እኔ መጸለይ አለብሽ» አለ — ዞሮም ትቶኝ ሄደ። ወደ ጎተራው ሮጥሁ፤ በጕልበቴም ወድቄ፦ «በሰማያት የምትኖር አባታችን ሆይ፥ ያንን ደግ ሰው ልከህ እጁን በአቶ ጆን ራስ ላይ እንዲጭን አድርግ» አልሁ። እርሱ በሕይወት እስካለ ድረስ ይህን በቀን ብዙ ጊዜ እደግመው ነበር። ከሞተ በኋላ በታላቅ ደስታ እንደ ሞተና ወደ ሰማይ እንደ ሄደ ሲናገሩ ሰማሁ። ኦ፣ አቶ ጆን ወደ ሰማይ እንደ ሄደ በሰማሁ ጊዜ ትንሹ ልቤ በደስታ እንዴት ዘለለ! ያ ደግ ሰው ወደዚያ ሄዶ እጁን በራሱ ላይ እንደ ጫነ እርግጠኛ ነበርሁ። ውድ ልጆችን መጸለይ ለማስተማር ስለማይፈሩ ደጋግ ወንዶችና ደጋግ ሴቶች፦ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ፤ በውስጤ ያለውም ሁሉ ቅዱስ ስሙን ይባርክ።»

የፕራይም ቤተሰብ የቆየና ተሰሚነት ያለው ቤተሰብ ስለ ነበረ ወደ አንድ የገጠር ትምህርት ቤት ሊልኩኝ ቻሉ፤ በዚያም መምህሩም ተማሪዎቹም በመልካም ያዙኝ።

በዚያ ዘመን ልጆች ዛሬ ከሚያድጉበት እጅግ በተለየ መንገድ ይታደጉ ነበር። ከእኛ የሚበልጡትን በታላቅ አክብሮት እንድንይዝ ተምረን ነበር። በመንገድ ላይ ለሚያገኙት ሰው ሁሉ ወንዶች ልጆች ዝቅ ብለው እጅ እንዲነሡ፣ ሴቶች ልጆችም ጕልበታቸውን አጠፍ አድርገው እጅ እንዲነሡ ይጠበቅባቸው ነበር። ዛሬ ግን ብዙዎቻችን ከመጠጥ ቤት የሚወጡ በግማሽ የሰከሩ ሰዎችን እንደምንፈራ ያህል ልጆችን መገናኘት እንፈራለን። ለዚህ ተጠያቂው ማን ነው? ወላጆች ሆይ፣ ልጆቻችሁን በሚሄዱበት መንገድ እያሠለጠናችሁ ነውን? መታዘዝንና አክብሮትን እያስተማራችኋቸው ነውን? ታናናሾቻችሁን ወደ ኢየሱስ እያመጣችሁ ነውን? በእሑድ ቀን በእግዚአብሔር ቤት ከጎናችሁ ይገኛሉን ወይስ በመንገዶችና በሜዳዎች ይንከራተታሉ? ወይስ፣ ከዚህ የባሰው፣ ልብን የሚያበላሹ፣ አእምሮን የሚያደናግሩና ወደ ጥልቁ የሚያወርዱ መጻሕፍትን ወይም ጋዜጦችን በቤት ሆነው ያነብባሉ? አባት ሆይ፣ እናት ሆይ፣ ይህን ሥዕል ተመልከቱ፤ ከዚያም ለሰማይ የሚያበቃቸውን ጠቃሚ ሕይወት እንዲኖሩ ታሠለጥኗቸው ዘንድ እግዚአብሔር የሰጣችሁን ውድ ልጆች ተመልከቱ። ውዱ አባት በውስጣችሁ ይንገሥ፣ በላያችሁም ይግዛ — ይህ ሁላችሁንም በሰማይ ልታገኛችሁ የምትመኝ የአንዲት ሴት ጸሎት ነው።