ፊደል መማር

የስምንት ዓመት ልጅ ገደማ እስከ ሆንሁ ድረስ ግልጽ የሆነ የሃይማኖት ስሜት እንደ ነበረኝ አላስታውስም። በዚህ ጊዜ ወላጆቼ አባላት በነበሩበት ቤተ ክርስቲያን «ትልቁ ስብሰባ» እየተባለ የሚጠራ ጉባኤ ተደረገ። ከአገልጋዮቹ ሁለቱ ወደ ቤታችን መጡ፤ አንደኛው ከዚያ በፊት አይቼው የማላውቀው ዓይነት ረዥም ሽበት ጠጕርና ጢም ነበረው። ወደ እኔ መጥቶ እጁን በራሴ ላይ ጫነና እጸልይ እንደ ሆነ ጠየቀኝ። «አዎን፣ ጌታዬ» አልሁት፤ ነገር ግን እጅግ ስለ ፈራሁ በፊቱ በጕልበቴ ተንበርክኬ የማውቀውን ብቸኛ ጸሎት፦ «አሁን ልተኛ ጋደም አልሁ» ማለት ጀመርሁ። እርሱም ቀና አደረገኝና፦ «መልካም ልጅ መሆንና መጸለይ አለብሽ» አለኝ። ስለ እኔም ረዥም ጸሎት ከፍ ባለ ድምፅ ጸለየ። እኔም በፍርሃት ተንቀጠቀጥሁ፤ ልቤም የሚሰበር እስኪመስል ድረስ አለቀስሁ፤ እርሱ ጌታ ራሱ እንደ ሆነና እኔም መሞት እንዳለብኝ አስቤ ነበርና። ከሄዱ በኋላ እናቴ ከዚያ በፊት አድርጋ በማታውቀው መጠን ስለ ነፍሴ አነጋገረችኝ፤ ይህ ሰባኪ ደግ ሰው እንጂ ጌታ እንዳልሆነ፣ እኔም መልካም ልጅ ብሆንና ጸሎቴን ብጸልይ ወደ ሰማይ እንደምሄድ ነገረችኝ። ይህ እጅግ አጽናናኝ። ማልቀሴን ተውሁ፤ ነገር ግን «አሁን ልተኛ…» ማለቴን ቀጠልሁ። ልብስ ልትሰፋ ወደ ቤታችን የምትመጣ አንዲት ነጭ ሴት የጌታን ጸሎት አስተማረችኝ። «በሰማያት የምትኖር አባታችን ሆይ» ማለት በቻልሁ ጊዜ ምስኪኑን ልቤን የሞላውን ደስታ ምንም አንደበት ሊገልጸው አይችልም። ወደ ጌታ የተመለስሁት በዚያን ጊዜ እንደ ሆነ ሁልጊዜ ይሰማኛል።

አባቴ በየእሑዱ ማለዳ የቤተሰብ አምልኮ ሲያደርግ፦ «ጌታ ሆይ፣ በማለዳ ወደ ላይ የሚወጣውን ድምፄን ትሰማለህ» እያለ ይዘምር ነበር።

በዚህ አምልኮ እጅግ ደስ ይለኝ ነበር፤ መጽሐፍ ቅዱስን ማንበብ ለመማርም ምኞት ያድርብኝ ጀመር። ከቤተሰባችን ውስጥ ማንበብ የሚችል ከአባቴ በቀር ማንም አልነበረም፤ እርሱም እዚህም እዚያም ጥቂት ጥቂት የቀሰመ ሲሆን፣ ቃላቱን በጥንቃቄ ፊደል በፊደል እየለየ ከአዲስ ኪዳን ጥቂት ማንበብ ይችል ነበር፤ ይህም ታላቅ ደስታ ይሰጠው ነበር። አባቴ ልጆቹን ቢያስተምር እጅግ ደስ ባለው ነበር፤ ነገር ግን ጥቁር ልጆች እንዲገቡ የሚፈቀድላቸው ትምህርት ቤት አልነበረም። አንድ ቀን ሲያነብ ፊደላቱን እንዲያስተምረኝ ለመንሁት። እርሱም፦ «ልጄ ሆይ፣ እኔ ራሴ በደንብ አላውቃቸውም» ብሎ መለሰልኝ። ቢሆንም ከ«ኤ» ጀምሮ ፊደሉን አስተማረኝ። ይህ የመጀመሪያ ትምህርቴ በልጅነት ልቤ ምን ያህል ደስታ እንደ ፈጠረ፣ ከቻልህ፣ አስበው። በአምስት ዓመታቸው መማር የሚጀምሩ የዛሬ ልጆች፣ በዘጠኝ ዓመቴ ፊደሉን በሙሉ መናገር በመቻሌ የተሰማኝን ደስታ ሊገነዘቡ አይችሉም።

የጌታን ጸሎትና «አሁን ልተኛ ጋደም አልሁ» የሚለውን ወዘተ. መድገሜን አሁንም ቀጠልሁ፤ ነገር ግን ከወራት በፊት እንደማደርገው ያህል ደጋግሜ አልነበረም። ምናልባት ወደ ኋላ ማፈግፈግ ጀምሬ ይሆናል፤ በልጆች የተከበብሁ ልጅ ብቻ ነበርሁና፤ ተገቢውንም ትምህርት አጥቼ ነበር። ለእግዚአብሔር ልሆንለት የሚገባኝን ያህል ታማኝ ላለመሆኔ ማመካኛዬ ይህ ብቻ ነው።

ውድ ልጆች ሆይ፣ የሚያስተምሩአችሁ ብርሃን የበራላቸው ክርስቲያን ወላጆች ያሏችሁ እናንተ፣ «ከሕፃንነታችን ጀምረን ክርስቶስ ኢየሱስን በማመን፥ መዳን የሚገኝበትን ጥበብ ሊሰጡን የሚችሉትን ቅዱሳን መጻሕፍትን አውቀናል» ማለት በመቻላችሁ ምንኛ አመስጋኞች ልትሆኑ ይገባችኋል! ወጣት አንባቢዎቼ ሁሉ፦ «በጕብዝናህ ወራት ፈጣሪህን አስብ» የሚለውን ምክር ወዘተ. እንዲሰሙ ተስፋ አደርጋለሁ። ገና በልጅነት ሃይማኖትን ማሰብ ከሺህ ወጥመዶች ያድናችኋል። እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ «እኔ የሚወድዱኝን እወድዳቸዋለሁ፥ ማልደው የሚፈልጉኝም ያገኙኛል።» ኦ! ለመጸለይ ዕድሜያችን የሚያንስበት፣ ወይም አላዋቂነታችን ወይም ኃጢአተኛነታችን የሚከለክለን ጊዜ ፈጽሞ ስለሌለ ደስ ይለኛል። ባነሣችሁ ቍጥር ይበልጥ ትወደዳላችሁ። ውድ ልጆች ሆይ፣ የምትፈሩት ምንም ነገር የለም፤ በቀጥታ ወደ ኢየሱስ ኑ።

አዳም በገነት ውስጥ የእግዚአብሔርን ድምፅ የፈራው ለምን ነበር? እንግዳ ድምፅ አልነበረም፤ ሁልጊዜ ይወድደው የነበረ ድምፅ ነበር። ለምንስ ሸሽቶ በዛፎች መካከል ተሸሸገ? እግዚአብሔርን ስላልታዘዘ ነበር። ኃጢአት ቅዱስ የሆነውን እግዚአብሔርን እንድንፈራ ያደርገናል፤ ይህን ያህል ቸርና ደግ የሆነውን አምላክ እንድንፈራ የሚያደርገን ከኃጢአት በቀር ሌላ ምንም የለም። ልጆች ለወላጆቻቸው አለመታዘዛቸው ኃጢአት ነው። መጽሐፍ ቅዱስ፦ «አባትህንና እናትህን አክብር» ይላል። ውድ ልጆች ሆይ፣ ወላጆቻችሁን በመውደድና በመታዘዝ አክብሩአቸው። የክብር ጌታ ኢየሱስ ለምድራዊ ወላጆቹ ይገዛና ይታዘዝ ከነበረ፣ የእርሱን ምሳሌ ለመከተል አትሞክሩምን? በምድር ሳለ ሕፃናትን አቅፎ ወደ ባረካቸው ወደ ውዱና አፍቃሪው ኢየሱስ ልባችሁን አንሡ። እንዲህ ብላችሁ ብትጸልዩ ይረዳችኋል፦ «በሰማያት የምትኖር አባታችን ሆይ፥ ውድ ልጅህ፣ አዳኜ ኢየሱስ ክርስቶስ፦ ‹ሕፃናትን ወደ እኔ ይመጡ ዘንድ ተዉ› ብሏል። እኔ ትንሽ ልጅ ነኝ፤ ወደ አንተም እመጣለሁ። እባክህ፣ ወደ እኔ ቅረብ። ስማኝ፤ ያደረግሁትንም ብዙ ክፉ ነገር ይቅር በለኝ፤ ስለ ሰጠኸኝም ብዙ መልካም ስጦታ ምስጋናዬን ተቀበል። ከሁሉ በላይ፣ ውድ አባት ሆይ፣ ስለ እኔ ስለ ሞተው፣ ስለ እርሱም ብለህ ጸሎቴን እንድትሰማኝ ስለምለምንህ ስለ ውድ ልጅህ ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ ስጦታ አመሰግንሃለሁ። አሜን።»