ለክርስቲያን እኅቶቼ የተነገረ ቃል

ውድ እኅቶቼ፦ የከበረውንና ቅዱሱን ጥሪዬን በተቀበልሁባት በዚያች ፈጽሞ በማትረሳ ሌሊት በተለይ እግዚአብሔር ስለ ክብሩ ከገለጠልኝ መቶኛውን ክፍል እንኳ ልነግራችሁ ብችል ምንኛ በወደድሁ! የሰማኋቸው መዝሙሮች ኢዮብ፣ ዳዊትና ኢሳይያስ በሌሊት በአልጋቸው ላይ እንደ ሰሙ የሚናገሩላቸው፣ ወይም የራእይ ጸሐፊው «ያን ቅኔ ሊማር ለማንም አልተቻለውም» ብሎ የተናገረለት ያ ቅኔ ይመስሉኛል። እርግጥ ነው፣ ከዚያ ወዲህ ልዘምረው አልቻልሁም፤ ምንም እንኳ አንዳንድ ጊዜ የዜማውን የሩቅ ማሚቶ የሰማሁ ቢመስለኝም። ልደግመው በሞከርሁ ጊዜ በሩቅ ብዥታ ውስጥ ጠፋ። ክብር! ክብር! ለልዑል ክብር ይሁን!

እኅቶች ሆይ፣ እናንተና እኔ ከሰማይ ሠራዊት ጋር በታላቁ ኅብረ ዝማሬ አንተባበርምን? ከሆነ ሰው የሚለውም ሆነ የሚያደርገው የጌታን ፈቃድ ከማድረግ ወይም ያላችሁን ስጦታ ለሌሎች ጥቅም ከማዋል እንዲከለክላችሁ አትፈቅዱም። ከእግዚአብሔር ርቆ ከመኖር የሰውን ነቀፋ መሸከም ምንኛ ይቀላል! የጳውሎስን ቃል እየጠቀሱ ነገር ግን በትክክል ሳይተገብሩት «ሴት ግን ልታስተምር አንፈቅድም» በሚሉ ሰዎች በባርነት አትያዙ። መልሕቃችን እርግጥና ጽኑ ሆኖ ወደ መጋረጃው ውስጥ ከተጣለ፣ በጥልቅ ውኆች ውስጥ እንድናልፍ ብንጠራ ምን ቸገረን? የተባረከ ልምምድ! ይህ የዘወትር ልምምዴ ስላልነበረ ማልቀስ ግድ ሆኖብኛል። አንዳንድ ጊዜ የክብደት ደመና አእምሮዬን ሸፍኖታል፤ አለመታዘዝም የፍጹም ፍቅርን ግልጽ ምስክርነት እንዳጣ አድርጎኛል።

አንድ ጊዜ አእምሮዬ በሥጋዊ ሁኔታዬ ላይ ከመጠን በላይ እንዲያተኩር ፈቀድሁ። በጉሮሮ ሕመም ክፉኛ እሠቃይ ነበር፤ የወዳጆቼንም ምክር ሰምቼ ወደ ታላቁ ሐኪም ከመሄድ ይልቅ ከምድራውያን ሐኪሞች ፈውስን ፈለግሁ። በዚህም ምክንያት ደስታዬ ተገታ፤ ለብዙ ዓመታትም የሕዝብ አገልግሎቴን ለማቆም ተገደድሁ። በዚያ ጊዜ ሁሉ መንፈሳዊነቴ አነሰ፣ ቅንዓቴም ቀዘቀዘ፤ ቢሆንም የቅድስናን በረከት አጥቻለሁ የሚለውን የሰይጣንን ሐሳብ ለመቀበል ፈቃደኛ አልነበርሁም። ነገር ግን ወዮ! ምስክርነቱ ግልጽ አልነበረም፤ እግዚአብሔርም በፈተና ማዕበል እየተናወጥሁ በጠባብ መከራዎች ውስጥ እንዳልፍ ፈቀደ።

በዚሁ ጊዜ አፍቃሪ ባሌን በሞት ስላጣሁ፣ ከዓለም ብዙ ነገር ጋር መታገልና መጋፈጥ ነበረብኝ።

ፈጽመው የተቀደሱ ሰዎች፣ ክርስቶስ በብርሃን እንዳለ በብርሃን መመላለሳቸውን ከቀጠሉ፣ እግዚአብሔር ፊቱን ይሰውራል ብለው መፍራት አያስፈልጋቸውም። ያን ጊዜ ከአብና ከወልድ ጋር ኅብረት ይኖራቸዋል፤ ከጌታም ጋር አንድ መንፈስ ይሆናሉ። እግዚአብሔር አስቀድማ ከእርሱ ያልራቀችን ነፍስ ፈጽሞ ይተዋል ብዬ አላምንም፤ ምንም እንኳ እንዲህ ያለች ነፍስ ለጊዜው በደመና ሥር ልትቆይና፦ «አምላኬ አምላኬ፥ ስለ ምን ተውኸኝ?» ብላ ልትጮኽ ብትችልም።

በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ድል መንሣትን ለሚሰጠን ለእግዚአብሔር ክብር ይሁን! ደሙ ሕግ በእኛ ላይ የሚጠይቀውን ሁሉ ያሟላል። የመጨረሻ ፈቃዱና ኑዛዜው እንዲፈጸም የሚሟገተውና በረከትን ሁሉ ወደ ነፍስ የሚያወርደው የክርስቶስ ደም ነው።

ከሥጋዬ ድካም ለመፈወስ ተስፋ ልቈርጥ በተቃረብሁ ጊዜ የኢየሱስ ደም በጉሮሮዬ ላይ እንዲደረግ ከነፍሴ ጥልቅ ጮኽሁ። እምነቴ የከበሩትን የተስፋ ቃሎች ያዘች — ዮሐንስ 14:14፤ ማርቆስ 2:23፤ 11:24። ወዲያውኑ ብረትንና ሸክላን — የእግዚአብሔርን እውነትና የሰዎችን አባባልና ምክር — ለማጣመር መሞከሬን ተውሁ። አምላኬ የሚቀድሰውን ኃይሉን እንደ ገና እንዲሠራልኝ ወደ እርሱ ተመለከትሁ። ስሙ ይባረክ! ከፈውስ ቅባቱ ጋር መዳን መጣ፤ ከዚያ ወዲህም ጉሮሮዬ ብዙም አላስቸገረኝም። ይህ የሆነው ከአሥር ዓመት በፊት ነበር። ብዙ የመከራና የፈተና ውኆች ሊያጠፉት ስለማይችሉት ስለዚያ ቅዱስ እሳት ጌታ ይመስገን።

በክርስቶስ ውድ እኅቶች ሆይ፣ ከእናንተ ደግሞ እንደ ደቀ መዛሙርቱ የማታስተውሉና ልባችሁ ከማመን የዘገየ አላችሁን? ጌታቸው ብዙ ተአምራት ሲያደርግ ቢያዩም፣ ስፍራ ወይም ሁኔታ ሲለወጥ ወደ ቀድሞው የሥጋዊ አመክንዮና የአለማመን ፍርሃት መሬት ይመለሱ ነበር። የተፈጥሮአችን ጨለማና አለማወቅ እንዲህ ነው፤ መድኃኒቱን ተቀብለን ትምህርቱንም ከተቀበልን በኋላ እንኳ በጣም ግልጽ በሆኑ እውነቶች ለመሰናከል ዝግጁ ነን! ዕውር አለማመን ሁልጊዜ መሳሳቱ አይቀርም፤ የእግዚአብሔርን መንገድ መከተልም ሆነ በእርሱ መታመን አይችልም። አለማመን ሁልጊዜ ለጥርጣሬና ለፍርሃት ንቁ ነው። ይህ ክፉ ሥር በውስጣችን ስፍራ እስካለው ድረስ ፍርሃታችን ሊወገድ ተስፋችንም ሊጸና አይችልም።

የክርስቶስ ምርጦች እስከ በዓለ ኀምሳ ቀን ድረስ አጥርተው አላዩም፤ ልቡናቸውም አልተከፈተም ነበር፤ አለማመናችንንም ከመንፈስ ሙሉ ጥምቀት ያነሰ ምንም ሊያስወግደው አይችልም። ይህ ከሌለ ሕፃናት ብቻ ነን — በሕይወታችን ሁሉ ብዙ ጊዜ በሥጋዊ ተፈጥሮአችን እንወሰዳለን፤ በባርነትም እንያዛለን፤ ፈጽመን ከዳንንና በመንፈስ ቅዱስ ሙሉ የመቀደስ ኃይል ሥር ከኖርን ግን በነፋስ ሁሉ ወዲያና ወዲህ ልንንሳፈፍ አንችልም፤ ነገር ግን እንደ ብረት ምሰሶ ወይም በዓለት ላይ እንደ ተሠራ ቤት የማንነቃነቅ እንሆናለን። ያን ጊዜ አእምሮአችን ፈጽሞ ይበራል፣ ልባችን ይነጻል፣ ነፍሳችንም በንጹሕ የእግዚአብሔር ፍቅር ተሞልታ ለክብሩ ፍሬ ታፈራለች።