ዓለምን አትውደዱ

«ማንም ዓለምን ቢወድ የአብ ፍቅር በእርሱ የለም» (1ኛ ዮሐንስ 2:15)። በዓለም ያለው መንፈስ ከእግዚአብሔር ከሆነው መንፈስ እጅግ የተለየ ነው፤ ቢሆንም ብዙዎች ሁለቱን ሊያዋሕዱ እንደሚችሉ በከንቱ ያስባሉ። ነገር ግን በሉቃስ 16:26 እንደምናነብ፣ በዓለም መንፈስና ከእግዚአብሔር በሆነው መንፈስ መካከልም እንዲሁ ነው። በመካከላቸው ታላቅ ገደል ተደርጎአል — አንድነትንና ግንኙነትን ሁሉ የሚቈርጥ ገደል፤ ይህም ገደል በመንፈስ የሚሆነውን ትንሹን ኅብረት እንኳ ለዘላለም ይከለክላል።

ከእግዚአብሔር ከሆንንና የአብ ፍቅር በልባችን ካለ ከዓለም አይደለንም፤ ከዓለም የሆነ ሁሉ ከእግዚአብሔር አይደለምና። ከሁለቱ አንዱ መሆን አለብን። ሰማይንና ሲኦልን — ብርሃንንና ጨለማን — ልናዋሕድ አንችልም። ዓለማዊ ክብር፣ ዓለማዊ ተድላ፣ ዓለማዊ ግርማ፣ ዓለማዊ ዕቅድና ዓለማዊ ምኞት ሁሉ ከአብ ፍቅር ጋር፣ ከዓለምም ሳይሆን ከእግዚአብሔር ከሆነው ጽድቅና ሰላም በመንፈስ ቅዱስም የሆነ ደስታ ካለበት መንግሥት ጋር አይስማሙም። ስለዚህ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ «የእግዚአብሔር ፈቃድ እርሱም በጎና ደስ የሚያሰኝ ፍጹምም የሆነው ነገር ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ» (ሮሜ 12:2)።

የዘመኑን ክርስቲያን ነን ባዮች ስንመለከት ጥያቄ ይነሣል፦ ሁሉም — ተቀድሰናል ከሚሉት ብዙዎቹ እንኳ — የዚህን ዓለም መርሖችና ፋሽኖች አልመሰሉምን? እነርሱ ግን በዚህ የተነገረው መለወጥና መታደስ፣ ቃሉ ራሱ እንደሚለው፣ ልብን እንጂ ልብስን አይመለከትም ይላሉ። ልብ ከታደሰ ግን በአለባበስ ላይ መታየቱ አይቀርም። የምንፈረደው ስለ ቃሉ ባለን አስተያየት ሳይሆን በእግዚአብሔር ቃል ነው፤ ስለዚህ ወደ ሕጉና ወደ ምስክሩ እንመለስ። በዚሁ ዓይነት ቃሉ ደግሞ እንዲህ ይላል፦ «ሴቶች በሚገባ ልብስ በእፍረትና ራሳቸውን በመግዛት ይሸለሙ፤ በጠጕር ሹርባና በወርቅ ወይም በዕንቍ ወይም በከበረ ልብስ አይሁን፥ ነገር ግን እግዚአብሔርን እንፈራለን ለሚሉ ሴቶች እንደሚገባ በበጎ ሥራ ይሁን» (1ኛ ጢሞቴዎስ 2:9-10፤ 1ኛ ጴጥሮስ 3:3-5)። ጊዜ ወይም ስፍራ ቢኖረኝ ተመሳሳይ ሐሳብ ያላቸውን ብዙ ክፍሎች ልጠቅስ እችል ነበር። እናንተ ራሳችሁ አትፈልጓቸውምን? በጥንቃቄና በጸሎትስ አታነቧቸውምን?

ውድ ክርስቲያኖች ሆይ፣ በአብያተ ክርስቲያናት ሁሉ ዘንድ ያለው የንጹሕ ሃይማኖት ዝቅተኛ ሁኔታ የዚህ ዓለማዊነት ውጤት አይደለምን? ብዙ ውጫዊ ትርኢት አለ፤ ይህስ ውጫዊ ትርኢት በአገልጋዮቹና በአባላቱ ላይ የሚፈጸመውን የእግዚአብሔርን ጽኑ ፍርድ የሚያመለክት አይደለምን? ሚልክያስ 2:7 እንዲህ ይላል፦ «የካህን ከንፈሮች እውቀትን ይጠብቁ ዘንድ ይገባል» ወዘተ። ነገር ግን የብዙ ካህናት ከንፈሮች ከንቱነትን መናገራቸው የሚያሳዝን እውነት ነው። ብዙዎች እናስተምራለን ይላሉ፤ ጠቦቶቹን መመገብ የሚችሉ ግን ጥቂቶች ናቸው፤ በጎቹም በምግብ እጦትና በእውነተኛ የመዳን እውቀት እጦት እየሞቱ ነው።

የካህናት ሥራ በእግዚአብሔርና በሕዝቡ መካከል መቆም ስለ ሆነ፣ እግዚአብሔር ለሕዝቡ ያለውን አሳብ — ደስ የሚያሰኘውና ፍጹሙ የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ — ሊያውቁ ይገባቸዋል። በሕጉ ዘመን ካህናት ነውር የሌለባቸው እንዲሆኑ ይጠበቅ ነበር — በዚያ ዘመን ሊሆን እንደሚቻለው ውስጣዊና ውጫዊ ሰውነታቸው ሁሉ ሙሉ፣ ወጥና የተስማማ እንዲሆን፤ በዚህም እግዚአብሔር ወደ እርሱ በሚቀርቡት ሁሉ ዘንድ የሚፈልገውን ታላቅ ንጽሕና ያሳይ ነበር። «አሮንንና ልጆቹን ራሳቸውን እንዲለዩ ንገራቸው» ወዘተ። ጌታ በዚህ ቦታ ለካህናቱ በጽኑ ቅጣት ሥር ትእዛዝ ይሰጣል፤ ወደ እርሱ በሚቀርቡበት ጊዜ ሁሉ ራሳቸውን እንዲቀድሱ። በዚህም እግዚአብሔር እርሱ ቅዱስ አምላክ እንደ ሆነ፣ ወደ ፊቱ በሚመጡትም ሁሉ በቅድስና ውበት ሊመለክ እንደሚገባው ለአገልጋዮቹና ለሕዝቡ ያስተምር ነበር።

ሰው በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያለውን ሹመት በውጭ ሊፈጽም ይችላል፤ እግዚአብሔርም ሕዝቡ እርሱን ለማምለክ በትጋት ሲሰበሰቡ በብዙ ምሕረቱ ወደ እነርሱ ሊቀርብ ይችላል፤ ነገር ግን አገልጋዩ አስቀድሞ ለኃጢአትና ለርኵሰት ወደ ተከፈተው ምንጭ ካልሄደና የመንፈስ ቅዱስን የሚቀድስና የሚያድስ ኃይል ካልተቀበለ፣ ከእነዚህ መለኮታዊ ግንኙነቶች ተዘግቶበት ይቀራል። ኦ፣ እግዚአብሔር አገልጋዮቹንና ቤተ ክርስቲያንን በመንፈስ ቅዱስ በእሳትም ያጥምቅ!

ቤተ ክርስቲያን ከሞቱ ሥርዓቶቿና ኃጢአት እስከ ሞት ድረስ በአማኞች ሁሉ ውስጥ ይኖራል ከሚለው አስተሳሰብ በእሳት ጥምቀት መንጻት አለባት። ጌታ እንዲህ አለ፦ «እናንተ ስለ ነገርኋችሁ ቃል አሁን ንጹሐን ናችሁ፤ … በእኔ ኑሩ» ወዘተ። ኦ! የተባረከ አንድነት! ክርስቲያን ሆይ፣ እግዚአብሔር ልብህን በቅድስና ያለ ነቀፋ ሊያጸና ይፈልጋል። 1ኛ ተሰሎንቄ 3:13፤ 4:7፤ ዕብራውያን 12:14፤ ሮሜ 6:19። ሥጋንና መንፈስን ከሚያረክስ ርኵሰት ሁሉ ራስህን በማንጻት ይህን እንዲያደርግ ትፈቅድለታለህን? «የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እንደ ሆናችሁ … አታውቁምን?» ወዘተ (1ኛ ቆሮንቶስ 3:16-17፤ 2ኛ ቆሮንቶስ 6:16-17)። እንዲሁ የእግዚአብሔር ፈቃድ ስለ ልጆቹ ምን እንደ ሆነ መመርመራችንንና ማግኘታችንን እንቀጥላለን። 1ኛ ተሰሎንቄ 4:3-4። እግዚአብሔር ይባረክ! ሥሩ — የኃጢአት በውስጥ መኖር — የሚጠፋበትን ያን ውስጣዊና ቅጽበታዊ መቀደስ ሁላችንም ልናገኝ እንችላለን።

አትሳሳቱብኝ። የማስተምረው ምንም የማይጎድለውን ፍጹም ፍጽምና አይደለም፤ ያ የእግዚአብሔር ብቻ ነውና። የመላእክትን ወይም የአዳምን ፍጽምና ማለቴም አይደለም፤ ነገር ግን ክርስቲያናዊ ፍጽምናን ነው — ከፍቅር ጋር የሚቃረን ጠባይ ሁሉ መጥፋቱን።

«የሰላምም አምላክ ራሱ ሁለንተናችሁን ይቀድስ፤ መንፈሳችሁም ነፍሳችሁም ሥጋችሁም …» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:23)። ለደሙ ክብር ይሁን! «የሚጠራችሁ የታመነ ነው፥ እርሱም ደግሞ ያደርገዋል።» ጳውሎስ እንዲህ ይላል፦ እርሱ ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ ይቻለዋል። ኤፌሶን 3:20።

ውድ አንባቢ ሆይ፣ ኃጢአትን እያደረግህ ክርስቲያን መሆን እንደማትችል አስታውስ፤ «ኃጢአትን የሚያደርግ ከዲያብሎስ ነው»። ዳግመኛ ተወልደህ ከሆነ ኃጢአት በሚሞት ሥጋህ ላይ አይነግሥም፤ ተቀድሰህ ከሆነ ግን ኃጢአት በውስጥህ ከቶ አይኖርም። ከሥጋዊ አእምሮ ሁሉ ለምናገኘው ፍጹም ሰላም ብቸኛው መሠረት የኢየሱስ ደም ነው፤ እርሱ ሰላማችን ነውና፤ እግዚአብሔር በእምነት የሚገኝ በደሙም የሆነ ማስተስሪያ አድርጎ አቆመው እርሱን ነው። «በእርሱም ደግሞ ወደ ቆምንበት ወደዚህ ጸጋ በእምነት መግባትን አግኝተናል» — በኢየሱስ ደም ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ገብተናልና።

ፈታኙን በውጭ የሚያቆይ ዘብ ጠባቂ ደሙ ይሁን፤ ይህም በውስጥህ የዘወትር ሰላም እንዲኖርህ ነው፤ ሰይጣን ውኆችን ዋኝቶ መሻገር አይችልምና። ኢሳይያስ 30:7።