የጌታ አመራር — ፊላደልፊያ

ከጉባኤው ስወጣ እግዚአብሔር ልቤን በፍቅሩ በሚያስደንቅ ሁኔታ ሞላው፤ ስለዚህም ከስፍራ ወደ ስፍራ ሳልፍ ከአገልጋዮቹ አንዱን ወይም ሌላውን ባገኘሁ ጊዜ፣ ልቤ እያንዳንዳቸውን እንደ አባቴ አድርጎ በፍቅር ይወጣላቸው ነበር፤ የ1ኛ ጴጥሮስ 1:7 ቃልም በብርቱ ወደ አእምሮዬ መጣ፦ «በእሳት ምንም ቢፈተን ከሚጠፋ ወርቅ ይልቅ የእምነታችን መፈተን እጅግ የከበረ ነው።» እሳታማ ፈተናዎች ለጌታ ቅቡዓን እንግዳ ነገሮች አይደሉም። በእነርሱ ደስ መሰኘት የሚወለደው ከመንፈስ ቅዱስ ብቻ ነው። ኦ፣ እያንዳንዱ የእምነታችን ፈተና ከመናፍስት አባት ተልእኮ እንደ ተቀበለ ስለሚያስተምረን ስለ ተገረዘ ልብ ቅዱስ ስሙን አመስግኑ! እያንዳንዱ የፈተና ማዕበል በጫፉ ላይ የገሊላውን መርከብ መሪ ይሸከማል። ስሙ፤ ድምፁ በማዕበሉ ውስጥ ነው፤ ነፋሳትና ሞገዶችም ያንን ድምፅ ይታዘዛሉ፦ «እኔ ነኝ፤ አትፍሩ።» ከእሳቱ ማምለጥን ሳይሆን በእሳቱ ውስጥ እርዳታንና ደኅንነትን ተስፋ ሰጥቶናል። «በዚህም በእኛ እንዲኖር ከሰጠን ከመንፈሱ እናውቃለን።» 1ኛ ዮሐንስ 3:24። የመንፈስ ቅዱስ ምስክርነት ስላለ ለበጉ ክብር ይሁን! የወሰድሁት እርምጃ ሁሉ ለእግዚአብሔር ክብርና ለነፍሳት መልካም እንደ ነበረ እርሱ ያውቃል። በማስተዋል ምንም ያህል ብሳሳት፣ ስሕተቱ የልቤ ሳይሆን የአእምሮዬ ነበር። እኔ ተኝቻለሁ፣ ልቤ ግን ነቅቶአል፤ ጌታ ይባረክ።

ይህ ተቃውሞ ከዓለም ቢመጣ ኖሮ እንደ ምንም ባልቈጠርሁት ነበር። ነገር ግን እጅግ ከተባረኩ — ከእኔ ጋር አብረው ከተባረኩ — አንድ ጊዜም ወዳጆቼ ከነበሩ ሰዎች በመምጣቱ የልቤን ስሱ ስፍራ ነካው፤ የኢየሱስ ክቡር ደም ባይኖር ኖሮ በጠፋሁ ነበር።

በፊላደልፊያ በጉባኤው ላይ ሳለሁ በጌታቸው የወይን ቦታ በሕዝብ ፊት ለማገልገል እንደ ተጠሩ የሚያምኑ ሦስት እኅቶችን ተዋወቅሁ። ነገር ግን እጅግ ስለ ተቃወሟቸው በብርቱ ተጨንቀው ከኃላፊነታቸው ያፈገፍጉ ነበር። ከእነርሱም አንዷ መቀደስን እንዳገኘች ትመሰክር ነበር። ከማንም ይልቅ ከአገልጋዮች ብዙ ተቃውሞ ደርሶባቸው ነበር።

ጉባኤው ከተበተነ በኋላ ስፍራ አግኝተን ተከታታይ ስብሰባዎች እንድናደርግ ለእነዚህ እኅቶች ሐሳብ አቀረብሁ። ሐሳቡ ደስ አሰኛቸው፤ እኔ ስብሰባዎቹን በኃላፊነት ብመራ ሊረዱ ፈቃደኞች ነበሩ። በዚያ በሴቶች ብቻ አመራር የተደረገ ስብሰባ ከዚያ በፊት ስላልነበረ፣ አንዳንድ ችግር ይገጥማል ብለው ሰጉ። የልቤ ቋንቋ እንዲህ የሚል ነበር፦

«አንተ ብቻ መሪዬ ሁን፤ እኔም ሁልጊዜ እከተልሃለሁ።»

በመሪዬ እየታመንሁ በሥራው ቀጠልሁ። በካናል ጎዳና አንድ ትልቅ ስፍራ ተከራየሁ፤ በዚያም ስብሰባዎቻችንን ጀመርን፤ ስብሰባዎቹም አንድ ሰንበትን አቋርጠው አሥራ አንድ ሌሊት ቀጠሉ። ክፍሉ በየሌሊቱ ይጨናነቅ ነበር — አንዳንዶቹ በረከት ለመቀበል፣ ሌሎቹ ደግሞ ለመንቀፍ፣ ለመሳለቅና በእኛ ላይ ክፉ ነገር ለመናገር ይመጡ ነበር።

ከእኅቶቹ አንዷ፣ የምትካፈልባት ቤተ ክርስቲያን እኛን መርዳቷን ብትቀጥል ትክዳታለች ብላ ስለ ፈራች፣ ከአንድ ወይም ከሁለት ቀን በኋላ ትታን ሄደች። በዚህ እጅግ አዘንን፤ ነገር ግን «ጠላት ይህን አደረገ» ከማለት በቀር ምንም ማለት አልቻልንም።

እነዚህ ስብሰባዎች ከጌታ ፊት የመጣ የመታደስ ዘመን ነበሩ። ብዙዎች ተለወጡ፤ ጥቂቶችም ወደ መንጻት ምንጭ ገቡ።

ከጉባኤው በኋላ በከተማዪቱ የቀሩ አንዳንድ አገልጋዮች በስብሰባዎቻችን ተገኙ፤ አልፎ አልፎም ሰዎችን ከአብያተ ክርስቲያናት ለማስወጣት በማሰብ አዲስ ጉባኤ እያደራጀን እንደ ሆነ ይጠይቁን ነበር። ይህም ስብሰባችንን ለማሾፍ ብቻ ነበር።

ስብሰባዎቹን በፍቅር ማዕድ ዘጋን፤ ይህም በአገልጋዮቹና በብዙ የቤተ ክርስቲያን አባላት መካከል ፍጻሜው ምን እንደሚሆን መገመት እስኪያቅተን ድረስ ታላቅ ሁከት አስነሣ። የማይሰረየውን ኃጢአት ልንሠራ ጥቂት የቀረን ይመስላቸው ነበር።