ልደትና ወላጆቼ

በ1823 በኒው ዮርክ ግዛት በምትገኘው በስኬኔክታዲ ተወለድሁ። ለእናቴ አራተኛ ልጅ ነበርሁ። አባቴ ነጻ ሆኖ የተወለደ ቢሆንም በልጅነቱ ተሰርቆ ባሪያ ተደረገ። እናቴ በኒው ዮርክ ግዛት በባርነት ተወለደች። እጅግ ጨካኝ የሆኑ አንድ ጌታና እመቤት ነበሩአት። ጌታዬ ብላ እንድትጠራው የተገደደችው ይህ ሰው፣ ለፍላጎቱ ራሷን አሳልፋ ልትሰጥ እምቢ ስላለችና ያደረገውንም ለእመቤቷ ስለ ነገረች፣ አስሮ ገረፋት። ከግርፋቱ በኋላ እርሱ ራሱ የሚንቀጠቀጠውን ጀርባዋን በጠንካራ የጨው ውኃ አጠበው። አንድ ሳምንት ካለፈ በኋላ ልብሷን እንድትለውጥ ተላከች፤ ልብሷ ግን ከጀርባዋ ጋር ተጣብቆ ነበር። እመቤቷም ልታወልቀው እንዳልቻለች አይታ፣ ከሻካራ የተልባ ቃጫ የተሠራውን የውስጥ ልብስ ጨብጣ በአንድ ጊዜ መንጭቃ በራሷ በኩል አወለቀችው፤ ልብሱም ቆዳዋን አብሮ ገፍፎ ጀርባዋን ሁሉ የተላጠና የቈሰለ አድርጎ ተወው።

ይህ ጨካኝ ጌታ ብዙም ሳይቆይ እናቴን ሸጣት፤ እርሷም ከአንዱ ሰው እጅ ወደ ሌላው እየተላለፈች፣ በመጨረሻ የእንግዶች ማረፊያ ቤት በሚያስተዳድሩት በአቶና በወይዘሮ ቺዝማን ዘንድ በአንጻሩ ደግ የሆኑ ጌታና እመቤት አገኘች።

አባቴ በባርነት ብዙ መከራ ተቀበለ፤ ከሁሉም የከፋው ለልዩ ልዩ የአየር ጠባይ ሁልጊዜ መጋለጡ ነበር። በዚያን ጊዜ የባቡር ሐዲድ ስላልነበረ፣ ዕቃና ሸቀጥ ሁሉ ከቦታ ወደ ቦታ የሚጓጓዘው በፈረስ በሚጎተቱ ጋሪዎች ነበር፤ አባቴም ከእነዚህ አንዱን ይነዳ ነበር።

አባቴ በመጀመሪያ ራሱን ገዛ፤ ከዚያም ሚስቱንና የመጀመሪያ ልጃቸውን ገዛ፤ ያ ልጅ በዚያን ጊዜ ገና ሕፃን ነበረች። ያቺ ሕፃን ዛሬ ዕድሜዋ ከሰባ ዓመት በላይ የሆነ ሴት ናት፤ በሕመም ተይዛ በድሆች ዘመዶቿ ቸርነት ትኖራለች።

ወላጆቼ ስለ ኃጢአተኛ አካሄዳቸው በቁም ነገር እንዲያስቡ በመጀመሪያ ያደረጋቸው ምን እንደ ነበረ ሲናገሩ መስማቴን አስታውሳለሁ። አንድ ሌሊት ከጭፈራ ወደ ቤታቸው ሲመለሱ አንድ ወንዝ ደረሱ፤ ወንዙም ባለፈው ሌሊት በዘነበው ዝናብ ምክንያት ሞልቶ የመሻገሪያውን ግንድ ወስዶት ነበር። ወንዙን በእግር ለመሻገር ሲሞክሩ እናቴ እግሯ አዳለጣትና ሕፃኗን እንደ ታቀፈች ልትሰጥም ጥቂት ቀራት። ለሞት የተቃረበው ይህ አደጋ በአእምሮአቸው ላይ እጅግ ጥልቅ ስሜት ስላሳደረ፦ «ከእንግዲህ ወደ ጭፈራ አንሄድም» አሉ፤ ቃላቸውንም ጠበቁ። ብዙም ሳይቆዩ በሕዝብ ፊት እምነታቸውን መሰከሩና የሜቶዲስት ኤፒስኮፓል ቤተ ክርስቲያንን ተቀላቀሉ። ነገር ግን እንደ ክርስቲያን አማኞች አልተያዙም፤ ይልቁንም እንደ ምስኪን ለምጻሞች ተቈጠሩ። በሰገነቱ አንድ ጥግ ላይ በተመደቡ የተወሰኑ መቀመጫዎች ብቻ እንዲቀመጡ ይገደዱ ነበር፤ የመጨረሻው ነጭ ቍርባን ተቀባይ ከማዕዱ እስኪሄድ ድረስም ቅዱስ ቍርባንን ለመካፈል ወደ ታች ለመውረድ አይደፍሩም ነበር።

አንድ ቀን እናቴና ሌላ አንዲት ጥቁር እኅት ነጮቹ ሁሉ ተቀብለው የጨረሱ መስሎአቸው እስኪጨርሱ ጠብቀው ወደ ቍርባኑ ማዕድ መሄድ ጀመሩ። ልክ የታችኛው በር እንደ ደረሱ፣ ከድሆቹ ነጮች መካከል ሁለቱ ወደ ማዕዱ ለመሄድ ተነሡ። በዚህ ጊዜ በእስራኤል ዘንድ እንደ እናት የምትቈጠር አንዲት ሴት የእናቴን ቀሚስ ይዛ፦ «ነጮች በማዕዱ ላይ እያሉ ወደዚያ መሄድ እንደማይገባ አታውቂምን?» አለቻት። ወይ! እናቴ እንዲህ ያለውን ነገር ሆን ብሎ ማድረግ እንደማይገባ በሚገባ ታውቅ ነበር። ይህ ከባርነት ፍሬዎች አንዱ ነበር። አንድ አምላክ እንወድዳለን ብለው እየመሰከሩ፣ የአንድ ቤተ ክርስቲያን አባላት ሆነው፣ በመጨረሻም አንድ ሰማይ እንደሚያገኙ እየጠበቁ፣ ከነጮቹ መካከል እጅግ ዝቅተኛው እስኪቀበል ድረስ እነርሱ የጌታን እራት ሊካፈሉ አይችሉም ነበር። በመንፈስ ቅዱስ ይመሩ ነበርን? ማን ሊናገር ይችላል? የእውነት መንፈስ ፈጽሞ አይሳሳትም፤ ቅዱስ ያልሆነውንም ነገር ሊያነሣሣ አይችልም። በዚህ ዘመን ታላቅ መንፈሳዊነትን፣ እንዲያውም ቅድስናን እየመሰከሩ፣ በመካከላቸው ያሉትን ድሆችንና ጥቁሮችን፦ «ጥቂት ወደ ኋላ ቁም — እኔ ከአንተ ይልቅ ቅዱስ ነኝ» እንዲሉ በሚመራቸው የስሕተት መንፈስ የተታለሉ ስንቶች ናቸው!

ወላጆቼ እንደ ተማሩት የእግዚአብሔርን ሥርዓቶች መጠበቃቸውን ቀጠሉ፤ ነገር ግን የክርስቶስ የማዳን ኃይል ምን እንደ ሆነ ብዙም አያውቁም ነበር፤ መንፈሳዊ መሪዎቻቸው ራሳቸው እንደሚመሩአቸው ሰዎች ዕውሮች ነበሩና።

በዚያን ዘመን ሰው ሁሉ የወይን ጠጅ፣ ብራንዲና ጂን ያለ ገደብ መጠጣት የተለመደ ነበር። በሠርግ ላይ እንደሚደረገው ሁሉ በቀብር ላይም የመጠጥ ጠርሙስና ብርጭቆዎችን ማዞር ልማድ እንደ ነበረ አስታውሳለሁ፤ አንዳንድ ጊዜም ሬሳ ተሸካሚዎቹ የሬሳ ሣጥኑን ይዘው መውጣት እስኪያቅታቸው ድረስ ይሰክሩ ነበር። መጠጡ በየሰው ባይዞር እንኳ፣ አንዱ ሌላውን እየተከተለ ወደ ጓዳ ይሄድና በዚያ እንደሚገኝ እርግጠኛ የሆነውን መጠጥ የፈለገውን ያህል ይጠጣ ነበር። ሥርዓቱን የሚመራው ቄስም እንደ ማንኛውም ሰው ያለ ገደብ ይጠጣ ነበር። ወላጆቼ በቤት ውስጥ ሁልጊዜ መጠጥ ያስቀምጡ ነበር፤ በየማለዳውም ስሊንግ የተባለ የመጠጥ ቅልቅል ይዘጋጅ ነበር፤ ስኳሩና ጥቂት መጠጥ የቀረበት የጽዋው ታች ደግሞ ሆን ተብሎ ለልጆቹ ይሰጥ ነበር። ታዲያ የእናቴ ልጆች ሁሉ የመጠጥን ጣዕም መውደዳቸው ምንም አያስደንቅም፤ አይደለም እንዴ?

አንድ ቀን፣ ገና የአምስት ዓመት ልጅ ሳለሁ፣ ጥቁሩ ጠርሙስ የሚቀመጥበትን ሰማያዊ ሣጥን ሳይቈለፍ አገኘሁት — ይህ ያልተለመደ ነገር ነበር። መክደኛውን አንሥቼ ጠርሙሱን ወሰድሁ፤ ወደ አፌም አስጠግቼ እስከ ታች ጨለጥሁት። ብዙም ሳይቆይ ሌሎቹ ልጆች በሁኔታዬ ደንግጠው ሮጠው ለአክስት ጊኒ ነገሩአት — እርሷም በቤታችን አንድ ክፍል ውስጥ የምትኖር አንዲት ጥቁር አሮጊት ነበረች — እርሷም ሥራ ሄዳ ወደ ነበረችው ወደ እናቴ ወዲያው ላከች። እናቴ እጅግ ተጣድፋ መጣችና ወዲያውኑ ሰክራለች ብላ በይፋ ተናገረች። በእርግጥም ሰክሬ ነበር — ራሴን እስክስት ድረስ ሰክሬ ነበር። ወደ ልቤ እንድመለስ ብለው ይዘውኝ ይንጐራደዱ ነበር፤ የትንባሆ ጭስም ፊቴ ላይ ይነፉ ነበር። ከዚያ በኋላ ለሞት የሚያደርስ ሕመም ያዘኝ፤ ሕይወቴ ግን ተረፈች። «ከእሳት እንደ ተነጠቀ ትንታግ» ሆንሁ።

ውድ አንባቢ ሆይ፣ ከእግዚአብሔር እጅ የተሰጡህ ንጹሐን ልጆች አሉህን? ንጽሕናቸው በባሕርይህ ውስጥ ያለውን ቅዱስና መልካም ነገር ሁሉ የሚቀሰቅስ ልጆች? እባክህ፣ ለእነዚህ የእግዚአብሔር ታናናሾች ወደ መከራና ወደ ሞት የሚያወርዳቸውን ያንን የተረገመ ጽዋ አትስጣቸው። የሕሊናን ድምፅ፣ የሰካራሙን ወዮታ፣ በድህነት የተደቈሱ ሴቶችንና ልጆችን ዋይታ አድምጥ፤ የተረገመውንም ጽዋ አትንካ። ከሲና ተራራ የእግዚአብሔር አስፈሪ ቃል እንዲህ ይላል፦ «…ሰካሮች … የእግዚአብሔርን መንግሥት አይወርሱም።»