ሰማያዊ ጉብኝቶች እንደ ገና

መልአኩን መጀመሪያ ካየሁበት ጊዜ አንሥቶ ሁለት ወር ገደማ ሲሆን፣ ነገሩ ግልጽ ሆኖ ከተገለጠልኝ ለእግዚአብሔር ማንኛውንም ነገር እንደማደርግ፣ ወደየትኛውም ስፍራ እንደምሄድ ተናገርሁ። እርሱም ቃሌን ያዘ፤ መልአኩንም በዚህ መልእክት እንደ ገና ላከው፦ «በስሜ ሄደሽ ሕዝቡን ስለ ኃጢአታቸው እንድታስጠነቅቂ አንቺን መርጫለሁ።» እኔም ራሴን ዝቅ አድርጌ «ጌታ ሆይ፣ እሄዳለሁ» አልሁ።

በዚያች ቅጽበት ለወራት ያላወቅሁትን ደስታና ሰላም ተሰማኝ። ነገር ግን እንግዳ ቢመስልም እውነትነቱ አይቀንስም፤ አንድ ሰዓት እንኳ ሳያልፍ እንዲህ ብዬ ማሰላሰል ጀመርሁ፦ «የሚያስፈልገው ብቃት ሳይኖረኝ ወንጌልን እንድሰብክ ተመርጫለሁ፤ ደግሞም ወላጆቼና ወዳጆቼ ይተዉኛል፣ ይነሡብኛልም፤ ቃል በመግባቴም እቆጫለሁ።» በዚያው ቅጽበት የተሰማኝ ደስታና ሰላም ሁሉ ተለየኝ፤ በሲኦል አፋፍ ላይ የቆምሁ መሰለኝ፤ ዲያብሎስም «ተዋት! ተዋት! እኔ እይዛታለሁ» ሲል ሰማሁ። አንባቢ ሆይ፣ ምን እንደ ተሰማኝ መገመት ትችላለህን? ከሲኦል አፍ ተነጥቀህ የምታውቅ ከሆንህ፣ ስሜቴን በከፊል ልትረዳው ትችላለህ።

በዚህ ሁኔታ ለተወሰነ ጊዜ ቈየሁ፤ ከዚያም በአንድ የሰንበት ምሽት — ወይ! ያቺ የማትረሳ የሰንበት ምሽት — በብርቱ ጸሎት ተጠምጄ ሳለሁ፣ ያው ከተፈጥሮ በላይ የሆነ መገኘት እንደ ገና ወደ እኔ መጥቶ እጄን ያዘኝ። በዚያች ቅጽበት የዚህን ዓለም ነገር ሁሉ ዘነጋሁ። መልአኩ ቅርንጫፎቹ በሁለቱም አቅጣጫ ዓይን ከሚያየው በላይ የተዘረጉ የሚመስሉ አንድ ትልቅ ዛፍ ወዳለበት ስፍራ መራኝ። ከሥሩም፣ እንደ መሰለኝ፣ እግዚአብሔር አብ፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ ተቀምጠው ነበር፤ ከእነርሱም ሌላ መላእክት ናቸው ብዬ ያሰብኋቸው ብዙዎች ነበሩ። በፊታቸው እንድቀርብ ተደረገ፤ ከራሴ እስከ እግሬ ተመለከቱኝ፤ ነገር ግን ምንም አልተናገሩም። በመጨረሻም አብ እንዲህ አለኝ፦ «በእነዚህ ሰዎች ፊት ምርጫሽን አድርጊ፤ ትታዘዢኛለሽ ወይስ ከዚህ ስፍራ ወደ ዘላለም ጕስቍልናና ሥቃይ ትሄጃለሽ?» አንዲት ቃል አልመለስሁም። ከዚያም፣ እንደ መሰለኝ፣ ወደ ሲኦል ሊመራኝ እጄን ያዘ፤ እኔም «ጌታ ሆይ፣ እታዘዝሃለሁ!» ብዬ ጮኽሁ። እርሱም እጄን ወደ ልዩ ልዩ አቅጣጫ እያመለከተ ወደዚያ እሄድ እንደ ሆነ ጠየቀኝ። እኔም «አዎን፣ ጌታ ሆይ» ብዬ መለስሁ። ከዚያም ሌሎቹ ሁሉ እየተከተሉን ብር የሚመስል ብዙ ውኃ ወዳለበት ስፍራ እስክንደርስ ድረስ መራኝ፤ በዚያም ቆምን። እጄ ለክርስቶስ ተሰጠ፤ እርሱም ወደ ውኃው አስገባኝ፤ ልብሴንም ገፈፈኝ፤ ልብሴም ወዲያው ከዓይን ተሰወረ። ከዚያም ክርስቶስ ያጥበኝ የነበረ መሰለ፤ ውኃውም እጅግ ሞቅ ያለ ሆኖ ተሰማኝ።

ይህ ሲደረግ ሌሎቹ ሁሉ በጥልቅ ጸጥታ እየተመለከቱ በዳር ቆመው ነበር። መታጠቡ ሲፈጸም፣ ከዚያ በፊት ሰምቼው የማላውቀው እጅግ ጣፋጭ ዜማ ወደ ጆሮዬ ደረሰ። ወደ ዳርቻው ወጣን፤ በዚያም አንድ መልአክ ንጹሕ ነጭ ልብስ ይዞ ቆሞ ነበር፤ አብም ወዲያው አለበሰኝ። በቅጽበት ወደ መልአክነት የተለወጥሁ መሰልሁ። ጉባኤው ሁሉ በደስታ ተመለከተኝ፤ እኔ እልልታ ያልሁትንም ድምፅ ማሰማት ጀመሩ። ሁላችንም በዜማ ተመለስን። መልአኩ መጀመሪያ ወደ መራኝ ዛፍ ስንደርስ፣ ቀድሞ ያላየሁት ፍሬ ሞልቶበት ተንጠልጥሎ ነበር። መንፈስ ቅዱስ ጥቂት ቀጥፎ ሰጠኝ፤ ሌሎቹም ለራሳቸው ወሰዱ። ተቀምጠን ከፍሬው በላን፤ ጣዕሙም ከዚያ በፊት ከቀመስሁት ከማንኛውም ነገር ጋር የማይመሳሰል ነበር። በልተን ስንጨርስ ሁላችንም ተነሥተን ደግሞ እልል አልን። ከዚያም እግዚአብሔር አብ እንዲህ አለኝ፦ «አሁን ተዘጋጅተሻል፤ ወዳዘዝሁሽም ስፍራ መሄድ አለብሽ።» እኔም «ብሄድ አያምኑኝም» ብዬ መለስሁ። ከዚያም ክርስቶስ በወርቅ ብዕርና በወርቅ ቀለም በወርቅ ወረቀት ላይ አንድ ነገር የጻፈ መሰለ። ከዚያም ጠቅልሎ እንዲህ አለኝ፦ «ይህን በጕያሽ አኑሪው፤ በምትሄጂበትም ሁሉ አሳዪው፤ መዳንን ለሁሉ እንድታውጂ እኔ እንደ ላክሁሽም ያውቃሉ።» ከዚያም በጕያዬ አኖረው፤ ሁሉም እየዘመሩና እልል እያሉ እጅግ ወደሚያበራ የሚያንጸባርቅ በር ድረስ አብረውኝ ሄዱ። በዚያም አቀፉኝ፤ እኔም ራሴን እንደ ገና በምድር ላይ አገኘሁት።

ወደ ራሴ ስመለስ፣ ብዙ ወዳጆች ሌሊቱን ሁሉ ከእኔ ጋር እንደ ነበሩ፣ ባለቤቴም ሐኪም እንደ ጠራ፣ ሐኪሙ ግን ምንም ሊያደርግልኝ እንዳልቻለ አወቅሁ። ሐኪሙ በዙሪያዬ የነበሩት ፍጹም ጸጥ እንዲሉ አለዚያም ወደ ቤታቸው እንዲሄዱ አዘዘ። በማለዳም ተመልሶ መጣ፤ እኔም ታሪኬን በከፊል ነገርሁት። የተደነቀ ይመስል ነበር፤ ነገር ግን ምንም ሳይመልስ ትቶኝ ሄደ።

በዕለቱ ብዙ ወዳጆች ሊጠይቁኝ መጡ። ከእነርሱ ጋር ስነጋገር፣ ሳላስበው የሥልጣን ደብዳቤዬን ላሳያቸው እጄን ወደ ጕያዬ እከት ነበር። ነገር ግን ወዳጆቼ እንደ ነገሩኝ፣ ደብዳቤው በእጄ ሳይሆን በልቤ ውስጥ እንዳለና በሕይወቴ እንዲታይ እንደ ሆነ ብዙም ሳይቆይ ተረዳሁ። ሊያዩኝ ከመጡት መካከል መጋቢዬ ጀሃያል ሲ. ቢማንም ነበረ። እጅግ በቀዝቃዛ ዓይን ተመለከተኝና «ብዙ ወራት ሳያልፉ ስሕተትሽን የምትረጂ ይመስለኛል» አለኝ። እርሱ ምሁርና ጥሩ ተናጋሪ ነበር፤ ያናገረኝም የፌዝና የግድ የለሽነት አኳኋን በግልጽ እንዲህ ይል ነበር፦

«አንቺ ምንም አታውቂም።» እኔም እንዲህ ብዬ መለስሁ፦ «ስጦታዬ እጅግ ትንሽ እንደ ሆነ አውቃለሁ፤ ነገር ግን አንተም ሆንህ ሌላ ማንም በሚያስበው ወይም በሚናገረው ከእንግዲህ ልናወጥ አልችልም።»