ትዳሬ

ከተለወጥሁ ብዙም ሳይቆይ፣ ወደ መዝናኛ ቦታዎች አብሮኝ ይሄድ የነበረና ልቤ እጅግ የተሳበለት አንድ ወጣት በክርስቶስ ማመኑን መሰከረ፤ እኔ አባል ወደ ሆንሁባትም ቤተ ክርስቲያን ተቀላቀለ። ከጥቂት ወራት በኋላ ሊያገባኝ ጠየቀኝ። ይህን አሳብ ከአእምሮዬ ለማስወገድ ብዙ ታገልሁ፤ ዋናው ምክንያቴም እርሱ ገና ያልተቀደሰ መሆኑ ነበር። ነገር ግን ስሜቴ እጅግ ተይዞ ስለ ነበረ፣ አንድ ቀን ባሌ እንደሚሆን እርግጠኛ ሆንሁ። ስለ ነጻ ልብ ጉዳይ አነብለትና አነጋግረው ነበር። እርሱም በክርክሬ ሁሉ ተስማማ፤ እንደሚያምንና ይህን ነገር እንደሚፈልግም ነገረኝ።

ከእኛ ጋር በቆየባቸው ጥቂት ሳምንታት ነጻ እንዲወጣ ብዙ ደከምሁለት፤ እርሱ ግን ወደ ቦስተን፣ ማሳቹሴትስ ሊሄድ ተለየን። አዘውትረን እንጻጻፍ ነበር፤ እርሱም በሃይማኖት ሕይወቱ ደስ እንደሚለው ይነግረኝ ነበር፤ ስለ መቀደስ ግን ምንም ነገር እንደማይሰማ ገለጸልኝ። ዲያብሎስ መልካሙን ዘር ከልቡ እንዳይነጥቅበት እጅግ ተጨነቅሁ። የቅድስና ጥርት ያለ ብርሃን በዚያ ሰው ልብ ውስጥ እንዲያበራ ጌታን ስንት ጊዜ እንደ ለመንሁት ጌታ ራሱ፣ እርሱ ብቻ ያውቃል። በዚህ ሁሉ ውስጥ አሳቤ በእግዚአብሔር ላይ ጸንቶ ነበር፤ በጌታ ፈቃድ ዐረፍሁ።

ከሄደ ከአንድ ወር ገደማ በኋላ አንድ ሌሊት እንቅልፍ አልወስድ አለኝ፤ ፈታኙ ከወትሮው ይልቅ ተግቶብኝ ነበርና። ተነሥቼ በጌታ ፊት በግንባሬ ተደፋሁ። እንዲህ በግንባሬ ተደፍቼ ሳለሁ እነዚህ የእግዚአብሔር ቃላት መጡልኝ፦ «ከኃጢአት በቀር በነገር ሁሉ እንደ እኛ የተፈተነ ነው እንጂ፥ በድካማችን ሊራራልን የማይችል ሊቀ ካህናት የለንም» (ዕብራውያን 4:15)። ወዲያው ተነሥቼ ስለ ከበረው ቃሉ እግዚአብሔርን አመሰገንሁ፤ መጽሐፍ ቅዱሴን አንሥቼ እነዚህን ቃላት ደጋግሜ አነበብኋቸው፤ የዕብራውያንን ሁለተኛ ምዕራፍ አሥራ ስምንተኛውን ቁጥርም እንዲሁ። ኃጢአት እንደ ሠራሁ አልታወቀኝም ነበር፤ ስለዚህ «ሰይጣን ሆይ፣ ተወኝ፤ እኔ የጌታ ነኝ» ብዬ ጮኽሁ። በዚያን ጊዜ ፈታኙ ተወኝ፤ እኔም ራሴንና ጉዳዮቼን ሁሉ በእግዚአብሔር እጅ አሳልፌ ሰጠሁ። ለቅዱስ ስሙ ክብር ይሁን! «ሙላቱ ሁሉ በእርሱ እንዲኖር አብ ወዶአልና»፤ ከሙላቱም እኔ ተቀበልሁ፤ በጸጋ ላይ ጸጋ ተሰጠኝ።

«በረከት ሁሉ ከእርሱ የሚፈስሰውን እግዚአብሔርን አመስግኑ፤ እናንተ በምድር ያላችሁ ፍጥረታት ሁሉ፣ አመስግኑት።»

ከዚያ የፈተና ሌሊት በኋላ የመጣው ቀን የታላቅ ሰላም ቀን ነበር — እንደ ወንዝ የሚፈስስ፣ ዳርቻውን አልፎ እስኪትረፈረፍ ድረስ የሚጎርፍ ሰላም፤ የጌታም ክብር የሰውነቴን ኃይል ሊያሳጣኝ እስኪቃረብ ድረስ ተገለጠ። ድካምንና ጭንቀትን ሁሉ ረሳሁ።

ይህ የሆነው ልቤ ከኃጢአት ከጸዳ ልክ አንድ ዓመት በኋላ ነበር። በእምነት አዳኙን ተቀበልሁ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም በዚሁ እምነት ጸንቼ ኖሬአለሁ፤ ከኃጢአትም ሊጠብቀኝ እንደሚችል በሕይወቴ አረጋግጫለሁ። እግዚአብሔር ይባረክ! ምኞቴ ሁሉ በእርሱ ረክቷል። እርሱ በእውነት ከእኔ ጋር የታረቀ አምላኬ ነው፤ የከበረ ደሙ ጽድቄ ሁሉ የሆነልኝ ክርስቶስ ኢየሱስ ነው።

«ካደረግሁት መልካም ነገር አንዳች የለም፤ ከኢየሱስ ደም በቀር ምንም የለም።»

የዋጀኝ ደም ይክበር! ያነጻኝ ደም ይክበር! ንጹሕ አድርጎ የሚጠብቀኝ ደም ይክበር! — እኔን፣ ከእሳት የተነጠቀ ትንታግን።

ጆርጅ ከአንድ ዓመት ገደማ በኋላ ሙሽራው ሊያደርገኝ ተመለሰ። አሁንም ክርስቲያን መሆኑን የሚያሳይ ምልክት ነበረው፤ ነገር ግን ገና ከሥጋዊ አሳብ አልነጻም ነበር። ስለ መቀደሱ መጸለዬን ቀጠልሁ፤ ይህም ከጋብቻችን በፊት እንዲሆን ተመኘሁ፤ ነገር ግን ከእርሱ ጋር እጅግ ተቆራኝቼ ስለ ነበር ልመናውን መቋቋም አቃተኝ። ስለዚህ በተወሰነው ቀን በቤተ ክርስቲያን፣ በብዙ ሕዝብ ፊት ተጋባን፤ ከእነርሱም ብዙዎቹ ደስታቸውን ሊገልጹልን እስከ አባቴ ቤት ድረስ ተከተሉን።

ከሥርዓቱ በኋላ በቤት የቆየነው አንድ ቀን ብቻ ነበር። ያንንም ቀን ለጉዞአችን በመዘጋጀትና ወዳጆቼን በመሰናበት አሳለፍሁት። ወላጆቼን በርኅራኄ ብወዳቸውም፣ ቤተ ክርስቲያንንም እጅግ ብወዳት፣ በመለኮታዊው ውሳኔ መሠረት ሁሉንም ለመተው ፈቃደኛ ሆኜ ራሴን አገኘሁት።

በማግሥቱ፣ ብዙ ወዳጆች አጅበውን፣ ወደ ቦስተን ጉዞ ጀመርን፤ በዚያን ጊዜ የባቡር ሐዲድ ስላልነበረ የተጓዝነው በጥንታዊ የፈረስ ሠረገላ ነበር። በመንገድ ስንሄድ የእግዚአብሔርን ቸርነት አደነቅሁ፤ ፈቃዱን እንድመርጥ ኃይል ስለ ሰጠኝና «ሁሉን በደስታ ትቼ እከተልሃለሁ» ብዬ በእውነት እንድናገር ስላስቻለኝ ልቤ ለእርሱ በምስጋና ተትረፈረፈ።

በአንድ ወቅት የአባቴን ቤት ትቼ ወደ እንግዶች መካከል መሄድ የሚለው አሳብ እጅግ ያስፈራኝ ነበር፤ አሁን ግን ይህችን ትንሽ መሥዋዕትነት እንድከፍል በመጠራቴ፣ «ከእኔ ይልቅ አባቱን ወይም እናቱን የሚወድ ለእኔ ሊሆን አይገባውም» ለሚለውም ለእርሱ ያለኝን ፍቅር እንዳሳይ በመታደሌ ደስ አለኝ።