Amy Carmichael — Mmisionari Aliyeomba Bila Kukoma

Alikuwa Nani

Amy Beatrice Carmichael alizaliwa tarehe 16 Desemba 1867, huko Millisle, County Down, Ayalandi, akiwa mkubwa wa watoto saba katika familia ya Kipresbiteri yenye ucha Mungu mwingi. Baada ya uzoefu wa kiroho wenye kina katika ujana wake, alijitoa kwa kazi ya umisionari, akihudumu kwa muda mfupi Japani na Selani kabla ya kufika Kusini mwa India mwaka 1895 — mahali alipobaki kwa miaka hamsini na mitano iliyofuata bila likizo hata moja. Alianzisha Ushirika wa Dohnavur huko Tamil Nadu, mwanzoni ili kuwaokoa wasichana wadogo kutoka ukahaba wa mahekaluni, ambao ulikua na kuwa jumuiya ya watu zaidi ya mia tisa iliyowapa makao watoto wasio na mahali pengine pa kwenda. Alitumia miaka ishirini ya mwisho ya maisha yake akiwa amelala kitandani kwa kiasi kikubwa baada ya kuanguka vibaya mwaka 1931, akiandika vitabu zaidi ya thelathini vya mashairi na ibada akiwa chumbani mwake, ambavyo vikawa hazina za kiroho zipendwazo ulimwenguni kote. Alifariki mwaka 1951 akiwa na umri wa miaka themanini na mitatu, bila kamwe kuondoka India tangu alipowasili kwa mara ya kwanza.

Fundisho Lake Kuu Juu ya Maombi

Maisha ya maombi ya Amy Carmichael yalikuwa muundo uliofichika wa kila kitu kilichoonekana huko Dohnavur. Aliyaelezea maombi kuwa kazi ya kwanza ya ushirika, ya msingi zaidi kuliko kuwalisha watoto, kufundisha shuleni, au kujenga nyumba. Kila uamuzi wa maana ulifanywa kwa magoti. Kila mtoto aliyepokewa katika jumuiya aliombewa kwa jina lake. Kila dhiki ilikabiliwa kwanza katika maombi kabla ya kukabiliwa katika tendo. Aliwaambia wafanyakazi wenzake: “Maombi ndiyo kiini cha siku yetu. Ondoa maombi na siku ingeanguka, ingekuwa tupu kama unyasi wenye shimo ndani.”

Imani ya msingi ya Carmichael ilikuwa kwamba maisha ya Kikristo, katika kiini chake, ni maisha ya Kristo yanayoendelezwa kwa njia ya mwamini aliyejisalimisha kwake. Alilitoa hili moja kwa moja kutoka tangazo la Paulo: “Nimesulubiwa pamoja na Kristo; lakini ni hai; wala si mimi tena, bali Kristo yu hai ndani yangu.

Na uhai nilio nao sasa katika mwili, ninao katika imani ya Mwana wa Mungu, ambaye alinipenda, akajitoa nafsi yake kwa ajili yangu” (Wagalatia 2:20). Ikiwa Kristo aliishi ndani yake, basi maombi yake yalikuwa maombi yake Yeye. Upendo wake kwa watoto wa Dohnavur ulikuwa upendo wake Yeye uliopanuliwa kwa njia ya mikono yake. Mateso yake yalikuwa kushiriki katika mateso yake Yeye. Muungano huu wa utambulisho na Kristo haukuwa dhana ya kifumbo kwa Carmichael bali kweli ya kila siku, ya vitendo, yenye kutia msingi — sakafu imara chini ya kila kitu alichokifanya.

Namna yake ya maombi ya maombezi ilidhihirishwa na umahususi wa ajabu na kudumu.

Aliwaombea watoto mmoja mmoja, kwa ajili ya mapambano yao mahususi ya kiroho, kwa ajili ya jamii hususa walikotoka, na kwa ajili ya ngome za kitamaduni zilizoziweka jamii hizo katika giza la kiroho. Alikuwa na hakika kwamba maombezi ya namna hii yenye shabaha na yenye kudumu ndiyo yale Luka aliyoyaeleza alipoyaandika maagizo ya Yesu: “Mavuno ni mengi, lakini watenda kazi ni wachache; basi mwombeni Bwana wa mavuno apeleke watenda kazi katika mavuno yake” (Luka 10:2). Hakuwa mtenda kazi katika mavuno tu bali pia mwombaji mwenye kudumu wa watenda kazi zaidi, akiandika barua kotekote ulimwenguni akitaka nyongeza na kuyadumisha maombi hayo kwa muda mrefu baada ya barua kupelekwa.

Miaka yake ya kulala kitandani haikuwa, kwa maelezo yake mwenyewe, kupungua kwa maisha yake ya maombi bali kuongezeka kwake. Alipokuwa hawezi tena kutembea uwanjani, kuwatembelea watoto, au kuhudhuria mikutano, bado angeweza kuomba — naye alifanya hivyo, kwa masaa mengi kila siku. Alipata faraja kubwa katika tabia ya Mungu aliyemwomba: “Usiogope, kwa maana mimi ni pamoja nawe; usifadhaike, kwa maana mimi ni Mungu wako; nitakutia nguvu, naam, nitakusaidia, naam, nitakushika kwa mkono wa kuume wa haki yangu” (Isaya 41:10). Mungu yule yule aliyekuwa amemtegemeza katika miaka hamsini ya utumishi wa umisionari wenye bidii aliweza kikamilifu kuifanya miaka yake ya utulivu wa lazima kuzaa matunda vivyo hivyo.

Aliamini hili na akaandika vitabu akiwa kitandani ambavyo vimewatambulisha maelfu ya wasomaji kwa maisha ya maombi aliyokuwa ameyaishi.

Mtazamo wa Carmichael juu ya gharama ya uanafunzi haukuyumbayumba. Alikuwa ameiacha Ayalandi akijua huenda asirudi kamwe. Alikuwa amewaona watoto wakifa mikononi mwake. Alikuwa amepotoshwa, kupingwa, na kuchakazwa na vita vya kiroho vya miongo mingi. Lakini aliyashika maneno ya Yesu bila kuyumba: “Mtu ye yote akitaka kunifuata, na ajikane mwenyewe, ajitwike msalaba wake kila siku, anifuate” (Luka 9:23). Msalaba, aliandika, haukuwa fumbo tu la usumbufu. Ulikuwa utayari wa kutumika kabisa katika utumishi wa Yule aliyetumika kabisa kwa ajili yako. Maisha yake ya maombi yalikuwa umbo la ndani la kutumika huko — kujitoa kila siku, kikamilifu, kwa Mungu katika ushirika kabla ya kujitoa kwa kazi yake katika utumishi.

Fundisho lake la mwisho, lililochujwa kutokana na maisha yote yaliyotolewa bila kujizuia, lilikuwa hili: Mungu anaweza kuaminiwa kwa kila kitu. Cho chote anachokiruhusu — maumivu, hasara, kizuizi, miaka mirefu isiyo na matunda yanayoonekana — kinatenda kazi kuelekea jambo fulani ambalo upendo umeliandaa. Aliushika uhakika mkuu wa Paulo: “Nasi twajua ya kuwa katika mambo yote Mungu hufanya kazi pamoja na wale wampendao katika kuwapatia mema, yaani, wale walioitwa kwa kusudi lake” (Warumi 8:28). Alikuwa ameijaribu ahadi hii katika hali kali za kutosha kuiondolea uthibitisho, naye akaiona kuwa kweli. Uhakika huo uliyachochea maombi yake hata pumzi yake ya mwisho.

Sala

Bwana Yesu, uliyejitoa mwenyewe bila kujizuia kwa ajili yetu, tufundishe kujitoa wenyewe bila kujizuia kwako. Pale tunaposhikilia starehe na urahisi, ulegeze mkono wetu. Pale tunapojaribiwa kupima thamani yetu kwa yale tunayoyatimiza, tukumbushe kwamba kazi iliyo kuu kuliko zote hufanywa kwa magoti yetu. Maisha tunayoyaishi na yawe yako — yanayoishiwa kwa imani, yanayotegemezwa kwa maombi, yanayotolewa kwa upendo. Amina.