Kurudi Nyuma

"Mwenye haki wangu ataishi kwa imani; lakini mtu akirudi nyuma, roho yangu haina furaha naye."-WAEBRANIA x. 38. (Soma mistari 19-39.)

Waraka huu umekuwa ukiwaka kwa joto lililozidi kuongezeka kwa muda; na sasa unatoa ndimi za moto katika kemeo kali, ambalo lazima liliwashtua na kuwatia hofu wale Wakristo wa Kiebrania waliokuwa bado wanasitasita kati ya Dini ya Kiyahudi na Ukristo. Kama tulivyokwisha kuona zaidi ya mara moja, kwa baadhi yao lilikuwa swali kubwa kama warudi kwa moja, au waendelee na nyingine. Ile ibada ya fahari, umri wa heshima, na mahusiano ya zamani ya Dini ya Kiyahudi, vilikuwa vikipigana vikali kuwavuta mbali na urahisi na matakwa ya kiroho ya imani ile ya baadaye. Lakini bila shaka mwenendo huo wa kurudi nyuma ungezuiliwa, na mwendo wa kumwelekea Kristo ungeongezwa kasi, kwa makemeo haya matukufu yagusayo roho.

HITIMISHO LA SEHEMU TATU LILILOKWISHA KUFIKIWA linafupishwa katika hoja tatu za maana kuu.

Twaweza kuingia Patakatifu pa Patakatifu kwa ujasiri kwa damu ya Yesu. Patakatifu pa Patakatifu palikuwa chumba cha ushirika wa ndani kabisa na Mungu. Kuingia humo kulikuwa ni kusema na Mungu uso kwa uso. Na kilicho sawa nacho kwetu ni haki ya kumfanya Mungu wetu kuwa msiri na rafiki yetu, ambaye katika sikio lake la siri twaweza kumimina hadithi nzima ya dhambi na huzuni na uhitaji. Wala kumbukumbu la dhambi ya karibuni halina budi kutusumbua; kwa sababu damu ya Yesu ni dhamana ya msamaha na kukubaliwa kwa wale wanaotubu na kuamini. Twaweza kwenda daima, na hata kukaa, mahali ambapo makuhani wakuu wa Israeli waliweza kukanyaga mara moja tu kila mwaka.

Yesu ameanzisha njia mpya iliyo hai. Pazia la Hekalu lilipasuka Yesu alipokufa, kuonyesha kwamba tangu hapo njia ya kumwendea Mungu ilikuwa wazi kwa mwanadamu, bila kizuizi wala pingamizi, na bila upatanishi wa kuhani wa kibinadamu. Makuhani wamejaribu kuizuia, na kuwalazimisha watu kuwalipa ushuru kwa kuwafungulia. Lakini madai yao ni ya uongo. Hawana uwezo kama huo. Njia ingali wazi kwa kila mtafutaji atetemaye. Ni mpya, kwa sababu, ijapokuwa maelfu wameipita, ingali mpya kama zamani kwa kila mguu mpya wa kikuhani. Ni hai, kwa sababu ni kwa njia ya Mwokozi aliye hai ndipo tunapomwendea Mungu. "Hakuna mtu ajaye kwa Baba ila kwa njia ya mimi." Simama hapa kuona kwamba pazia, pamoja na ufundi wake wa ajabu, lilikuwa ishara ya mwili wa Kristo. "Pazia, yaani mwili wake." Twamkaribia Mungu kwa njia ya kifo cha yule Mwana wa Adamu ambaye, katika huzuni halisi ya kibinadamu, alitundikwa msalabani kwa ajili yetu.

Tuna Kuhani Mkuu. Sisi ni wa nyumba ya Mungu kwa imani; lakini twamhitaji Kuhani. Makuhani wenyewe wanamhitaji Kuhani. Na tunaye mmoja wa namna hiyo, aishiye siku zote ili atuombee, na kuzitoa sala zetu juu ya madhabahu ya dhahabu, zikichanganywa na uvumba mwingi wa ustahili wake mwenyewe wa thamani. Haya ndiyo mahitimisho matatu yanayofupisha hoja zilizowekwa na kuthibitishwa hata hapa.

ONYO LA SEHEMU TATU LILILOJENGWA JUU YA MAHITIMISHO YA NYUMA, "Tukaribie" (mst. 22). "Tushike sana" (mst. 23). "Tuangaliane" (mst. 24). Na kila moja ya maonyo haya matatu huzunguka juu ya moja ya maneno matatu yanayopatikana mara nyingi pamoja katika Nyaraka-Imani, Tumaini, na Upendo (R.V).

IMANI ina sehemu mbili kusadiki, ambako hukubali matamko fulani kuwa ni kweli; na kumtumaini yule ambaye matamko haya yanasemwa juu yake. Hakuna litakalofaa bila la pili. Kwa upande mmoja, hatuwezi kumtumaini mtu bila kujua kitu fulani juu yake; kwa upande mwingine, ujuzi wetu hautatusaidia isipokuwa uongoze kwenye kutumaini, si zaidi ya kumfaa maskini atetemaye nje ya Benki ya Uingereza kujua kwamba vyumba vya hazina vimejaa dhahabu. Imani ya kiakili tu haitoshi. Kushika kanuni ya imani hakutaokoa. Ni lazima tutoke katika kusadiki maneno hata kumtumaini Neno. Kwa imani twajua kwamba Yesu yu hai, na kwa imani pia twaupokea uzima huo. Kwa imani twajua kwamba Yesu alitoa msalabani upatanisho kwa ajili ya dhambi; na kwa imani twaweka mkono wetu kwa heshima juu ya kichwa chake kipenzi na kuungama dhambi yetu. Imani ni mkono ulio wazi umpokeao Kristo. Imani ni bomba la dhahabu ambalo kwalo utimilifu wake watujilia. Imani ni mfereji mwembamba ambao kwao uzima upigao katika moyo wa Mkombozi huingia katika roho zetu. Imani ni hali tunayoichukua tunapogeuka kutoka kwa kibinadamu kwenda kwa Mungu.

Hatupaswi kuridhika na kitu chochote kilicho pungufu ya uhakika kamili wa imani. Njia kuu ya kuiongeza ni kumkaribia Mungu. Siku za kale miili ya makuhani ilioshwa kwa maji na kunyunyiziwa damu kabla ya kuingia mbele za Mungu. Na tutafute kifani cha kiroho cha jambo hili. Tukiwa tumeondolewa mzigo wa hatia ya dhamiri, kwa mioyo iliyo mnyoofu na isiyo na hila kama vile mwili ulivyo safi uoshwapo kwa maji safi, na tumkaribie Mungu na kudumu katika ushirika naye; na katika hali hiyo imani itakua sana mno. Haitakaa tena mavumbini, bali itajivika mavazi mazuri. Itaongezeka kutoka uzi hata kuwa kamba nene. Si tena mguso utetemao wa mkono wa mwanamke, bali itazishika nguzo za Hekalu kwa kukumbatia kwa Samsoni.

TUMAINI ni zaidi ya imani, nalo lahusu hasa wakati ujao usiojulikana ambao laufanya kuwa halisi, na kuuleta katika maisha yetu ya kila siku. Pazia lifichalo wakati ujao hupasuka tu lipopigwa na gubeti ya mashua yetu isongayo mbele; kwa hiyo ni jambo la kawaida kwamba mara nyingi twapaswa kuuliza kilichoko ng'ambo.

Hofu ni nabii wa mabaya; Tumaini wa mema. Hofu hulia, "Hakika tutaanguka kwa mkono wa; Tumaini hujibu, "Kila silaha itakayofanyika juu yetu haitafanikiwa." Hofu hulia, "Ni nani atakayetuvingirishia lile jiwe? " Tumaini huimba kwa furaha, "Bwana atatutangulia, na kunyoosha mahali palipopotoka." Hofu, izaliwayo na kutokuamini, hulia, "Watu hao ni wakubwa na warefu, na miji ina maboma hata mbinguni"; Tumaini tayari hugawanya nchi na kuchagua urithi wake. Lakini tumaini la Kikristo ni bora zaidi na la kutumainiwa zaidi kuliko lile la mtu wa dunia. Katika tumaini la kawaida sikuzote kuna sehemu ya kutokuwa na hakika; laweza kuhukumiwa kukata tamaa na kusikitika; mambo yaweza yasiende kama tunavyotazamia: na hivyo, kwa kuwa ni tabia ya ujana, hufifia kadiri miaka isongavyo. Lakini tumaini la Kikristo lajengwa juu ya ahadi ya Mungu, na kwa hiyo haliwezi kuangusha tamaa; naam, ni nanga ya roho iliyozeeka, likizidi kung'aa na kudumu kadiri miaka ipitavyo, kwa sababu "yeye aliyeahidi ni mwaminifu."

Lakini twawezaje kuliongeza tumaini letu, hata tusiliache kamwe liteleze, bali tulishike sana kwa uthabiti usioyumbayumba? Hakuna kitu kitakacholiimarisha upesi zaidi kuliko kuutafakari uaminifu wake ambaye ahadi zake ndizo nanga ya tumaini. Je, amewahi kushindwa kutimiza maagano yake? Je, nyota hazirudi mahali pake palipoamriwa hata kwa unywele wa wakati wake? Je, watu wema hawajatoa ushuhuda mmoja juu ya uaminifu wa Mungu ashikaye agano? Hajapata kamwe kuuacha uaminifu wake ushindwe-wala hatauacha kamwe. Kwa hiyo, tumaini letu halina sababu ya kusitasita, bali liwe imara na lenye ushujaa mwingi.

UPENDO waja mwisho. Yeye ni malkia wa neema zote za maisha ya ndani. Upendo ni shauku ya kujitoa. Haukawii kamwe kuuliza waweza kutoa kiasi gani, au watazamia kupokea nini; bali daima humimina manukato yake, huvunja vibweta vyake vya marmar, na humwaga damu ya moyo wake. Utadhoofika hata kufa usipoweza kutoa. Ni lazima ushiriki mali yake. Ni mkarimu wa huduma iliyo ya gharama kubwa kuliko zote. Upendo kama huo umo katika moyo wa Mungu, na wapaswa kuwamo ndani yetu pia; nasi twaweza kuuongeza kwa kiasi kikubwa kwa kuangaliana, na kushirikiana na waamini wenzetu. Umbali huzaa ubaridi na kutojali. Tuachapo kusanyiko la Wakristo wenzetu twaelekea kujifunika kwa vazi baridi la kutojali. Lakini tuwaonapo wengine katika uhitaji, na kuwasaidia; tunapokuwa tayari kuokoa na kuwavusha; tunapogundua kwamba kuna kitu cha kuvutia katika yule asiyependeka kuliko wote; tunapohisi huruma ing'aayo ya wengine-upendo wetu wenyewe hukua kwa mahitaji yawekwayo juu yake, na kwa nafasi za kuudhihirisha.

Na tuzitafute kwa bidii karama hizi zilizo bora; na ili tuwe nazo na kuzidi, na tuombe kukaa kwake kwa baraka Bwana Yesu ndani yetu, ambaye kuingia kwake huleta pamoja nako msururu mzima wa neema tamu za Kikristo.

KEMEO LA SEHEMU TATU. Songa mbele! la sivyo, kwa adhabu (mst. 26). Mtu akiivunja sheria ya Musa pasipo kukusudia, alisamehewa; lakini akiidharau kwa makusudi, alikufa pasipo huruma. Basi ni nini kitakachotazamiwa na wale wafanyao dhambi kwa makusudi, si juu ya wajibu ulio mgumu wa Sinai, bali juu ya maneno ya neema yatiririkayo kutoka midomo ya Mwokozi anayekufa! Moyo uwezao kugeuka kutoka upendo na kumwagwa kwa damu ya Kalvari, na kuyapuuza, na kuyakanyaga chini kwa ukatili, ni mgumu kiasi hicho, usio na tumaini kiasi hicho, unaompinga Roho Mtakatifu kiasi hicho hata kujiweka wazi kwa hasira kuu kabisa ya Mungu, wala hauwezi kutazamia dhabihu nyingine kwa dhambi zake. Hakuna dhabihu ya upatanisho kwa dhambi ya kuikataa Kalvari.

Songa mbele! la sivyo, juhudi za zamani zabatilika (mst. 32). Wakristo hawa wa Kiebrania walikuwa wameteseka sana walipoingia kwanza katika maisha ya Kikristo. Kuuawa kwa mtakatifu Stefano; uharibifu mkubwa uliofanywa katika Kanisa na Sauli wa Tarso; njaa za kutisha zilizoijia Yerusalemu, zikisababisha ufukara ulioenea kila mahali. Hata walikuwa jambo la kutazamwa kwa mashutumu na mateso. Lakini walikuwa wameupokea kwa furaha unyang'anyi wa mali zao, wasiiogope hiyo dhiki. Kurudi katika Dini ya Kiyahudi sasa kungebatilisha faida ambazo vinginevyo zingepatikana kutokana na uzoefu wao mchungu; kungekosa mavuno ya machozi yao; kungepingana na heshima waliyokuwa wakipewa; na kungewanyang'anya thawabu ambayo Bwana angeweza kuwapa, kama wangevumilia tu hata mwisho. "Msiutupe ujasiri wenu, ulio na thawabu kubwa."

Songa mbele! Bwana yu karibu (mst. 36). Yesu alikuwa karibu kuja katika kuanguka kwa Yerusalemu, kama atakavyokuja karibuni kufunga zama hizi zilizopo; na kila ishara ilielekeza kwenye uharibifu wa haraka wa utawala wa Kiyahudi kwa nguvu za Rumi zishindazo yote. Basi ingekuwa upumbavu kiasi gani kurudi kwa kile kilichokuwa usiku wa kuvunjika: kwa Hekalu ambalo lingeteketea hata chini; kwa dhabihu ambazo karibuni zingekoma; kwa ukuhani ambao ungetawanywa upesi kwa pepo!

Kulikuwa na njia moja tu badala yake: si kurudi kwenye upotevu ulio hakika, kwenye uharibifu wa sifa zote tukufu za roho, kwenye aibu na kukata tamaa na majuto yasiyo na mwisho; bali kusonga mbele kupitia habari mbaya na njema, kupitia huzuni na wasiwasi na damu, hata mtumishi mwaminifu atakapotetewa kwa kibali cha Bwana, na kukaribishwa katika falme za baraka isiyo na mwisho.

Je, sisi tu miongoni mwa wale wanaosonga mbele hata kuokoa roho? Hapa, kama ilivyo mara nyingi, wokovu wa roho hutazamwa kama mwenendo. Ni kweli, kwa maana fulani tumeokoka tunapogeukia msalaba kwanza na kumwamini yeye Aliyesulubiwa. Lakini ni kadiri tu tunavyodumu katika mkondo utiririkao kutoka msalabani, ni kadiri tu tunavyokaa katika ushirika wa kudumu na Mwokozi, ni kadiri tu tunavyojisalimisha kwa mazoea kwa nguvu za neema za Roho wa Mungu, ndipo wokovu upenyapo na kuponya nafsi yetu yote. Ndipo roho yaweza kusemwa kuwa imepatikana (R.V., marg.), yaani, imerudishwa katika hali yake ya asili kama ilivyowaziwa katika akili ya Mungu kabla hajaufanya mavumbi ya nchi kuwa mwanadamu, na kumpulizia pumzi ya uhai, akawa nafsi hai.