Wawili Salama

"Mungu amenipa njaa na kiu ya nafsi za watu; je, ataniacha bila kutosheka? La, hakika."

James Gilmour, Mongolia.

"Kwamba nafsi hata moja imeletwa kwa Kristo katikati ya nguvu zenye uadui kama hizi ni kazi ya Roho Mtakatifu kabisa na kwa ajabu, hata mara nyingine nafurahi mno kuwa nimekuwa chombo kwa kiasi chochote katika kuleta ukombozi wa mmoja."

Robert Noble, India.


WAVULANA wawili kati yetu wako salama. Waliondoka kwetu ghafla sana. Ni vigumu kuamini kwamba wamekwenda. Yule mdogo alikuwa mvulana wetu wa pekee, wa kwanza kati ya wavulana kuja, kijana mpendwa sana. Namkumbuka kama nilivyomwona jioni ile ya mwisho tulipokuwa pamoja sote, akiwa amesimama juu ya mwamba uliopigwa na mawimbi, upepo ukicheza nywele zake na uso wake ukiwa umelowa matone ya bahari, akifurahia yote hayo. Hakuna mvulana mwingine aliyethubutu kwenda kusimama katikati ya povu lile lililochemka, lakini ladha ya hatari ilimvuta. Alikuwa mvulana kamili kweli kweli!

Wito wa kuiacha nyumba yake kwa ajili ya Kristo ulimjia katika mkutano wa wazi uliofanyika kijijini kwake miaka miwili iliyopita. Kisha ikabidi avumilie aibu chungu kuliko zote. Baba na mama yake, wakiwa wamepigwa na butwaa na huzuni, walifanya yote waliyoweza kuzuia fedheha iliyoletwa na ungamo lake la wazi la Kristo. Alikuwa mwana wa pekee, mrithi wa mali nyingi, hivyo jambo lilikuwa zito mno. Baba alimpenda sana; lakini alijikaza moyo kumchapa mvulana, na mara mbili alifungwa na kuchapwa. Lakini wanasema hakuyumba kamwe; ni machozi ya mama yake tu aliyoyaona kuwa magumu zaidi kuyahimili.

Zikapita wiki za ungamo lisiloyumba, kisha ikafika mahali pa kuchagua kati ya Kristo na nyumbani. Alimchagua Kristo, na asubuhi moja mapema akaacha yote ili amfuate Yeye. Je, unadhani ilikuwa rahisi? Alikuwa mvulana mwenye upendo. Je, ingeweza kuwa rahisi kuuchoma moyo wa mama yake?

Watu wa nyumbani walipoamka asubuhi ile alikuwa njiani kuja kwetu. Baba akawakusanya jamaa zake, nao wakaja kwa umati hadi kwenye ile nyumba.

Waliketi chini kwa kuzunguka duara, mvulana akiwa katikati yao, wakamsihi. Nakumbuka mpapatiko wa wakati ule sasa. Ilionekana kama pigo moja tu la moyo lilikuwa likigonga chumbani, jinsi mvutano ulivyokuwa mkali, hadi aliponena kwa ujasiri. "Sitarudi nyuma," akasema.

Walimwahidi kila kitu—nyumba, mashamba, urithi wake kupewa papo hapo, mke "aliye na mahari tajiri ya vito"—yote ambayo mvulana Mtamil hutamani zaidi walimtolea. Nao wakamwahidi uhuru wa kumwabudu Mungu; "rudi tu na uokoe tabaka lako, wala usiuvunje moyo wa mama yako na kuiaibisha jamaa yako."

Siku baada ya siku walikuja, mara mmoja mmoja, mara kwa vikundi, lakini mama hakuja kamwe. Walimweleza kwa maneno yaliyogusa moyo. Hakula wala hakulala, walisema, bali aliketi nywele zake zikiwa zimefunguliwa, akilia na kuomboleza maombolezo ya kifo kwa ajili ya mwanawe.

Mwishowe wakaacha kuja, nasi tukatulia, kwa maana mkazo ule ulioendelea kwa muda mrefu ulikuwa mkali; na ijapokuwa hakuyumba kamwe, tulijua mvulana aliuhisi. Tulikuwa tukimsikia akiwaombea watu wake, akiimimina roho yake alipodhani hakuna aliye karibu, mara nyingine akikwikwitika alipoyataja majina yao. Kusihi kulikokuwa katika sauti yake kuliyafanya macho yetu kulowa. Laiti angeweza kuishi nyumbani na kuwa Mkristo pale! Lakini tulijua yaliyowapata wengine, nasi hatukuthubutu kumrudisha.

Kisha baada ya mwaka mmoja hivi sote tukaenda majini pamoja, naye pamoja na wengine watatu wakabatizwa. Wa kwanza kushuka majini alikuwa mvulana mkubwa, Mng'ao wa Ushindi. Mng'ao wa Uzima alikuwa wa pili. Wiki chache za maisha yenye kung'aa—zile siku za furaha kando ya bahari—kisha kwa mpangilio ule ule, na kuitwa na mjumbe yule yule—yule mjumbe wa haraka wa Kihindi, kipindupindu—wote wawili wakashuka katika yale maji mengine, wakavuka kwenda upande ule mwingine.

Mng'ao wa Uzima alikuwa mzima asubuhi, amekufa jioni. Maumivu yalipomshika kwa mara ya kwanza alistushwa. Kisha, alipofahamu, akalala kwa amani. Wapagani wakamiminika ndani. Hawakuweza kuzuiwa. Wakamdhihaki alipokuwa amelala. "Hii ndiyo thawabu yako kwa kuvunja tabaka lako!" wakasema. Uchungu wa kipindupindu ulikuwa juu yake. Hakuweza kusema mengi, lakini akaonyesha juu, "Msinisumbue; hii ndiyo njia ninayoiendea kwa Yesu," naye akajaribu kuimba mstari mmoja kutoka katika nyimbo zetu, "Nguvu yangu na Mkombozi wangu, Kimbilio langu—Yesu!"

Wazazi wake walikuwa wameitwa mara tu ilipojulikana kwamba ni mgonjwa. Wakaharakisha kuja, yule mama maskini aliyekata tamaa akilia kwa sauti kubwa akiwasihi miungu ambayo haikusikia. Akaonyesha juu tena; alikuwa karibu ameshindwa kunena wakati ule, lakini akajaribu kusema "Yesu" na "Njoo."

Kisha, wakati wapagani waliposimama na kudhihaki, na mama akijipiga kifua na kuomboleza, na baba, kimya katika huzuni yake, akasimama tu na kumtazama mwanawe, mvulana akaondoka kwa utulivu. Karibu hawakuamini kwamba amekufa.

Lo, tunamkumbuka sana! Na mioyo yetu inawauma kwa ajili ya watu wake, kwa maana wanaomboleza kama wale wasio na tumaini. Lakini Mungu anajua kwa nini alimchukua; tunajua kwamba yote ni sawa.

Kila kumbukumbu yake ni njema. Mkazo ule mkali wa kwanza ulipokwisha tuligundua alikuwa mvulana kamili kiasi gani, na katika wiki ile kando ya bahari uzima wote na uchangamfu uliokuwa ndani yake ulijitokeza, akafurahia kuoga na kupanda mashua, akautia moyo wake wote katika likizo. Tulikuwa na matumaini mengi juu yake; alikuwa amejaa ahadi na nguvu za maisha.

Na sasa yote yamekwisha kwa wote wawili. Je, kulikuwa na thamani ya maumivu yaliyogharimu? Muda mfupi kama huo wa kushuhudia, je, ilifaa?

Ni kweli ulikuwa mfupi sana. Sehemu kubwa ya nafasi ile ndogo kati ya kuja kwao na kuondoka kwao ilijazwa na maandalizi kwa ajili ya siku zijazo za utumishi hapa. Na hata hivyo katika muda ule mdogo kila mmoja wa wale wawili alimpata mvulana mwingine mmoja ambaye, huenda, asingepatikana kamwe kama gharama ingehesabiwa kuwa kubwa mno. Nami nafikiri, kama ungeweza kuwauliza sasa, wangekuambia karibu ya Yesu iliifanya iwe yenye thamani kupita kiasi.

---