Sura 5 · dakika 17 za kusoma · dakika 22 za kusikiliza
Kuondoa Pazia
Basi, ndugu, kwa kuwa tuna ujasiri wa kupaingia patakatifu kwa damu ya Yesu.—Waebrania 10:19
Kati ya misemo maarufu ya mababa wa Kanisa hakuna unaojulikana zaidi kuliko ule wa Augustino, “Umetuumba kwa ajili yako Mwenyewe, na mioyo yetu haina utulivu mpaka ipate pumziko ndani yako.”
Mtakatifu huyu mkuu anaeleza hapa kwa maneno machache asili na historia ya ndani ya jamii ya wanadamu. Mungu alituumba kwa ajili yake Mwenyewe: hilo ndilo elezo pekee linalotosheleza moyo wa mtu anayefikiri, hata akili yake iliyopotoka iseme nini. Ikiwa elimu yenye kasoro na hoja potofu zitamwongoza mtu kufikia hitimisho jingine, kuna kidogo tu ambacho Mkristo yeyote anaweza kumfanyia. Kwa mtu kama huyo sina ujumbe. Wito wangu unaelekezwa kwa wale ambao tayari wamefundishwa kwa siri na hekima ya Mungu; nasema na mioyo yenye kiu ambayo shauku zake zimeamshwa na mguso wa Mungu ndani yao, na watu kama hao hawahitaji uthibitisho wa kimantiki. Mioyo yao isiyotulia inawapa uthibitisho wote wanaouhitaji.
Mungu alituumba kwa ajili yake Mwenyewe. Katekisimu Fupi, “Iliyokubaliwa na Mkutano Mheshimiwa wa Wanatheolojia huko Westminster,” kama ile New-England Primer ya zamani isemavyo, inauliza maswali ya kale nini na kwa nini na kuyajibu kwa sentensi moja fupi isiyoweza kulinganishwa kwa urahisi na kazi yoyote isiyovuviwa. “Swali: Kusudi Kuu la Mwanadamu ni nini? Jibu: Kusudi Kuu la Mwanadamu ni kumtukuza Mungu na kumfurahia milele.” Jambo hili linapatana na wale wazee ishirini na wanne wanaoanguka kifudifudi kumwabudu Yeye aliye hai hata milele na milele, wakisema, “Umestahili wewe, Bwana wetu na Mungu wetu, kuupokea utukufu na heshima na uweza; kwa kuwa wewe ndiwe uliyeviumba vitu vyote, na kwa sababu ya mapenzi yako vilikuwako, navyo vikaumbwa.”
Mungu alituumba kwa ajili ya furaha yake, na alituumba kwa namna ambayo sisi, kama Yeye, tunaweza katika ushirika wa kimungu kufurahia kuchangamana kutamu na kwa siri kwa nafsi zilizo za jamaa moja. Alikusudia tumwone na kuishi pamoja naye na kupata uhai wetu kutokana na tabasamu lake. Lakini tumekuwa na hatia ya ule “uasi mchafu” ambao Milton anaunena anapoeleza uasi wa Shetani na majeshi yake. Tumevunja uhusiano na Mungu. Tumeacha kumtii au kumpenda, na kwa hatia na hofu tumekimbia mbali kadiri tuwezavyo kutoka Uwepo wake.
Lakini ni nani awezaye kukimbia Uwepo wake, ikiwa mbingu, hata mbingu za mbingu, haziwezi kumtosha? ikiwa, kama hekima ya Sulemani ishuhudiavyo, “Roho wa Bwana ameujaza ulimwengu?” Kuwapo kwa Bwana kila mahali ni jambo moja, nalo ni ukweli mzito ulio wa lazima kwa ukamilifu wake; lakini Uwepo unaodhihirika ni jambo jingine kabisa, na kutoka Uwepo huo tumekimbia, kama Adamu, kujificha kati ya miti ya bustani, au kama Petro kurudi nyuma akilia, “Ondoka kwangu, kwa kuwa mimi ni mtu mwenye dhambi, Bwana!”
Hivyo maisha ya mwanadamu juu ya nchi ni maisha yaliyo mbali na Uwepo, yaliyong’olewa kutoka kwenye kile “kitovu cha raha” ambacho ndicho makao yetu ya haki na yanayotufaa, hali yetu ya kwanza ambayo hatukuilinda, ambayo kupotea kwake ndicho chanzo cha kutotulia kwetu kusikokoma.
Kazi yote ya Mungu katika ukombozi ni kuyaondoa matokeo mabaya ya uasi ule mchafu, na kuturudisha tena katika uhusiano ulio sawa na wa milele naye Mwenyewe. Jambo hili lilihitaji dhambi zetu zishughulikiwe kwa ukamilifu, upatanisho kamili ufanyike, na njia ifunguliwe ili tupate kurudi tena katika ushirika wa kufahamu na Mungu na kuishi tena katika Uwepo kama hapo awali. Kisha kwa kazi yake itanguliayo ndani yetu Yeye hutusukuma kurudi. Jambo hili hutambulika kwetu kwanza mioyo yetu isiyotulia inapohisi shauku ya Uwepo wa Mungu, nasi tukasema ndani yetu, “Nitaondoka, niende kwa baba yangu.” Hiyo ndiyo hatua ya kwanza, na kama mwenye hekima wa Kichina Lao-tze alivyosema, “Safari ya maili elfu huanza kwa hatua ya kwanza.”
Safari ya ndani ya nafsi kutoka nyika za dhambi hadi katika Uwepo wa Mungu unaofurahiwa inaelezwa kwa uzuri katika hema la kukutania la Agano la Kale. Mwenye dhambi aliyekuwa akirudi aliingia kwanza katika ua wa nje, ambapo alitoa dhabihu ya damu juu ya madhabahu ya shaba na kujiosha katika birika lililokuwa karibu nayo. Kisha kupitia pazia aliingia katika patakatifu, ambapo hakuna nuru ya asili iliyoweza kuingia, lakini kinara cha dhahabu, kilichonena habari za Yesu aliye Nuru ya Ulimwengu, kilitoa mwanga wake laini juu ya vyote. Humo pia ilikuwamo mikate ya wonyesho kunena habari za Yesu, Mkate wa Uzima, na madhabahu ya uvumba, mfano wa maombi yasiyokoma.
Ingawa mwabudu alikuwa amefurahia mengi hivyo, bado alikuwa hajaingia katika Uwepo wa Mungu. Pazia jingine lilitenganisha na Patakatifu pa Patakatifu, ambapo juu ya kiti cha rehema alikaa Mungu Mwenyewe katika udhihirisho wa kutisha na wa utukufu. Wakati hema lile liliposimama, ni kuhani mkuu peke yake aliyeweza kuingia humo, na hiyo mara moja tu kwa mwaka, akiwa na damu aliyoitoa kwa ajili ya dhambi zake na dhambi za watu. Ni pazia hili la mwisho lililopasuka Bwana wetu alipokata roho pale Kalvari, na mwandishi mtakatifu anaeleza kwamba kupasuka huku kwa pazia kulifungua njia kwa kila mwabudu ulimwenguni kuja kwa njia ile mpya iliyo hai moja kwa moja katika Uwepo wa kimungu.
Kila kitu katika Agano Jipya kinapatana na picha hii ya Agano la Kale. Watu waliokombolewa hawana haja tena ya kusita kwa hofu kuingia Patakatifu pa Patakatifu. Mungu anapenda tusonge mbele hadi katika Uwepo wake na kuishi maisha yetu yote humo. Jambo hili linapaswa kujulikana kwetu katika uzoefu wa kufahamu. Ni zaidi ya fundisho la kushikwa; ni maisha ya kufurahiwa kila dakika ya kila siku.
Mwali huu wa Uwepo ndio uliokuwa moyo unaopiga wa utaratibu wa Walawi. Bila huo, vifaa vyote vya hema la kukutania vingekuwa herufi za lugha fulani isiyojulikana; visingekuwa na maana kwa Israeli wala kwetu. Ukweli mkuu kabisa wa hema la kukutania ulikuwa kwamba Yehova alikuwamo; Uwepo ulikuwa ukingoja ndani ya pazia. Vivyo hivyo Uwepo wa Mungu ndio ukweli wa katikati wa Ukristo. Katika kiini cha ujumbe wa Kikristo yupo Mungu Mwenyewe, akiwangoja watoto wake waliokombolewa wasonge ndani hadi kuutambua Uwepo wake kwa kufahamu. Aina ile ya Ukristo ambayo kwa sasa ndiyo inayopendwa na watu wengi inaujua Uwepo huu kinadharia tu. Inashindwa kusisitiza fursa ya Mkristo ya kuutambua sasa hivi. Kwa mujibu wa mafundisho yake tumo katika Uwepo wa Mungu kwa nafasi yetu tu, wala hakuna kinachosemwa juu ya haja ya kuuonja Uwepo huo kwa kweli. Msukumo ule wa moto uliowasukuma watu kama McCheyne umetoweka kabisa. Na kizazi cha sasa cha Wakristo kinajipima kwa kipimo hiki chenye kasoro. Kuridhika kusiko kwa heshima kumechukua nafasi ya bidii inayowaka. Tunaridhika kupumzika katika milki zetu za kisheria, na kwa sehemu kubwa hatujisumbui sana juu ya kukosekana kwa uzoefu wa kibinafsi.
Ni nani huyu aliye ndani ya pazia, anayekaa katika madhihirisho ya moto? Si mwingine ila Mungu Mwenyewe, “Mungu Mmoja, Baba Mwenyezi, Muumba wa mbingu na nchi, na wa vitu vyote vinavyoonekana na visivyoonekana,” na “Bwana Mmoja Yesu Kristo, Mwana pekee wa Mungu; aliyezaliwa na Baba yake kabla ya ulimwengu wote, Mungu kutoka kwa Mungu, Nuru kutoka kwa Nuru, Mungu kweli kutoka kwa Mungu kweli; aliyezaliwa, si kuumbwa; mwenye umungu mmoja na Baba,” na “Roho Mtakatifu, Bwana na Mtoaji wa uzima, atokaye kwa Baba na Mwana, ambaye pamoja na Baba na Mwana huabudiwa na kutukuzwa.” Lakini Utatu huu mtakatifu ni Mungu Mmoja, kwa maana “tunamwabudu Mungu mmoja katika Utatu, na Utatu katika Umoja; bila kuzichanganya Nafsi, wala kuugawanya Umungu. Kwa maana Nafsi ya Baba ni moja, ya Mwana ni nyingine, na ya Roho Mtakatifu ni nyingine. Lakini Uungu wa Baba, wa Mwana, na wa Roho Mtakatifu ni mmoja wote: utukufu ni sawa, na enzi ni ya milele pamoja.” Hivyo ndivyo, kwa sehemu, zisemavyo kanuni za imani za kale, na hivyo ndivyo Neno lililovuviwa linavyotangaza.
Nyuma ya pazia yupo Mungu, yule Mungu ambaye ulimwengu, kwa kujipinga kwa ajabu, umempapasapapasa, “huenda wakampata.” Amejifunua kwa kiasi fulani katika maumbile, lakini kwa ukamilifu zaidi katika Kufanyika Mwili; sasa anangoja kujionyesha katika utimilifu unaonyakua moyo kwa walio wanyenyekevu wa nafsi na walio safi wa moyo.
Ulimwengu unaangamia kwa kukosa kumjua Mungu, na Kanisa linakufa njaa kwa kukosa Uwepo wake. Tiba ya papo hapo ya maradhi mengi ya dini yetu ingekuwa kuingia katika Uwepo katika uzoefu wa kiroho, kutambua ghafla kwamba sisi tumo ndani ya Mungu na kwamba Mungu yumo ndani yetu. Jambo hili lingetuinua kutoka katika ufinyu wetu wa kusikitisha na kuifanya mioyo yetu ipanuliwe. Lingeteketeza uchafu kutoka maishani mwetu kama wadudu na kuvu walivyoteketezwa na moto uliokaa ndani ya kichaka.
Ni ulimwengu mpana ulioje wa kuzurura ndani yake, ni bahari iliyoje ya kuogelea ndani yake, huyu Mungu na Baba wa Bwana wetu Yesu Kristo. Yeye ni wa milele, maana yake kwamba alikuwako kabla ya wakati, naye hautegemei hata kidogo. Wakati ulianzia ndani yake na utaishia ndani yake. Halipi ushuru wowote kwa wakati, wala hapati badiliko lolote kutokana nao. Yeye habadiliki, maana yake kwamba hajawahi kubadilika na hawezi kamwe kubadilika hata kwa kiasi kidogo kabisa. Ili abadilike angehitaji kutoka hali bora kwenda mbaya zaidi, au kutoka mbaya kwenda bora zaidi. Hawezi kufanya lolote kati ya hayo, kwa maana kwa kuwa ni mkamilifu hawezi kuwa mkamilifu zaidi, na kama angekuwa mkamilifu kidogo, angekuwa chini ya Mungu. Yeye anajua yote, maana yake kwamba anajua katika tendo moja huru lisilo na juhudi maada yote, roho zote, mahusiano yote, matukio yote. Hana wakati uliopita wala hana wakati ujao. Yeye yupo, na hakuna hata neno moja la kuwekea mipaka na kufafanua linalotumiwa kwa viumbe linaloweza kumhusu. Upendo na rehema na haki ni vyake, na utakatifu usioweza kutamkika kiasi kwamba hakuna ulinganisho wala mfano utakaoweza kuueleza. Moto peke yake ndio unaoweza kutoa walau wazo la mbali juu yake. Katika moto alitokea kwenye kichaka kilichowaka; katika nguzo ya moto alikaa kipindi chote cha safari ndefu jangwani. Moto ule uliong’aa kati ya mabawa ya makerubi katika patakatifu uliitwa “shekina,” yaani Uwepo, katika miaka yote ya utukufu wa Israeli, na Agano la Kale lilipokwisha kulipisha nafasi Agano Jipya, Yeye alikuja siku ya Pentekoste kama mwali wa moto, akatua juu ya kila mwanafunzi.
Spinoza aliandika juu ya upendo wa kiakili kwa Mungu, naye alikuwa na kiasi fulani cha kweli hapo; lakini upendo wa juu kabisa kwa Mungu si wa kiakili, ni wa kiroho. Mungu ni roho, na roho ya mwanadamu peke yake ndiyo inayoweza kumjua kweli. Katika kina cha roho ya mtu moto lazima uwake, la sivyo upendo wake si upendo wa kweli kwa Mungu. Wakuu wa Ufalme wamekuwa wale waliompenda Mungu kuliko wengine. Sote tunajua walikuwa akina nani, nasi kwa furaha tunawapa heshima kwa ajili ya kina na unyofu wa ibada yao. Inatupasa tu kutulia kwa muda mfupi, na majina yao yanapita mbele yetu kwa makundi, yakinukia manemane na udi na mdalasini kutoka katika majumba ya pembe.
Frederick Faber alikuwa mmoja ambaye nafsi yake ilimwonea Mungu shauku kama ayala aoneavyo shauku mito ya maji, na kiasi ambacho Mungu alijifunua kwa moyo wake uliokuwa ukitafuta kiliwasha maisha yote ya mtu huyo mwema kwa moto wa ibada iwakayo, iliyoshindana na ile ya maserafi mbele ya kiti cha enzi. Upendo wake kwa Mungu ulizifikia Nafsi tatu za Uungu kwa usawa, lakini alionekana kuhisi kwa kila Mmoja aina ya pekee ya upendo iliyowekwa kwa ajili yake peke yake. Juu ya Mungu Baba anaimba:
Kuketi tu na kumfikiri Mungu,
Lo, ni furaha iliyoje!
Kuwaza wazo hilo, kulitamka Jina;
Dunia haina heri kuu kuliko hii.
Baba wa Yesu, tuzo la upendo!
Itakuwa shangwe iliyoje,
Kulala kifudifudi mbele ya kiti chako,
Na kukutazama, kukutazama Wewe!
Upendo wake kwa Nafsi ya Kristo ulikuwa mkali kiasi kwamba ulitishia kumteketeza; uliwaka ndani yake kama wazimu mtamu na mtakatifu na kutiririka kutoka midomoni mwake kama dhahabu iliyoyeyushwa. Katika mojawapo ya mahubiri yake anasema, “Popote tunapogeuka katika kanisa la Mungu, Yesu yupo. Yeye ndiye mwanzo, katikati na mwisho wa kila kitu kwetu.... Hakuna kitu chema, hakuna kitu kitakatifu, hakuna kitu kizuri, hakuna kitu cha furaha ambacho Yeye si kwa watumishi wake. Hakuna mtu anayehitaji kuwa maskini, kwa sababu, akitaka, anaweza kuwa na Yesu kuwa mali yake na milki yake. Hakuna mtu anayehitaji kuvunjika moyo, kwa maana Yesu ni furaha ya mbinguni, na ni furaha yake kuingia katika mioyo yenye huzuni. Tunaweza kutia chumvi katika mambo mengi; lakini hatuwezi kamwe kutia chumvi katika deni letu kwa Yesu, au katika wingi wa huruma wa upendo wa Yesu kwetu. Maisha yetu yote tungeweza kuzungumza juu ya Yesu, na bado tusingefikia kamwe mwisho wa mambo matamu yanayoweza kusemwa juu yake. Umilele hautatosha kujifunza yote aliyo, wala kumsifu kwa yote aliyoyafanya, lakini basi, hilo si kitu; kwa maana tutakuwa pamoja naye daima, wala hatutamani kitu zaidi.” Na akimwambia Bwana wetu moja kwa moja anasema:
Nakupenda mno, sijui jinsi
Ya kuizuia furaha yangu;
Upendo wako ni kama moto uwakao
Ndani kabisa ya nafsi yangu.
Upendo wa Faber unaowaka ulimfikia pia Roho Mtakatifu. Si katika theolojia yake tu alikiri Uungu wake na usawa wake kamili na Baba na Mwana, bali aliusherehekea daima katika nyimbo zake na katika maombi yake. Kihalisi alikandamiza paji la uso wake ardhini katika ibada yake ya bidii na ya moto kwa Nafsi ya Tatu ya Uungu. Katika mojawapo ya nyimbo zake kuu kwa Roho Mtakatifu anafupisha ibada yake iwakayo hivi:
Ee Roho, uliye mzuri na wa kuogofya!
Moyo wangu u karibu kuvunjika
Kwa upendo wa upole wako wote
Kwa ajili yetu wenye dhambi maskini.
Nimehatarisha kuchosha kwa kunukuu ili nipate kuonyesha kwa mfano dhahiri kile nilichokusudia kusema, yaani, kwamba Mungu ni wa ajabu mno, wa kupendeza kabisa na kikamilifu, hata Yeye anaweza, bila kitu kingine chochote ila Yeye Mwenyewe, kukutana na mahitaji ya kina kabisa ya utu wetu wote na kuyafurika, ingawa utu huo ni wa siri na wa kina. Ibada kama ile aliyoijua Faber (naye ni mmoja tu wa kundi kubwa ambalo hakuna mtu awezaye kulihesabu) haiwezi kamwe kutokana na maarifa ya kimafundisho tu juu ya Mungu. Mioyo iliyo “karibu kuvunjika” kwa upendo kwa Uungu ni ile ambayo imekuwa katika Uwepo na kutazama kwa jicho lililofunguliwa juu ya enzi ya Mungu. Watu wa mioyo inayovunjika walikuwa na sifa isiyojulikana wala kueleweka na watu wa kawaida. Kwa kawaida walinena kwa mamlaka ya kiroho. Walikuwa wamekuwa katika Uwepo wa Mungu, nao waliripoti yale waliyoyaona humo. Walikuwa manabii, si waandishi, kwa maana mwandishi hutuambia kile alichosoma, na nabii husema kile alichoona.
Tofauti hii si ya kuwaziwa tu. Kati ya mwandishi aliyesoma na nabii aliyeona kuna tofauti iliyo pana kama bahari. Leo tumefurikwa na waandishi wenye imani sahihi, lakini manabii, wako wapi? Sauti kavu ya mwandishi inavuma juu ya Uinjilisti, lakini Kanisa linangoja sauti nyororo ya mtakatifu aliyepenya pazia na kutazama kwa jicho la ndani Ajabu lile ambalo ni Mungu. Na bado, kupenya hivyo, kusonga mbele kwa uzoefu ulio hai na wenye hisia hadi katika Uwepo mtakatifu, ni fursa iliyo wazi kwa kila mtoto wa Mungu.
Kwa kuwa pazia limeondolewa kwa kupasuka kwa mwili wa Yesu, na kwa kuwa hakuna kitu upande wa Mungu cha kutuzuia tusiingie, kwa nini tunakawia nje? Kwa nini tunakubali kukaa siku zetu zote nje kidogo ya Patakatifu pa Patakatifu bila kuingia kamwe kumtazama Mungu? Tunamsikia Bwana Arusi akisema, “Niache nione uso wako; niache nisikie sauti yako; kwa maana sauti yako ni tamu, na uso wako unapendeza.” Tunahisi kwamba mwito huo ni kwa ajili yetu, lakini bado tunashindwa kukaribia, na miaka inapita nasi tunazeeka na kuchoka katika nyua za nje za hema la kukutania. Ni nini kinachotuzuia?
Jibu ambalo kwa kawaida hutolewa, kwamba tu “baridi,” halielezi mambo yote. Kuna jambo zito zaidi kuliko ubaridi wa moyo, jambo linaloweza kuwa nyuma ya ubaridi huo na kuwa chanzo cha kuwapo kwake. Ni nini? Ni nini ila kuwapo kwa pazia mioyoni mwetu? pazia lisiloondolewa kama lile pazia la kwanza lilivyoondolewa, bali linalobaki humo bado likiizuia nuru na kutuficha uso wa Mungu. Ni pazia la asili yetu ya kimwili iliyoanguka, inayoendelea kuishi ndani yetu bila kuhukumiwa, bila kusulubiwa na bila kukanwa. Ni pazia lililofumwa kwa kubana la maisha ya nafsi, ambalo hatujawahi kulikiri kwa kweli, ambalo tumelionea haya kwa siri, na ambalo kwa sababu hizo hatujawahi kulileta kwenye hukumu ya msalaba. Pazia hili lisilopenyeka nuru si la siri sana, wala si vigumu kulitambua. Inatupasa tu kutazama ndani ya mioyo yetu wenyewe nasi tutaliona humo, huenda likiwa limeshonwa na kutiwa viraka na kukarabatiwa, lakini likiwa humo hata hivyo, adui wa maisha yetu na kizuizi madhubuti cha maendeleo yetu ya kiroho.
Pazia hili si kitu kizuri, wala si jambo tunalopenda kwa kawaida kulizungumzia, lakini ninazungumza na nafsi zenye kiu zilizoazimu kumfuata Mungu, nami najua hazitarudi nyuma kwa sababu njia inapita kwa muda katika vilima vilivyoungua. Msukumo wa Mungu ndani yao utawahakikishia kuendelea na msako. Watakabiliana na ukweli hata ukiwa mbaya kiasi gani, na kustahimili msalaba kwa ajili ya furaha iliyowekwa mbele yao. Kwa hiyo ninathubutu kuzitaja nyuzi ambazo pazia hili la ndani limefumwa kwazo.
Limefumwa kwa nyuzi nyembamba za maisha ya nafsi, zile dhambi za roho ya mwanadamu zinazoanza na “kuji-”. Si kitu tunachokifanya, ni kile tulicho, na humo ndimo ulimo ujanja wake na nguvu zake.
Kwa kuwa mahususi, dhambi za nafsi ni hizi: kujiona mwenye haki, kujihurumia, kujitegemea, kujitosheleza, kujipendeza, kujipenda, na nyingine nyingi mfano wa hizo. Zinakaa ndani mno ndani yetu, na ni sehemu kubwa mno ya asili zetu, hata hazitufikii akilini mpaka nuru ya Mungu imeelekezwa juu yake. Madhihirisho yaliyo ya wazi zaidi ya dhambi hizi—majivuno, kujionyesha, kujitangaza—cha ajabu, yanavumiliwa kwa viongozi wa Kikristo hata katika duru za imani sahihi isiyo na dosari. Yanaonekana kwa wingi kiasi kwamba, kwa watu wengi, yamekuwa kitu kimoja na injili. Natumaini si maoni ya kebehi kusema kwamba siku hizi yanaonekana kuwa sharti la kupendwa na watu katika baadhi ya sehemu za Kanisa linaloonekana. Kujitangaza mwenyewe kwa kisingizio cha kumtangaza Kristo kwa sasa ni jambo la kawaida mno kiasi kwamba halishtui watu.
Mtu angedhani kwamba mafundisho sahihi juu ya upotovu wa mwanadamu na ulazima wa kuhesabiwa haki kwa haki ya Kristo peke yake yangetuokoa na nguvu ya dhambi za nafsi; lakini haifanyiki hivyo. Nafsi inaweza kuishi bila kukemewa hata kando ya madhabahu yenyewe. Inaweza kumtazama Mhanga anayevuja damu akifa bila kuguswa hata kidogo na kile inachokiona. Inaweza kupigania imani ya Wanamatengenezo na kuhubiri kwa ufasaha kanuni ya wokovu kwa neema, na kupata nguvu kwa juhudi zake. Kusema kweli yote, inaonekana kwa kweli kujilisha kwa imani sahihi, na iko nyumbani zaidi katika Mkutano wa Biblia kuliko katika kilabu cha pombe. Hali yetu yenyewe ya kumtamani Mungu inaweza kuipa mazingira bora ya kustawi na kukua.
Nafsi ndiyo pazia lisilopenyeka nuru linalotuficha Uso wa Mungu. Linaweza kuondolewa tu katika uzoefu wa kiroho, kamwe si kwa mafundisho matupu. Ingekuwa sawa na kujaribu kuufundisha ukoma utoke mwilini mwetu. Lazima pawe na kazi ya Mungu ya kuangamiza kabla hatujawa huru. Lazima tuukaribishe msalaba ufanye kazi yake ya kufisha ndani yetu. Lazima tulete dhambi zetu za nafsi msalabani kwa hukumu. Lazima tujiandae kwa jaribu la mateso kwa kiasi fulani kama lile ambalo Mwokozi wetu alilipitia alipoteswa chini ya Pontio Pilato.
Na tukumbuke: tunaponena juu ya kupasuka kwa pazia tunanena kwa mfano, na wazo lake ni la kishairi, karibu la kupendeza; lakini kwa kweli hakuna kitu cha kupendeza ndani yake. Katika uzoefu wa mwanadamu pazia hilo limetengenezwa kwa tishu hai za kiroho; limeundwa kwa kile kitu chenye hisia, kinachotetemeka, ambacho utu wetu wote umeundwa kwacho, na kuligusa ni kutugusa pale tunapohisi maumivu. Kulirarua ni kutujeruhi, kutuumiza na kututoa damu. Kusema vinginevyo ni kuufanya msalaba usiwe msalaba na mauti yasiwe mauti hata kidogo. Kufa si jambo la kufurahisha kamwe. Kupasua kitu kile kipenzi na nyororo ambacho maisha yameundwa kwacho hakuwezi kamwe kuwa jambo jingine ila maumivu makali. Hata hivyo hilo ndilo msalaba ulilomfanyia Yesu, na ndilo msalaba ungemfanyia kila mtu ili kumweka huru.
Na tujihadhari na kuyachezea maisha yetu ya ndani kwa matumaini ya kulipasua pazia sisi wenyewe. Mungu lazima atufanyie kila kitu. Sehemu yetu ni kujitoa na kutumaini. Lazima tukiri, tuyaache, tuyakane maisha ya nafsi, kisha tujihesabu kuwa yamesulubiwa. Lakini lazima tuwe waangalifu kutofautisha “kukubali” kwa uvivu na kazi halisi ya Mungu. Lazima tushikilie kwamba kazi hiyo ifanyike. Hatuthubutu kuridhika na fundisho nadhifu la kujisulubisha. Huko ni kumwiga Sauli na kuwaacha hai walio bora wa kondoo na ng’ombe.
Shikilia kwamba kazi ifanyike kwa kweli kabisa, nayo itafanyika. Msalaba ni mkali, na unafisha, lakini unafaulu. Haumwachi mhanga wake akining’inia pale milele. Huja wakati ambapo kazi yake imekamilika na mhanga anayeteseka anakufa. Baada ya hapo huja utukufu na nguvu za ufufuo, na maumivu yanasahauliwa kwa furaha kwamba pazia limeondolewa nasi tumeingia, katika uzoefu halisi wa kiroho, katika Uwepo wa Mungu aliye hai.
Bwana, njia zako ni bora kama nini, na njia za mwanadamu ni za kupotoka na za giza kama nini. Utuonyeshe jinsi ya kufa, ili tupate kufufuka tena kwa upya wa uzima. Lipasue pazia la maisha yetu ya nafsi kutoka juu hata chini kama ulivyolipasua pazia la Hekalu. Tunataka kukaribia kwa utimilifu wa imani. Tunataka kukaa pamoja nawe katika uzoefu wa kila siku hapa duniani, ili tupate kuuzoea utukufu tutakapoingia mbinguni mwako kukaa pamoja nawe huko. Katika jina la Yesu, Amina.