Karibu Saa kwa Saa

“Baba wa yatima na mwamuzi wa wajane, ndiye Mungu katika makao yake matakatifu.” — Zaburi 68:5

Watu hupenda kuangalia nyakati nzuri tu za maisha ya Müller — maombi yaliyojibiwa, pesa zilizotokea ghafla. Wanaruka sehemu ya majira ya kupukutika kwa majani ya mwaka 1838, ambayo ndiyo sehemu unayoihitaji zaidi kama umewahi kuomba kwa bidii na usisikie jibu lolote. Kwa sababu mwaka ule, kwa wiki kadhaa, majibu yalikuja polepole mno hata karibu yamvunje.

Wakati huo kulikuwa na watu wapatao mia moja wa kulishwa katika nyumba tatu za yatima. Na pesa hazikuweza tena kutangulia mahitaji. Müller aliandika waziwazi: Mungu “sasa anatoa kwa siku, na karibu kwa saa.” Hakukuwa na akiba yoyote, hakuna kitu cha ziada. Kila asubuhi kweli hakujua watoto wangekula nini jioni ile. Siku nyingine hakuna kitu kabisa kilichoingia.

Huu hapa uamuzi mmoja wa wiki zile unaokuonyesha jinsi alivyozichukulia kwa uzito kanuni zake mwenyewe. Yeye na wafanyakazi wenzake walikubaliana kwamba hawatanunua kamwe kitu chochote wasichoweza kukilipia papo hapo — hakuna kukopa kwa mwokaji mikate, hakuna “tuandikie kwenye deni letu.” Biblia ilisema “Msiwiwe na mtu kitu chochote,” naye alikataa kuwakinga watoto na njaa kwa kuingia kwenye madeni kimyakimya. Afadhali awe maskini waziwazi na kwa uaminifu kuliko kukopa kwa siri. Kwa hiyo walilipa pesa taslimu kwa kila mkate, au hawakuununua.

Alifanya nini wakati wa kusubiri? Hakujifanya kuwa mtulivu, wala hakukata tamaa. Katika mojawapo ya siku mbaya kuliko zote aliketi akaandika sababu kumi na moja mahususi alizoziweka mbele za Mungu kwa nini Mungu alipaswa kutuma msaada. Ukizisoma unaona akili inayokataa kuteleza kwenye kukata tamaa kusiko na mwelekeo. Alihoji kwamba alianza kazi hii yote ili kuthibitisha kwamba Mungu hujibu maombi, kwa hiyo kushindwa kungemfanya Mungu aonekane kana kwamba hayupo. Alihoji kwamba Mungu anajiita Baba wa yatima — kwa hiyo hawa, kwa namna fulani, walikuwa watoto wa Mungu mwenyewe wanaoona njaa. Alihoji kwamba waumini dhaifu waliokuwa wakitazama wangevunjika moyo, na wenye mashaka wangecheka na kusema walijua tangu mwanzo kwamba kazi hii ingeanguka. Hata alikiri ile sababu ya kibinafsi iliyo wazi kabisa: kwamba yeye mwenyewe hangeweza kabisa kubeba mzigo huu, na alihitaji Mungu asiuache juu yake kwa muda mrefu mno. Huyo si mtu anayejifanya kwamba mambo ni rahisi. Huyo ni mtu anayeshindana.

Na alikuwa mkweli kwamba wafanyakazi wenzake walikuwa wakiubeba mzigo pamoja naye kwa njia ambazo hata leo zinagusa moyo sana. Pesa zilipokwisha, walitoa zao wenyewe. Mmoja aliuza saa yake na pini zake za dhahabu. Mwanamke mmoja alitoa shilingi kumi na sita za mwisho alizokuwa nazo, akisema haingekuwa sawa kuomba mahitaji ikiwa hakuwa tayari kutoa kile kilichokuwa tayari mkononi mwake. Mwingine alisema wasihangaike na mshahara wake kwa mwaka mzima. Wale waliokuwa karibu zaidi na shida ndio waliotoa kwa kina zaidi.

Utapitia vipindi kama majira yale — ambapo unafanya jambo lililo sahihi lakini msaada haufiki, au unafika umechelewa sana na kidogo mno hata unaanza kujiuliza kama ulikosea kabisa. Angalia Müller alifanya nini katika pengo lile. Hakuziacha imani zake ili maumivu yakome. Hakujifanya kuwa na amani asiyokuwa nayo. Alimletea Mungu hoja za kweli, mahususi, karibu za ukaidi, naye aliendelea kuwalisha watoto siku moja ya uaminifu baada ya nyingine.

Jibu la polepole si sawa na kukosa jibu. Lakini unajifunza hilo tu kwa kubaki ndani ya ule upolepole bila kuacha wala kudanganya ili utoke.

Jambo moja la kufanya: chukua yale maombi uliyokaribia kuyakatia tamaa na, kama Müller, andika sababu halisi unazoombea — kwa nini halisi na mahususi, si tamanio la adabu tu. Kisha endelea kufanya jambo linalofuata la uaminifu lililo mbele yako unaposubiri. Imani katika pengo si hisia. Ni kukataa kuacha na kukataa kudanganya, siku hiyohiyo.