Pesa za Jirani

“Hata itakuwa, kabla hawajaniita, nitajibu; nao wakiwa katika kunena, nitasikia.” — Isaya 65:24

Shida ndefu ya mwaka 1838 hatimaye ilikwisha, na jinsi ilivyokwisha ni mojawapo ya kumbukumbu za ajabu zaidi, zinazoshangaza kimyakimya, katika kitabu chote — kwa sababu ya mahali ambapo msaada ulikuwa umekaa muda wote.

Kufikia tarehe 18 Septemba, walikuwa wamefika mwisho kabisa. Fedha zilikuwa zimekwisha. Wafanyakazi wenzake waliokuwa wamebakiwa na pesa kidogo walikuwa wametoa zote. Müller alikuwa karibu kuuza vitu ili tu anunue chakula, na asubuhi ile alikuwa ameomba kwamba Mungu awaepushe na hilo. Kisha, mchana ule, mwanamke mmoja alifika mlangoni pake. Alikuwa amesafiri siku kadhaa kabla kutoka karibu na London, akiwa amebeba pesa ambazo binti yake alikuwa ametuma kwa ajili ya yatima, na — hili ndilo jambo la kuzingatia — alikuwa amepanga chumba jirani kabisa na nyumba ya yatima wa kiume. Alikuwa ameishi pale, pesa mkononi, kwa siku nne au tano. Mchana ule hatimaye alizileta: pauni tatu, shilingi mbili na peni sita. Wakati hasa ambapo hawakuwa na kitu.

Sasa soma jinsi Müller alivyolielewa jambo hilo, kwa sababu hapa ndipo kiini chote kilipo. Aliandika kwamba pesa zile kukaa karibu hivyo kwa siku nyingi bila kutolewa zilikuwa “uthibitisho wa wazi kwamba tangu mwanzo ilikuwa moyoni mwa Mungu kutusaidia.” Msaada ulikuwa umeegeshwa umbali wa yadi ishirini tu muda wote alipokuwa akiomba na kutoka jasho na karibu kuuza samani. Mungu hakuwa akihangaika kutafuta msaada dakika ya mwisho. Msaada ulikuwa tayari umefika Bristol kabla hata shida haijafikia kilele chake. Na bado — kwa maneno ya Müller — “kwa sababu anafurahia maombi ya watoto wake, alituacha tuombe kwa muda mrefu hivyo; tena ili kujaribu imani yetu, na kulifanya jibu liwe tamu zaidi sana.”

Tafakari jinsi jambo hili linavyobadilisha kabisa namna ya kuona kusubiri. Müller hasemi kwamba Mungu alichelewa au alikuwa mbali. Anasema Mungu alikuwa na jibu tayari mapema, na kwa makusudi akaacha kusubiri kuendelee, kwa sababu zilizokuwa njema ingawa zilikuwa ngumu. Kuchelewa hakukuwa kutokuwepo kwa Mungu. Kulikuwa sehemu ya zawadi.

Hili halikutokea mara moja tu. Wiki chache baadaye, katika siku nyingine ya shida kubwa, wafanyakazi wenzake walikuwa wakiomba pamoja wakati mtu alipobisha mlangoni katikati ya maombi. Waliendelea kuomba, kimyakimya, na walipoinuka, Müller aliona kwamba barua ilikuwa imewekwa mezani walipokuwa wamepiga magoti — pauni kumi kwa ajili ya yatima, zilizotumwa na mtu ambaye siku kadhaa kabla alikuwa ameguswa tu moyoni kutoa. Tena: jibu lilikuwa tayari njiani kabla hawajamaliza kuomba.

Unaijua hisia ambayo jambo hili linaizungumzia. Unaomba, na ukimya unaofuata unaonekana kama uthibitisho kwamba hakuna anayesikiliza. Daftari la kumbukumbu la Müller linasema: kuwa mwangalifu jinsi unavyoufasiri ukimya. Huenda msaada uko karibu zaidi kuliko unavyodhani, ukipita kupitia watu, barua na vyumba vya jirani, ukiwa umepangwa kufika bila kuwahi hata sekunde moja — si kwa sababu Mungu hajali, bali kwa sababu anafanya jambo fulani ndani yako wakati wa kusubiri ambalo jibu la papo hapo lingeliruka.

Huwezi kuziona zile “pesa za jirani” unapokuwa ukiomba. Unaziona tu baadaye, unapotazama nyuma na kutambua jinsi zilivyokuwa karibu muda wote. Maana yake ni kwamba njia pekee ya kujifunza somo hili ni kuendelea kuomba katika kusubiri kunakoonekana kana kwamba hakuna kinachotokea.

Jambo moja la kufanya: fikiria mwaka uliopita na utafute wakati mmoja ambapo jibu lilikuja kwa kuchelewa — urafiki, nafasi fulani, tatizo lililotatuliwa baada ya wewe karibu kukata tamaa. Fuatilia jinsi huenda lilivyokuwa karibu wakati ulipokuwa bado ukisubiri. Fanya hivyo mara moja, kwa uaminifu, na ukimya unaofuata utakuwa rahisi zaidi kuuvumilia.