Pasipo Mimi Hamwezi Kufanya Neno Lo Lote

Kuhusu Maisha ya Muungano wa Kimungu Katika Nyanja Zake za Vitendo.

Siku si nyingi zilizopita, nilikuwa nikiendesha gari pamoja na mhubiri wa Jumuiya ya Kidini ya Marafiki (Religious Society of Friends) tukipita katika Bustani yetu nzuri ya Philadelphia. Mazungumzo yetu yakageukia kutozaa matunda kwa mahubiri mengi ya kanisa la siku hizi. Bila shaka, tulikuwa tumejadili ukosefu wa Roho Mtakatifu. Lakini, tulihisi hilo halikueleza kila kitu. Sote wawili tulijua wahubiri wengi waliobatizwa kwa Roho ambao hawakuwa na tunda lo lote katika huduma yao. Nilipendekeza kwamba sababu moja yaweza kuwa hii.

Wahudumu wengi, wanapohubiri au kujadili dini, huchukua sauti na mwenendo tofauti. Mtindo huu huitoa dini katika maisha ya kawaida. Hushindwa kuifikia mioyo ya wale wanaoishi kwa ajili ya anasa na wajibu wa kawaida.

“Sasa, kwa mfano,” nikasema. “Kama, katika kuhubiri kwako kutoka jukwaa la Marafiki, ungeweza kutumia sauti na mwenendo uleule unaotumia unaposimulia jambo, mahubiri yako yangekuwa yenye nguvu na yenye kusadikisha zaidi kiasi gani.” “La, lakini nisingeweza kufanya hivyo,” lilikuwa jibu. “Jukwaa la mhubiri ni mahali penye utukufu zaidi sana kuliko hapa.” “Lakini kwa nini pana utukufu zaidi?”” niliuliza. “Je, si uwepo wa Mungu ndio unaolifanya jukwaa na mimbari kuwa na utukufu? Nao, je, haupo hapa pia?” “Je, si jambo la utukufu vilevile kuishi maisha yetu ya kila siku kama ilivyo kuhubiri? Je, hatupaswi kufanya lile kwa utukufu wake kama vile lingine? Kisha nikaongeza, huku somo likinifunukia mbele yangu, “Naamini sehemu kubwa ya ugumu iko katika utengano usio wa kimaandiko na usio wa kiasili kati ya kile tunachokiita maisha ya kidini na kile tunachokiita maisha ya kidunia. Ni kana kwamba dini yetu imetengwa nasi. Ni vazi la kuvaa na kuvua tupendavyo.

Siku za Jumapili, na kanisani, tunamtafuta na kumwabudu Mungu. Kwa hiyo, ni lazima tuyaonyeshe maisha yetu ya kidini kwa namna ya utukufu. Lakini, uzito wetu wa kujilazimisha na adabu ya kupindukia hupunguza nusu ya nguvu zake. Lakini siku za Jumatatu, tunatafuta masilahi yetu wenyewe. Kwa hiyo, tunayavaa maisha yetu ya kazi na, kwa faraja, tunayaishi. Haya ni ya kiasili na yenye nguvu zaidi.

Mawazo yale yaliyoanza yalibaki nami na kupata nguvu. Muda mfupi baadaye, nilihudhuria mkutano.

Kiongozi alisoma Yohana 15:5. Maneno, “Mimi ni mzabibu; ninyi ni matawi. Akaaye ndani yangu, nami ndani yake, huyo huzaa sana; kwa maana pasipo mimi hamwezi kufanya neno lo lote,” yalinishangaza.

Nilikuwa nimeyasoma maneno hayo mara mia. Nilidhani niliyaelewa. Lakini sasa, yalionekana kana kwamba yametiwa katika Biblia upya. Yaliwaka moto kwa maana ya ajabu.

“Ndipo hapo,” nikajiambia. Yesu mwenyewe alisema hivyo. Pasipo Yeye, hatuna maisha ya kweli, yawe ya kidunia au ya kiroho. Kwa hiyo, kuishi au kutenda kote pasipo Yeye ni ‘si kitu,’ kama Mungu, aonaye yote, akiitavyo. Kisha, nikajiuliza kama kuna mtu ye yote aliyeamini hili kwa kweli. Kama waliamini, je, waliliweka katika matendo katika maisha yao ya kila siku? Kwa dakika moja, niliona kwamba siri ya muungano wa kimungu ilikuwa katika upande wake wa vitendo kama ilivyo katika ufunuo wo wote wa ndani. Kama sifanyi lo lote, kwa kweli lo lote, pasipo Kristo, mimi, bila shaka, nimeungana Naye katika umoja wa daima, usioweza kutiliwa shaka. Lakini kama ninaishi na kutenda kazi pasipo Yeye, sina muungano wa kweli, hata hisia zangu kuuhusu ziwe za hali ya juu kiasi gani.

Ni kwa ajili ya kutafakari upande huu wa somo, basi, ndipo maandiko haya yameandikwa. Nina hakika kwamba ule utengano mpana niliousema, kati ya mambo ya kiroho na mambo ya kidunia, umefanya zaidi kuliko karibu kitu kingine cho chote kuuzuia muungano wa kweli na Mungu. Umeifanya dini ionekane kuwa nje ya maisha ya kawaida kiasi kwamba karibu haipatikani kwa watu wengi. Umeifanya hali ya Wakristo kuwa migumu na isiyo ya kiasili. Yaonekana kuwafunga nje ya ule uhuru, furaha, na wepesi kama wa kitoto ambao ni wa watoto wa Mungu.

Kwa hiyo, nahisi kwamba ni jambo la umuhimu mkubwa kwetu kuielewa kweli ya jambo hili. Wazo linalonifanyia liwe wazi zaidi ni hili: umoja wetu na Kristo unalifumbata jambo lote kwa muhtasari. Kama tu wamoja Naye, basi bila shaka, katika asili yenyewe ya mambo, hatuwezi kufanya lo lote pasipo Yeye. Kwa maana kile kilicho kimoja hakiwezi kutenda kana kwamba ni viwili. Kama nikifanya jambo lo lote pasipo Kristo, basi mimi si mmoja Naye katika jambo hilo. Kama tawi lililokatwa kutoka kwenye mzabibu, mimi nimenyauka na sina thamani. Tawi lapaswa kujua kwamba linautegemea mzabibu kwa ukuaji wake, tunda lake, na kupanda kwake. Lakini laweza kuhisi kwamba lingeweza kukua na kupanda juu ya uzio au kuzunguka mti. Kwa hiyo, laweza kukata muungano wake na mzabibu kwa sehemu ile ya uhai wake.

Bila shaka kile kilichotafuta uhai wa kujitegemea kingenyauka na kufa katika asili yenyewe ya mambo.

Na ndivyo ilivyo kwetu sisi tulio matawi ya Kristo, mzabibu wa kweli. Hatuwezi kufanya lo lote, kubwa au dogo, bila kunyauka na kufa. Vivyo hivyo ni kweli kwa tawi la mzabibu wa kawaida. Litatuonyesha, mara moja, jinsi ulivyo hatari ule utengano niliousema, kwa umoja na Kristo, ambao roho zetu zinauonea njaa. Sote twajua, kwa kadiri fulani, kwamba hatuwezi kuishi maisha yetu ya kidini pasipo Yeye. Lakini, katika kile tunachokiita maisha ya kidunia, ni nani afikiriaye kwamba kazi zetu za kila siku zapaswa kufanywa kwa ajili ya Kristo? Kazi kama vile kutunza nyumba, kufanya biashara, kufanya ziara, kutengeneza soksi, kufagia, kurembesha kofia, au kuwakaribisha wageni.

Ni wale tu wakaao ndani Yake na kuzifanya kwa nguvu Zake ndio wawezao kuzifanya kwa usahihi.

Kama ni Kristo ndani ya Mkristo aongozaye mkutano wa maombi, basi wao ni wamoja. Kwa hiyo, ni lazima pia iwe ni Kristo ndani ya Mkristo atakayeitunza nyumba na kufanya mapatano. Kwa hiyo, wajibu mmoja ni wa kidini kama ulivyo mwingine.

Ni mtu ndiye alifanyaye tendo, si tendo limfanyaye mtu.

Kama “tunamkiri Mungu katika njia zetu zote,” tutafanya maisha yetu ya kila siku kuwa ya utukufu na matamu kama nyakati zetu za kidini. Twapaswa kufanya kila kitu, hata kula na kunywa, kwa utukufu wake.

Kama dini yetu kwa kweli ni maisha yetu, ni lazima iwe katika kila tuwafanyalo. Hakuna tendo, liwe la kibinadamu au la kiasili kiasi gani, liwezalo kuukwepa utawala na mwongozo wake. Kama Mungu yu pamoja nasi siku zote, yu pamoja nasi katika nyakati zetu za biashara na za kijamii kama ilivyo katika nyakati zetu za kidini. Uwepo wake una utukufu katika dakika moja kama ulivyo katika nyingine.

Kama sisi kwa ‘Ndani yake tunaishi, na kwenda, na kuwa na uhai wetu’; kama vile hata baadhi ya washairi wenu wenyewe walivyosema, ‘kwa maana sisi tu wazao wake kweli “ (Matendo 17:28), basi hatuwezi kufanya lo lote pasipo Yeye, tujue au tusijue. Na mambo ya hakika ni vitu vigumu, ashukuriwe Mungu, wala hayabadiliki kwa ajili ya hisia zetu zote. Katika Zaburi 127:1-2 ‘’Bwana asipoijenga nyumba, waijengao wafanya kazi bure. Bwana asipoulinda mji, mlinzi akesha bure. Ni bure kwenu kuamka mapema na kukawia kwenda kulala, mkila chakula cha taabu; kwa maana humpa mpendwa wake usingizi. ” Tuna kielelezo cha kushangaza sana cha kweli hii. Mtunga-zaburi asema, “Bwana asipoijenga nyumba, waijengao wafanya kazi bure. Bwana asipoulinda mji, mlinzi akesha bure.” Ni bure kwako kuamka mapema, kukesha usiku, na kula chakula cha huzuni; kwa maana ndivyo ampavyo mpendwa wake usingizi.” Vitu viwili hivyo, vifanywavyo bure Bwana asipokuwamo, ni vya kidunia tupu. Ni mambo ya biashara ya kawaida katika ngazi ya kibinadamu ya maisha. Somo hili lina nguvu kwa sababu hii tu: Lilithibitisha uwepo wa Mungu katika mambo ya kidunia. Hayo yalikuwa mambo ya hakika yasiyokanushika.

Kwa kweli, Biblia imejaa jambo hili la hakika, na ajabu pekee ni jinsi mwaminio Biblia ye yote angeweza kulipuuza. Mungu yupo katika maisha yote ya kila siku, kuanzia kujenga miji hadi kuhesabu nywele na kuangalia kuanguka kwa shomoro. Yeye ndiye chemchemi kuu ya yote hayo. Katika yote tufanyayo, hata kula na kunywa, ni lazima tufanye kwa ajili Yake na utukufu wake. Twahimizwa kuishi na kuenenda katika nuru, ili kazi zetu, za kidunia na za kiroho pia, zionyeshe kwamba ni “zilizotendeka katika Mungu.”

Hili huleta faraja isiyoelezeka kwa kila moyo wa Mkristo mwenye upendo. Hugeuza maisha yote kuwa sakramenti. Hufanya jikoni, karakana, chumba cha watoto, na sebule kuwa mahali patakatifu pa kumtumikia Bwana kama ulivyo mkutano wa maombi, halmashauri ya umishonari, au ziara ya huruma.

Mama Mkristo kijana mpendwa na mtunza-nyumba alinijia, akiwa na huzuni sana, kwa sababu ya maisha yake yenye shughuli nyingi za kidunia. “Yaonekana,” akasema, “hakuna kitu cho chote cha kiroho katika maisha yangu tangu mwisho wa juma moja hadi jingine. Familia yangu kubwa ya watoto wadogo hunishughulisha sana kiasi kwamba sina wakati wa kitu kingine ila kuwahudumia wao na kazi zangu za nyumbani. Kila usiku, ninalala kitandani nikiwa na moyo wenye huzuni. Nimehisi nimetengwa na Bwana wangu mchana kutwa nami sikuweza kumfanyia lo lote.” Nikamweleza yale niliyoyaandika hapo juu. Nikamhakikishia kwamba yote yangebadilika kama angemwona na kumkiri Mungu katika kazi hizi za nyumbani. Ni lazima aitambue kutegemea kwake kwote juu Yake katika kuzifanya.

Moyo wake uliukaribisha habari njema kwa furaha. Miezi kadhaa baadaye, aliniambia kwamba, tangu wakati ule na kuendelea, maisha yalikuwa yamekuwa kitu kilichogeuzwa na kutukuzwa. Sasa yalikuwa yamejaa uwepo wa Bwana na utamu wa kumtumikia Yeye.

Mkristo mwingine, msichana kijana kutoka familia ya kifahari, alinijia. Alikuwa na huzuni. Sehemu kubwa ya maisha yake, alihisi ametengwa na Mungu wala hakuhisi uwepo wake wo wote. Nikamwambia aepuke kitu cho chote kingeweza kusababisha utengano kama huo. Lakini alinihakikishia kwamba haiwezekani. Vitu alivyovimaanisha havikuwa vibaya.

“Kwa mfano,” akasema, “ni wajibu wangu kumtembelea mama yangu. Lakini, hakuna kinachonitenga na Mungu sana kama ziara” “Lakini ingekuwaje,” niliuliza, “kama ungetembelea kama utumishi kwa Bwana na kwa utukufu wake?” “Nini!” akapaaza sauti, “ziara kwa ajili ya Mungu? Sijawahi kusikia jambo kama hilo.” “Lakini kwa nini isiwe hivyo?” niliuliza, “Kama ni haki kufanya ziara kabisa, yapaswa kufanywa kwa ajili ya Mungu. Tumeamriwa kufanya yote kwa utukufu wake. Kama si haki, hupaswi kuifanya.” Kama Mkristo,” niliendelea, “hupaswi kufanya jambo lo lote usiloweza kulifanya kwa ajili Yake.” “Naona! Naona!” akapaaza sauti, baada ya kunyamaza kidogo, “na hufanya maisha yote yaonekane tofauti sana!

“Hakuna kinachoweza kunitenga naye ila dhambi. Lakini, tendo lo lote lifanywalo kwa utukufu wake litanivuta karibu zaidi na kuufanya uwepo wake kuwa halisi zaidi.”

Mifano hii miwili itaonyesha maana yangu. Nina hakika maelfu ya roho zilizochoka zingebadilishwa kama zingeitambua na kuitendea kazi kweli hizi. Mwandishi mmoja wa zamani wa mambo ya kiroho asema, ili kuwa mtakatifu, hatuhitaji kubadili kazi zetu. Twapaswa tu kuzielekeza kwa Mungu. Ni lazima tuzifanye kwa utukufu wake, kwa nguvu Zake. Zamani, tulizifanya kwa ajili yetu wenyewe, kwa nguvu zetu wenyewe. Hii ndiyo maana ya kile Bwana wetu alichokimaanisha aliposema, “Pasipo mimi hamwezi kufanya neno lo lote.”

Kuna upande mwingine wa kweli hii. Nao ni wenye kufariji. Mtunga-zaburi anauendeleza katika mistari niliyoinukuu. “Ni bure,” asema, “kuamka mapema, kukesha usiku, na kula chakula cha huzuni.” Au, kwa maneno mengine, “Kuna faida gani ya wasiwasi huu wote na taabu? “Kazi haitakuwa na maana yo yote Mungu asipokuwamo. Kama yumo, ni upumbavu ulioje kufadhaika au kulemewa? “Uwepo wake maana yake ni kwamba Yeye anachukua uangalizi na wajibu wa yote.” Ah, ni bure kweli kweli, nami ningetamani watoto wote wa Mungu wangelijua hili! Sisi kina mama twapaswa kulijua. “Namna zetu na watoto wetu zingetufundisha, kama tungekuwa na ‘macho ya kuona.’ Ni kina mama wangapi wameamka mapema, wamekesha usiku, na kula chakula cha huzuni, ili tu kuwapa usingizi watoto wao wapendwa?”

Na jinsi mioyo yao ingekuwa na huzuni kiasi gani kama, baada ya taabu yao yote, watoto wangekataa kupumzika.

Naweza kuiomba mioyo ya baadhi ya kina mama, nina hakika, ikiwa inaielewa kikamilifu maana yangu. Kumbukumbu zitaibuka za mvulana mwenye mashavu mekundu akiingia usiku, amechoka kwa michezo. Magoti yake yalikuwa yametokeza nje, na koti lake lilikuwa limeraruka.

Tulikesha usiku na kuamka mapema ili kutia viraka vyote. Tulitaka chanzo cha vurugu vyote kipumzike bila kusumbuliwa katika usingizi wa furaha wa utoto.

Ingekuwa bure kiasi gani, na baya zaidi, kwa mpendwa yule aziziwa kukesha usiku, kuamka mapema, na kula chakula cha huzuni? Mama yake alikuwa akimfanyia yeye ili tu asilazimike kufanya hivyo. Kama hili ni kweli kwa kina mama, ni lazima liwe zaidi kwa Muumba wao. Alikuja kati yetu katika umbo la mwili ili kuzibeba mizigo yetu, kuchukua huzuni zetu, na kufanya kazi yetu, ili tuweze “kuingia katika pumziko lake.”

“Kwa maana yeye aliyeingia katika raha yake, amestarehe mwenyewe katika kazi zake, kama vile Mungu alivyostarehe katika kazi zake. ”(Waebrania 4:10). Amejifunza, hatimaye, somo. Pasipo Kristo, hawezi kufanya lo lote. Lakini, aweza kufanya mambo yote katika Kristo ampaye nguvu. Kwa hiyo, ameiacha jitihada yote ya nafsi yake. Amejikabidhi kwa Mungu ili atende kazi ndani yake kuyafanya mapenzi yake. Hili na hili tu ndilo pumziko libakialo kwa watu wa Mungu.

Watu wa sayansi wanatafuta kuzirudisha nguvu zote za asili katika nguvu moja ya awali. Umoja wa asili ndio kilio cha sasa cha sayansi. Nuru, joto, sauti vyote vyasemwa kuwa ni matokeo ya nguvu moja iliyotumika kwa namna tofauti, na nguvu hiyo ni mwendo. Vitu vyote, wasema wanasayansi, vyaweza kurudishwa hadi kwa hii. Siwezi kusema kama wako sahihi au si sahihi. Lakini, Biblia inafunua nguvu kuu ya awali iliyo nyuma ya mwendo. Ni nguvu ya Mungu. Mungu yuko katika chanzo cha kila kitu, Mungu ndiye asili ya kila kitu, na Mungu ndiye maelezo ya kila kitu.

Pasipo Yeye hakikufanyika cho chote kilichofanyika, na pasipo Yeye halifanyiki lo lote lifanyikalo.

Si fumbo. Ni jambo la hakika tu. Bwana wetu asema, “Pasipo mimi hamwezi kufanya neno lo lote.” Kujihusu Yeye mwenyewe, alisema, “Mimi siwezi kufanya neno mwenyewe.” Alimaanisha kwamba Yeye na Baba yake walikuwa wamoja kiasi kwamba tendo lo lote la kujitegemea lilikuwa haliwezekani. Ni lazima uwe ni ulazima wa utukufu kati ya roho zetu na Kristo. Ndiyo maana alisema hatuwezi kufanya lo lote pasipo Yeye. Maana yake ni kwamba ametufanya wamoja Naye mwenyewe. Kwa hiyo, hatuwezi kutenda kwa kujitegemea kwake Yeye, kama Yeye asivyoweza kutenda kwa kujitegemea kwa Baba yake.

Mpendwa Mkristo, je, huoni hapa dalili ya utukufu wa ajabu? Na tuamini kwamba pasipo Yeye, kwa kweli hatuwezi kufanya lo lote. Ni lazima tuamini kwa sababu ni kweli. Lakini na tuitambue kweli hii na tuanze kuiishi tangu sasa na kuendelea. Na tugeuke kutoka katika kuishi mbali na Kristo. Tangu sasa, na tumkiri Yeye katika kila tuwafanyalo. Kila tuwafanyalo lipaswe kuwa kama utumishi kwake, kwa utukufu wake. Twamtegemea Yeye peke yake kwa hekima, nguvu, saburi, na kila kitu kingine tunachohitaji ili kuishi vema.

Kama nilivyosema mbeleni, si sana mabadiliko ya matendo yatakayohitajika, kama ni mabadiliko ya nia na ya kutegemea. Nyumba itatunzwa, watoto watahudumiwa, na biashara itaendeshwa, labda kama zamani.

Kwa nje, itakuwa vilevile. Lakini, kwa ndani, Mungu atakiriwa, atategemewa, na atatumikiwa.

Kutakuwa na tofauti kubwa kati ya maisha ya utulivu katika uwepo wake na maisha ya jitihada yenye maumivu mbali na Yeye.

Kumleta Mungu katika mambo yetu kutazaa faida nyingi. Tutapata hekima ya kimungu katika kuyaendesha.

Kutakuwa na wepesi zaidi katika kuyatimiza. Tutaona ongezeko la kushangaza katika rasilimali zetu.

Tutaielewa vizuri zaidi asili ya kweli ya mambo. Nasi, tutapanuka kwa namna zitakazozishangaza roho zetu zilizobanwa.

Namaanisha hivi kihalisi. Nyumba itakuwa nzuri zaidi na rahisi zaidi kuitunza. Watoto watajifunza haraka zaidi. Soksi zitatengenezwa upesi. Wenyeji watakuwa hodari zaidi katika kuwakaribisha wageni. Watumishi watakuwa rahisi zaidi kuwaongoza. Mapatano yatakuwa yenye kuridhisha zaidi. Na maisha yatakuwa matamu zaidi na yenye amani zaidi. Mungu atakuwamo katika kila dakika yake, na Yeye akiwapo, kila kitu huenda vema. Kwa njia hii rahisi, roho itasitawisha tabia ya “kukaa ndani ya Kristo.” Uwepo wake utakuwa kitu halisi kuliko vyote katika maisha yetu, nasi tutakuwa na uhusiano wa kimya, wa faragha Naye uletao furaha.

Mtoto wa Mungu aweza kuuliza, “Ni ipi njia ya haraka zaidi ya kufikia muungano wa juu kabisa na Mungu katika maisha haya?”

Hakuna njia ya haraka zaidi kuliko ile niliyokuwa nikiitangaza. Kwa njia ya kawaida ya wajibu wa kila siku ufanywao hivyo katika Mungu na kwa ajili ya Mungu, vilele vya juu kabisa hufikiwa. Si kama thawabu, bali kama tokeo la kiasili. Kama tukikaa ndani Yake na kukataa kumwacha, tutakuwa pale alipo Yeye. Yote alivyo Yeye yatakuwa yetu.

Kama unatamani kuujua, msomaji mpendwa, muungano wa kimungu ndani ya roho yako, anza leo kuyatenda niliyoyapendekeza.

Mtolee Mungu kila dakika na kila tendo la maisha yako. Mwambie Yeye, “Bwana, nafanya hili ndani yako na kwa utukufu wako. Wewe ni nguvu yangu, hekima yangu, na kila nihitajialo. Nakutegemea Wewe peke yako.” Kataa kuishi hata kwa dakika moja au kufanya jambo lo lote pasipo Yeye. Endelea kufanya hivi hadi liwe tabia ya roho yako. Punde si punde, utaielewa tamaa ya ndani ya roho yako, nayo itatimizwa katika uwepo wa daima wa Kristo, uhai wako wa ndani.