Zaburi ya Mia na Thelathini na Tisa

Ukarimu wako mkuu unatuzunguka kama bahari isiyo na mipaka. Hatuwezi kujipoteza mahali ambapo pote ni nyumbani, wala kuelea mbali nawe.”

Ni wachache sana miongoni mwetu tunaoielewa maana kamili ya maneno yaliyo katika Mathayo 1:23, “Tazama, bikira atachukua mimba, atazaa mwana; nao watamwita jina lake Imanueli.” Sentensi hii fupi hufunua kweli iliyo kuu kuliko zote ulimwenguni. Mungu, Muumba Mwenyezi wa Mbingu na Nchi, si mungu aliye mbali katika Mbingu tukufu.

Yeye hukaa pamoja nasi, katika maisha yetu maskini na yasiyo na msaada, karibu kama tulivyo sisi wenyewe. Jambo hili laonekana lisilosadikika kiasi kwamba moyo wa mwanadamu huchelewa kuliamini. Lakini Biblia hulifundisha kuwa ni jambo la hakika, tangu mwanzo hata mwisho.

Akili yo yote ya kweli haiwezi kulikana hili.

Katika mwanzo kabisa wa kitabu cha Mwanzo twasoma juu ya “uwepo wa Bwana Mungu kati ya miti ya bustani.” Tangu wakati huo, yeye hujidhihirisha kwetu daima. Ana uhusiano wa karibu wa kila siku na watu wake kila mahali. Katika Kutoka twamkuta akiwataka wamfanyie “patakatifu, ili akae kati yao.” Ameandikwa kuwa “alitembea” pamoja nao jangwani, na kuwa “alifanya makao yake” pamoja nao katika Nchi ya Ahadi. Aliwafundisha kumtegemea kuwa Rafiki na Msaidizi aliye karibu daima.

Iliwapasa kutaka shauri lake katika mambo yao yote na kumtolea maisha yao. Na mwishowe, alikuja katika Kristo kwa mwili. Alikaa ulimwenguni kama mwanadamu kati ya wanadamu. Alijifanya mfupa wa mifupa yetu na nyama ya nyama yetu. Alitwaa asili yetu. Alitufunulia, kwa njia iliyo halisi kuliko zote, kweli iliyo kuu na yenye baraka. Alikusudia kuwa pamoja nasi daima, hata ukamilifu wa dunia.

Wale walaminio kweli hii watapata suluhisho lake. Litatatua taabu zote za maisha yao. Nilipokuwa msichana mdogo, nakumbuka kwamba, wakati wa taabu, kuwasili kwa wazazi wangu kwaniletea faraja sikuzote. Nilipomsikia mmoja akisema, “Binti, mimi nipo hapa,” kila mzigo uliondoka na kila wasiwasi ukatulizwa. Ni uwepo wao rahisi uliofanya hivyo. Hawakuhitaji kuahidi kunifariji. Hawakuhitaji kunieleza mipango yao. Uwepo wao peke yake ndio uliokuwa uhakika wote niliouhitaji. Ulimaanisha kwamba kila jambo lingetengenezwa na yote yangenifaa.

Baada ya kuwasili kwao, nilitaka tu kuona jinsi watakavyofanya.

Ni lazima wawe wazazi wa pekee. Watoto wao wana ujasiri mwingi. Nadhani walikuwa hivyo. Lakini Mungu wetu ni wa pekee. Basi, matumizi ya jambo hili ni kamili. Uwepo wake ndio wote tunaohitaji.

Ungalitutosha, hata kama tusingalikuwa na hata ahadi moja wala ufunuo mmoja wa mipango yake. Biblia husema, “Nitakuwa pamoja nawe.” Neno hilo limetuliza maswali yote na hofu zote. Ni nani awezaye kulitilia shaka? Alikusudia kutuhakikishia kwamba hekima yake isiyo na kikomo, na upendo wake, na uweza wake, viko upande wetu. Tena na tena katika utoto wangu, yale maneno ya ajabu, “Loo, yuko mama!” yaliniletea faraja na kutulizwa. Katika miaka yangu ya baadaye, nimeyasikia maneno, “Loo, yuko Mungu!” yakisemwa kwa heshima,” yakiniletea ukombozi wenye baraka kubwa zaidi. Naye akiwapo, ningeogopa nini? Amesema, “Msiwe na tabia ya kupenda fedha; mwe radhi na vitu mlivyo navyo; kwa kuwa yeye mwenyewe amesema, ‘Sitakupungukia kamwe, wala sitakuacha kamwe.’”(Waebrania 13:5). Basi, naweza kusema kwa ujasiri, Bwana ndiye anisaidiaye, sitaogopa; mwanadamu atanitenda nini? Bado nakumbuka ile hisia ya usalama yenye kutia moyo iliyokuja pamoja na uwepo wa baba yangu. Sikuogopa kitu cho chote alipokuwa karibu. Na bila shaka, Baba yangu wa Mbinguni akiwa karibu, hapawezi kuwa na nafasi yo yote ya hofu.

Najitahidi kufanya iwe wazi na dhahiri ile hakika ya “Imanueli, Mungu pamoja nasi.” Msaada wake wa vitendo na faraja yake hunitia moyo. Nina hakika kwamba ni wachache miongoni mwa watoto wa Mungu wenyewe walioiamini kweli hii. Waweza kusema kwamba wanaiamini. Waweza kuirudia mara elfu, kwa sauti ya ibada, “Loo, ndiyo, twajua kwamba Mungu yupo pamoja nasi daima, lakini, na katika neno hili “lakini,” hadithi yote imesimuliwa. Hakuna “lakini” katika msamiati wa nafsi ipokeayo uwepo wake kuwa jambo halisi. Nafsi ya namna hiyo hushinda kwa shangwe kila hisia ya hofu au ya shaka. Ina Mungu, na hiyo yaitosha. Uwepo wake ni usalama wake na riziki yake ya hakika, sikuzote, na kwa kila jambo.

Nawasihi wasomaji wangu wageuke pamoja nami tuiendee Zaburi ya 139. Huko, tutapata ufunuo wenye baraka wa kweli hii. Wazo kuu la Zaburi hii lapatikana katika mistari ya 7 hadi 12, “Niende wapi nijiepushe na roho yako? Au niukimbie wapi uso wako? Kama nikipanda mbinguni, wewe uko; kama nikijitandika kuzimuni, wewe uko. Kama nikizitwaa mbawa za asubuhi, na kukaa katika pande za mwisho za bahari, huko nako mkono wako utaniongoza, na mkono wako wa kuume utanishika. Kama nikisema, “Hakika giza litanifunika, na nuru inizungukayo iwe usiku,” hata giza nalo si giza kwako; usiku huangaza kama mchana; giza na nuru kwako ni sawasawa.”

Fungu hili ni uthibitisho ulio na nguvu kuliko yote wa uwepo wake wa daima pamoja nasi, po pote tulipo au lo lote tufanyalo. Watu hutafuta kuwa katika uwepo wa Bwana. Lakini hawawezi kuukimbia. Hakuna mahali po pote katika ulimwengu asipokuwepo. Si mbinguni, si kuzimuni, wala si katika bahari iliyo mbali kuliko zote. Hakuna giza liwezalo kujificha mbele zake, hata kwa kitambo kimoja. Sababu yake ni kwamba yeye “ameziumba figo zetu.” Maana yake, hayupo pamoja nasi tu, bali ndani yetu pia.

Basi, ni lazima aandamane nasi po pote tuendako.

Ni lazima tuipokee kuwa kweli. Maneno ya Bwana wetu, “Tazama, mimi nipo pamoja nanyi siku zote, hata ukamilifu wa dunia,” hayakuwa hisia nzuri tu. Ni jambo la hakika lisiloweza kukanwa. Yupo pamoja nasi, wala hatuwezi kujiepusha naye.

Katika giza nene, twaweza tusione kitu. Twaweza kudhani, mara nyingi kudhani, kwamba yeye hatuoni. Lakini Zaburi yetu yatuhakikishia kwamba giza halimfichi yeye. Kwa kweli, giza na nuru kwake ni sawasawa. Sisi tuko mbele za macho yake, na twaonekana wazi katika vilindi vyetu vya giza kiroho kama tuonekanavyo katika nuru yetu iliyo angavu zaidi. Giza laweza kumficha kwetu, lakini haliwafichi sisi kwake. Wala umbali wo wote wa kiroho au kutangatanga hakutuondoi mbele za uwepo wake. Hata tukizama katika dhambi katika kutangatanga kwetu. Katika pande za mwisho za bahari, au po pote tuwezapo kuwa, yeye yupo daima kutushika na kutuongoza. Hakuna kitambo wala mahali ambapo twaweza kuachwa bila utunzaji wake.

Nyakati nyingine, kuchanganyikiwa hutufanya tusitambue utunzaji wenye upendo wa wauguzi wetu. Mtoto aliyechanganyikiwa aweza kumlilia mama yake, na vilio vyake vya huzuni vitauvunja moyo wake. Wakati huohuo, yeye anaushika mkono wa mtoto ulio na homa, akipoza kichwa chake chenye homa, na kumtunza kwa upendo wa mama. Ugonjwa waweza kumficha mama kwa mtoto, lakini haumfichi mtoto kwa mama.

Na ndivyo ilivyo kati ya Mungu wetu na sisi. Mashaka yetu, hofu zetu, huzuni zetu, na dhambi zetu haziwezi kutuficha kwake.

Lakini mara nyingi humficha yeye kwetu. Amesema kwamba giza na nuru kwake ni sawasawa. Kama imani yetu ikilikubali hili, twaweza kutumaini nyakati za giza. Ijapokuwa hatuwezi kumwona wala kumhisi, Mungu wetu hutujali. Hatatuacha kamwe.

Lakini, kama uwepo huu wa daima wa Mungu wetu utakuwa furaha kwetu au huzuni, itategemea lile tumjualo. Kama tukimfikiri kuwa mtawala mkali, akusudiaye utukufu wake mwenyewe tu, tutauogopa uwepo wake wa daima. Kama tukimwona kuwa Baba mwenye upendo, tutafurahi. Yeye hutaka furaha yetu tu. Basi, tutamshukuru kwa kuwa pamoja nasi daima. Kwa maana uwepo na utunzaji wa upendo hauwezi kamwe kumaanisha jambo lo lote ila wema kwa yule apendwaye.

Zaburi tunayoiangalia yatuonyesha kwamba uwepo wa Mungu ni upendo. Watuletea faraja na pumziko lisilo na kikomo. Asema katika mistari ya 1 hadi 5, “Ee Bwana, umenichunguza, umenijua. Wewe wajua kuketi kwangu na kuondoka kwangu; watambua mawazo yangu tokea mbali. Umeipima njia yangu na kulala kwangu, nawe umezizoea njia zangu zote. Maana hakuna neno ulimini mwangu, tazama, Ee Bwana, umelijua lote pia. Umenizingira nyuma na mbele, ukaniwekea mkono wako.”

Mungu wetu hutujua na kutuelewa, naye amezizoea njia zetu zote. Hakuna mtu mwingine ye yote ulimwenguni pote atuelewaye. Watu waweza kuzitafsiri vibaya matendo yetu na kuzihukumu vibaya nia zetu. Tabia zetu za asili hazizingatiwi, wala mielekeo tuliyoirithi haifikiriwi. Hakuna atupaye nafasi kwa ajili ya udhaifu wa afya yetu; hakuna atambuaye ni kiasi gani tunachopambana nacho. Lakini Baba yetu huyajua yote. Yeye hutuelewa. Hukumu yake huzingatia kila sehemu ya tabia yetu, ile tuijuayo na ile tusiyoijua. Huzingatia pia kile kiongozacho matendo yetu. Ni upendo pekee uelewao yote uwezao kuwa wa haki, na Mungu wetu ni wa haki. Si ajabu Faber aweza kusema: Hakuna mahali duniani ambapo huzuni zake huhisiwa zaidi kuliko Mbinguni. Hakuna mahali makosa yake yanapohukumiwa kwa upole zaidi. Baadhi yenu mwaweza kuiogopa haki yake, mkidhani kwamba itakuwa kinyume chenu. Lakini je, hamwoni? Yote iko upande wenu, kama vile ilivyo haki ya mama, kwa sababu yeye anaijua hali yetu, na kukumbuka ya kuwa sisi tu mavumbi. Hakuna hakimu wa kibinadamu awezaye kufanya hivi, na kwangu mimi, welewa huu wa Mungu ni mojawapo ya faraja zangu zenye baraka zaidi. Mara nyingi, sijielewi mwenyewe; yote yaliyo ndani yaonekana yamechanganyika na kufumana pasipo tumaini. Lakini nakumbuka kwamba amenichunguza. Ananijua. Anayaelewa mawazo yangu yenye kutatanisha. Basi, naweza kumwachia yeye fujo lote alitatue.

Na nafsi yangu huzama papo hapo, kama juu ya mito laini, katika mahali pa pumziko lililo na furaha kuu. Kisha, kwa sababu ya ujuzi wake kamili wa mahitaji yetu, ni faraja iliyoje kuambiwa kwamba anajua kuketi kwetu na kuondoka kwetu. Huizingira njia yetu, na kuangalia kulala kwetu. Mungu wetu hutufanyia lile ambalo mama humfanyia mtoto wake mpumbavu, asiyejali, asiye na maarifa, lakini apendwaye sana. Mama akiwa pamoja na watoto wake, hufikiria faraja yao na hali yao njema sikuzote kabla ya yake mwenyewe. Ni lazima wawe na viti vizuri, visivyoingiza upepo. Yeye ni lazima avumilie usumbufu wo wote. Vitanda vyao ni lazima viwe laini na mablanketi yao ya joto, na yake yawe kama yawezavyo kuwa.

Njia zao ni lazima ziwe laini na salama, ijapokuwa yeye analazimika kutembea katika njia zenye mawe na hatari.

Faraja yake mwenyewe, ikilinganishwa na ya watoto wake, si kitu machoni pa mama mwenye upendo.

Bila shaka, Mungu wetu hana upungufu wa upendo wa kujitoa sadaka kuliko akina mama wa ulimwengu huu. Ni lazima awe bora na mkuu zaidi katika mstari wa upendo na kujitoa sadaka kuliko mama ye yote aliyemwumba. Ametuhakikishia kwamba anajua kuketi kwetu na kuondoka kwetu. Huizingira njia yetu na kulala kwetu. Basi, twaweza kuwa na hakika kwamba, katika mambo yote madogo ya maisha yetu, twapata lililo bora kabisa ambalo upendo wake, na hekima yake, na uweza wake vyaweza kutoa. Namaanisha hivi kwa maana halisi kabisa. Namaanisha kwamba anajali viti vyetu na vitanda vyetu. Huangalia kwamba kila mmoja wetu awe na aina iliyo bora kwa ukuaji wetu ulio juu zaidi.

Na hapo katika jambo hili la mwisho ndipo alipo bora sana kuliko mama ye yote awezavyo kuwa. Upendo wake ni upendo wa hekima uonao mwisho wa mambo, na uujalio zaidi wema wetu ulio juu kuliko ule ulio chini. Upendo dhaifu wa mama hauwezi kuona zaidi ya faraja ya mtoto. Hauwezi kuvumilia kusababisha usumbufu wo wote. Lakini upendo wa Mungu ulio na nguvu na hekima waweza kuruhusu maumivu fulani. Ni kwa ajili ya utukufu ujao utakaotokana nayo.

Nyumbani na ugenini, na tumtumaini Mungu. Anajua yote juu ya maisha yetu ya kila siku. Basi, na atuchagulie viti vyetu, na vitanda vyetu, na vitu vingine vidogo.

Kwa maana twaambiwa katika Zaburi yetu kwamba yeye “huizingira” njia yetu. Baadhi yetu tumejua ilivyokuwa kuwa “tumezingirwa” na watu au vitu visivyokaribishwa na visivyopendeza. Lakini labda hatukufikiri kamwe kwamba tulizingirwa na Mungu. Anatupenda sana hata hawezi kutuacha peke yetu.

Hakuna baridi wala kukataliwa kuwezako kumfukuza. Lakini ni kweli kwa utukufu! Zaidi ya hayo, hutuzingira “nyuma” kama vile mbele pia. Kama vile mama afanyavyo. Yeye huwafuata watoto wake. Huokota vyote walivyovidondosha na kuondoa taka zao.

Sisi akina mama twaanza jambo hili chumbani mwa watoto kwa vibao na vitu vya kuchezea. Twafanya hivyo maisha yetu yote. Twajaribu kutengeneza kile ambacho watoto wetu wameacha bila kutimizwa au vibaya. Yahitaji juhudi nyingi na taabu, lakini upendo wetu hufanya juhudi hiyo ionekane ndogo ikilinganishwa na kuwatunza watoto wetu. Ni mama gani mwema angemgeuza mtoto mwenye huzuni aliaye? Au kukataa kumsaidia mvulana kuzitatua kamba za tiara yake? Hata kama vifundo na mifumano ni kosa lake, upendo wa mama huelewa na kuhurumia makosa hayo. Basi, hujitahidi hata zaidi kusaidia kuyatengeneza.

Mungu wetu hutufanyia haya yote, na zaidi, tangu utoto wetu. Hulifanya muda mrefu kabla hatujalitambua, hata mwisho wa maisha yetu ya duniani. Labda tumemwona mbele yetu, lakini hatujawahi kumfikiri kuwa nyuma yetu pia. Lakini ni jambo la hakika lenye baraka. Yuko nyuma yetu. Hutamani kuyanyoosha mambo yaliyopotoka, kuzitatua fundo zetu, na kuyafanyia upatanisho makosa yetu. Kama mmoja wetu ana wakati uliopita wenye kumsumbua, na tufurahi. Mungu aliye nyuma yetu atayanyoosha yote kama tukimkabidhi yeye. Aweza hata kuyafanya makosa yetu yatende kazi pamoja kwa wema. Ah! Ni jambo kuu kuzingirwa na Mungu.

Tena, ni faraja iliyoje katika mistari ya 14 hadi 16: “Nitakushukuru kwa kuwa nimeumbwa kwa jinsi ya ajabu ya kutisha.

Matendo yako ni ya ajabu, na nafsi yangu yajua sana. Mifupa yangu haikusitirika kwako, nilipoumbwa kwa siri, na kufumwa kwa ustadi pande za chini za nchi. Macho yako yaliniona kabla sijakamilika; na katika kitabu chako ziliandikwa siku zangu zote, kabla hazijakuwapo hata moja.”

Mara nyingi hatuupendi, zaidi kuliko tunavyokiri, jinsi tulivyoumbwa. Umbile letu la kiakili au la kimaadili, huu “muundo” wetu, hauturidhishi. Twadhani kwamba kama tungeliumbwa na kidogo cha hiki au zaidi ya kile, tungefanikiwa zaidi. Kama tungekuwa na haraka kidogo au bidii zaidi, tungeweza kumtumikia Mungu vizuri zaidi. Tungeweza pia kuwa wa kuridhisha zaidi kwetu wenyewe na kwake. Twaamini kwamba kama tungekuwa zaidi kama mtu tunayemstaajabia, jambo hilo lingesaidia pia. Nasi twajaribiwa nyakati nyingine kudhani kwamba, pamoja na umbile letu la kusikitisha, ni bure kutumaini kumpendeza.

Kama tungetambua kweli kwamba Mungu alituumba, tungeuona upumbavu wa haya yote papo hapo. Lakini, twahisi kwamba hakuwa na sehemu kubwa katika jambo hilo. Twadhani tuliunganishwa kwa nasibu, tabia zetu zikaachwa kwa bahati. Twaamini uumbaji kwa ujumla, lakini si kwa upekee, linapokuja jambo la nafsi zetu wenyewe. Zaburi hii yaonyesha kwamba Mungu aliusimamia uumbaji wetu. Aliyaongoza hata mambo madogo kabisa. Kwa mfano, aliandika kila “kiungo” kilichopaswa kuwa wakati hakikuwako hata kimoja. Basi, sisi tu, kwa asili, vile Mungu apendavyo.

Alituumba tuifanye kazi ya pekee. Namaanisha, bila shaka, tabia zetu za asili, si kupotoshwa kwake kwa dhambi kwa upande wetu.

Kuna jambo lenye kumtukuza sana Muumba katika namna hii ya kuliangalia. Kipaji hutafuta sikuzote kujieleza kwa njia nyingi. Hakuna msanii wa kweli ajirudiaye mwenyewe. Kila mchoro au sanamu ni maelezo mapya ya uweza wake wa kuumba. Onyesho la sanaa halipaswi kuwa na picha mbili zinazofanana. Kama lingekuwa nazo, lingeishusha thamani ya sanaa. Ndivyo ilivyo kwetu pia, kwa kuwa sisi tu “kazi ya mikono yake Mungu.” Uweza wake wa kuumba hujieleza kwa namna tofauti katika kila mmoja wetu.

Na katika “muundo” wa kila mtu, ambao nyakati nyingine hututaabisha, kuna uweza wa pekee. Bila hilo, siku ya onyesho, ambapo tutamsifu utukufu wake, ingekuwa pungufu. Ataka jambo hili tu: kwa kuwa alituumba, impasa kutuongoza. Yeye peke yake atuelewaye, basi ni yeye peke yake awezaye kufanya hivyo.

Mtu aitengenezaye mashine yenye utata ndiye afaaye zaidi kuiongoza na kuitengeneza. Mtu mwingine ye yote aingiliaye huenda akaiharibu. Kwa kuzingatia akili zetu zenye utata na uwezo wetu mdogo wa kuzimudu, imetupasa kushukuru kuzikabidhi kwa Muumba wake na kuziacha mikononi mwake. Twaweza kuwa na hakika kwamba atatufanya kuwa bora kadiri iwezekanavyo. Hata pamoja na “tabia zetu za pekee” na kasoro zetu, tutafanywa vyombo vya heshima.

Tutatakaswa, na kufaa kwa matumizi ya Bwana wetu, tukiwa tayari kwa kila kazi njema.

Wakati fulani nilisoma msemo wa mwandishi Mkweka wa zamani uliokaa nami: “Uwe radhi kuwa vile tu Mungu alivyokuumba.” Ulinisaidia kuyaelewa mawazo yangu. Naamini kwamba ili kujisalimisha kwa Mungu kweli, ni lazima tujikubali wenyewe kama alivyotuumba, kama vile tunavyozikubali hali zetu za kila siku. Kama tusingekuwako, sehemu ya uumbaji wa Mungu ingekuwa haipo. Kazi yake ingekuwa pungufu. Zaidi ya hayo, kujilalamikia wenyewe ni kama kumlalamikia Yeye aliyetuumba, jambo ambalo ni lazima limwumize. Na tuwe radhi na kumtumaini Mfinyanzi wa Kimungu atufinyange kama aonavyo vema na kututumia kama apendavyo.

Mistari ya 17 na 18 yaleta mtazamo mwingine wa uwepo wa daima wa Mungu pamoja nasi, nao ni kwamba, yeye hutufikiria daima, na kwamba mawazo yake ni mawazo ya wema na ya upendo, kwa maana Mtunga-Zaburi ayaita ya thamani. “Ni ya thamani mno mawazo yako kwangu, Ee Mungu! Jinsi ilivyo kubwa jumla yake!

Nikitaka kuyahesabu, ni mengi kuliko mchanga; niamkapo, bado niko pamoja nawe.”

Watu wengi sana hujaribiwa kudhani kwamba Mungu hawajali kabisa. Huamini kwamba mambo yao ni duni mno kuangaliwa naye. Hujihisi kuwa hawastahili mno kuutumaini uangalizi wake. Lakini humkosea vibaya sana kwa mawazo kama hayo. Mama humwangalia mtoto wake mchanga kabisa kama awaangaliavyo watoto wake wakubwa. Anavutiwa na mahitaji yake madogo na furaha zake kama avutiwavyo na zao. Sina hakika, lakini labda zaidi.

Humfikiria yule ahitajiye zaidi. Yeye aliyeuumba moyo wa mama atawatunza viumbe wake wasio na msaada zaidi. Huwasikia wana-simba wanapolia. Wala shomoro mmoja hawezi kuanguka chini pasipo yeye. Sisi tu bora kuliko shomoro wengi. Basi, hatuna haja ya kuogopa kutelekezwa hata kwa kitambo kimoja.

Kuumba kitu cho chote kwahitaji utunzaji wa daima wa Muumba. Utukufu wa uweza usio na kikomo ni kwamba waweza kufanya kila jambo kwa wakati mmoja. Waweza kuyahudumia mambo madogo kabisa na kazi kubwa kabisa. “Ni ukuu usio na kikomo peke yake uwezao kushika vitu vyote. Ukuu ulio pungufu ya kutokuwa na kikomo ungetuponda.”

Sijui kwa nini twamwona mwanamume au mwanamke kuwa dhaifu kwa kuyapuuza mambo madogo kwa ajili ya kazi kubwa.

Lakini, twamshtaki Mungu wetu kwa kufanya jambo lilo hilo. Lakini kama ye yote wa wasomaji wangu amekuwa na hatia ya upumbavu huu, na ukome sasa. “Ni ya thamani mno mawazo yako kwangu, Ee Mungu! Jinsi ilivyo kubwa jumla yake!

Nikitaka kuyahesabu, ni mengi kuliko mchanga; niamkapo, bado niko pamoja nawe.”

Sehemu iliyobaki ya Zaburi yaonyesha upatano mkamilifu kati ya nafsi na Mungu. Ni pale ambapo maisha haya ya imani rahisi yameanza. Nafsi huungana na Mungu, ikijua kwamba yeye yupo daima naye hujali. Hupenda apendayo yeye na huchukia achukiayo yeye. Humwomba kwa hamu aichunguze na kuijaribu, ili isiwepo sehemu yake iliyo nje ya upatano naye.

Katika uwepo wake, giza ni lazima likimbie. Moyo utahisi kwamba hauwezi kuvumilia kuwa na pembe yo yote iliyofichwa mbali na nuru yake. “Utanionyesha njia ya uzima; mbele za uso wako kuna furaha tele; na katika mkono wako wa kuume kuna raha za milele.” (Zaburi 16:11) Mwanamke mmoja mzee, katika sehemu iliyo ukiwa ya Uingereza, alipata fedha nyingi kwa kuwauzia wasafiri pombe kali na bia katika kibanda chake kilicho peke yake. Lakini dhamiri yake ilimsumbua juu ya jambo hilo. Alitaka kuwa Mkristo na kwenda Mbinguni atakapokufa. Lakini, alihisi kwamba, akifanya hivyo, itampasa kuiacha biashara yake yenye faida. Alidhani jambo hilo lingekuwa gumu mno kuvumilia. Basi, aligawanyika kati ya mambo hayo mawili.

Usiku mmoja, katika mkutano aliohudhuria, mhubiri alinena juu ya furaha ya uwepo wa daima wa Mungu. Alisema kwamba kuijua kweli hii huleta furaha kubwa. Moyo wake ulijaa shangwe kwa wazo kwamba jambo hili laweza kuwa kweli kwake. Akiisahau kabisa bia ile, aliipokea kwa unyofu na uaminifu kuwa ukweli wa ajabu. Mhubiri alipoendelea kunena, alilia moyoni mwake, “Bwana Yesu, sikujua kwamba ulikuwa pamoja nami daima! Bwana, jinsi ilivyo ajabu kujua kwamba upo hapa pamoja nami daima, ukinitunza! Sitajihisi mpweke kamwe tena!

Mkutano ulipokwisha, alitembea kwenda nyumbani kupitia mashamba. Wazo lile la shangwe liliendelea kujirudia moyoni mwake, “Ah, Bwana Yesu, unakuja nyumbani pamoja nami usiku huu.” Akasema, “Usijali, Bwana Yesu, Betty mzee hatakuacha uende tena sasa. Najua upo hapa pamoja nami.

Imani yake katika uwepo wa Mungu ilizidi kuwa na nguvu, naye alihisi shangwe zaidi kwa kila hatua. Alipofika mlangoni pa kibanda chake, moyo wake ulikuwa umejaa furaha. Alipoingia ndani, kitu cha kwanza alichokiona kilikuwa chungu kikubwa cha bia mezani, tayari kuuzwa. Wazo lilimjia: “Bwana hatakipenda chungu kile cha bia.” Moyo wake ulijibu upesi, “Basi ni lazima kiende.” Chungu kilikuwa kizito, basi alipiga magoti karibu nacho na kuomba, “Bwana, umekuja nyumbani pamoja nami. Utakaa katika kibanda hiki, nami najua hutaki bia hii iwe hapa. Tafadhali nipe nguvu ya kuimwaga.” Mungu alimpa nguvu, na punde bia ikawa inatiririka barabarani. Kisha akarudi ndani, akapiga magoti, akamshukuru Bwana kwa kumsaidia. Akaongeza, “Sasa, Bwana, kama kuna kitu kingine cho chote katika kibanda hiki usichokipenda, nionyeshe, nami nitakiondoa pia. Je, huu si mfano mkamilifu wa ujumbe ulio mwishoni mwa Zaburi yetu?

“Ee Bwana, je! siwachukii wakuchukiao? Nami siwakirihi wakuinukiao? Nawachukia kwa chuki iliyo kamili; nawahesabu kuwa adui zangu.

Ee Mungu, unichunguze, uujue moyo wangu; unijaribu, uyajue mawazo yangu.

Kama kuna neno lo lote ovu ndani yangu, unionyeshe, ukaniongoze katika njia ya milele. Kama vile nuru iondoavyo giza, ndivyo uwepo wa Mungu uliotambuliwa uiondoavyo dhambi. Nafsi ikaayo katika uwepo wake kwa imani hujua Ukombozi ulio halisi na wa ajabu sana.

Na sasa naamini kwamba wengine watauliza, “Nitawezaje kuupata uwepo huu uwe halisi kwangu mwenyewe?” Basi, nitamaliza kwa maagizo machache ya vitendo. Kwanza, jishawishi kutokana na Maandiko kwamba ni jambo la hakika. Ni lazima siku zote hakika ziwe msingi wa uzoefu wetu. Bila hizo, uzoefu hauna thamani. Si hisia isababishayo hakika, bali ni hakika izaayo hisia. Kile ambacho kila nafsi yahitaji, kwanza kabisa, ni hiki.

Maneno ya Mungu mwenyewe ni lazima yawashawishi, pasipo shaka. Ni lazima wajue, kuwa hakika isiyoweza kubadilika, kwamba uwepo wake pamoja nasi ni wa daima.

Kisha, jambo hili likithibitika, ni lazima tuufanye uwe halisi. Ni lazima “tuutumie kwa mazoezi uwepo wake,” kama mwandishi wa kale alivyosema, sikuzote na kila mahali, katika kila jambo. Ni lazima uitii amri ya Maandiko. Yasema, “Katika njia zako zote mkiri yeye.” Basi, katika kila saa na kila dakika, sema, “Bwana yupo hapa.” Fanya kila jambo, hata kula na kunywa, katika uwepo wake na kwa ajili yake. Kwa halisi, “basi, mlapo, au mnywapo, au mtendapo neno lo lote, fanyeni yote kwa utukufu wa Mungu.” Kwa “kuutumia kwa mazoezi uwepo wake” huku kusikokoma, nafsi hupata tabia ya imani. Mwishowe, huwa vigumu kuutilia shaka uwepo wake kama vile ilivyokuwa vigumu kuuamini mwanzoni.

Jambo hili halihitaji juhudi kubwa, ila imani isiyoyumbayumba tu. Si hoja zilizochunguzwa wala tafakari za kina zitakazokusaidia hapa. Nafsi ni lazima, kwa imani rahisi, itambue kwamba Mungu yupo. Kisha ni lazima, kwa uhuru na urahisi, iseme naye juu ya kila jambo, wakati wote. Hahitaji mambo makuu kutoka kwetu. Ataka kidogo mno. Ukumbuko kidogo wa uwepo wake. Maneno machache ya upendo na tumaini. Kuinua kwa muda mfupi moyo kwake tunapoendelea na kazi zetu za kila siku. Kumlilia daima, rafiki aliyepo na mwenye upendo. Hamu ya kuishi katika hisia ya uwepo wake, na kuiacha mioyo yetu “ikae kwa raha” kwa sababu yake. Ukumbuko ulio mdogo kabisa hukaribishwa naye. Husaidia kuufanya uwepo wake uwe halisi kwetu.

Ye yote adumuye kwa uaminifu katika zoezi hili atagundua punde utambuzi wenye baraka. Katika yote niliyojaribu kuyaeleza katika kitabu hiki, na katika mengi zaidi nisiyoyaweza, natumaini mtaelewa, kwa namna isiyoelezeka kwa maneno, yale maneno ya ajabu juu ya Bwana wetu: “Watamwita jina lake Imanueli, maana yake, ‘Mungu pamoja nasi.”

MWISHO