Kufundisha na Kulea

JOHN WESLEY kwa hakika hangeweza kukumbuka mwanzo wa kazi ya mama yake ya elimu, kwa kuwa ilianza kabla ya kuzaliwa kwake; lakini bila shaka alifaidika nayo, kwani mama yake, kwa msaada fulani kutoka kwa mumewe katika mafunzo ya awali ya lugha za kale na hisabati, alimwandaa kuingia Charterhouse akiwa na umri wa miaka kumi na moja kwa sifa kubwa kwake mwenyewe na kwa walimu wake. Katika maisha yake ya baadaye alimsihi mara kwa mara aandike maelezo kamili ili amjulishe, naye ilionekana alikuwa akisita kidogo kufanya hivyo, kwani mwishoni mwa barua yenye tarehe 21 Februari, 1732, asema: — "Kuandika lolote kuhusu njia yangu ya malezi ni jambo ninalolichukia sana. Sidhani kama kunaweza kumfaa mtu yeyote kujua jinsi mimi, niliyeishi maisha ya faragha kwa miaka mingi hivyo, nilivyokuwa nikitumia wakati wangu na uangalifu wangu katika kuwalea watoto wangu. Hakuna awezaye, bila kuukana ulimwengu, kwa maana yake iliyo dhahiri kabisa, kufuata mbinu yangu; na ni wachache, kama wapo, ambao wangetoa kabisa zaidi ya miaka ishirini ya siku bora za maisha kwa matumaini ya kuokoa roho za watoto wao, ambao wao hudhani wanaweza kuokolewa bila taabu nyingi kiasi hicho; kwani hicho ndicho kilikuwa kusudi langu kuu, ijapokuwa lilishughulikiwa kwa ustadi na mafanikio hafifu."

Kwa furaha, hatimaye alijikubalisha ashawishiwe, na akamwandikia mwanawe John kama ifuatavyo: — "MWANANGU MPENDWA, " Epworth, 24 Julai, 1732.

"Kulingana na haja yako, nimekusanya kanuni kuu nilizozifuata katika kuwalea familia yangu.

"Watoto siku zote waliwekwa katika utaratibu wa maisha, katika mambo yale waliyoyaweza, tangu kuzaliwa kwao; kama vile kuvalishwa na kuvuliwa nguo, kubadilishwa nguo zao za ndani, na kadhalika. Robo ya kwanza ya mwaka kwa kawaida hupita katika usingizi. Baada ya hapo, ikiwezekana, walilazwa katika kitanda chao cha mtoto wakiwa macho, na kubembelezwa hadi walale, na hivyo waliendelezwa kubembelezwa hadi ilipofika wakati wao wa kuamka. Hili lilifanywa ili kuwaleta katika utaratibu wa kawaida wa kulala, ambao mwanzoni ulikuwa saa tatu asubuhi, na saa tatu alasiri; baadaye saa mbili hadi wasihitaji usingizi wa mchana kabisa. Walipotimiza mwaka mmoja (na wengine kabla ya hapo) walifundishwa kuiogopa fimbo na kulia taratibu, ambapo kwa njia hiyo waliepuka maonyo mengi ambayo wangalipata vinginevyo, na ile kelele ichukizayo mno ya kilio cha watoto ilisikika mara chache nyumbani, bali familia kwa kawaida iliishi katika utulivu mwingi kana kwamba hapakuwa na mtoto miongoni mwao.

"Mara tu walipokua na nguvu kiasi, walipangiwa milo mitatu kwa siku. Wakati wa chakula cha mchana, meza yao ndogo na viti vyao viliwekwa kando ya vyetu, mahali ambapo wangeweza kuangaliwa; na waliruhusiwa kula na kunywa (bia hafifu) kadiri walivyotaka, lakini si kudai kitu chochote. Kama walihitaji kitu, walikuwa wakimnong'oneza mjakazi aliyewahudumia, ambaye alikuja na kuniambia mimi; na mara tu walipoweza kutumia kisu na uma, waliwekwa mezani petu. Hawakuruhusiwa kamwe kuchagua nyama yao, bali sikuzote walilazimishwa kula vitu vile vilivyoandaliwa kwa ajili ya familia. Asubuhi sikuzote walipata chakula cha kijiko; nyakati nyingine usiku. Lakini chochote walichopata, hawakuruhusiwa kamwe katika milo hiyo kula zaidi ya kitu kimoja, na hata hicho kwa kiasi kidogo. Kunywa au kula kati ya milo hakukuruhusiwa kamwe, isipokuwa wakati wa ugonjwa, jambo lililotokea mara chache. Wala hawakuruhusiwa kuingia jikoni kuwaomba watumishi kitu chochote walipokuwa wakila: ikijulikana wamefanya hivyo, hakika walipigwa, na watumishi walikaripiwa vikali. Saa kumi na mbili jioni, mara tu maombi ya familia yalipokwisha, walipata chakula chao cha jioni; saa moja mjakazi aliwaosha, na, kuanzia yule mdogo kabisa, aliwavua nguo na kuwalaza wote kitandani kufikia saa mbili, wakati ambapo aliwaacha katika vyumba vyao mbalimbali wakiwa macho, kwani halikuruhusiwa jambo lolote kama hilo katika nyumba yetu la kukaa kando ya mtoto hadi apate usingizi.

"Walikuwa wamezoea daima kula na kunywa kile walichopewa, hata mmoja wao alipougua hapakuwa na ugumu wa kumfanya anywe dawa isiyopendeza kabisa; kwani hawakuthubutu kuikataa, ingawa baadhi yao mara moja waliitapika. Hili nalitaja ili kuonyesha kwamba mtu aweza kufundishwa kupokea kitu chochote, ijapokuwa kinachukiza tumbo lake kiasi gani.

"Ili kuziunda akili za watoto, jambo la kwanza la kufanywa ni kuishinda nia yao na kuwaleta katika hali ya utii. Kuielimisha akili ni kazi ya muda, na kwa watoto ni lazima iendelee hatua kwa hatua taratibu, kadiri wawezavyo kuistahimili; lakini kuitiisha nia ni jambo ambalo ni lazima lifanywe mara moja, na kadiri linavyofanywa mapema ndivyo bora zaidi, kwani kwa kupuuza maonyo kwa wakati watapata ukaidi na ushupavu ambao karibu haushindwi kamwe baadaye, na kamwe bila kutumia ukali ambao ungeniumiza mimi kama unavyomuumiza mtoto. Katika macho ya ulimwengu wanahesabiwa kuwa wazazi wema na wapole wale ambao mimi ninawaita wazazi wakatili, wanaowaruhusu watoto wao kupata tabia ambazo wanajua lazima zivunjwe baadaye. Naam, baadhi wamependelea kipumbavu kiasi cha kuwafundisha watoto wao, kwa mchezo, kufanya mambo ambayo baadaye kidogo huwaadhibu vikali kwa kuyafanya. Mtoto anaposahihishwa ni lazima ashindwe, na hili halitakuwa jambo gumu kufanya, kama hajakuwa mkaidi kwa sababu ya kubembelezwa kupita kiasi. Na nia ya mtoto inaposhindwa kabisa, naye analetwa kuwaheshimu na kuwacha wazazi wake, ndipo upumbavu mwingi wa kitoto na makosa ya kutokujua yaweza kupuuzwa. Baadhi yapaswa kupuuzwa na kutozingatiwa, na mengine kukemewa kwa upole; lakini hakuna kosa la makusudi lipaswalo kusamehewa watoto bila adhabu, ndogo au kubwa, kadiri asili na hali za jambo lenyewe zinavyohitaji. Nasisitiza juu ya kuishinda nia ya watoto mapema, kwa sababu huu ndio msingi pekee ulio imara na wenye akili wa malezi ya kidini, ambao pasipo huo maagizo na mfano vyote vitakuwa bila faida. Lakini jambo hili linapofanywa kikamilifu, ndipo mtoto anaweza kuongozwa kwa busara na utauwa wa wazazi wake, hadi ufahamu wake mwenyewe utakapokomaa, na kanuni za dini zitakapokuwa zimeota mizizi akilini.

"Bado siwezi kuuacha mada hii. Kama vile nia-binafsi ilivyo shina la dhambi na taabu zote, ndivyo kila kitu kinachoikuza katika watoto huhakikisha ole na ukosefu wao wa dini wa baadaye: kila kitu kinachoizuia na kuiua, huendeleza furaha na utauwa wao wa wakati ujao. Hili ni dhahiri zaidi tukizidi kutafakari kwamba dini si kitu kingine ila kutenda mapenzi ya Mungu na si yetu wenyewe; kwamba kizuizi kimoja kikuu cha furaha yetu ya wakati huu na ya milele kikiwa nia-binafsi hii, hakuna kuipendelea kwake kunakoweza kuwa jambo dogo, wala kuikatalia kwake kusikoleta faida. Mbingu au jehanamu vinategemea jambo hili peke yake, hivi kwamba mzazi anayejitahidi kuitiisha ndani ya mtoto wake hutenda kazi pamoja na Mungu katika kufanya upya na kuokoa roho. Mzazi anayeipendekeza hufanya kazi ya Ibilisi; huifanya dini isiwezekane, wokovu usiopatikana, na hufanya lote lililo ndani yake kumhukumu mtoto wake, mwili na roho, milele.

"Watoto wetu walifundishwa mara tu walipoweza kusema Sala ya Bwana, ambayo walifanywa kuisema wakati wa kuamka na wakati wa kulala daima, ambayo, walipozidi kukua, iliongezwa sala fupi kwa ajili ya wazazi wao, na sala fupi za jumuiya, katekisimu fupi, na sehemu fulani ya Maandiko kadiri kumbukumbu zao zilivyoweza kuhimili. Walifanywa mapema sana kuitofautisha Sabato na siku nyingine, kabla hawajaweza kusema au kutembea vizuri. Vivyo hivyo walifundishwa mapema kutulia wakati wa maombi ya familia, na kuomba baraka mara tu baada ya hapo, jambo ambalo walikuwa wakilifanya kwa ishara, kabla hawajaweza kupiga magoti au kusema.

"Walifanywa haraka kuelewa kwamba hawangepata chochote walichokililia, na walifundishwa kuomba kwa adabu kile walichokitaka. Hawakuruhusiwa kumwomba hata mtumishi aliye mdogo kabisa kitu chochote bila kusema 'Tafadhali nipe kitu fulani'; na mtumishi alikaripiwa kama akiwaacha waache neno hilo.

"Kulitaja jina la Mungu bure, kulaani na kuapa, matukano, machafu, na majina yenye adabu mbaya, kamwe hayakusikika miongoni mwao; wala hawakuruhusiwa kamwe kuitana kwa majina yao halisi bila kuongeza neno ndugu au dada.

"Halikuwepo jambo kama kucheza au kuongea kwa sauti kubwa lililoruhusiwa, bali kila mmoja alishikiliwa karibu na kazi kwa saa sita za shule. Na ni jambo lisiloaminika karibu jinsi mtoto awezavyo kufundishwa katika robo ya mwaka kwa bidii kubwa, ikiwa tu ana uwezo wa kadiri na afya njema. Isipokuwa Kezzy, wote wangeweza kusoma vizuri zaidi katika muda huo kuliko wanawake wengi wawezavyo katika maisha yao yote. Kuinuka kutoka mahali pao, au kutoka nje ya chumba, hakukuruhusiwa isipokuwa kwa sababu njema; na kukimbilia uani, bustanini, au barabarani, bila ruhusa, sikuzote kulihesabiwa kuwa kosa kubwa.

"Kwa miaka kadhaa mambo yalikwenda vizuri sana. Kamwe watoto hawakuwahi kuwa katika utaratibu bora zaidi. Kamwe watoto hawakuwahi kuelekea utauwa zaidi, au kuwa katika utii zaidi kwa wazazi wao, hadi ulipotokea ule mtawanyiko mbaya wao baada ya moto kuingizwa katika familia kadhaa. Humo waliachwa katika uhuru kamili wa kuzungumza na watumishi, jambo ambalo hapo awali sikuzote walikuwa wamezuiwa kutokana nalo, na kukimbia nje kucheza na watoto wowote, wabaya au wema. Punde walijifunza kupuuza ushikaji makini wa Sabato, na wakapata ujuzi wa nyimbo kadhaa na mambo mabaya ambayo hapo awali hawakuyajua. Ile tabia ya adabu iliyowafanya wapendwe walipokuwa nyumbani, na wote waliowaona, ilipotea kwa kiasi kikubwa, na lafudhi ya kizubaa na tabia nyingi za jeuri zilijifunzwa ambazo hazikurekebishwa bila ugumu fulani.

"Nyumba ilipojengwa upya, na watoto wote kuletwa nyumbani, tuliingia katika marekebisho makali; na ndipo ulipoanzishwa utaratibu wa kuimba zaburi wakati wa kuanza na wa kuondoka shuleni, asubuhi na jioni. Kisha pia ulianzishwa utaratibu wa faragha ya jumla saa kumi na moja jioni, ambapo mkubwa zaidi alimchukua mdogo aliyeweza kusema, na wa pili akachukua yule aliyefuata, ambao aliwasomea zaburi za siku hiyo na sura moja ya Agano Jipya; kama vile asubuhi walielekezwa kusoma zaburi na sura moja ya Agano la Kale, baada ya hapo walikwenda kwenye maombi yao ya faragha, kabla hawajapata kifungua kinywa au kuingia katika familia.

"Kulikuwa na sheria ndogo kadhaa zilizofuatwa miongoni mwetu. Nazitaja hapa kwa sababu naziona za manufaa.

"Kwanza, ilikuwa imeonekana kwamba woga na hofu ya adhabu mara nyingi huwaingiza watoto katika uongo hadi wanapata mazoea yake ambayo hawawezi kuyaacha. Ili kuzuia hili, sheria ilifanywa kwamba yeyote aliyeshtakiwa kwa kosa ambalo alilitenda kweli, kama angelikiri kwa unyofu na kuahidi kutengeneza, asipigwe. Kanuni hii ilizuia uongo mwingi, na ingefanya zaidi kama mmoja katika familia angeliishika. Lakini hakuweza kushawishika, na kwa hiyo mara nyingi alidanganywa kwa maneno ya udanganyifu na majibu ya kukwepakwepa ambayo hakuna ambaye angeyatumia ila yeye peke yake, kama wangalitendewa kwa wema; na baadhi, licha ya yote, sikuzote walisema kweli waziwazi.

"Pili, kwamba hakuna tendo la dhambi, kama uongo, wizi mdogo kanisani au siku ya Bwana, kutotii, ugomvi, na kadhalika, lipaswalo kupita bila adhabu."

(Mtu ahisi kwamba katika sentensi hiyo ya mwisho Bibi Wesley lazima alikatizwa, au kwamba huenda mstari mmoja au miwili ya barua yake ulipotea (imechapishwa mara kadhaa), kwani kwa kawaida alikuwa na akili timamu na makini sana katika alichokiandika, na kwa hakika angeuhesabu wizi mdogo, siku yoyote na mahali popote, kuwa dhambi.) "Tatu, kwamba mtoto asikaripiwe wala kupigwa mara mbili kwa kosa lile lile, na kwamba kama angelijirekebisha asilaumiwe nalo tena baadaye.

"Nne, kwamba kila tendo la wazi la utii, hasa lilipopingana na matakwa yao wenyewe, lipaswe sikuzote kusifiwa, na mara kwa mara kupewa thawabu kadiri ya ustahili wa jambo lenyewe.

"Tano, kwamba iwapo mtoto yeyote alitenda tendo la utii, au alifanya jambo lolote kwa nia ya kupendeza, ijapokuwa utendaji wenyewe haukuwa mzuri, hata hivyo utii na nia hiyo vipaswe kupokelewa kwa wema, na mtoto aelekezwe kwa upole jinsi ya kufanya vizuri zaidi wakati ujao.

"Sita, kwamba haki ya mali (haki za umiliki) ihifadhiwe daima, na asiruhusiwe yeyote kuvamia mali ya mwingine katika jambo dogo kabisa, hata kama lingekuwa la thamani ya farthing moja au pini, ambayo wasingeweza kuichukua kutoka kwa mwenyewe bila, sembuse kinyume na, ridhaa yake. Kanuni hii kamwe haiwezi kusisitizwa kupita kiasi katika akili za watoto; na kutokana na wazazi na walezi kutolifanya jambo hili kama ipasavyo, hutokea ule upuuzaji wa aibu wa haki ambao twaweza kuuona ulimwenguni.

"Saba, kwamba ahadi zishikwe kwa ukamilifu; na zawadi ikishatolewa, na hivyo haki kupita kutoka kwa mtoaji, isirudishwe, bali iachwe kwa matumizi ya yule aliyepewa, isipokuwa kama ilikuwa na masharti, na sharti la wajibu halikutimizwa.

"Nane, kwamba msichana asifundishwe kufanya kazi ya mikono hadi aweze kusoma vizuri sana; na kwamba ashikiliwe kwenye kazi yake kwa bidii ile ile na kwa muda ule ule aliovyoshikiliwa katika kusoma. Kanuni hii pia inapaswa kufuatwa sana, kwani kuwaweka watoto wajifunze kushona kabla hawajaweza kusoma kikamilifu ndiyo sababu hasa inayofanya wanawake wachache sana waweze kusoma kwa namna inayofaa kusikilizwa, na kamwe kueleweka vizuri.

"SUSANNA WESLEY."

Tabia yenye hekima na ukarimu ilijidhihirisha katika kanuni hizi nane, na ya mwisho kati yazo ilimwonyesha mwanamke aliyethamini akili kuliko mali. Ni wachache sana wa wanaume na wanawake wa nchi yake siku hizi wanaofikia ustadi wa kusoma kwa sauti kwa uwazi na kwa kueleweka, kama iwezavyo kuonekana kwa kuhudhuria kanisani kwa bidii, ambako makasisi wa kawaida hunung'unika na kuharibu ibada na masomo yote mawili.

Huenda vitabu vya shule vya aina ya kawaida vilikuwa adimu huko Epworth — kwa hakika hapakuwa na fedha ya ziada ya kuvinunua — au huenda ilikuwa ni kwa kanuni kwamba watoto wa Bibi Wesley walifundishwa herufi zao na maneno madogo tangu sura ya kwanza ya Mwanzo, na kufanywa wakamilifu katika kusoma kila mstari kabla ya kwenda kwenye ufuatao. Mara tu siku ya kuzaliwa ya tano ilipopita, nyumba iliwekwa katika utaratibu, na mama alijitolea saa sita za shule za siku nzima moja kumfundisha mwanafunzi wake mdogo kabisa herufi zake, kwa mafanikio ambayo yeye mwenyewe ametuambia. Lazima alikuwa na muda mwingi usiokatizwa kwa kazi yake ya elimu, kwani mumewe alitumia siku zake nyingi katika chumba chake cha kusomea alipokuwa nyumbani, naye alichaguliwa na ndugu zake wachungaji wa Lincolnshire kuwawakilisha mara tatu tofauti katika Konvokesheni. Hili lilimpeleka London kwa miezi mingi kwa wakati mmoja; na ijapokuwa safari na gharama ya kukaa mji mkuu muda mrefu hivyo vilikuwa mzigo mzito kwa mfuko wake, kazi hiyo ilipendeza na ilimweka mbele ya macho ya umma, hivyo ikisababisha mauzo ya haraka zaidi ya kazi zake za kifasihi na kumpa fursa ya kujitofautisha na kuwasiliana na wachapishaji. Wakati wa kutokuwepo huku, Bibi Wesley alikuwa na kila kitu mikononi mwake, shamba la kanisa, parokia, na familia; aliweka mahesabu, alifanya alivyoweza kuhusu shughuli za kilimo; ingawa, kama mumewe, alikuwa ametumia ujana wake London, na miongoni mwa vitabu, hakuweza kuwa amezoea sana jambo lolote la aina hiyo; aliwasiliana na bwana na kiongozi wake, na kwa bidii aliwafundisha watoto wake.

Nafuu kidogo tu kutokana na matatizo ya kifedha yaonekana iliwafikia kina Wesley katika majira ya machipuko ya mwaka 1702. Kitabu cha mchungaji kiitwacho "History of the Old and New Testament attempted in verse, and adorned with three hundred and thirty sculptures" kilikuwa kimetokea miezi michache kabla, na bila shaka kilitarajiwa kuwa chanzo cha faida kubwa. Hata hivyo, fedha ziliingia polepole sana, na wadai walisisitiza kwa nguvu sana kudai kilichowastahili, hata mwezi Machi Bwana Wesley kwa mara nyingine alipanda farasi wake na kwenda London kutafuta msaada. Ombi lake lilipokelewa pande mbalimbali, kwani Dekani wa Exeter alimpa pauni kumi, Askofu Mkuu wa Canterbury gini kumi, Marquis wa Normanby ishirini, na Marchioness tano. Kiasi kingine kidogo kiliongeza jumla hadi pauni sitini, na mtu huyo mwema alirudi nyumbani kwa furaha nazo, akalipa madeni fulani kabisa, na sehemu ya mengine, na akaweka pauni kumi mikononi mwake kwa ajili ya gharama ya kuvuna mavuno yake. Si lazima kudhaniwa kwamba fedha hizi alipewa kwa hisani tupu, kwani uchapishaji wakati huo, kama ilivyo sasa, ulikuwa mchakato wa gharama, na waandishi ambao hawakuwa na mtaji waliufanikisha kwa michango ya wanachama. Yawezekana kabisa kwamba Marquis na Askofu Mkuu na wengine walikuwa wameahidi michango yao lakini hawakuwa wameilipa, hivi kwamba huenda Bwana Wesley alikusanya tu fedha aliyostahili kwa haki.

Lakini hasara na umaskini vilimfuata, kwani majira ya kiangazi yalikuwa ya joto na paa la nyasi la nyumba ya mchungaji likawa kavu sana, na huenda dohani la jikoni lilihitaji kufagiliwa. Kwa vyovyote vile, cheche fulani zilianguka juu yake, na ingawa nyumba haikuungua kabisa, uharibifu mwingi ulifanyika. Lazima ilitokea ama Anne alipokuwa na umri wa majuma machache sana au kabla tu ya kuzaliwa kwake. Bwana Wesley alitoa habari zake kwa maandishi kwa rafiki yake mwema na wa daima, Askofu Mkuu wa York, ambaye alikuwa ameanza kumwandikia barua tarehe 25 Julai, akiandika tarehe tu na maneno "My Lord." Karatasi hii ile ile iliungua kwa sehemu na kulowa maji yaliyozima moto; lakini kwa kuwa iliokolewa, pamoja na vitabu na karatasi nyingine, hatimaye barua ilikamilishwa juu yake na kupelekwa kwa Dr. Sharpe.

"Yeye aliyezaliwa kuwa mshairi ni lazima, naogopa, aishi na kufa maskini, kwani siku ya mwisho ya Julai 1702, moto ulizuka katika nyumba yangu, kwa cheche fulani zilizoshika nyasi kavu wakati huu wa ukame, na ukateketeza karibu theluthi mbili yake kabla haujaweza kuzimwa. Nilikuwa mwisho wa chini wa mji kumtembelea mgonjwa, na kutoka hapo hadi kwa R. Cogan. Nilipokuwa nikirudi walinijia na habari. Nilipata mmoja wa farasi wake, nikapanda kwa haraka, na njiani nikasikia kwamba mke wangu, watoto, na vitabu vyangu wameokolewa, ambalo kwalo Mungu asifiwe, vilevile kwa kile alichokichukua. Wote walikuwa pamoja katika chumba changu cha kusomea na moto ukiwa chini yao. Ulipozuka alichukua wawili wa watoto mikononi mwake, na akakimbia kupitia moshi na moto; lakini mmoja wao aliachwa katika pupa, hadi yule mwingine alipomlilia, na majirani wakakimbia ndani na kumtoa nje kupitia motoni, kama walivyofanya kwa vitabu vyangu na mali zangu nyingi; karatasi hii hasa miongoni mwa vingine, ambayo baadaye niliipata nilipokuwa nikipitia yale yaliyookolewa.

"Naona ni furaha kiasi kuwa nimekuwa mwenye taabu, kwani akili yangu imekuwa butu kiasi kwa misiba ya awali hata jambo hili karibu halikuniacha alama yoyote. Nitaendelea, kwa msaada wa Mungu, kuchukua title yangu (tithe?); na hiyo itakapopatikana, kujenga upya nyumba yangu, nikiwa hatimaye nimeisongamanisha familia yangu katika kilichobaki, wala sikosi mali zangu nyingi."

Kuna hadithi kuhusu sehemu hii ya maisha ya Bibi Wesley ambayo, ingawa yategemea mamlaka ya mwanawe John, lazima iwe ama kosa au chumo la kutia chumvi; na, kwa kuwa tukio lililosimuliwa lilitokea kabla ya kuzaliwa kwake, yeye, bila shaka, aliisimulia tu kwa kusikia, wala si kwa ujuzi wake mwenyewe. Ni ya kwamba Bibi Wesley, kwa kuwa hakumwona kamwe William of Orange kuwa Mfalme halali wa England, hakuitikia sala ya kumwombea Mfalme kama ilivyosomwa na mumewe katika ibada yao ya familia. Aliuliza sababu, naye alipewa ufafanuzi ulio wazi lakini kamili wa maoni yake ya kisiasa; ndipo alijibu kwa hasira, "Sukey, kama ndivyo ilivyo, wewe na mimi lazima tutengane; kwani kama tuna wafalme wawili ni lazima tuwe na vitanda viwili," na akatangaza kwamba asipoyakana maoni yake hangeendelea kuishi naye. Kiasi hicho, yasema hadithi, aliuchukua ukaidi wake moyoni hata akatoka chumbani bila neno lingine, akaenda chumbani mwake cha kusomea, na wakati wa siku hiyo akaondoka kwenda Konvokesheni bila kuaga au kuwasiliana naye tena kwa lolote. Alibaki London kwa mwaka mzima bila kuandikiana, na alirudi tu baada ya Malkia Anne kupanda kiti cha enzi. Hapangeweza kuwa na mzozo kati ya hao wawili kuhusu haki yake ya kutawala, hivyo mazoea ya kawaida ya maisha yakarejeshwa, na John Wesley alikuwa mtoto wa kwanza kuzaliwa baadaye. Ndivyo isemavyo hadithi; lakini ni dhahiri si sahihi, kwani kwanza kabisa tarehe zilizotolewa wala matukio yaliyotajwa hayaendani; na pili, John Wesley alizaliwa tarehe 17 Juni kwa Kalenda ya Kale, au tarehe 28 kwa Kalenda Mpya, 1703, wakati dada yake Anne alipokuwa na umri wa miezi kumi na miwili; hivi kwamba hadithi ya kutokuwepo kwa baba yake nyumbani kwa mwaka mzima yaanguka chini. Nguvu na uthabiti wa hisia za kisiasa za Bibi Wesley huonyeshwa na vifungu katika "Occasional Papers" yake, iliyoandikwa miaka miwili au mitatu baadaye. Nchi ilikuwa vitani, na lengo la kampeni za Marlborough lilikuwa kuivunja nguvu ya France, ingawa walikuwepo baadhi ya watetezi maalum waliotangaza kwamba mwisho na shabaha yao ilikuwa kuhifadhi Uprotestanti. "Kuhusu usalama wa dini yetu," aandika, "naliona hilo kuwa kisingizio cha vita kisicho na haki hata zaidi kuliko kile kingine. Kwani, ijapokuwa baadhi ya watu wa tabia ya pekee waweza kujishawishi wenyewe, mimi ni wa maoni kwamba kama vile Ufalme wa Mwokozi wetu usivyo wa ulimwengu huu, ndivyo kamwe si halali kuchukua silaha kwa ajili ya kuitetea dini tu. Ni kama kujidai kwa Uza, aliyenyoosha mkono wake kwa ujasiri kuutegemeza sanduku lililokuwa likiyumba; jambo linalokumbusha mistari ile ya mshairi asiye mbaya: — Katika jambo kama hilo ni hatari ya kifo kujiingiza, Kama yule Myahudi jasiri, aliyeutegemeza sanduku liangukalo; Kwa mkono usio na ruhusa alithubutu kukaribia, Na, ingawa kwa kuokoa, hata hivyo kuligusa kulikuwa mauti.

Na kwa kweli mafanikio ya silaha zetu hadi sasa hayajahalalisha kwa vyovyote jaribio letu; lakini ingawa Mungu hajaonekana sana kuwapendelea adui zetu, wala hajazibariki kabisa jeshi letu. Lakini ingawa mara nyingi hutolewa sababu nyingi kwa tendo, hata hivyo kwa kawaida kuna sababu moja tu ya kweli inayoamua matendo yetu, nayo, katika jambo hili, naiona kuwa ni kuwalinda wale waliokuwa vyombo vya ile Mapinduzi dhidi ya ghadhabu za bwana wao aliyekasirika, na kuzuia kurudi kwake na kuimarisha urithi kwa mrithi. Kama walitenda vema kwa kumfukuza mkuu kutoka kiti chake cha enzi cha urithi, nawaachia dhamiri zao wenyewe waamue; ingawa siwezi kujua jinsi ya kufikiri kwamba Mfalme wa England aweza wakati wowote kuwajibika kwa raia zake kwa utawala mbaya wowote au matumizi mabaya ya madaraka. Bali kama vile anavyopata madaraka yake kutoka kwa Mungu, ndivyo kwake Yeye peke yake ni lazima ajibu kwa jinsi anavyoyatumia. Lakini bado, natofautisha sana kati ya wale walioingia katika mkataba wa siri dhidi ya Mkuu wao, na wale ambao, bila kujua lolote la njama hiyo, na hivyo bila kuiridhia, walijitiisha tu kwa Serikali iliyopo, jambo linaloonekana kwangu kuwa sheria ya taifa la Kiingereza, na wajibu wa Wakristo binafsi, na ndiyo hali ya watu wengi wa taifa hili. Lakini kama kumwombea mnyang'anyi, na kuhalalisha unyang'anyi wake baada ya kupata kiti cha enzi, si kushiriki dhambi zake, ni jambo linaloamuliwa kwa urahisi." Yaonekana pia, kwamba siku ya taifa ya kufunga ilipotangazwa na kushikwa, Bibi Wesley alibaki nyumbani badala ya kwenda kanisani, naye ahalalisha tendo lake hivi: "Kwa kuwa sina uhakika wa uhalali wa vita, siwezi kuomba baraka juu ya silaha zetu hadi niweze kupata maoni ya mtu mwenye hekima zaidi, na hakimu mwenye uwezo zaidi kuliko mimi, katika jambo hili, yaani, kama mtu binafsi ambaye hakuwa na sehemu katika mwanzo wa vita, bali sikuzote alivipinga, aweza, hata hivyo, kumwomba Mungu baraka juu yavyo, na kuombea mafanikio mema ya silaha zile zilizochukuliwa, nadhani, kinyume cha sheria. Wakati huohuo naona ni wajibu wangu, kwa kuwa siwezi kushiriki katika ibada ya hadhara, kutumia wakati ambao wengine hutumia katika hiyo kwa kujinyenyekeza mbele za Mungu kwa dhambi zangu na za taifa; na kumsihi aiepushe nchi ile yenye hatia ambamo mna maelfu mengi ambao, hata hivyo, kwa kulinganisha hawana hatia, wala asiwaue wenye haki pamoja na waovu; bali akomeshe kumwagika kwa damu ya Kikristo, na, kwa wakati wake mwema, aturudishe kwenye baraka ya amani ya hadhara. Kwa kuwa, basi, sijitengi na Kanisa kwa dharau yoyote kwa mamlaka, wala kwa kujiona bure kuwa mwema, kana kwamba sihitaji unyenyekevu wa dhati, na kwa kuwa najitahidi, kadiri ya uwezo wangu duni, kujinyenyekeza mbele za Mungu, na natamani kwa dhati kwamba aweza kuvipa vita hivi mwisho ambao waweza kikamilifu zaidi kuleta utukufu wake mwenyewe, natumaini haitahesabiwa kwangu kuwa dhambi, bali kwamba itampendeza Mungu Mwenyezi, kwa njia moja au nyingine, kunitosheleza mashaka yangu, na kukubali nia zangu za unyofu, na kusamehe udhaifu wangu wa namna nyingi."

Yawezekana ilikuwa mwezi mmoja au miwili kabla ya kuzaliwa kwa John ambapo Samuel, kijana mkubwa zaidi, aliwekwa katika shule ya Bwana John Holland, huko Epworth, ili kusiwe na mkatizo au upotevu wa wakati katika maandalizi yake kwa Westminster School, naye alikuwa ndiye pekee kati ya kaka ambaye alipata msaada mwingine wowote alipoingia katika shule ya umma zaidi ya ule uliowezekana kutolewa na wazazi wake. Yawezekana John alikuwa mtoto mchanga dhaifu, kwani alibatizwa na baba yake alipokuwa na umri wa saa chache tu. Alipewa majina John Benjamin, kwa kumbukumbu ya wavulana wawili wachanga (mtoto wa kumi na wa kumi na mmoja) waliomtangulia na kufa utotoni. Alikuwa ndiye pekee katika familia aliyekuwa na jina la pili, nalo halikutumiwa kamwe, kwani aliitwa tu Jack, au Jacky, nyumbani, wala hakujitia sahihi kwa jinsi nyingine ila John mtupu.