Mafungamano na Yaliyopita

Miaka 2009/2010 kwa sehemu kubwa ilikuwa ya utulivu, ambamo ilinibidi kupimwa kila miezi mitatu – kila kipimo kikionyesha hakuna saratani, daktari wangu akisema, “Bwana Evans, saratani hairudi – mtazamo wako na mtindo wako wa maisha ni chanya sana.” Nilipata heshima ya kunena mara chache mwaka 2009 nami nikafurahia sana Sidney Pentecostal Church ambako nilitoa mfululizo wa jumbe juu ya ‘Uamsho.’

Mwishoni mwa 2009, tulirudi Brisbane, Australia kumtembelea Lynette na familia yake – daima furaha kubwa kwetu. Huko nilipata ushirika wenye utajiri na mchungaji mzee Mwelisi mstaafu. Tulikutana kila juma kukumbuka mambo ya zamani, kushirikiana na kuimba pamoja baadhi ya nyimbo za kale za Kiwelisi. Pia nilinena mara kadhaa katika Wynnum-Manley Alliance Church.

Oktoba 2010, nilialikwa kunena katika kongamano huko Baltimore, Marekani. Kongamano hilo, Broken Before The Throne, lilidumu juma zima likiwa na wanenaji wengine kadhaa juu ya mada ya maombi. Nilitoa mafundisho ya kwanza jioni ya Jumamosi na asubuhi ya Jumapili.

Katika kila kipindi, nilipewa saa tatu za kutumia kama nilivyoongozwa, kila mara nikimalizia kwa ‘tamasha la maombi’ ambapo niliwaongoza washiriki katika maombi ya pamoja. Nilivutiwa sana na Dan Biser, mwandalizi, na shauku yake ya kuyaona makanisa yakirudi magotini yakiutafuta uso wa Mungu. Mambo mawili ya ajabu kabisa yalitokana na safari hii ya Baltimore, ambayo yamekuwa chemchemi kubwa ya baraka kwangu.

Siku chache baadaye, Deb Crum kutoka Idaho aliniandikia barua pepe. Alikuwa na huduma ya redio iliyohangaika kifedha, kwa hiyo yeye na bodi yake walikuwa wakitafuta jinsi ya kuendelea. Baada ya kutazama ujumbe wangu wa Baltimore ‘mtandaoni’, alichochewa kubadili mwelekeo na kutumia muda zaidi katika maombi, akiutafuta mwongozo wake kwa huduma ya baadaye. Wajumbe wa bodi walisita mbele ya pendekezo la kuubadili mkutano wao kuwa ‘mkutano wa maombi’ na baadhi wakajitoa. Hata hivyo, alidhamiria kuutafuta uso wa Mungu, nasi tukaanzisha mawasiliano ya kawaida.

Wakati umeonyesha jinsi Bwana wetu alivyo mwaminifu, kwa maana sasa Deb anashuhudia jinsi Mungu alivyoingilia kwa ajabu maisha yake na huduma yenye utajiri kwa wanawake wa Idaho na majimbo jirani. Waweza kufuatilia blogu yake katika Grace Tapestries.

Ilikuwa katika safari yangu ya kurudi kutoka Baltimore ndipo nilipokutana na Rami na Nesibah. Wao, na wavulana wao wawili wadogo, walikuwa wameketi karibu nami katika uwanja wa ndege wa Toronto. Nilijitolea kumpigia Nesibah picha ili familia nzima iweze kuwemo. Tulipopanda ndege kwenda Victoria, nilijikuta nimeketi kando ya Rami na mwanawe mmoja, hali mkewe na mwana mwingine wakiwa safu ya nyuma. Tulikuwa na mazungumzo ya kuvutia sana kwa saa nne zilizofuata. Walitoka Mecca, Saudi Arabia, nao walikuwa wakija Kanada ili Nesibah asome chuo kikuu ambako ndugu yake Rami, Hani, alikuwa tayari akisomea uzamivu.

Tulizungumza juu ya imani, Uislamu wa Kisunni na wa Kishia, Muhammad, na Yesu – bila kuta zozote za mabishano kati yetu. Nilimweleza jinsi Kanada isivyo nchi ya Kikristo bali nchi ambamo dini kuu ni ubinadamu wa kilimwengu. Rami alifurahi sana kukutana na Mkristo halisi kwa kuwa hakuwahi kufanya hivyo kabla. Yatosha kusema kwamba wakati wa kuandika sura hii, Rami na Nesibah, Hani na mkewe, Zainab, wamekuwa kama watoto wetu wenyewe, nasi tunafurahia nyakati tunazoweza kuwa pamoja nao, daima tukizungumza juu ya shauku yetu ya kumjua (kumwonja) Mungu. Wote wana njaa ya haki halisi, kwa hiyo maombi yetu ni kwamba Bwana ajifunue kwao.

Mwishoni mwa 2010, nilipokea simu kutoka Boundary Community Church, Midway, BC. Sikuwahi kusikia habari za Midway, BC, ingawa ni lazima nilipita humo miaka mingi iliyopita katika safari yangu ya pekee ya kwenda Alberta kupitia barabara kuu namba 3. Mchungaji wao alihitaji likizo ya masomo lakini hakutaka kuichukua hadi kanisa limpate mtu ambaye, si tu angelitunza kanisa kwa miezi miwili bali pia angebeba jukumu la kumlea kijana mfanyakazi wa vijana aliye mwanafunzi wa mazoezi.

Walikuwa wamejaribu katika dhehebu lao wenyewe, lakini hakuna aliyekubali kuja – pengine wakizuiwa na wazo la kukaa majira ya baridi wakiwa wametengwa katika jamii ndogo mno! Mike, yule mwanafunzi wa mazoezi, na mkewe Netta, walinijua nao wakapendekeza kwamba huenda ningepatikana. Nilipoonyesha utayari wangu, nilialikwa nije Midway ‘wikendi ijayo’ ili kunena (na kwa kanisa kunikagua kwa jicho la haraka).

Ndivyo tulivyokubaliana kwamba ningekuwa mchungaji wao kwa miezi miwili kuanzia katikati ya Februari 2011. Walitutaka majuma machache mapema zaidi, lakini hilo halikuwezekana kwa kuwa nafasi nyingine mbili za kusisimua zilijitokeza ghafla baada ya miezi kadhaa ya utulivu. Novemba, nilipokea barua pepe kutoka Kuala Lumpur, Malaysia. Nilikuwa kasisi wa wanafunzi wa Kimalaysia katika Vyuo Vikuu vya Kanada (hasa Ontario) mwaka 1980/2 na nilipata heshima ya kuwatembelea baadhi yao mara tatu tangu wakati ule.

Sasa wangeadhimisha mkutano wa miaka 30 Januari 2011 nao walitaka mimi na Anne tujiunge nao kwa majuma mawili – gharama zote zikilipwa! Tungewezaje kuukataa mwaliko kutoka kwa vijana wa pekee namna hiyo waliotupa kumbukumbu zenye joto hivyo? Tuliweka nafasi za safari kwa msisimko mkubwa, hasa kwa kuwa tungesimama pia siku nne Hong Kong, makao yetu ya 1967-69 (tazama Sura ya 5).

Huko Hong Kong, tulikaa katika kituo cha YWAM (kwa dola 10 kwa usiku!!) nasi tuliweza kutembelea maeneo mengi ya zamani yetu, ingawa koloni hiyo ya zamani ya Waingereza sasa ina watu mara mbili zaidi na majengo marefu maradufu. Tulipata heshima ya kukutana tena na Jackie Pullinger na kuiona kazi ya ajabu anayoendelea kuiongoza miongoni mwa waraibu, magenge, na makahaba. Kila mtu anapaswa kukisoma kitabu chake Chasing the Dragon ili kuielewa shauku ya Jackie kwa mji huu. Anastahili kabisa heshima aliyopewa, inayodhihirishwa na jiwe lililosimamishwa kwa heshima yake mahali palipokuwa ‘mji wenye kuta’, mahali penye sifa mbaya pa kazi yake. Kuna mengi yaliyoandikwa juu yake mtandaoni.

Kutoka Hong Kong, tuliruka hadi Kuala Lumpur na kupokewa na Vincent na Shirley Cheah, wenyeji wetu kwa majuma mawili mazuri yaliyofuata. Furaha iliyoje kukutana tena na wanafunzi wetu wengi wa ‘Kikanada’ na kuona walivyofanikiwa! Ilikuwa pia heshima yangu kunena katika kanisa la hapo na katika ushirika wa nyumbani huko Penang. Tulitembelea Alliance Missionary School huko Penang na kutumia wikendi moja Singapore katika ghorofa ya akina Cheah, tukipata nafasi pia ya kukaa kwa muda na Prudence, rafiki yake Anne wa siku za shule.

Vincent anamiliki migahawa miwili, kwa hiyo tulikula vizuri sana! Kabla hatujaondoka, alitualika tujiunge naye na Shirley nchini China, tukiwa njiani kwenda Australia kwa ziara yetu iliyofuata. Angekutana nasi Hong Kong na kutuchukua katika ziara fupi ya nchi ile kubwa. Hilo lilipangwa kwa mwisho wa 2012, lakini ule ugonjwa mkubwa ungeingilia tena kuibadili mipango hiyo – si ndani yangu bali ndani ya Anne.

Kutoka Malaysia, tulirudi Vancouver, ambako Anne alipanda ndege fupi kwenda Victoria - lakini mimi ningeendelea hadi Haiti, kupitia Toronto na Montreal – safari ya saa 42! Desemba, nilikuwa nimepokea mwaliko wa kusafiri Port au Prince kunena katika mafungo ya wafanyakazi wa Quisqueya Christian School. Mafungo hayo, yenye washiriki wapatao sabini, yalifanyika katika kituo kizuri cha mapumziko ufuoni, umbali fulani kutoka uharibifu wa Port au Prince uliosababishwa na tetemeko la ardhi la mwaka mmoja kabla. Mji ulikuwa bado magofuni kwa kuwa mitambo mizito ilikuwa michache mno ya kuinua mabamba makubwa ya zege yaliyokuwa nyumba, maduka, vyumba vya kupanga, na kadhalika.

Miili mingi ilikuwa bado imezikwa chini ya vifusi na hadithi za walionusurika zilichoma moyo. Kulikuwa na mahema ya buluu mamia kila mahali ili kuwahifadhi wale waliozipoteza nyumba zao – au waliokuwa na hofu kubwa mno ya kuziingia tena. Nilikaa nyumbani kwa Shane na Kristie Mattenley, wamisionari tuliokuwa tumewajua vizuri katika nyakati tulizowatembelea huko Lorraine, Oregon. Nina kumbukumbu za joto za ukarimu wao na za nyakati nilizoweza kunena huko Haiti.

Baada ya mafungo, nilialikwa kunena na wanafunzi wote katika mkutano wa asubuhi wa kama saa moja kila siku. Nilialikwa pia kunena tena katika Quisqueya Chapel, Kanisa la Kimataifa la Port au Prince – heshima kubwa kweli! Katika ibada hii ya asubuhi, jambo lisilo la kawaida lilitokea. Nilipoinuka kunena, mfumo wa sauti ulikatika! Ni lazima mtu atarajie kukatika kwa umeme namna hiyo katika nchi zisizojiweza.

Kulikuwa na watu zaidi ya 400 katika kanisa kubwa, kwa hiyo ilinibidi kusimama kwenye ngazi za mbele za jukwaa na kunena kwa sauti kubwa na kwa uwazi. Hata hivyo, pengine ilikuwa baraka iliyojificha kwa kuwa kila mtu alijikaza kusikia kila neno langu, na yaonekana walifanikiwa kutokana na maoni yao. Nilipomaliza, mfumo wa sauti ukarudi!

Katikati ya uharibifu wote ule, mtu alifurahishwa kuuona mkono wa Mungu ukitenda katika maisha ya vijana wengi sana wa Kihaiti – watu ambao siku moja watakuwa viongozi wa nchi hii. Nilifika nyumbani katikati ya Februari na siku iliyofuata, tuliondoka pwani kwa safari ndefu ya kwenda Midway, BC. Tulipovuka kwa kivuko hadi bara, tulikutana na Mark, mchungaji wa Boundary Community Church, na familia yake. Walikuwa karibu kuondoka kwenda likizo ya masomo iliyojumuisha muda huko New Zealand na kisha nyumbani kwetu Victoria. Hata hivyo, binti yao Lena angeungana nasi katika safari ya kwenda Midway na angetusaidia kutulia katika makao yetu mapya.

Majuma yetu kumi katika Boundary Community Church yalikuwa baraka kubwa. Tuliyafurahia sana maisha ya utulivu ya mashambani na ushirika wa watu hawa wapendwa. Tulipanda njia za milima ya hapo na kutembelea maeneo mengi mazuri ya kihistoria. Huduma yangu ilipokewa vizuri, nasi tuliondoka tukiwa na marafiki wapya wengi. Ninafurahia sana nyakati hizi za kulitunza kusanyiko jipya, hii ikiwa mara ya tatu ya muda mrefu wa namna hiyo.

Kama miaka 2009/2010 ilikuwa wakati wa utulivu, hakika mambo yalikuwa yamebadilika mwishoni mwa wakati ule – na mengi zaidi yangekuja yaliyoufanya mwaka 2011 kuwa wa kusisimua kuliko yote.