Sura 14 · dakika 11 za kusoma · dakika 14 za kusikiliza
Paulo na Maombi Yake
Katika habari za maisha ya Frank Crossley inasimuliwa jinsi siku moja mwaka 1888 alivyowaaga kituoni rafiki zake, Jenerali na Bi. Booth; lakini kabla treni yao haijaondoka aliwapa barua iliyoeleza kwa kina dhabihu aliyokuwa ameazimia kuitoa kwa ajili ya Jeshi la Wokovu. Alirudi nyumbani akawa anaomba peke yake. “Nilipokuwa nikiomba,” alisema, “nilijiwa na hisia ya furaha ya ajabu kupita kiasi. Haikuwa hasa kichwani mwangu, wala moyoni mwangu; ilikuwa karibu kama kifua changu kushikwa na mkono fulani wa ajabu ulionijaza furaha kuu ambayo sikuwahi kuwa nayo kabla. Nilisadikishwa moyoni kwamba hii ndiyo furaha ya Bwana.” Hivyo mtumishi huyu wa Mungu alipiga hatua katika safari yake kwa Mungu ambayo hakurudi nyuma kamwe. Wakati ule alidhani huenda akina Booth walikuwa wameisoma barua ile ndani ya treni na kwamba hili lilikuwa jibu la maombi yao; baadaye alisikia kwamba walikuwa wamemwombea ndani ya treni mara tu baada ya kutoka Manchester kuelekea magharibi.— Mchungaji Edward Shillito.
Yeye anayejifunza kuomba kwa Paulo, yaani maombi yake na amri zake kuhusu maombi, ataona jinsi eneo linalofunikwa lilivyo pana, la jumla, la kina na la aina nyingi. Itaonekana kwamba watu hawa kama Wesley, Brainerd, Luther, na warithi wao wote watakatifu katika ulimwengu wa kiroho, hawakuwa na hatia ya ushupavu wa kidini wala ushirikina walipopanga mambo yote kwa maombi, makubwa na madogo, na kumkabidhi Mungu katika maombi mambo yote, ya kidunia na ya kidini, ya asili na ya kiroho. Katika hili walikuwa wakifuata tu kielelezo kikuu na mamlaka ya Mtume Paulo.
Kumtafuta Mungu kama Paulo alivyofanya kwa maombi, kuzungumza na Mungu kama Paulo alivyofanya, kumsihi Yesu Kristo kama Paulo alivyofanya, kumtafuta Roho Mtakatifu kwa maombi kama Paulo alivyofanya, kufanya hivyo bila kukoma, kuwa daima mkimbiaji katika shindano, na kumpata Kristo kama Paulo alivyofanya kwa maombi—haya yote humfanya mtu kuwa mtakatifu, mtume, na kiongozi kwa ajili ya Mungu. Maisha ya aina hii huteka, humeza, hutajirisha, na hutia nguvu pamoja na Mungu na kwa ajili ya Mungu. Maombi, ikiwa yatafanikiwa, lazima daima yatuteke na kutumeza. Kuomba kwa namna hii huleta siku za kama za Paulo na hupata vipawa kama vya Paulo. Siku za kama za Paulo ni njema, vipawa kama vya Paulo ni bora zaidi, lakini kuomba kama Paulo ni bora kuliko yote, kwa maana huleta siku za kama za Paulo na hupata vipawa kama vya Paulo. Kuomba kama Paulo kunastahili gharama yake yote. Maombi yasiyogharimu kitu hayapati kitu. Ni kazi ya kiombaomba tu hata ikiwa bora kabisa.
Jinsi Paulo alivyoyathamini maombi kunaonekana na kunathibitishwa na ukweli kwamba Paulo alikuwa mtu wa maombi. Cheo chake cha juu katika Kanisa hakikuwa cha heshima na nafasi ya kujifurahisha na kustarehe ndani yake. Hakikuwa cha urasmi tu, wala hakikuwa cha kazi ngumu isiyoisha tu, kwa maana Paulo alikuwa kwanza kabisa mtu wa maombi.
Alianza kazi yake kuu kwa ajili ya Kristo katika mapambano makuu na shule ya maombi. Hoja ya Mungu yenye kusadikisha na ya ajabu ili kumhakikishia Anania ilikuwa, “tazama, anaomba.” Siku tatu alikuwa haoni, wala hali wala hanywi, lakini somo lilijifunzwa vizuri.
Alitoka kwa safari yake ya kwanza kuu ya kimisionari chini ya nguvu ya kufunga na kuomba, nao, Paulo na Barnaba, walisimika kila Kanisa kwa njia ile ile, kwa kufunga na kuomba. Alianza kazi yake huko Filipi “mahali pa kusali.” “Walipokuwa wakienda mahali pa kusali,” pepo wa uaguzi alitolewa ndani ya yule msichana. Na Paulo na Sila walipotiwa gerezani, usiku wa manane waliomba na kumwimbia Mungu nyimbo za kumsifu.
Paulo aliyafanya maombi kuwa mazoea, kazi na maisha. Kwa kweli alijitoa kwa maombi. Kwa hiyo kwake kuomba hakukuwa vazi la nje, rangi tu, dawa ya kupaka, wala kung’arisha. Kuomba ndiko kulikokuwa kiini, mfupa, uboho, na uhai wenyewe wa maisha yake ya kidini. Kuongoka kwake kulikuwa ajabu ya neema na nguvu. Agizo lake la utume lilikuwa kamili na la kifalme. Lakini hakutarajia bure kuitimiza kikamilifu huduma yake kwa maajabu ya hali wala kwa matokeo ya ajabu ya kuongoka kwake, wala kwa agizo la utume lililotiwa sahihi na muhuri kwa mamlaka ya Kimungu, na kubeba pamoja nalo vipawa vyote vya juu kabisa na utajiri wote wa kitume, bali kwa maombi, kwa maombi yasiyokoma, ya kushindana, ya kutaabika kwa uchungu, na ya Roho Mtakatifu. Hivyo ndivyo Paulo alivyotenda kazi yake, na kuivika taji kazi yake, maisha yake na kifo chake kwa kanuni za wafia dini na kwa utukufu wa wafia dini.
Paulo alikuwa na sifa moja ya kiroho iliyokuwa dhahiri sana na iliyoahidiwa kwa namna ya pekee, nayo ilikuwa ile ya maombi. Alikuwa na usadikisho wa kina kwamba maombi yalikuwa wajibu mkubwa na pia mzito; kwamba maombi yalikuwa pendeleo la kifalme; kwamba maombi yalikuwa nguvu kuu; kwamba maombi hupima utauwa, huifanya imani kuwa na nguvu, na nguvu zaidi; kwamba maombi mengi yalikuwa ya lazima kwa mafanikio ya Kikristo; kwamba maombi yalikuwa kipengele kikuu katika kusonga mbele kwa ufalme wa Mungu duniani; na kwamba Mungu na mbingu walitarajia watu waombe.
Kwa namna fulani tunategemea maombi kwa ajili ya ushindi mkubwa wa utakatifu juu ya dhambi, wa mbingu juu ya jehanamu, na wa Kristo juu ya Shetani. Paulo alichukulia kuwa ni jambo lililo wazi kwamba watu wanaomjua Mungu wangeomba; kwamba watu walioishi kwa ajili ya Mungu wangeomba sana, na kwamba watu wasioomba wasingeweza kuishi kwa ajili ya Mungu. Basi Paulo aliomba sana. Alikuwa na mazoea ya kuomba. Alizoea kuomba, na hilo likajenga mazoea ya maombi. Aliyathamini maombi mno hata akajua kikamilifu thamani yake, na hilo likayakaza mazoea hayo ndani yake. Paulo alikuwa na mazoea ya kuomba kwa sababu alimpenda Mungu, na upendo wa namna hiyo moyoni daima hujidhihirisha katika mazoea ya kawaida ya maombi. Aliona haja ya neema nyingi, na ya neema zaidi na zaidi, na neema huja tu kupitia mifereji ya maombi, na huzidi tu zaidi na zaidi kadiri maombi yanavyozidi zaidi na zaidi.
Paulo alikuwa na mazoea ya kuomba, lakini hakuomba kwa nguvu ya mazoea tu. Mwanadamu ni kiumbe cha mazoea kiasi kwamba daima yuko hatarini kufanya mambo kwa kukariri tu, kwa namna ya kawaida, ya kutimiza wajibu tu. Mazoea ya Paulo yalikuwa ya kawaida na ya moyo wote. Kwa Warumi anaandika, “Mungu ni shahidi wangu, ya kuwa bila kukoma nawakumbuka ninyi sikuzote katika maombi yangu.” Milango ya gereza hufunguka na matetemeko ya nchi hutokea kwa maombi kama yale ya Paulo, naam, kwa maombi ya Paulo yaliyojaa nyimbo namna ile. Mambo yote hufunguka kwa aina ya maombi yaliyofanywa na Paulo na Sila. Mambo yote hufunguka kwa maombi. Waliweza kumfungia Paulo asihubiri, lakini hili halikuweza kumfungia asiombe. Na Injili iliweza kujipatia njia kwa maombi ya Paulo kama vile kwa mahubiri ya Paulo. Mtume angeweza kuwa gerezani, lakini Neno la Mungu halikufungwa, likaenda kama upepo wa milimani, huku mtume amefungwa gerezani na anazidi katika maombi.
Jinsi ilivyokuwa kuu furaha yao katika Yesu iliyojieleza kwa furaha hivyo na kwa utamu hivyo katika sifa na maombi, katika hali za maumivu na za kukatisha tamaa namna ile! Maombi yaliwaleta katika ushirika kamili na Mungu, uliofanya mambo yote kung’aa kwa uwepo wa Kimungu, uliowawezesha “kufurahi kwa kuwa wamehesabiwa kuwa wamestahili kuaibishwa kwa ajili ya Jina lake, na kuhesabu kuwa ni furaha tupu walipoangukia katika majaribu mbalimbali.” Maombi hufanya mambo yote kuwa matamu na hutakasa mambo yote. Mtakatifu anayeomba atakuwa mtakatifu anayeteseka. Akiteseka kwa maombi atakuwa mtakatifu mtamu. Mtakatifu anayeomba atakuwa mtakatifu anayesifu. Sifa si kitu kingine ila maombi yaliyotiwa muziki na wimbo.
Baada ya agizo lile mashuhuri kwa wazee wa Efeso, alipokawia huko akiwa njiani kwenda Yerusalemu, kumbukumbu hii yenye kumtambulisha imeandikwa katika Matendo:
“Alipokwisha kusema hayo, akapiga magoti, akaomba pamoja nao wote. Wakalia sana wote, wakamwangukia Paulo shingoni, wakambusu.”
“Akapiga magoti, akaomba.” Yazingatie maneno hayo. Kupiga magoti katika maombi ndiko kulikokuwa mkao aliopenda Paulo, mkao unaomfaa mwombaji mwenye bidii na mnyenyekevu. Unyenyekevu na bidii vimo katika mkao kama huo katika maombi mbele za Mungu Mwenyezi. Ndio mkao unaofaa wa mwanadamu mbele za Mungu, wa mwenye dhambi mbele za Mwokozi, na wa mwombaji mbele za mfadhili wake. Kulitia muhuri agizo lake takatifu na lenye uhai kwa wale wazee wa Efeso kwa kuomba ndiko kulikolifanya agizo hilo kuwa na nguvu, lenye wema na la kudumu.
Dini ya Paulo ilizaliwa katika uchungu wa yale mapambano ya maombi ya siku tatu, alipokuwa katika nyumba ya Anania, na pale alipokea msukumo wa kimungu ambao haukulegea hata ulipomfikisha kwenye malango ya mji wa milele. Historia hiyo ya kiroho na uzoefu wa kidini, vilivyoelekezwa katika mstari wa maombi yasiyokoma, vilimfikisha katika vimo vya juu kabisa vya kiroho na huzaa matokeo makubwa kabisa ya kiroho. Paulo aliishi katika anga lenyewe la maombi. Safari yake ya kwanza ya kimisionari ilipangwa kwa maombi. Ilikuwa kwa maombi na kufunga kwamba aliitwa katika uwanja wa umisionari wa nchi za mbali, na kwa njia ile ile Kanisa la Antiokia lilisukumwa kuwatuma Paulo na Barnaba katika safari yao ya kwanza ya kimisionari. Hii ndiyo kumbukumbu ya Maandiko kuhusu jambo hilo:
“Basi katika kanisa lililokuwako Antiokia palikuwa na manabii na waalimu; kama vile Barnaba, na Simeoni aitwaye Nigeri, na Lukio wa Kirene, na Manaeni, aliyelelewa pamoja na Herode mfalme wa robo, na Sauli.
“Nao walipokuwa wakimfanyia Bwana ibada na kufunga, Roho Mtakatifu akasema, Nitengeeni Barnaba na Sauli kwa kazi ile niliyowaitia.
“Basi walipokwisha kufunga na kuomba, na kuweka mikono yao juu yao, wakawaacha waende zao.”
Hapa pana kielelezo kwa ajili ya kila kutoka kwa wamisionari, ishara ya mbele ya mafanikio. Hapa alikuwapo Roho Mtakatifu akiliongoza Kanisa linaloomba, lililotii uongozi wa Kimungu, na hali hii ya mambo ilizaa matokeo makubwa kabisa yawezekanayo katika utume wa watu hawa wawili wa Mungu. Tunaweza kusema kwa uhakika kwamba hakuna Kanisa ambalo Paulo alikuwa maarufu ndani yake ambalo lingekuwa Kanisa lisiloomba. Paulo aliishi, alitaabika na aliteseka katika anga la maombi. Kwake, maombi yalikuwa moyo wenyewe na uhai wa dini, mfupa wake na uboho wake, injini ya Injili, na ishara ambayo kwayo ilishinda. Hatujaachwa gizani, kwa maana roho ile ilisimika makanisa, ikiyawekea hitaji la milele la kujikana nafsi, kwa namna ya kufunga, na katika desturi ya maombi. Hii ndiyo kumbukumbu ya Kimungu ya kazi ya Paulo katika mstari huu:
“wakifanya imara roho za wanafunzi, na kuwaonya wakae katika imani, na ya kwamba imetupasa kuingia katika ufalme wa Mungu kwa njia ya dhiki nyingi.
“Na walipokwisha kuwachagulia wazee katika kila kanisa, na kuomba pamoja na kufunga, wakawaweka katika mikono ya Bwana waliyemwamini.”
Kwa kuyatii maono ya mbinguni, Paulo anashuka Ulaya, na kujikuta Filipi. Hakuna sinagogi huko, na Wayahudi ni wachache, kama wapo kabisa. Hata hivyo wanawake wachache wacha Mungu wana mahali pa kukutania kwa maombi, na Paulo anavutwa kwa mvuto wa kiroho na kwa ukaribu wa kiroho mpaka mahali “pa kusali.” Na kupanda kwa kwanza kwa Injili Ulaya kunafanywa na Paulo katika mkutano ule mdogo wa maombi. Yeye ndiye mwombaji mkuu huko na msemaji mkuu. Lidia alikuwa mwongofu wa kwanza katika mkutano ule wa maombi. Waliurefusha mkutano ule. Waliuita mkutano wa maombi.
Ilikuwa walipokuwa wakienda kwenye mkutano ule wa maombi uliorefushwa ambapo Paulo alifanya muujiza wa kumtoa pepo wa uaguzi ndani ya msichana maskini aliyepagawa na pepo, aliyekuwa amefanywa chanzo cha faida na watu fulani wenye tamaa, na matokeo ya jambo hilo, kwa amri ya mahakimu, yalikuwa kupigwa kwake mijeledi na kufungwa gerezani. Matokeo kwa amri ya Mungu yalikuwa kuongoka kwa mlinzi wa gereza na nyumba yake yote. Kwa mtume anayeomba hakuna kukata tamaa kunakoruhusiwa. Wanawake wachache wanaoomba wanatosha kuwa uwanja wa kazi wa kitume.
Katika tukio hili la mwisho tunayo picha ya Paulo usiku wa manane. Yuko katika gereza la ndani, lenye giza na la kufisha. Amepigwa mijeledi vikali na kwa maumivu, nguo zake zimefunikwa kwa damu, na yapo mabonge ya damu juu ya mwili wake uliochanika na kuraruka. Miguu yake imefungwa katika mkatale, kila mshipa una homa na umevimba, unauma na una maumivu. Lakini tunamkuta katika hali hizi zisizofaa kabisa na za mateso akiwa katika shughuli anayoipenda. Paulo anaomba pamoja na Sila, mwenzake, kwa sauti ya furaha na ya ushindi. “Lakini panapo saa sita usiku Paulo na Sila walikuwa wakiomba na kumwimbia Mungu nyimbo za kumsifu, na wafungwa wengine walikuwa wakiwasikiliza. Ghafula pakawa tetemeko kuu la nchi, hata misingi ya gereza ikatikisika; na mara milango yote ikafunguka, na vifungo vya wote vikalegezwa. Yule mlinzi wa gereza akaamka, na alipoona milango ya gereza imefunguka, akafuta upanga wake, akataka kujiua, akidhani ya kuwa wale wafungwa wamekimbia.
“Lakini Paulo akapaza sauti yake akasema, Usijidhuru, kwa maana sisi sote tupo hapa.”
Kamwe maombi hayajapata kuwa mazuri hivyo, kamwe hayajazaa matokeo zaidi. Paulo alikuwa hodari wa maombi, mpenzi wa maombi, mtu aliyejitoa kwa ajabu kwa maombi, aliyeweza kuyafuatilia kwa nyimbo za furaha namna hiyo, katika hali za huzuni na kukata tamaa namna hiyo. Maombi yalikuwa silaha kuu jinsi gani ya kujihami kwa Paulo! Yalijaa nyimbo jinsi gani! Bila shaka malaika walinyamazisha sauti zao za juu kabisa na tamu kabisa ili kusikiliza muziki uliobeba maombi yale mpaka mbinguni. Tetemeko la nchi lilipita katika njia iliyotengenezwa na nguvu kuu za maombi ya Paulo. Hakutoka nje minyororo yake ilipolegezwa, na mkatale ulipoanguka. Maombi yake yalimfundisha kwamba usiku ule Mungu alikuwa na makusudi bora zaidi kuliko uhuru wake mwenyewe. Maombi yake na kengele ya tetemeko la nchi vilipaswa kuleta wokovu katika gereza lile, uhuru kutoka katika utumwa na gereza la dhambi, jambo lililoonyeshwa kwake kwa mfano kwa kufunguliwa kwa mwili wake. Majaliwa makuu ya Mungu yalikuwa yameufungua mlango wa gereza lake na kuvunja vifungo vyake vya gereza, si kumpa yeye uhuru, bali kumpa uhuru yule mlinzi wa gereza. Mara nyingi Mungu hufungua milango kwa majaliwa yake ili kupima uwezo wetu wa kubaki kuliko wa kuondoka. Ilipima uwezo wa Paulo wa kubaki.