Hatua ya Pili

Basi nikaona katika ndoto yangu, ya kuwa waliendelea na safari yao, na hali ya hewa ikawa nzuri sana kwao.

Ndipo Kristiana akaanza kuimba, akisema,

Ubarikiwe siku ile nilipoanza

Kuwa msafiri;

Na abarikiwe pia yule mtu

Aliyenishawishi niende.

Ni kweli, ilichukua muda mrefu kabla sijaanza

Kutafuta kuishi milele;

Lakini sasa nakimbia kwa haraka niwezavyo:

Heri kuchelewa kuliko kutofika kamwe.

Machozi yetu kuwa furaha, hofu zetu kuwa imani,

Zimegeuzwa, kama tuonavyo;

Hivyo mwanzo wetu (kama asemavyo mmoja)

Waonyesha jinsi mwisho wetu utakavyokuwa.

Basi sasa upande wa pili wa ukuta ule uliozunguka njia ambayo Kristiana na wenzake walipaswa kuipanda, kulikuwa na bustani, na bustani ile ilikuwa mali ya yule mtu ambaye mbwa aliyebweka alikuwa wake, ambaye alitajwa hapo awali. Na baadhi ya miti ya matunda iliyoota katika bustani ile ilitanda matawi yake juu ya ukuta; na kwa kuwa matunda yalikuwa yameiva vizuri, wale walioyapata waliyachuma, wakayala hata kujidhuru wenyewe. Basi wana wa Kristiana, kama watoto wapendavyo kufanya, wakifurahishwa na miti ile, na matunda yale yaliyoning’inia juu yake, wakayachuma, wakaanza kuyala. Mama yao naye akawakemea kwa ajili ya kufanya kwao hivyo, lakini hata hivyo watoto wakaendelea.

Vema, akasema, wanangu, mnakosa, kwa maana matunda hayo si yetu; lakini hakujua ya kuwa yalikuwa mali ya adui: nawaambia kweli, kama angalijua, angekaribia kufa kwa hofu. Lakini jambo hilo likapita, wakaendelea na njia yao. Basi walipokwisha kwenda kama urefu wa mishale miwili kutoka mahali palipowaingiza katika njia, wakawaona wawili wenye sura mbaya sana wakija kwa haraka kuwalaki. Ndipo Kristiana na Rehema rafiki yake wakajifunika kwa shela zao, wakaendelea na safari yao: watoto nao wakatangulia mbele; hata mwishowe wakakutana pamoja. Ndipo wale waliokuja kuwalaki wakawafikia wale wanawake sawasawa, kana kwamba wangewakumbatia; lakini Kristiana akasema, rudini nyuma, au pitieni kwa amani kama impasavyo. Lakini hao wawili, kama watu walio viziwi, hawakuyajali maneno ya Kristiana, bali wakaanza kuwaweka mikono juu yao: hapo Kristiana akakasirika sana, akawapiga teke kwa miguu yake. Rehema naye, kadiri alivyoweza, akafanya awezavyo kuwaondoa. Kristiana akawaambia tena, Rudini nyuma, na kuondoka, kwa maana hatuna fedha ya kupoteza, tukiwa wasafiri, kama mwonavyo, tena walio ishi kwa hisani ya rafiki zetu.

Wenye Sura Mbaya: Ndipo mmoja wa wale watu wawili akasema, Hatuwashambulii kwa ajili ya fedha, bali tumekuja kuwaambia, ya kwamba kama mtakubali ombi moja dogo tutakalowaomba, tutawafanya kuwa wanawake kamili milele.

Kristiana: Basi Kristiana, akifikiri walichokusudia, akajibu tena, Hatutasikia, wala kuangalia, wala kukubali mtakachoomba. Tuna haraka, wala hatuwezi kukawia; shughuli yetu ni shughuli ya uzima na mauti. Basi tena yeye na mwenzake wakajaribu upya kuwapita; lakini wale wakawazuia njiani.

Wenye Sura Mbaya: Nao wakasema, Hatukusudii madhara kwa maisha yenu; ni jambo jingine tunalolitaka.

Kristiana: Naam, akasema Kristiana, mnatutaka mwili na roho, kwa maana najua ni kwa ajili ya hayo mmekuja; lakini heri tufe papa hapa, kuliko kujiacha tuletwe katika mitego kama hiyo itakayohatarisha hali yetu njema baadaye. Na hapo wote wawili wakapiga kelele, wakalia, Wauaji! wauaji! na hivyo wakajiweka chini ya zile sheria zilizowekwa kwa ulinzi wa wanawake. Kumb. 22:25-27. Lakini wale watu wakaendelea kuwasogelea, kwa nia ya kuwashinda. Kwa hiyo wakapiga kelele tena.

Basi wao wakiwa, kama nilivyosema, si mbali na lango walimoingilia, sauti yao ikasikika toka walipokuwa hata pale: kwa hiyo baadhi ya watu wa nyumba wakatoka, na kwa kuijua ya kuwa ni sauti ya Kristiana, wakafanya haraka kwenda kumsaidia. Lakini walipokuwa wamewafikia machoni, wale wanawake walikuwa katika mapambano makuu; watoto nao wakasimama wakilia kando. Ndipo yule aliyekuja kuwaokoa akawapigia kelele wale wahuni, akisema, Ni jambo gani mnalolifanya? Je, mngewafanya watu wa Bwana wangu kukosa? Akajaribu pia kuwakamata, lakini wakakimbia juu ya ukuta hata ndani ya bustani ya yule mtu ambaye mbwa mkubwa alikuwa wake; hivyo yule mbwa akawa mlinzi wao. Basi huyu Mwokoaji akawafikia wale wanawake, akawauliza hali yao. Nao wakajibu, Twamshukuru Mkuu wako, hali njema kiasi, ila tumeogopeshwa kidogo: twakushukuru pia kwa kuwa ulikuja kutusaidia, ama sivyo tungeshindwa.

Mwokoaji: Basi, baada ya maneno machache zaidi, huyu Mwokoaji akasema hivi: Nilistaajabu sana, mlipokaribishwa langoni pale juu, kwa kuwa mlijua ya kuwa ninyi ni wanawake dhaifu tu, ya kwamba hamkumwomba Bwana awapatie mwongozaji; ndipo mngeweza kuepuka taabu hizi na hatari hizi; kwa maana angewapa mmoja.

Kristiana: Ole! akasema Kristiana, tulishughulishwa sana na baraka yetu ya wakati ule, hata hatari zijazo tukazisahau. Tena, ni nani angefikiri, ya kwamba karibu hivyo na jumba la Mfalme wangeweza kujificha waovu kama hao? Kweli, ingekuwa vema kwetu kama tungalimwomba Bwana wetu mmoja; lakini kwa kuwa Bwana wetu alijua ingekuwa kwa faida yetu, nastaajabu kwa nini hakutuma mmoja pamoja nasi.

Mwokoaji: Si lazima sikuzote kutoa vitu visivyoombwa, visije vikawa kwa kufanya hivyo vya thamani ndogo machoni pa watu; lakini uhitaji wa kitu unapohisiwa moyoni, ndipo kile kitu kinapopata, machoni pake yeye anayehisi uhitaji wake, ile thamani inayokistahili sawasawa, na hivyo baadaye kitatumika kwa uangalifu na kwa shukrani. Kama Bwana wangu angewapa mwongozaji bila kuombwa, msingeliyalilia hivyo makosa yenu ya kutokumwomba mmoja, kama sasa mlivyo na sababu ya kufanya. Basi kwa jinsi hii mambo yote yafanya kazi pamoja kwa mema, tena kuwafanya ninyi kuwa waangalifu zaidi.

Kristiana: Je, turudi tena kwa Bwana wangu, na kuungama upumbavu wetu, na kuomba mmoja?

Mwokoaji: Kuungama upumbavu wenu nitamletea. Kurudi tena, hamna haja, kwa maana katika mahali pote mtakapofika, hamtakosa kitu cho chote; kwa maana katika kila makazi ya Bwana wangu, aliyoyaandaa kwa kupokea wasafiri wake, mna vya kutosha kuwaandaa dhidi ya mashambulizi ya namna yo yote. Lakini, kama nilivyosema, Ataombwa na wao, ili awafanyie. Ezek. 36:37. Na ni kitu duni kile kisichostahili kuombwa. Alipokwisha sema hivyo, akarudi mahali pake, nao wasafiri wakaendelea na njia yao.

Rehema: Ndipo Rehema akasema, Tazama kituko cha ghafula kilichotokea hapa! Nilidhani ya kuwa tumekwisha pita hatari zote, na ya kwamba hatutaona huzuni tena kamwe.

Kristiana: Unyofu wako, ndugu yangu, akamwambia Kristiana Rehema, waweza kukusamehe sana; lakini kwangu mimi, kosa langu ni kubwa zaidi, kwa kuwa niliiona hatari hii kabla sijatoka mlangoni, na bado sikujiandaa kwayo wakati maandalizi yangewezekana. Nastahili lawama nyingi.

Rehema: Ndipo Rehema akasema, Ulijuaje jambo hili kabla hujaondoka nyumbani? Tafadhali nifunulie kitendawili hiki.

Kristiana: Basi, nitakuambia. Kabla sijaweka mguu nje ya mlango, usiku mmoja nilipokuwa nimelala kitandani mwangu nilikuwa na ndoto juu ya jambo hili; kwa maana ilinionekana naona watu wawili, walio kama hawa kama vile mtu ye yote ulimwenguni angeweza kuonekana, wamesimama miguuni pa kitanda changu, wakifanya shauri jinsi watakavyoweza kuzuia wokovu wangu. Nitakuambia maneno yao yenyewe kama walivyoyanena. Wakasema, (ilikuwa ni wakati nilipokuwa katika taabu zangu,) Tutamfanyaje mwanamke huyu? kwa maana yeye analia, akiwa macho na akiwa amelala usingizini, akiomba msamaha: kama ataachwa aendelee kama alivyoanza, tutampoteza yeye kama tulivyokwisha mpoteza mumewe. Jambo hili, kama ujuavyo, lingaliweza kunifanya niangalie kwa bidii, na kujiandaa mapema wakati ambao maandalizi yangaliwezekana.

Rehema: Vema, akasema Rehema, kama vile kwa uzembe huu tumepewa nafasi ya kuona upungufu wetu wenyewe, vivyo hivyo Bwana wetu amepata nafasi kwayo kudhihirisha utajiri wa neema yake; kwa maana yeye, kama tuonavyo, ametufuata kwa fadhili tusizoziomba, na ametuokoa kutoka mikononi mwa wale walio na nguvu kuliko sisi, kwa mapenzi yake mema tu.

Basi sasa, walipokwisha ongea muda kidogo zaidi, wakakaribia nyumba iliyokuwa njiani, nyumba iliyojengwa kwa ajili ya kuwahifadhi wasafiri, kama mtakavyoona kwa ukamilifu zaidi katika sehemu ya kwanza ya kumbukumbu hizi za Safari ya Msafiri. Basi wakasogea kuelekea nyumba, (nyumba ya Bwana Mfasiri;) na walipofika mlangoni, wakasikia mazungumzo makuu ndani ya nyumba. Ndipo wakatega sikio, wakasikia, kama walivyodhani, Kristiana akitajwa kwa jina; kwa maana yapasa mjue ya kuwa habari zake na za watoto wake za kwenda safari ya usafiri zilikuwa zimetangulia hata mbele yake. Na hili likawa la kupendeza sana kwao, kwa sababu walikuwa wamesikia ya kuwa yeye ni mke wa Mkristo, yule mwanamke ambaye zamani hakupenda hata kusikia habari za kwenda safari ya usafiri. Kwa hiyo, basi, wakasimama kimya, wakawasikia wale watu wema ndani wakimsifu yule ambaye hawakudhani hata kidogo ya kuwa amesimama mlangoni. Mwishowe Kristiana akabisha, kama alivyokuwa amefanya langoni hapo awali. Basi, alipokwisha bisha, akaja mlangoni msichana kijana, akafungua mlango, akatazama, na tazama, wanawake wawili walikuwapo.

Msichana: Ndipo yule msichana akawaambia, Mnataka kuzungumza na nani mahali hapa?

Kristiana: Kristiana akajibu, Twafahamu ya kuwa hapa ni mahali penye upendeleo kwa wale waliokuwa wasafiri, nasi sasa hapa mlangoni ni hivyo: kwa hiyo twaomba tupate kushiriki kile ambacho kwa ajili yake tumekuja wakati huu; kwa maana siku, kama uonavyo, imekwenda mbali sana, nasi hatupendi kwenda mbali zaidi usiku huu.

Msichana: Tafadhali, nikuite nani jina lako, ili nipate kumwambia Bwana wangu aliye ndani.

Kristiana: Jina langu ni Kristiana; nilikuwa mke wa yule msafiri ambaye miaka kadhaa iliyopita alisafiri njia hii, na hawa ni watoto wake wanne. Msichana huyu naye ni mwenzangu, naye anakwenda safari ya usafiri pia.

Mnyofu: Ndipo Mnyofu akakimbia ndani, (kwa maana hilo lilikuwa jina lake,) akawaambia wale walio ndani, Je, mwaweza kufikiri ni nani aliye mlangoni? Kuna Kristiana na watoto wake, na mwenzake, wote wakingoja kukaribishwa hapa. Ndipo wakaruka kwa furaha, wakaenda kumwambia Bwana wao. Basi akaja mlangoni na kwa kumtazama, akasema, Je, wewe ndiwe Kristiana yule ambaye Mkristo yule mtu mwema alimwacha nyuma alipojitwalia maisha ya usafiri?

Kristiana: Mimi ndimi mwanamke yule aliyekuwa mgumu wa moyo hata kudharau taabu za mume wangu, na aliyemwacha aende safari yake peke yake, na hawa ni watoto wake wanne; lakini sasa mimi nami nimekuja, kwa maana nimesadiki ya kuwa hakuna njia iliyo sahihi ila hii.

Mfasiri: Basi limetimizwa lile lililoandikwa juu ya yule mtu aliyemwambia mwanawe, “Nenda ukafanye kazi leo katika shamba langu la mizabibu; naye akamjibu babaye, Sitaki: lakini baadaye akatubu, akaenda.” Mt. 21:29.

Kristiana: Ndipo Kristiana akasema, Na iwe hivyo: Amina. Mungu alifanya liwe neno la kweli juu yangu, na anijalie nipatikane mwishoni kwake katika amani, bila waa, wala lawama.

Mfasiri: Lakini kwa nini wasimama hivi mlangoni? Ingia ndani, wewe binti Ibrahimu; tulikuwa tukizungumza habari zako sasa hivi, kwa maana habari zimetufikia tayari jinsi ulivyokuwa msafiri. Njooni, watoto, ingieni; njoo, msichana, ingia. Basi akawaingiza wote nyumbani.

Basi walipokuwa ndani, wakaambiwa waketi na kupumzika; nao walipokwisha fanya hivyo, wale waliowahudumia wasafiri katika nyumba wakaingia chumbani kuwaona. Na mmoja akatabasamu, na mwingine akatabasamu, nao wote wakatabasamu kwa furaha ya kuwa Kristiana amekuwa msafiri: Wakawatazama pia wale watoto; wakawapapasa nyuso zao kwa mkono, kuwa ishara ya kuwapokea kwao kwa ukarimu: wakamtendea Rehema pia kwa upendo, na kuwakaribisha wote katika nyumba ya Bwana wao.

Baada ya kitambo, kwa kuwa chakula cha jioni hakikuwa tayari, Bwana Mfasiri akawachukua ndani ya Vyumba vyake vya Mafumbo, akawaonyesha yale ambayo Mkristo, mume wa Kristiana, aliyaona zamani. Hapa, basi, wakamwona yule mtu aliyekuwa katika tundu, yule mtu na ndoto yake, yule mtu aliyekata njia yake kati ya adui zake, na picha ya yule aliyekuwa mkubwa kuliko wote, pamoja na mambo mengine yaliyokuwa yenye faida sana kwa Mkristo wakati ule.

Hili likiisha, na baada ya mambo hayo kuwa yametafakariwa kidogo na Kristiana na kundi lake, Bwana Mfasiri akawatwaa kando tena, akawaingiza kwanza katika chumba ambamo mlikuwa mtu asiyeweza kutazama upande wo wote ila chini, akiwa na reki ya samadi mkononi mwake. Palikuwa pia amesimama mtu juu ya kichwa chake akiwa na taji ya mbinguni mkononi mwake, akimtolea ile taji badala ya reki yake ya samadi; lakini yule mtu hakutazama juu wala kuangalia, bali alijikusanyia majani makavu, vijiti vidogo, na mavumbi ya sakafu.

Ndipo Kristiana akasema, Najishawishi mwenyewe ya kuwa najua kiasi maana ya jambo hili; kwa maana hii ni mfano wa mtu wa dunia hii: sivyo, bwana mwema?

Mfasiri: Umesema sawasawa, akasema; na reki yake ya samadi yaonyesha nia yake ya kimwili. Na kama uonavyo ya kuwa anajali zaidi kukusanya majani na vijiti, na mavumbi ya sakafu, kuliko kufanya asemavyo yeye amwitaye toka juu akiwa na taji ya mbinguni mkononi mwake; ni kuonyesha, ya kuwa mbingu kwa baadhi ni kama hadithi tu, na ya kuwa vitu vya hapa vyahesabiwa kuwa ndivyo vitu pekee vya maana. Basi, kama vile ulivyoonyeshwa pia ya kuwa yule mtu hakuweza kutazama upande wo wote ila chini, ni kukujulisha ya kuwa vitu vya dunia, vinapokuwa na nguvu juu ya nia za watu, huiondoa kabisa mioyo yao kwa Mungu.

Kristiana: Ndipo Kristiana akasema, Ee, niokoe na reki hii ya samadi. Mit. 30:8.

Mfasiri: Ombi hilo, akasema Bwana Mfasiri, limekaa hata karibu kutu: “Usinipe utajiri,” ni haba kuwa ombi la mmoja katika elfu kumi. Majani, na vijiti, na mavumbi, kwa wengi, ndivyo vitu vikuu vitafutwavyo sasa.

Na hapo Kristiana na Rehema wakalia, wakasema, Ni kweli, ole! kweli mno.

Bwana Mfasiri alipokwisha waonyesha jambo hili, akawaingiza katika chumba kilicho bora kupita vyote nyumbani; kilikuwa chumba cha fahari sana. Basi akawaambia watazame pande zote, waone kama wangeweza kuona kitu cho chote chenye faida humo. Ndipo wakatazama pande zote; kwa maana hapakuwa na kitu cha kuonekana ila buibui mkubwa sana ukutani, na huyo wakampuuza.

Rehema: Ndipo Rehema akasema, Bwana, sioni kitu; lakini Kristiana akanyamaza.

Mfasiri: Lakini, akasema Bwana Mfasiri, tazama tena. Kwa hiyo akatazama tena, akasema, Hapa hakuna kitu ila buibui mbaya, aning’iniaye kwa mikono yake ukutani. Ndipo akasema, Je, kuna buibui mmoja tu katika chumba hiki chote kipana? Ndipo machozi yakasimama machoni pa Kristiana, kwa maana alikuwa mwanamke mwepesi wa kufahamu; naye akasema, Naam, Bwana, wako wengi hapa zaidi ya mmoja; naam, na buibui ambao sumu yao ni ya kuangamiza zaidi kuliko iliyomo ndani yake huyu. Ndipo Bwana Mfasiri akamtazama kwa upole, akasema, Umesema kweli. Hili likamfanya Rehema aone haya, na wale watoto kufunika nyuso zao; kwa maana wote sasa wakaanza kufahamu kitendawili.

Ndipo Bwana Mfasiri akasema tena, “Buibui hushika kwa mikono yake,” kama uonavyo, “naye yumo katika majumba ya wafalme.” Mit. 30:28. Na kwa nini jambo hili limeandikwa, ila kuwaonyesha ninyi, ya kwamba, hata mkiwa mmejaa sumu ya dhambi kadiri gani, bado mwaweza, kwa mkono wa Imani, kushika na kukaa katika chumba kilicho bora kupita vyote kilicho cha nyumba ya Mfalme iliyo juu?

Kristiana: Nilidhani, akasema Kristiana, jambo fulani la namna hii; lakini sikuweza kulifikiri hata kidogo. Nilidhani ya kuwa tu kama buibui, na ya kuwa twaonekana kama viumbe wabaya, katika chumba chema kadiri gani tulimo: lakini ya kuwa kwa buibui huyu, kiumbe huyu mwenye sumu na sura mbaya, tungejifunza jinsi ya kutenda imani, hilo halikuingia mawazoni mwangu; na bado yeye alikuwa ameshika kwa mikono yake, na, kama nionavyo, akaa katika chumba kilicho bora kupita vyote nyumbani. Mungu hakufanya kitu bure.

Ndipo wote wakaonekana kuwa na furaha; lakini machozi yakasimama machoni pao; walakini wakatazamana wao kwa wao, wakainama pia mbele ya Bwana Mfasiri.

Akawaingiza katika chumba kingine, ambamo mlikuwa na kuku na vifaranga, akawaambia watazame kwa kitambo. Basi kifaranga kimoja kikaenda kwenye birika kunywa, na kila kilipokunywa kilinyanyua kichwa chake na macho yake kuelekea mbinguni. Tazameni, akasema, kifaranga hiki kidogo kifanyacho, na jifunzeni kwake kukiri neema zenu zitokako, kwa kuzipokea huku mkitazama juu. Tena, akasema, angalieni na kutazama: basi wakatega sikio, wakaona ya kuwa kuku alitembea kwa namna nne kuelekea vifaranga vyake: 1. Alikuwa na wito wa kawaida, na huo alikuwa nao mchana kutwa. 2. Alikuwa na wito wa pekee, na huo alikuwa nao mara chache tu. 3. Alikuwa na sauti ya kutamia. Mt. 23:37. Na, 4. Alikuwa na kelele ya hatari.

Basi, akasema, mlinganishe kuku huyu na Mfalme wenu, na vifaranga hivi na wale walio watiifu wake; kwa maana, sawasawa na kuku huyu, yeye mwenyewe ana namna zake nne atembeazo nazo katika kuwaelekea watu wake. Kwa wito wake wa kawaida, hatoi kitu cho chote; kwa wito wake wa pekee, sikuzote ana kitu fulani cha kutoa; ana pia sauti ya kutamia, kwa ajili ya wale walio chini ya bawa lake; na ana kelele ya hatari, kutoa tahadhari wakati aonapo adui akija. Nachagua, wapenzi wangu, kuwaongoza ninyi katika chumba ambamo mna vitu kama hivyo, kwa sababu ninyi ni wanawake, navyo vyafahamika kwa urahisi kwenu.

Kristiana: Na, bwana, akasema Kristiana, tafadhali na tuone zaidi. Basi akawaingiza katika chinjio, ambamo mlikuwa mchinjaji akichinja kondoo; na tazama, kondoo alikuwa mtulivu, akaipokea mauti yake kwa saburi. Ndipo Bwana Mfasiri akasema, Yawapasa mjifunze kwa kondoo huyu kuteseka na kuvumilia mabaya bila kunung’unika na kulalamika. Tazameni jinsi apokeavyo mauti yake kwa utulivu, na, bila kupinga, akiacha ngozi yake ivutwe juu ya masikio yake. Mfalme wenu awaita ninyi kondoo wake.

Baada ya hayo akawaongoza katika bustani yake, ambamo mlikuwa na maua ya namna nyingi; naye, akasema, Je, mwayaona haya yote? Basi Kristiana akasema, Naam. Ndipo akasema tena, Tazameni, maua yanatofautiana katika kimo, na katika ubora, na rangi, na harufu, na uwezo; na mengine ni bora kuliko mengine; tena, pale mtunza-bustani alipoyapanda, hapo hukaa, wala hayagombani wenyewe kwa wenyewe.

Tena, akawaingiza katika shamba lake, alilokuwa amelipanda ngano na nafaka: lakini walipotazama, ncha za zote zilikuwa zimekatwa, na mabua tu ndiyo yaliyobaki. Akasema tena, Ardhi hii ilitiwa samadi, na kulimwa, na kupandwa, lakini tutafanya nini na mavuno? Ndipo Kristiana akasema, Choma mengine, na uyafanye mengine kuwa samadi. Ndipo Bwana Mfasiri akasema tena, Tunda, mwonavyo, ndilo jambo mtafutalo; na kwa kukosa hilo mwalihukumia motoni, na kukanyagwa chini ya miguu ya watu: angalieni ya kwamba katika jambo hili msijihukumu wenyewe.

Ndipo, walipokuwa wakiingia toka nje kurudi ndani, wakaona ndege mdogo mwekundu-kifua akiwa na buibui mkubwa kinywani mwake. Basi Bwana Mfasiri akasema, Tazameni hapa. Basi wakatazama, na Rehema akastaajabu, lakini Kristiana akasema, Ni fedheha iliyoje kwa ndege mzuri mdogo kama huyu mwekundu-kifua; naye akiwa pia ndege aliye juu ya wengine wengi, apendaye kudumisha aina fulani ya urafiki na wanadamu! Nilidhani ya kuwa waishi kwa makombo ya mkate tu, au kwa mambo mengine yasiyo na madhara kama hayo: sasa nampenda kidogo kuliko nilivyokuwa nampenda kwanza.

Ndipo Bwana Mfasiri akajibu, Ndege huyu mwekundu-kifua ni mfano, ufaao sana kuwaeleza baadhi ya wadai-imani; kwa maana kwa kuonekana wako, kama ndege huyu, wazuri wa sauti, rangi, na mwenendo. Waonekana pia kuwa na upendo mkuu sana kwa wadai-imani walio wa kweli; na, zaidi ya wote, kutamani kushirikiana nao, na kuwa katika kundi lao, kana kwamba wangeweza kuishi kwa makombo ya mtu mwema. Wanadai pia, ya kwamba kwa sababu hiyo huihudhuria nyumba ya wacha-Mungu, na miadi ya Bwana: lakini wanapokuwa peke yao, kama huyu ndege mwekundu-kifua, waweza kunasa na kumeza buibui; waweza kubadili chakula chao, kunywa uovu, na kumeza dhambi kama maji.

Basi, waliporudi tena ndani ya nyumba, kwa kuwa chakula cha jioni hakikuwa bado tayari, Kristiana akaomba tena Bwana Mfasiri aonyeshe au aseme mambo mengine yenye faida.

Ndipo Bwana Mfasiri akaanza, akasema, Kadiri nguruwe jike anavyonona, ndivyo azidivyo kutamani matope; kadiri ng’ombe anavyonona, ndivyo aendavyo kwa uchezi kwenye machinjo; na kadiri mtu mwenye tamaa anavyokuwa na afya, ndivyo azidivyo kuelekea uovu. Kuna tamaa katika wanawake ya kwenda nadhifu na kupendeza; nalo ni jambo la kupendeza kupambwa kwa kile ambacho machoni pa Mungu ni cha thamani kuu. Ni rahisi zaidi kukesha usiku mmoja au miwili, kuliko kukaa macho mwaka mzima kamili: vivyo hivyo ni rahisi zaidi kwa mtu kuanza kudai imani vema, kuliko kudumu kama impasavyo hata mwisho. Kila nahodha wa merikebu, wakati wa dhoruba, atatupa baharini kwa hiari kile kilicho cha thamani ndogo kabisa ndani ya chombo; lakini ni nani atakayetupa kilicho bora kwanza? Hakuna ila yule asiyemcha Mungu. Uvujaji mmoja waweza kuzamisha merikebu, na dhambi moja yaweza kumwangamiza mwenye dhambi. Amsahauye rafiki yake si mwenye shukrani kwake; lakini amsahauye Mwokozi wake si mwenye rehema kwa nafsi yake mwenyewe. Aishiye katika dhambi, na kutumaini furaha baadaye, ni kama yule apandaye magugu, na kudhani kuijaza ghala yake kwa ngano au shayiri. Kama mtu angependa kuishi vema, na aitwae siku yake ya mwisho kwake, na kuifanya sikuzote mwenzake. Kunong’ona, na kubadilika kwa mawazo, huthibitisha ya kuwa dhambi imo ulimwenguni. Kama dunia, ambayo Mungu huihesabu kuwa dhaifu, yahesabiwa kuwa kitu cha thamani hiyo na watu, je, mbingu ni nini, ambayo Mungu huisifu? Kama uzima ulioandamana na taabu nyingi hivyo, watuchukiza sana kuuachilia, je, uzima ulio juu ni nini? Kila mtu atapaza sauti kuisifu wema wa watu; lakini ni nani aliyeko ambaye, kama impasavyo, aguswa na wema wa Mungu? Ni mara chache tuketipo kula, ila twala na kusaza. Vivyo hivyo mna katika Yesu Kristo ustahili na haki nyingi zaidi kuliko ulimwengu wote unavyohitaji.

Bwana Mfasiri alipokwisha, akawatoa nje tena katika bustani yake, akawaleta kwenye mti ambao ndani yake yote ulikuwa umeoza na kwisha, na bado ukaota na kuwa na majani. Ndipo Rehema akasema, Jambo hili lamaanisha nini? Mti huu, akasema, ambao nje yake ni mzuri, na ndani yake umeoza, ndio ule ambao wengi waweza kufananishwa nao walio katika bustani ya Mungu; ambao kwa vinywa vyao husema makuu kwa niaba ya Mungu, lakini kwa kweli hawatamtendea neno; ambao majani yao ni mazuri, lakini moyo wao haufai kitu ila kuwa utambi wa kisanduku cha utambi cha ibilisi.

Basi sasa chakula cha jioni kilikuwa tayari, meza imeandaliwa, na vitu vyote vimewekwa mezani: basi wakaketi, wakala, mmoja alipokwisha kutoa shukrani. Na Bwana Mfasiri alikuwa na desturi ya kuwaburudisha wale waliolala kwake kwa muziki wakati wa chakula; basi wapiga-vinanda wakapiga. Palikuwa pia na mmoja aliyeimba, naye alikuwa na sauti nzuri sana. Wimbo wake ulikuwa huu:

“Bwana ndiye tegemeo langu peke yake,

Naye ndiye anilishaye;

Nawezaje basi kupungukiwa na kitu cho chote

Ambacho nakihitaji?”

Wimbo na muziki vilipokwisha, Bwana Mfasiri akamwuliza Kristiana ni nini kilichomsukuma mwanzoni hivyo kujitwalia maisha ya usafiri. Kristiana akajibu, Kwanza, kufiwa na mume wangu kuliingia nia yangu, ambako kwa hilo nilihuzunika moyoni; lakini hayo yote yalikuwa mapenzi ya kiasili tu. Kisha baada ya hayo taabu na safari ya usafiri ya mume wangu zikaingia nia yangu, na pia jinsi nilivyomtendea kama mtu mkatili katika jambo hilo. Basi hatia ikaishika nia yangu, na ingelinivuta hata ndani ya ziwa, ila kwa wakati muafaka nilikuwa na ndoto juu ya hali njema ya mume wangu, na barua niliyotumiwa na Mfalme wa nchi ile mume wangu akaapo, ya kuja kwake. Ndoto na barua pamoja zilitenda kazi hivyo juu ya nia yangu hata zikanilazimisha kuiendea njia hii.

Mfasiri: Lakini je, hukukutana na upinzani wo wote kabla hujaondoka mlangoni?

Kristiana: Naam, jirani yangu mmoja, aitwaye Bibi Mwoga: yeye alikuwa jamaa yake yule aliyetaka kumshawishi mume wangu arudi, kwa hofu ya simba. Yeye pia alinifanya mpumbavu, kwa ajili ya, kama alivyoiita, safari yangu ya kukusudia ya hatari; alishikilia pia awezavyo kunivunja moyo nisiifanye, kwa kutaja taabu na mashaka ambayo mume wangu alikutana nayo njiani; lakini haya yote niliyashinda vema kiasi. Lakini ndoto niliyokuwa nayo ya wawili wenye sura mbaya, ambao nilidhani wakafanya shauri jinsi ya kunifanya nishindwe safarini mwangu, hiyo imenisumbua sana: naam, ingali yapita nia yangu, na hunifanya niwaogope kila nikutanaye nao, wasije wakinikutana kunitenda madhara, na kuniondoa katika njia yangu. Naam, naweza kumwambia Bwana wangu, ijapokuwa nisingependa kila mtu ajue, ya kwamba kati ya hapa na lango tulilopitia kuingia katika njia, sote wawili tulishambuliwa vibaya sana hata tukalazimika kupiga kelele, Wauaji; na wale watu wawili walioshambulia juu yetu, walikuwa mfano kabisa wa wale wawili niliowaona katika ndoto yangu ile.

Ndipo Bwana Mfasiri akasema, Mwanzo wako ni mwema; mwisho wako utaongezeka sana. Basi akajielekeza kwa Rehema, akamwambia, Nawe ni nini kilichokusukuma uje huku, mpenzi?

Rehema: Ndipo Rehema akaona haya na kutetemeka, na kwa kitambo akaendelea kunyamaza.

Mfasiri: Ndipo akasema, Usiogope; amini tu, na useme mawazo yako.

Rehema: Basi akaanza, akasema, Kweli, bwana, kupungukiwa kwangu na uzoefu ndiko kunifanyacho nitamani kunyamaza, na hilo pia ndilo linalonijaza hofu za kupungukiwa mwishoni. Siwezi kusimulia habari za maono na ndoto, kama rafiki yangu Kristiana awezavyo; wala sijui ni nini kuomboleza kwa kukataa kwangu shauri la wale waliokuwa jamaa wema.

Mfasiri: Ni nini, basi, mpenzi, kilichokushinda hata ukafanya kama ulivyofanya?

Rehema: Basi, wakati rafiki yetu huyu alipokuwa akijifunga kuondoka mji wetu, mimi na mwingine tukaenda kwa bahati kumwona. Basi tukabisha mlangoni, tukaingia. Tulipokuwa ndani, na kuona alichokuwa akifanya, tukamwuliza maana yake ni nini. Akasema ya kuwa ameitwa aende kwa mume wake; kisha akainuka na kutuambia jinsi alivyokuwa amemwona katika ndoto, akikaa mahali pa ajabu, kati ya wasiokufa, akivaa taji, akipiga kinubi, akila na kunywa mezani pa Mkuu wake, na kumwimbia sifa kwa kumleta huko, n.k. Basi, ilinionekana, alipokuwa akitusimulia mambo haya, moyo wangu ukawaka ndani yangu. Nikasema moyoni mwangu, Kama haya ni kweli, nitawaacha baba yangu na mama yangu, na nchi ya kuzaliwa kwangu, nami, kama nikiweza, nitaenda pamoja na Kristiana. Basi nikamwuliza zaidi juu ya ukweli wa mambo haya, na kama angeniacha niende naye; kwa maana niliona sasa ya kuwa hakukuwa na makazi, ila katika hatari ya maangamizi, kudumu tena katika mji wetu. Lakini bado nikaondoka na moyo mzito; si kwa kuwa sikupenda kuondoka, bali kwa kuwa jamaa zangu wengi hivyo waliachwa nyuma. Nami nimekuja na shauku yote ya moyo wangu, nami nitaenda, kama nikiweza, pamoja na Kristiana kwa mume wake na Mfalme wake.

Mfasiri: Kuondoka kwako ni kwema, kwa maana umeuamini ukweli; wewe ni Ruthu, aliyefanya, kwa upendo alioubeba kwa Naomi na kwa Bwana Mungu wake, kumwacha baba na mama, na nchi ya kuzaliwa kwake, kutoka na kwenda pamoja na watu asiowajua tangu awali. “Bwana na akulipe kwa kazi yako, nawe upewe thawabu kamili na Bwana, Mungu wa Israeli, ambaye chini ya mbawa zake umekuja kutumainia.” Ruthu 2:11,12.

Basi sasa chakula cha jioni kikaisha, na maandalizi ya malazi yakafanywa; wanawake wakalazwa peke yao mmoja mmoja, na wale watoto peke yao. Basi Rehema alipokuwa kitandani, hakuweza kulala kwa furaha, kwa kuwa sasa mashaka yake ya kupungukiwa mwishoni yalikuwa yameondolewa mbali naye kuliko yalivyokuwa hapo awali. Basi akalala huku akimbariki na kumsifu Mungu, aliyekuwa na fadhili hivyo kwake.

Asubuhi wakaamka pamoja na jua, wakajiandaa kwa kuondoka kwao; lakini Bwana Mfasiri akataka wakae kitambo; Kwa maana, akasema, yawapasa mwondoke hapa kwa taratibu. Ndipo akamwambia yule msichana aliyewafungulia kwanza, Wachukue na uwaingize katika bustani kwenye birika la kuoga, na hapo waoshe na kuwatakasa na uchafu waliokusanya kwa kusafiri. Ndipo Mnyofu yule msichana akawatwaa, akawaongoza katika bustani, akawaleta kwenye birika la kuoga; basi akawaambia ya kuwa hapo yawapasa waoge na kuwa safi, kwa maana ndivyo Bwana wake alivyotaka wanawake wafanye waliopita kwa nyumba yake wakiwa wakienda safari ya usafiri. Ndipo wakaingia na kuoga, naam, wao na wale watoto, na wote; wakatoka katika birika lile, si kwa kuwa wazuri na safi tu, bali pia wamehuishwa sana na kutiwa nguvu katika viungo vyao. Basi walipoingia, walionekana wazuri zaidi sana kuliko walipotoka kwenda kuoga.

Waliporudi toka bustanini wakiwa wametoka birikani, Bwana Mfasiri akawatwaa, akawatazama, akawaambia, “Wazuri kama mwezi.” Ndipo akaita ule muhuri ambao kwao walikuwa wakitiwa alama wale walioshwa katika birika lake. Basi muhuri ukaletwa, naye akaweka alama yake juu yao, ili wapate kujulikana katika mahali pale walipokuwa bado wa kwenda. Basi muhuri ulikuwa yaliyomo na jumla ya Pasaka ambayo wana wa Israeli waliila, Kut. 13:8-10, walipotoka katika nchi ya Misri; na alama iliwekwa kati ya macho yao. Muhuri huu uliongeza sana uzuri wao, kwa maana ulikuwa pambo kwa nyuso zao. Uliongeza pia utu-uzito wao, na kuzifanya sura zao kufanana zaidi na zile za malaika.

Ndipo Bwana Mfasiri akamwambia tena yule msichana aliyewahudumia wanawake hawa, Nenda katika chumba cha mavazi, ukawatolee mavazi watu hawa. Basi akaenda akatoa mavazi meupe, akayaweka mbele yake; basi akawaamuru wayavae: yalikuwa kitani safi, meupe na safi. Wanawake walipokwisha pambwa hivyo, walionekana kuwa kitisho mmoja kwa mwenzake; kwa maana hawakuweza kuuona ule utukufu kila mmoja aliokuwa nao ndani yake mwenyewe, ambao wangeweza kuuona kwa mwenzake. Kwa hiyo sasa wakaanza kuhesabiana mwenzake kuwa bora kuliko nafsi yao. Kwa maana, Wewe u mzuri kuliko mimi, akasema mmoja; na, Wewe u wa kupendeza kuliko mimi, akasema mwingine. Watoto nao wakasimama wakishangaa, kuona jinsi walivyoletwa katika mfumo huo.