Hatua ya Kumi

Ndipo Mkristo akamgeukia mwenzake akasema hivi:

Mkristo: Haya, njoo, ewe Mwenye-Tumaini mwema wangu, naona kwamba mimi na wewe ni lazima tutembee peke yetu tena.

Basi nikaona katika ndoto yangu, kwamba wote wawili wakaendelea kwa haraka mbio mbele, na Ujinga akaja akichechemea polepole nyuma yao. Ndipo Mkristo akamwambia mwenzake, Namhurumia sana mtu huyu maskini: bila shaka mambo yatamwendea vibaya sana mwishoni kabisa.

Mwenye-Tumaini: Ole! kuna wingi wa watu katika mji wetu walio katika hali yake, jamaa nzima, naam, mitaa mizima, na hao ni wasafiri pia; na kama wako wengi hivyo katika sehemu zetu, je, unadhani wako wangapi katika mahali alipozaliwa?

Mkristo: Kweli, neno lasema, “Amewapofusha macho yao, wasije wakaona,” na kadhalika.

Lakini, sasa tuko peke yetu, wewe wafikiri nini juu ya watu wa namna hii? Je, wewe wadhani kwamba wakati wowote hawana hisia ya dhambi, na hivyo, kwa sababu hiyo, hofu kwamba hali yao ni ya hatari?

Mwenye-Tumaini: La, jibu swali hilo mwenyewe, kwa maana wewe ndiwe mkubwa kwa umri.

Mkristo: Basi nasema, wakati mwingine (kama nionavyo) huenda wana hisia hizo; lakini kwa kuwa wao ni wajinga kwa asili, hawaelewi kwamba hisia hizo huelekea kwenye faida yao; na kwa sababu hiyo hujitahidi kwa nguvu kuzizima, na kwa kiburi huendelea kujidanganya nafsi zao katika njia za mioyo yao wenyewe.

Mwenye-Tumaini: Naamini, kama usemavyo, kwamba hofu huelekea sana kwenye faida ya watu, na kuwafanya kuanza vema safari yao ya usafiri.

Mkristo: Bila shaka yoyote hufanya hivyo, ikiwa ni hofu ya kweli; kwa maana ndivyo lisemavyo neno, “Kumcha Bwana ndio mwanzo wa hekima.” Ayubu 28:28; Zaburi 111:10; Mithali 1:7; 9:10.

Mwenye-Tumaini: Utaielezaje hofu iliyo sahihi?

Mkristo: Hofu ya kweli au iliyo sahihi hutambuliwa kwa mambo matatu:

1. Kwa chanzo chake; hutokana na hisia za dhambi ziletazo wokovu.

2. Huisukuma nafsi kumshika Kristo kwa nguvu ili kupata wokovu.

3. Huzaa na kudumisha katika nafsi heshima kuu kwa Mungu, neno lake, na njia zake; ikiitunza nafsi iwe laini, na kuifanya iogope kugeuka kutoka kwazo, kwenda kuume au kushoto, kwa jambo lolote liwezalo kumvunjia Mungu heshima, kuvunja amani yake, kumhuzunisha Roho, au kumfanya adui kunena kwa matukano.

Mwenye-Tumaini: Umesema vema; naamini umesema kweli. Je, sasa tumekaribia kuvuka Nchi ya Kuloga?

Mkristo: Kwani? je, umechoka na mazungumzo haya?

Mwenye-Tumaini: La, kweli, ila ningependa kujua tulipo.

Mkristo: Hatuna sasa zaidi ya maili mbili tu za kuendelea kutembea juu yake. Lakini na turudi tena kwenye jambo letu tulilokuwa tukilizungumza.

Basi, wajinga hawajui kwamba hisia zile zielekeazo kuwatia hofu, ni kwa faida yao, na kwa sababu hiyo hutafuta kuzizima.

Mwenye-Tumaini: Wanazitafutaje kuzizima?

Mkristo: 1. Hudhani kwamba hofu hizo huletwa na shetani, (ijapokuwa kwa kweli huletwa na Mungu,) na kwa kudhani hivyo, huzipinga, kama vitu vielekeavyo moja kwa moja kwenye kuangamizwa kwao. 2. Pia hudhani kwamba hofu hizi huelekea kuharibu imani yao; hali, ole wao, watu maskini kama walivyo, hawana imani hata kidogo; na kwa sababu hiyo hufanya mioyo yao migumu dhidi ya hofu hizo. 3. Hudhani kwamba haiwapasi kuogopa, na kwa sababu hiyo, licha ya hofu hizo, huzidi kujiona hodari kwa kiburi. 4. Huona kwamba hofu hizo huelekea kuwaondolea utakatifu wao wa kizamani wa kujitakasa wenyewe usio na maana, na kwa sababu hiyo huzipinga kwa nguvu zao zote.

Mwenye-Tumaini: Nalijua jambo hili kwa nafsi yangu; kwa maana kabla sijajijua mwenyewe ndivyo ilivyokuwa kwangu.

Mkristo: Haya, kwa wakati huu tutamwacha jirani yetu Ujinga peke yake, na tuanze swali jingine lenye faida.

Mwenye-Tumaini: Kwa moyo wangu wote; lakini bado wewe utaanza.

Mkristo: Basi, je, hukumfahamu, kama miaka kumi iliyopita, mtu mmoja aitwaye Mpito katika sehemu zenu, aliyekuwa mtu wa mbele katika dini wakati ule?

Mwenye-Tumaini: Kumfahamu! naam; alikaa katika Bila-Neema, mji ulio karibu maili mbili kutoka Unyofu, naye alikaa mlango wa jirani na mtu mmoja aitwaye Rudi-Nyuma.

Mkristo: Sawa; alikaa chini ya paa moja pamoja naye. Basi, mtu yule aliamshwa sana wakati mmoja: naamini kwamba wakati ule aliona kwa kiasi dhambi zake, na ujira uliostahili kwa ajili yake.

Mwenye-Tumaini: Nakubaliana nawe, kwa maana (nyumba yangu ikiwa si zaidi ya maili tatu kutoka kwake) mara nyingi alikuwa akinijia, na hayo kwa machozi mengi. Kweli nalimhurumia mtu huyo, wala sikuwa bila tumaini kabisa juu yake; lakini mtu aweza kuona, si kila mtu aliaye, “Bwana, Bwana!”

Mkristo: Aliniambia wakati mmoja kwamba amekusudia kwenda safari ya usafiri, kama tuendavyo sasa; lakini ghafula akapata urafiki na mtu mmoja aitwaye Jiokoe-Mwenyewe, na tangu hapo akawa mgeni kwangu.

Mwenye-Tumaini: Basi, kwa kuwa tunazungumza juu yake, na tuchunguze kidogo sababu ya kurudi nyuma kwake ghafula na kwa watu wengine kama yeye.

Mkristo: Yaweza kuwa na faida kubwa; lakini wewe uanze.

Mwenye-Tumaini: Basi, kwa maoni yangu, kuna sababu nne za jambo hilo:

1. Ijapokuwa dhamiri za watu kama hao huamshwa, lakini nia zao hazibadiliki: kwa sababu hiyo, nguvu ya hatia inapoisha, kile kilichowasukuma kuwa wenye dini hukoma; kwa hiyo kwa asili hurudia mwendo wao wenyewe tena; kama vile tuonavyo mbwa aliye mgonjwa kwa sababu ya kile alichokula, maadamu ugonjwa wake wazidi, hutapika na kutupa vyote nje; si kwamba hufanya hivyo kwa nia huru, (kama twaweza kusema mbwa ana nia,) bali kwa sababu chatia tumbo lake taabu: lakini sasa, ugonjwa wake ukiisha, na tumbo lake likatulia, tamaa zake zisipoachana kamwe na matapishi yake, hujigeuza, na kuramba vyote tena; na hivyo ni kweli lililoandikwa, “Mbwa amerudi matapiko yake mwenyewe tena.” 2 Petro 2:22. Hivyo, nasema, kwa kuwa wana bidii kwa ajili ya mbinguni, kwa sababu tu ya hisia na hofu ya mateso ya jehanamu, kadiri hisia na hofu yao ya kuhukumiwa inavyopoa na kupungua, ndivyo na tamaa zao za mbinguni na wokovu zinavyopoa pia. Basi hutokea kwamba, hatia na hofu yao inapoondoka, tamaa zao za mbinguni na furaha hufa, nao hurudia mwendo wao tena.

2. Sababu nyingine ni kwamba, wana hofu za kitumwa ziwashindazo: nanena sasa juu ya hofu waliyo nayo ya wanadamu; “Kuwaogopa wanadamu huleta mtego.” Mithali 29:25. Basi, ingawa huonekana wana bidii kwa ajili ya mbinguni maadamu miali ya jehanamu i karibu na masikio yao, lakini, hofu ile ikishapungua kidogo, hukimbilia mawazo ya pili, yaani, kwamba ni vema kuwa na busara na si kukimbilia (kwa jambo wasilolijua) hatari ya kupoteza vyote, au angalau ya kujiletea taabu zisizoepukika na zisizo za lazima; na hivyo hurudi tena kuungana na dunia.

3. Aibu iandamanayo na dini nayo hukaa kama kizuizi katika njia yao: wana kiburi na majivuno, na dini machoni pao ni jambo la chini na la kudharauliwa: kwa sababu hiyo wakiisha kupoteza hisia yao ya jehanamu na ghadhabu itakayokuja, hurudia mwendo wao wa kwanza tena.

4. Hatia, na kutafakari juu ya vitisho, ni mazito kwao; hawapendi kuona taabu yao kabla hawajaingia katika taabu hiyo; ijapokuwa labda kuiona mwanzoni, kama wangeipenda hiyo, kwaweza kuwafanya wakimbilie huko wakimbiliako wenye haki na kuwa salama; lakini kwa sababu wao hufanya, kama nilivyodokeza mbeleni, hata kuepuka mawazo ya hatia na vitisho, kwa hiyo, mara wakiisha kuondokewa na maamsho yao juu ya vitisho na ghadhabu ya Mungu, hufanya mioyo yao migumu kwa furaha, na kuchagua njia zitakazowafanya wagumu zaidi na zaidi.

Mkristo: Umekaribia sana jambo hasa, kwa maana msingi wa yote ni kukosa mabadiliko katika nia na utashi wao. Na kwa sababu hiyo wako kama yule mhalifu asimamaye mbele ya hakimu: hutetemeka na kutapatapa, na huonekana kutubu kwa moyo wote, lakini msingi wa yote ni hofu ya kitanzi: si kwamba anao uchukizo wowote kwa kosa hilo, kama ilivyo dhahiri; kwa sababu, mpe tu mtu huyu uhuru wake, naye ataendelea kuwa mwizi, na hivyo mtu mwovu bado; hali, kama nia yake ingebadilika, angekuwa mwingine.

Mwenye-Tumaini: Sasa nimekuonyesha sababu ya kurudi nyuma kwao, wewe nionyeshe jinsi wafanyavyo.

Mkristo: Naam, nitafanya hivyo kwa hiari yangu yote.

1. Huyaondoa mawazo yao, kadiri wawezavyo, kutoka katika kumkumbuka Mungu, mauti, na hukumu itakayokuja.

2. Kisha huacha kidogo kidogo wajibu wa faraghani, kama sala ya chumbani, kuzuia tamaa zao, kukesha, kuhuzunika kwa ajili ya dhambi, na mfano wa hayo.

3. Kisha hukwepa ushirika wa Wakristo walio hai na wenye moto.

4. Baada ya hayo, hupoa kwa wajibu wa hadharani, kama kusikia, kusoma, mazungumzo ya kimungu, na mfano wa hayo.

5. Ndipo huanza kutafuta makosa, kama tusemavyo, katika nguo za baadhi ya watauwa, na hayo kwa ushetani, ili wapate kisingizio cha kuitupa dini (kwa ajili ya udhaifu fulani waliouona ndani yao) nyuma ya migongo yao.

6. Kisha huanza kushikamana na, na kujiunga na, watu wa kimwili, walegevu, na wapotovu.

7. Kisha hujiingiza katika mazungumzo ya kimwili na ya upotovu kwa siri; na hufurahi wakiweza kuona mambo kama hayo katika yeyote ahesabiwaye mwaminifu, ili wapate kuyafanya kwa ujasiri zaidi kwa mfano wao.

8. Baada ya haya huanza kucheza na dhambi ndogondogo waziwazi.

9. Na kisha, wakiisha kuwa wagumu, hujidhihirisha jinsi walivyo. Hivyo, wakiisha kuzamishwa tena katika shimo la taabu, isipokuwa muujiza wa neema uzuie, huangamia milele katika madanganyo yao wenyewe.

Basi nikaona katika ndoto yangu, kwamba wakati huu wasafiri walikwisha kuvuka Nchi ya Kuloga, na kuingia katika nchi ya Beula, ambayo hewa yake ilikuwa tamu na yenye kupendeza sana, Isaya 62:4-12; Wimbo Ulio Bora 2:10-12; njia ikiwa yapita moja kwa moja katikati yake, wakajistarehesha humo kwa kitambo. Naam, hapa waliisikia daima nyimbo za ndege, na waliona kila siku maua yakichipuka katika nchi, na kuisikia sauti ya hua katika nchi. Katika nchi hii jua huangaza usiku na mchana: kwa hiyo hapa palikuwa mbali kupita Bonde la Uvuli wa Mauti, na tena nje ya uwezo wa Jitu Kata-Tamaa; wala hawakuweza kutoka mahali hapa hata kuiona Ngome ya Mashaka. Hapa walikuwa ndani ya kuuona mji waliokuwa wakienda; tena hapa walikutana na baadhi ya wakaao humo; kwa maana katika nchi hii Wenye Kung’aa walikuwa wakitembea kwa kawaida, kwa sababu palikuwa mipakani mwa mbinguni. Katika nchi hii pia agano kati ya Bibi-arusi na Bwana-arusi lilifanywa upya; naam, hapa, “kama bwana-arusi amfurahiavyo bibi-arusi, ndivyo Mungu awafurahiavyo.” Hapa hawakuwa na upungufu wa nafaka na divai; kwa maana mahali hapa walikutana na wingi wa kile walichokitafuta katika safari yao yote ya usafiri. Hapa waliisikia sauti kutoka mjini, sauti kubwa, zikisema, “Mwambieni binti Sayuni, Tazama, wokovu wako waja! Tazama, thawabu yake i pamoja naye!” Hapa wakaao wote wa nchi hiyo waliwaita “Watu watakatifu, waliokombolewa na Bwana, waliotafutwa,” na kadhalika.

Basi, walipotembea katika nchi hii, walikuwa na furaha kubwa kuliko katika sehemu zilizo mbali zaidi na ufalme walioelekea; na wakiukaribia mji, walipata kuuona vema zaidi: Ulikuwa umejengwa kwa lulu na mawe ya thamani, tena barabara zake zilikuwa zimefunikwa kwa dhahabu; hata, kwa sababu ya utukufu wa asili wa mji, na mrudio wa miali ya jua juu yake, Mkristo alishikwa na ugonjwa kwa shauku; Mwenye-Tumaini naye alipata kifafa kimoja au viwili vya ugonjwa uleule: kwa hiyo hapa walilala kwa muda kando yake, wakilia kwa sababu ya maumivu yao, “Mkimwona Mpendwa wangu, mwambieni ya kuwa mimi ni mgonjwa kwa mapenzi.”

Lakini, walipopata nguvu kidogo, na kuweza kuvumilia ugonjwa wao vizuri zaidi, wakaendelea na njia yao, na kufika karibu zaidi na zaidi, palipokuwa na mabustani ya matunda, mashamba ya mizabibu, na bustani, na malango yake yalifunguka kuelekea njia kuu. Basi, walipofika mahali hapa, tazama mtunza-bustani alisimama njiani; wasafiri wakamwambia, Mashamba haya mazuri ya mizabibu na bustani hizi ni za nani? Akajibu, ni za Mfalme, nazo zimepandwa hapa kwa ajili ya furaha yake mwenyewe, na tena kwa faraja ya wasafiri. Basi mtunza-bustani akawaingiza katika mashamba ya mizabibu, na kuwaambia wajiburudishe kwa vitamu vyake, Kumbukumbu la Torati 23:24; tena akawaonyesha humo njia za Mfalme na vibanda alivyopenda kukaa: Na hapa wakakaa na kulala.

Basi nikaona katika ndoto yangu, kwamba walizungumza zaidi katika usingizi wao wakati huu kuliko walivyofanya wakati wowote katika safari yao yote; na, nilipokuwa nikitafakari juu ya jambo hilo, mtunza-bustani akaniambia hata mimi, Kwa nini watafakari juu ya jambo hili? Ni asili ya tunda la zabibu za mashamba haya, “kutelemka kwa utamu hata kuzifanya midomo ya wale walalao kunena.” Wimbo Ulio Bora 7:9.

Basi nikaona kwamba walipoamka, walijiweka tayari kupanda kwenda mjini. Lakini, kama nilivyosema, mrudio wa jua juu ya mji (kwa maana mji ulikuwa dhahabu safi, Ufunuo 21:18,) ulikuwa wa utukufu mkuu mno, hata hawakuweza bado kwa uso wazi kuutazama, ila kwa chombo kilichotengenezwa kwa kusudi hilo. 2 Wakorintho 3:18. Basi nikaona kwamba walipoendelea, walikutana na watu wawili waliovaa mavazi yaliyong’aa kama dhahabu, tena nyuso zao ziling’aa kama nuru.

Watu hawa wakawauliza wasafiri walikotoka; nao wakawaambia. Wakawauliza pia walipokuwa wamefikia, taabu na hatari gani, faraja na furaha gani, walizokutana nazo njiani; nao wakawaambia. Ndipo wale watu waliokutana nao wakasema, Mna taabu mbili tu zaidi za kukutana nazo, na kisha mtakuwa Mjini.

Ndipo Mkristo na mwenzake wakawaomba wale watu waende pamoja nao: basi wakawaambia kwamba watakwenda; Lakini, wakasema, itawapasa kuipata kwa imani yenu wenyewe. Basi nikaona katika ndoto yangu, kwamba wakaendelea pamoja hata wakafika mahali walipoliona lango.

Basi nikazidi kuona, kwamba kati yao na lango palikuwa na mto; lakini hapakuwa na daraja la kuvuka, na mto ulikuwa na kina kirefu sana. Kwa hiyo, walipouona mto huu wasafiri walishangaa sana; lakini wale watu waliokwenda nao wakasema, Ni lazima muvuke, au hamwezi kulifikia lango.

Ndipo wasafiri wakaanza kuuliza kama hapakuwa na njia nyingine ya kulifikia lango. Wakawajibu, Ndiyo; lakini hapana yeyote, isipokuwa wawili, yaani, Henoko na Eliya, aliyeruhusiwa kuikanyaga njia hiyo tangu kuwekwa msingi wa ulimwengu, wala hataruhusiwa mpaka baragumu ya mwisho itakapolia. Ndipo wasafiri, hasa Mkristo, wakaanza kukata tamaa mioyoni mwao, wakatazama huku na huku, lakini hawakuweza kupata njia yoyote ambayo kwayo wangeweza kuuepuka mto. Kisha wakawauliza wale watu kama maji yalikuwa na kina kimoja yote. Wakasema, La; lakini hawakuweza kuwasaidia katika jambo hilo; kwa maana, wakasema, mtayaona yana kina zaidi au kifupi kadiri mnavyomwamini Mfalme wa mahali hapa.

Ndipo wakajielekeza kwenye maji, na walipoingia, Mkristo akaanza kuzama, na akimlilia rafiki yake mwema Mwenye-Tumaini, akasema, Nazama katika maji makuu; mawimbi yanipita juu ya kichwa changu; mawimbi yake yote yanipita juu yangu. Sela.

Ndipo yule mwingine akasema, Uwe na moyo mkuu, ndugu yangu: naugusa udongo, nao ni mzuri. Ndipo Mkristo akasema, Ah! rafiki yangu, huzuni za mauti zimenizunguka, sitaiona nchi ijaayo maziwa na asali. Na papo hapo giza kuu na hofu kuu ikamshukia Mkristo, hata asiweze kuona mbele yake. Tena hapa alizipoteza sana hisia zake, hata asiweze kukumbuka wala kunena kwa utaratibu juu ya mojawapo ya burudisho zile tamu alizokutana nazo katika njia ya usafiri wake. Lakini maneno yote aliyoyanena bado yalielekea kuonyesha kwamba alikuwa na hofu ya moyo, na woga wa moyoni kwamba atakufa katika mto ule, wala hataruhusiwa kamwe kuingia langoni. Hapa pia, kama wale waliosimama karibu walivyotambua, alikuwa katika mawazo ya taabu ya dhambi alizozitenda, tangu na kabla ya kuanza kuwa msafiri. Ilionekana pia kwamba alisumbuliwa na maono ya mazimwi na pepo wabaya; kwa maana mara kwa mara alidokeza hivyo kwa maneno.

Kwa hiyo Mwenye-Tumaini hapa alikuwa na taabu nyingi kukiweka kichwa cha ndugu yake juu ya maji; naam, wakati mwingine alikuwa akizama kabisa, na kisha, baada ya kitambo, alikuwa akiinuka tena nusu-mfu. Mwenye-Tumaini pia alijitahidi kumfariji, akisema, Ndugu, naliona lango, na watu wamesimama kutupokea; lakini Mkristo alijibu, Ni wewe, ni wewe wanayemsubiri; kwa maana wewe umekuwa na tumaini tangu nilipokujua. Nawe vivyo hivyo, akamwambia Mkristo. Ah, ndugu, (akasema,) hakika kama ningekuwa sawa angeinuka sasa kunisaidia; lakini kwa sababu ya dhambi zangu amenitia mtegoni, naye ameniacha. Ndipo Mwenye-Tumaini akasema, Ndugu yangu, umelisahau kabisa andiko lisemalo juu ya waovu, “Hawana kifungo katika mauti yao, bali nguvu zao ni imara; hawataabiki kama wanadamu wengine, wala hawapigwi kama wanadamu wengine.” Zaburi 73:4-5. Taabu hizi na dhiki uzipitiazo katika maji haya, si ishara kwamba Mungu amekuacha; bali zimetumwa kukujaribu, kama utakumbuka yale uliyoyapokea zamani ya wema wake, na kumtegemea katika dhiki zako.

Ndipo nikaona katika ndoto yangu, kwamba Mkristo alikuwa katika tafakari kwa kitambo. Naye Mwenye-Tumaini akaongeza maneno haya, Uwe na moyo mkuu, Yesu Kristo anakuponya. Na papo hapo Mkristo akapaza sauti kubwa, akisema, Oh, namwona tena; naye ananiambia, “Upitapo katika maji, nitakuwa pamoja nawe; na katika mito, haitakugharikisha.” Isaya 43:2. Ndipo wote wawili wakapata moyo, na adui baada ya hapo akawa kimya kama jiwe, hata walipokwisha kuvuka. Kwa hiyo Mkristo mara akapata udongo wa kusimama juu yake, na hivyo ikafuata kwamba sehemu ya mto iliyobaki ilikuwa na kina kifupi tu. Hivyo, kwa msaada wa Mungu, wakafanikiwa kuvuka salama.

Basi, ng’ambo ya pili ya mto, kwenye ukingo wake, wakawaona tena wale watu wawili wenye kung’aa, waliokuwa wakiwangoja hapo. Kwa hiyo, walipokwisha kutoka mtoni, wakawasalimu, wakisema, Sisi ni roho watumikao, tuliotumwa kuwatumikia wale watakaourithi wokovu. Hivyo wakaenda pamoja kuelekea langoni.

Basi yakupasa kutambua, kwamba mji ulisimama juu ya kilima kikuu; lakini wasafiri walipanda kilima kile kwa urahisi, kwa sababu walikuwa na watu hawa wawili wa kuwaongoza juu kwa mikono: tena walikuwa wamevua mavazi yao ya kufa na kuyaacha mtoni; kwa maana ijapokuwa waliingia nayo, walitoka bila hayo. Kwa hiyo walipanda hapa kwa wepesi na mwendo mkubwa, ingawa msingi ambao mji ulijengwa juu yake ulikuwa juu kuliko mawingu; kwa hiyo walipanda kupitia anga, wakizungumza kwa utamu walipokwenda, wakifarijika kwa sababu walikwisha kuvuka mto salama, na kuwa na wenzao watukufu hivyo wa kuwahudumia.

Mazungumzo waliyoyapata na Wenye Kung’aa yalikuwa juu ya utukufu wa mahali pale; nao wakawaambia kwamba uzuri na utukufu wake haukuweza kunenwa. Huko, wakasema, kuna “Mlima Sayuni, Yerusalemu wa mbinguni, jamii ya malaika wasiohesabika, na roho za watu wenye haki waliokamilishwa.” Waebrania 12:22-24. Sasa mnakwenda, wakasema, kwenye paradiso ya Mungu, ambamo mtaona mti wa uzima, na kula matunda yake yasiyonyauka kamwe: na mtakapofika huko mtapewa mavazi meupe, na mwendo wenu na mazungumzo yenu yatakuwa kila siku pamoja na Mfalme, naam siku zote za milele. Ufunuo 2:7; 3:4-5; 22:5. Huko hamtaona tena mambo kama yale mliyoyaona mlipokuwa katika ulimwengu wa chini duniani; yaani, huzuni, ugonjwa, dhiki, na mauti; “Kwa maana mambo ya kwanza yamekwisha kupita.” Ufunuo 21:4. Sasa mnakwenda kwa Ibrahimu, kwa Isaka, na Yakobo, na kwa manabii, watu ambao Mungu amewaondoa mbali na uovu ujao, na ambao sasa “wamepumzika vitandani mwao, kila mmoja aenendaye katika unyofu wake.” Ndipo wale watu wakauliza, Yatupasa kufanya nini katika mahali patakatifu? Wakajibiwa, Huko mtapokea faraja ya taabu yenu yote, na kupata furaha kwa huzuni yenu yote; mtavuna mliyoyapanda, naam, tunda la sala zenu zote, na machozi, na mateso kwa ajili ya Mfalme njiani. Wagalatia 6:7-8. Mahali pale mtavaa taji za dhahabu, na kufurahia kumwona daima na kumtazama yeye Mtakatifu; kwa maana “huko mtamwona kama alivyo.” 1 Yohana 3:2. Huko pia mtamtumikia daima kwa sifa, kwa kushangilia na kushukuru, yeye ambaye mliutamani kumtumikia ulimwenguni, ijapokuwa kwa taabu nyingi, kwa sababu ya udhaifu wa mwili wenu. Huko macho yenu yatafurahishwa kwa kuona, na masikio yenu kwa kusikia sauti nzuri ya yeye Mwenye Nguvu. Huko mtafurahia tena rafiki zenu waliokwenda huko mbele yenu; na huko mtampokea kwa furaha hata kila mmoja atakayewafuata katika mahali patakatifu baada yenu. Huko pia mtavikwa utukufu na fahari, na kuwekwa katika hali ya kutoka kupanda pamoja na Mfalme wa Utukufu. Atakapokuja kwa sauti ya baragumu katika mawingu, kama juu ya mbawa za upepo, mtakuja pamoja naye; na atakapoketi katika kiti cha hukumu, mtaketi kando yake; naam, na atakapotoa hukumu juu ya watenda maovu wote, wawe malaika au wanadamu, ninyi pia mtakuwa na sauti katika hukumu hiyo, kwa sababu walikuwa adui zake na adui zenu. Tena, atakaporudi mjini, ninyi pia mtakwenda pamoja kwa sauti ya baragumu, na kuwa pamoja naye milele. 1 Wathesalonike 4:14-17; Yuda 14-15; Danieli 7:9-10; 1 Wakorintho 6:2-3.

Basi, walipokuwa wakiukaribia lango hivyo, tazama jeshi la mbinguni likatoka kuwalaki: nao waliambiwa na wale wawili wengine wenye kung’aa, Hawa ndio watu waliompenda Bwana wetu walipokuwa ulimwenguni, na walioacha vyote kwa ajili ya jina lake takatifu; naye ametutuma kuwaleta, nasi tumewaleta hata hapa katika safari yao waliyoitamani, ili waingie na kumtazama Mkombozi wao uso kwa uso kwa furaha. Ndipo jeshi la mbinguni likapaza sauti kuu, likisema, “Heri walioalikwa karamu ya arusi ya Mwana-Kondoo.” Ufunuo 19:9. Wakati huu pia wakatoka kuwalaki baadhi ya wapiga-baragumu wa Mfalme, waliovaa mavazi meupe na yenye kung’aa, ambao, kwa sauti tamu na kubwa, wakazifanya hata mbingu kuvuma kwa sauti yao. Wapiga-baragumu hawa wakamsalimu Mkristo na mwenzake kwa maelfu kumi ya karibu-yakukaribishwa kutoka ulimwenguni; na hayo wakayafanya kwa kushangilia na sauti ya baragumu.

Hii ilipokwisha, wakawazunguka pande zote; wengine wakatangulia mbele, wengine nyuma, na wengine mkono wa kuume, na wengine mkono wa kushoto, (kana kwamba kuwalinda katika sehemu za juu,) wakipiga daima walipokwenda, kwa sauti tamu, kwa noti za juu; hata kule kuona kwenyewe kulikuwa kwao walioweza kuona kama vile mbingu yenyewe imeshuka kuwalaki. Hivyo, basi, wakaenda pamoja; na, walipokwenda, mara kwa mara wapiga-baragumu hawa, kwa sauti ya furaha, wakichanganya muziki wao na sura na ishara, wakawaonyesha daima Mkristo na ndugu yake jinsi walivyokaribishwa katika kundi lao, na kwa furaha gani walikuja kuwalaki. Na sasa watu hawa wawili walikuwa, kana kwamba, mbinguni, kabla hawajafika humo, wakiwa wamemezwa kwa kuona malaika, na kwa kusikia noti zao tamu. Hapa pia walikuwa na mji wenyewe mbele ya macho yao; nao wakadhani wamesikia kengele zote za humo zikilia, ili kuwakaribisha humo. Lakini, zaidi ya yote, mawazo ya moto na ya furaha waliyokuwa nayo juu ya makao yao wenyewe humo pamoja na wenzao kama hao, na hayo milele na milele; oh, kwa ulimi gani au kalamu gani furaha yao ya utukufu yaweza kunenwa! Hivyo wakafika langoni.

Basi walipofika langoni, palikuwa pameandikwa juu yake, kwa herufi za dhahabu,

“heri wale wazitendao amri zake, wapate kuwa na haki kuufikia mti wa uzima, na kuingia mjini kwa kupitia malango.”

Ndipo nikaona katika ndoto yangu, kwamba wale watu wenye kung’aa wakawaambia wapige hodi langoni: nao walipofanya hivyo, baadhi kutoka juu wakachungulia juu ya lango, yaani, Henoko, Musa, na Eliya, na kadhalika, ambao waliambiwa, Wasafiri hawa wametoka Mji wa Uharibifu, kwa upendo waliokuwa nao kwa Mfalme wa mahali hapa; ndipo wasafiri wakawakabidhi kila mtu cheti chake, walichokuwa wamekipokea mwanzoni: kwa hiyo vile vikachukuliwa ndani kwa Mfalme, ambaye, alipokwisha kuvisoma, akasema, Wako wapi watu hao? Akajibiwa, Wamesimama nje ya lango. Ndipo Mfalme akaamuru kulifungua lango, “Ili taifa lenye haki (akasema) lishikalo kweli lipate kuingia.”

Isaya 26:2.

Basi nikaona katika ndoto yangu, kwamba watu hawa wawili wakaingia langoni; na tazama, walipoingia, wakageuzwa sura; na wakavikwa mavazi yaliyong’aa kama dhahabu. Kulikuwa pia na wale waliowalaki wenye vinubi na taji, na kuwapa; vinubi kwa kumsifu, na taji kwa ishara ya heshima. Ndipo nikasikia katika ndoto yangu, kwamba kengele zote za mjini zikalia tena kwa furaha, na kwamba waliambiwa,

“ingia katika furaha ya bwana wako.”

Nikawasikia pia watu wenyewe, kwamba waliimba kwa sauti kuu, wakisema,

“baraka, na heshima, na utukufu, na uweza, na viwe kwake yeye aketiye juu ya kiti cha enzi, na kwa Mwana-Kondoo, milele na milele.”

Basi, sawasawa malango yalipofunguliwa ili kuwaingiza watu, nikachungulia ndani nyuma yao, na tazama mji uling’aa kama jua; barabara nazo zilikuwa zimefunikwa kwa dhahabu; na humo walitembea watu wengi, wenye taji vichwani mwao, matawi ya mitende mikononi mwao, na vinubi vya dhahabu, kwa kuimba sifa.

Kulikuwa pia na baadhi yao wenye mbawa, nao wakaitikiana bila kukoma, wakisema, Mtakatifu, mtakatifu, mtakatifu ni Bwana. Na baada ya hayo wakafunga malango; ambayo, nilipoyaona, nilijitamani kuwa miongoni mwao.

Basi, nilipokuwa nikitazama mambo haya yote, nikageuza kichwa changu kuangalia nyuma, nikamwona Ujinga akifika kwenye ukingo wa mto; lakini mara akavuka, na hayo bila hata nusu ya taabu ambayo wale watu wawili wengine walikutana nayo. Kwa maana ilitokea kwamba wakati ule alikuwepo mahali pale mtu mmoja aitwaye Tumaini-Bure, mwendesha-mashua, aliyemsaidia kuvuka kwa mashua yake; hivyo yeye, kama nilivyowaona wale wengine, akapanda kilima, kuja langoni; ila alikuja peke yake, wala hapana mtu aliyemlaki kwa kitia-moyo hata kidogo. Alipofika langoni, alitazama juu maandishi yaliyokuwa juu, kisha akaanza kupiga hodi, akidhani kwamba ataruhusiwa kuingia kwa haraka; lakini aliulizwa na wale watu waliochungulia juu ya lango, Watoka wapi? na wataka nini? Akajibu, Nimekula na kunywa mbele za Mfalme, naye amefundisha katika njia zetu. Ndipo wakamtaka cheti chake, ili wapate kuingia na kumwonyesha Mfalme: basi akapapasa-papasa kifuani mwake apate kimoja, asikione. Ndipo wakasema, Huna? lakini yule mtu hakujibu neno hata moja. Basi wakamwambia Mfalme, lakini hakukubali kushuka kumwona, bali akawaamuru wale wawili wenye kung’aa, waliowaongoza Mkristo na Mwenye-Tumaini mpaka mjini, watoke nje na kumkamata Ujinga, na kumfunga mikono na miguu, na kumwondoa. Ndipo wakamchukua, na kumpitisha katika anga hata kwenye mlango niliouona ubavuni mwa kilima, na kumtia humo. Ndipo nikaona kwamba kulikuwa na njia ya kwenda jehanamu, hata kutoka lango la mbinguni, kama vile kutoka Mji wa Uharibifu. Basi nikaamka, na tazama ilikuwa ni ndoto.