Hatua ya Nne ya Upendo

HERI ni yeye awezaye kupanda hadi hatua ya nne ya upendo, na kujipenda mwenyewe kwa ajili ya Mungu tu. “Haki yako, Ee Bwana, ni kama milima mirefu.” Ndivyo ilivyo kwa hatua hii ya nne ya upendo, “mlima mkubwa ambao Mungu amependezwa kukaa ndani yake.” “Ni nani atakayepanda mlima wa Bwana?” “Ni nani atakayenipa mbawa kama za njiwa, nami niruke huko nikapumzike?” “Mahali pake pa amani, na makao yake katika Sayuni.” “Ole wangu kwamba kukaa kwangu ugenini kumeongezwa.” Ni lini mwili huu na damu hii, mavumbi haya na matope haya niliyoumbwa kwayo, vitaweza kupanda huko? Ni lini nafsi yangu hii, iliyovutwa na upendo wa Mungu, itajiona kama vigae vilivyovunjika, ikamtamani Mungu, na kujipoteza ndani yake, kwa maana “aliyeungwa na Bwana ni roho moja”? Ni lini atalia: “Mwili wangu na moyo wangu vimezimia; Wewe ndiwe Mungu wa moyo wangu, na Mungu aliye fungu langu milele”? Ni mtakatifu na mwenye heri yeye ambaye, japo mara moja tu, kwa muda mfupi mmoja tu, amehisi jambo kama hili katika maisha yake ya kufa; kwa maana hii si furaha ya kibinadamu, ni uzima wa milele kujipoteza namna hii, kana kwamba mtu hana nafsi, kana kwamba hayupo. Kama mtu maskini wa kufa akifikia hali hii, kwa muda mmoja na kana kwamba bila kujua, wakati huu wa uovu waonekana kwa kinyongo kuuchelewesha na kuutia uchungu furaha yake. Mwili huu wa mauti wamvuta chini, mahangaiko na wasiwasi wa maisha vyamrudisha nyuma, uharibifu wa mwili wakataa kumtegemeza, na wajibu wake kwa jirani yake wamwita kwa sauti kuu ashuke, na kulia: “Bwana, nateswa kwa jeuri, unijibie Wewe;” au hivi: “Ole wangu mimi maskini, ni nani atakayeniokoa na mwili huu wa mauti?”

Twasoma katika Maandiko Matakatifu kwamba Mungu amevifanya vitu vyote kwa ajili yake mwenyewe. Kwa hiyo viumbe vyake vinapaswa kujifananisha, japo kwa kiasi fulani, na nia ya Muumba wao. Yatupasa kujitoa wenyewe kwake kabisa, tukitafuta mapenzi yake mema tu, si yetu wenyewe. Tutapata furaha, si sana katika kutafuta faida yetu wenyewe, bali katika kutimizwa kwa mapenzi yake ndani yetu, kama tuombavyo kila siku: “Mapenzi yako yatimizwe hapa duniani kama huko mbinguni.” Ee upendo safi na mtakatifu! Ee shauku tamu na yenye baraka kuliko zote! Ee kujisalimisha kwa ukamilifu kwa nafsi isiyojifikiria yenyewe; kamili kabisa kwa kuwa hakuna wazo la nafsi; tamu na laini kuliko zote kwa kuwa hisia yote ya nafsi ni ya kimungu!

Kufikia hali hii, ni nafsi kufanywa kuwa ya kimungu; kama tone dogo la maji lionekanavyo kupotea likichanganywa na divai, likachukua ladha yake na rangi yake; na kama, litiwapo katika tanuru, pau la chuma laonekana kupoteza asili yake na kuchukua ile ya moto; au kama hewa iliyojaa miale ya jua ionekanavyo kuwa nuru yenyewe kuliko kuangazwa. Ndivyo ilivyo kwa maisha ya asili ya Watakatifu; waonekana kuyeyuka na kupita ndani ya mapenzi ya Mungu. Kwa maana kama kitu chochote cha kibinadamu tu kingebaki ndani ya mtu, basi Mungu angekuwaje yote katika yote? Si kwamba asili ya kibinadamu itaangamizwa, bali kwamba itapata uzuri mwingine, nguvu na utukufu wa juu zaidi. Ni lini hilo litakuwa? Ni nani atakayepewa kuliona na kulijua? Ni lini nitakuja na kuonekana mbele za uso wa Mungu? Ee Mungu, Bwana wangu, moyo wangu umekuambia: “Uso wangu umekutafuta; uso wako, Ee Bwana, nitautafuta.” Je, itatolewa kwa mtu kama mimi kuliona hekalu lako takatifu?

Katika maisha haya, moyo unalazimika kuufikiria kidogo mwili, akili kuangalia kwamba afya yake na nguvu zake zinatunzwa bila kuharibika; nami nadhani kwamba haiwezekani, maadamu nguvu zetu zimegawanyika hivi, kupumzika kabisa ndani ya Mungu na katika kumtafakari, haiwezekani kuitii kwa ukamilifu ile amri, “Umpende Bwana Mungu wako kwa moyo wako wote, na kwa roho yako yote, na kwa nguvu zako zote.” Hatuwezi kutumaini kuimiliki hatua ya nne ya upendo, au afadhali kumilikiwa nayo, hata tutakapokuwa tumevaa mwili wa kiroho na usiokufa, safi na tulivu, wenye kutii na kunyenyekea katika yote kwa roho, jambo lisiloweza kuwa tendo letu, bali ni kazi ya nguvu ya Mungu tu kwa ajili ya wale wampendezao. Nafsi yetu itaufikia kwa urahisi upendo huu kamili wakati mzigo wala majaribu ya mwili huu havitakapoikandamiza; ndipo itakaporuka bila kizuizi kwenye furaha yake katika Bwana. Lakini je, tuwe na shaka kwamba nafsi za mashahidi watakatifu kabla ya kuiacha miili yao yenye ushindi zilionja, japo kwa kiasi kidogo, furaha hii? Hili twalijua kwa hakika, kwamba upendo mkuu ulizijaza na kuzivutia nafsi zao, kuwapa nguvu za kuyatoa maisha yao na kuvumilia mateso waliyoyapata. Hata hivyo furaha ya ushindi wao lazima ilipunguzwa kwa jinsi hiyo.