Kutoka kuzaliwa kwake hadi wakati alipoanza kusomea Huduma—ikiwa na simulizi yake mwenyewe ya wongofu wake, uhusiano wake na Yale-College, na sababu za kufukuzwa kwake

David Brainerd alizaliwa Aprili 20, 1718, huko Haddam, Connecticut. Baba yake alikuwa Hezekiah Brainerd, Esq., na mama yake, Dorothy Hobart, binti wa Mch. Jeremiah Hobart.

Alikuwa mwana wa tatu wa wazazi wake, waliokuwa na wana watano na mabinti wanne. Mwana mkubwa alikuwa raia mwenye heshima wa Haddam; wa pili alikuwa Mch. Nehemiah Brainerd, mhudumu anayestahili huko Eastbury, katika Connecticut; wa nne, Bw. John Brainerd, aliyemrithi ndugu yake David kuwa mmisionari kwa Wahindi, na mchungaji wa kanisa lilelile la Wahindi Wakristo huko New-Jersey; na wa tano alikuwa Israel, aliyekuwa hivi karibuni mwanafunzi huko Yale-College, aliyefariki muda mfupi baada ya ndugu yake David. Mama yao, baada ya kuishi kama miaka mitano akiwa mjane, alifariki wakati mhusika wa kumbukumbu hii alipokuwa na umri wa kama miaka kumi na minne; hivyo katika ujana wake aliachwa bila baba na bila mama. Yafuatayo ni maelezo ambayo yeye mwenyewe ameyatoa kuhusu miaka ishirini na mitatu ya kwanza ya maisha yake.

“Tangu ujana wangu nilikuwa mtu wa kiasi kidogo, na mwenye mwelekeo wa huzuni; lakini sikumbuki jambo lolote la kutambua dhambi, linalostahili kutajwa, hadi nilipokuwa, naamini, na umri wa kama miaka saba au minane. Ndipo nilipoanza kuisumbukia nafsi yangu, na kuogopeshwa na mawazo ya kifo; nikasukumwa kuzitekeleza wajibu za dini: lakini ilionekana kuwa shughuli ya huzuni iliyoharibu shauku yangu ya michezo. Na ingawa, ole! wasiwasi huu wa kidini ulikuwa wa muda mfupi tu, nyakati fulani nilihudhuria maombi ya faraghani; na hivyo niliishi “bila Mungu katika ulimwengu,” na bila wasiwasi mkubwa, kama nikumbukavyo, hadi nilipokuwa na umri wa zaidi ya miaka kumi na mitatu. Katika majira ya baridi ya mwaka 1732 niliamshwa kutoka katika salama hii ya kimwili kwa njia ambazo sijui vyema mwanzoni; lakini nilichochewa sana na kuenea kwa ugonjwa hatari huko Haddam. Nilikuwa wa mara kwa mara, wa kudumu, na kwa kadiri fulani mwenye bidii katika maombi; na nilifurahia kusoma, hasa Token for Children ya Bw. Janeway. Nyakati fulani nilihisi moyo wangu ukiyeyuka sana katika wajibu za dini, nilifurahia sana kuzitekeleza, na nyakati nyingine nilitumaini kwamba nimeongoka, au angalau niko katika njia njema na yenye matumaini kuelekea mbinguni na furaha; bila kujua wongofu ni nini. Roho wa Mungu wakati huu aliendelea mbali nami. Nilikuwa nimekufa kwa namna ya ajabu kwa ulimwengu; mawazo yangu yalikuwa karibu yote yakishughulikia mambo ya nafsi yangu; nami naweza kwa kweli kusema, “Karibu nilishawishika kuwa Mkristo.” Pia nilihuzunika na kuwa na simanzi kupita kiasi kwa kifo cha mama yangu, Machi, 1732. Lakini baadaye wasiwasi wangu wa kidini ulianza kupungua, na taratibu nilirudi tena katika kiwango kikubwa cha salama, ingawa bado nilihudhuria maombi ya faraghani.

“Karibu tarehe 15 ya Aprili, 1733, nilihama kutoka nyumbani kwa baba yangu kwenda East-Haddam, ambako nilikaa miaka minne; lakini bado “bila Mungu katika ulimwengu,” ingawa, kwa sehemu kubwa, nilifuata mzunguko wa wajibu za faraghani. Sikuwa nimeshikamana sana na makundi na burudani za vijana; lakini hili najua, kwamba nilipoingia katika makundi hayo sikurudi kamwe na dhamiri njema kama nilivyokuwa nilipokwenda. Siku zote iliongeza hatia mpya, ilinifanya niogope kuja kwenye kiti cha enzi cha neema, na iliharibu zile hali njema ambazo kwazo nilikuwa nikijifurahisha nyakati fulani. Lakini, ole! hali zangu zote njema hazikuwa ila haki ya kujitengenezea, isiyojengwa juu ya shauku ya utukufu wa Mungu.

“Karibu na mwisho wa Aprili, 1737, nikiwa nimetimiza umri wa miaka kumi na tisa, nilihamia Durham, kufanya kazi shambani mwangu, nikaendelea kwa kama mwaka mmoja; mara kwa mara nikiitamani sana elimu pana. Nilipokuwa na umri wa kama miaka ishirini nilijitia katika masomo; na sasa nilijishughulisha zaidi kuliko wakati wowote katika wajibu za dini. Nilikuwa mkali sana, na mwenye kuchunga mawazo, maneno, na matendo yangu; nikahitimisha kwamba ni lazima niwe mtu wa kiasi kweli, kwa sababu nilikusudia kujitoa kwa huduma; na nilidhani kwamba nilijitoa kwa Bwana.

“Wakati fulani mwezi wa Aprili, 1738, nilikwenda kuishi na Mch. Bw. Fiske, wa Haddam, nikaendelea kukaa naye maisha yake yote. Nakumbuka aliponishauri niyaache kabisa makundi ya vijana, na kujiunga na watu wazee wenye uzito; shauri ambalo nililifuata. Namna yangu ya kuishi sasa ilikuwa ya utaratibu kabisa, na iliyojaa dini, kama ilivyokuwa; kwa maana nilisoma Biblia yangu zaidi ya mara mbili nzima katika muda usiofika mwaka mmoja, nilitumia muda mwingi kila siku katika maombi na wajibu nyingine za faraghani, niliyatilia maanani sana neno lililohubiriwa, na nilijitahidi kwa kadiri ya uwezo wangu kulishika. Nilikuwa na wasiwasi mwingi juu ya dini kiasi kwamba nilikubaliana na baadhi ya vijana kukutana kwa faragha jioni za Sabato kwa ajili ya mazoezi ya kidini, nami nilijiona kuwa mkweli katika wajibu hizi; na baada ya mkutano wetu kumalizika nilikuwa nikijirudia hotuba za siku hiyo peke yangu; nikikumbuka kile nilichoweza, ingawa nyakati fulani hadi usiku sana. Nyakati fulani asubuhi za Jumatatu nilikuwa nikizikumbuka mahubiri yaleyale; nilipata furaha nyakati nyingine katika mazoezi ya kidini, na nilikuwa na mawazo mengi ya kujiunga na kanisa. Kwa kifupi, nilikuwa na nje nzuri sana, na nikategemea kabisa wajibu zangu, ingawa sikuwa na ufahamu wa hilo.

“Baada ya kifo cha Bw. Fiske niliendelea na masomo yangu pamoja na ndugu yangu; nilikuwa bado wa kudumu sana katika wajibu za kidini, mara nyingi nikistaajabia wepesi wa waungamaji, na kuomboleza uzembe wao katika dini.—Hivyo niliendelea kwa umbali mkubwa juu ya msingi wa haki ya kujitengenezea; nami ningelipotea kabisa na kuangamia kama rehema tupu ya Mungu isingelizuia.

“Wakati fulani mwanzoni mwa majira ya baridi, 1738, ilimpendeza Mungu, asubuhi moja ya Sabato, nilipokuwa nikitoka nje kwa ajili ya wajibu za faraghani, kunipa ghafula hisia kama hiyo ya hatari yangu, na ghadhabu ya Mungu, hata nikasimama nimeshangaa, na hali zangu njema za awali zikatoweka papo hapo. Kutokana na mtazamo niliokuwa nao juu ya dhambi na uovu wangu, niliteseka sana siku ile yote, nikihofu kwamba kisasi cha Mungu kingenifikia karibuni. Nilihuzunika sana; nilikaa peke yangu sana; na nyakati fulani niliwaonea wivu ndege na wanyama furaha yao, kwa sababu hawakuwa wazi kwa taabu ya milele, kama nilivyoona wazi kwamba mimi nilikuwa. Hivyo niliishi siku baada ya siku, nikiwa mara kwa mara katika dhiki kuu: nyakati fulani zilionekana milima mbele yangu kuzuia matumaini yangu ya rehema; na kazi ya wongofu ilionekana kubwa sana, hata nikafikiri sitakuwa kamwe mhusika wake. Hata hivyo, nilikuwa nikiomba na kumlilia Mungu, na kutekeleza wajibu nyingine kwa bidii kubwa; na hivyo nikatumaini kwa njia fulani kuifanya hali kuwa bora.

“Mara mia kwa mia nilikataa madai yote ya thamani yoyote katika wajibu zangu, kama nilivyofikiri, hata nilipokuwa nikizitekeleza; na mara nyingi nilimkiri Mungu kwamba sikustahili chochote kwa ajili ya bora kabisa kati yazo, ila hukumu ya milele; lakini bado nilikuwa na tumaini la siri la kujipendekeza kwa Mungu kwa wajibu zangu za kidini. Nilipoomba kwa upendo, na moyo wangu ukaonekana kwa kiasi fulani kuyeyuka, nilitumaini kwamba Mungu angesukumwa kwa hilo kunihurumia. Kulikuwa, basi, na dalili fulani ya wema katika maombi yangu, nami nilionekana kuiombolezea dhambi. Ningeweza kwa kiasi fulani kuithubutu rehema ya Mungu katika Kristo, kama nilivyofikiri; ingawa wazo lililotawala, msingi wa tumaini langu, lilikuwa dhana fulani ya wema katika kuyeyuka kwa moyo wangu, joto la hisia zangu, na upana wangu wa ajabu katika maombi. Ingawa nyakati fulani lango lilionekana jembamba sana hata karibu haiwezekani kuingia; hata hivyo, nyakati nyingine nilijidanganya kwamba halikuwa gumu hivyo sana, na nikatumaini nitaufikia mradi karibuni kwa bidii na uangalifu. Nyakati fulani baada ya upana katika wajibu na hisia kubwa, nilitumaini nimepiga hatua njema kuelekea mbinguni, na nikadhani kwamba Mungu aliguswa kama mimi nilivyoguswa, na angeyasikia vilio hivyo vya kweli, kama nilivyoviita. Na hivyo nyakati fulani, nilipojitenga kwa maombi ya faraghani nikiwa katika dhiki kuu, nilirudi nikiwa na faraja; na hivyo nikajiponya mwenyewe kwa wajibu zangu.

“Mwezi wa Februari, 1739, nilitenga siku kwa ajili ya kufunga na kuomba faraghani, nikaitumia siku hiyo katika vilio karibu visivyokoma kwa Mungu kwa ajili ya rehema, kwamba angeyafumbua macho yangu nione uovu wa dhambi, na njia ya uzima kwa Yesu Kristo. Ilimpendeza Mungu siku ile kufanya ufunuo mkubwa wa moyo wangu kwangu. Bado niliutumainia wajibu wote niliozitekeleza, ingawa hakukuwa na aina yoyote ya wema ndani yazo; kwa kuwa hazikuwa na heshima yoyote kwa utukufu wa Mungu, wala kanuni yoyote kama hiyo katika moyo wangu. Lakini ilimpendeza Mungu kuyafanya juhudi zangu, siku hiyo, kuwa njia ya kunionyesha kwa kiasi fulani kutokuwa na msaada kwangu.

“Nyakati fulani nilitiwa moyo sana, na kudhani kwamba Mungu alinipenda na kupendezwa nami, na nikafikiri nitapatanishwa kikamili na Mungu karibuni. Lakini yote yalijengwa juu ya dhana tupu, iliyotokana na upana katika wajibu, au joto la hisia, au maazimio fulani mema, au mfano wa hayo. Na nyakati fulani, dhiki kuu ilipoanza kuinuka kwa kuona uovu wangu na kutoweza kwangu kujiokoa kutoka kwa Mungu mwenye enzi kuu, nilikuwa nikiuahirisha ufunuo huo, kama jambo nisiloweza kulistahimili. Mara moja, nakumbuka, uchungu wa kutisha wa dhiki ulinikamata; na wazo la kujikataa mwenyewe, na kusimama uchi mbele za Mungu, nikiwa nimevuliwa wema wote, lilikuwa la kutisha sana kwangu hata nikawa tayari kuliambia, kama Feliksi alivyomwambia Paulo, “Nenda zako kwa sasa.” Hivyo, ingawa kila siku nilitamani kupata utambuzi mkubwa zaidi wa dhambi; nikidhani kwamba ni lazima nione zaidi hali yangu ya kutisha ili nipate dawa; hata hivyo, ufunuo wa moyo wangu mchafu, mwovu ulipofanywa kwangu, mtazamo ule ulikuwa wa kutisha sana, na ulinionyesha waziwazi jinsi nilivyokuwa katika hatari ya kuangamizwa, hata sikuweza kuustahimili. Nilijitahidi kila mara kupata sifa zozote nilizodhani wengine walizipata kabla ya kumpokea Kristo, ili kunipendekeza kwa upendeleo wake. Nyakati fulani nilihisi nguvu ya moyo mgumu, na kudhani ni lazima ulainishwe kabla Kristo hajanikubali; na nilipohisi kuyeyuka kokote kwa moyo, nilitumaini sasa kazi imekaribia kwisha. Kwa hiyo, dhiki yangu ilipobaki, nilikuwa nikinungunika juu ya jinsi Mungu alivyonitendea; na kufikiri, wengine walipohisi mioyo yao ikilainishwa, Mungu aliwaonyesha rehema; lakini dhiki yangu ilibaki bado.

“Nyakati fulani nilizembea na kuwa mvivu, bila utambuzi mkubwa wowote wa dhambi, kwa muda mrefu kiasi mfululizo; lakini baada ya kipindi kama hicho utambuzi nyakati fulani ulinikamata kwa nguvu zaidi. Usiku mmoja nakumbuka hasa, nilipokuwa nikitembea peke yangu nje, nilifunuliwa mtazamo kama huo wa dhambi yangu hata nikahofu kwamba ardhi ingepasuka chini ya miguu yangu, na kuwa kaburi langu; na kuituma nafsi yangu upesi hadi kuzimu, kabla sijafika nyumbani. Ingawa nililazimika kwenda kitandani, ili dhiki yangu isigunduliwe na wengine, jambo nililoliogopa sana; hata hivyo sikuthubutu kulala kabisa, kwa maana nilifikiri lingekuwa ajabu kubwa kama ningekuwa nje ya kuzimu asubuhi. Na ingawa dhiki yangu nyakati fulani ilikuwa kubwa hivyo, hata hivyo niliogopa sana kupoteza utambuzi, na kurudi katika hali ya salama ya kimwili, na katika kutohisi kwangu kwa awali ghadhabu inayokaribia; jambo lililonifanya niwe makini sana katika tabia yangu, nisije nikazima misukumo ya Roho Mtakatifu wa Mungu. Nilipochukua wakati wowote mtazamo wa utambuzi wangu, na kudhani kiwango chake kilikuwa kikubwa, nilikuwa nikiutumainia; lakini ujasiri huu, na tumaini la kupiga hatua fulani za kutokeza kuelekea ukombozi karibuni, lingeutuliza moyo wangu, nami mara nikawa mzito na mvivu zaidi. Tena, nilipoona utambuzi wangu ukilegea, na kudhani unakaribia kuniacha, hilo mara moja lilinitisha na kunidhiki. Nyakati fulani nilitarajia kupiga hatua kubwa, na kufika mbali sana kuelekea wongofu, kwa nafasi au njia fulani mahususi niliyokuwa nikiitazamia.

“Vikwazo vingi, dhiki kuu na fadhaa niliyoipata, vilinitia katika hali ya kutisha kabisa ya kushindana na Mwenyezi; kwa ukali na uchungu wa ndani nikilaumu njia zake za kushughulika na wanadamu. Moyo wangu mwovu mara nyingi ulitamani njia nyingine ya wokovu badala ya ile kwa Yesu Kristo. Nikiwa kama bahari yenye msukosuko, mawazo yangu yamechanganyikiwa, nilikuwa nikibuni jinsi ya kuikimbia ghadhabu ya Mungu kwa njia nyingine. Nilikuwa na mipango ya ajabu, iliyojaa ukanamungu, nikibuni kuzipinga makusudi na amri za Mungu kunihusu, au kuepuka ufahamu wake na kujificha kwake. Lakini nilipofikiri tena nilipoona mipango hii ni bure, na haitanifaa, na kwamba sikuweza kubuni chochote kwa faraja yangu mwenyewe, hilo lingeutupa moyo wangu katika hali ya kutisha kabisa, hata kutamani kwamba Mungu asingelikuwako, au kutamani kwamba angekuwako Mungu mwingine ambaye angeweza kumzuia. Mawazo na tamaa hizi zilikuwa mielekeo ya siri ya moyo wangu, mara kwa mara zikitenda kabla sijatambua; lakini, ole! zilikuwa zangu, ingawa niliogopa nilipokuja kuzitafakari. Nilipofikiri, ilinidhiki kufikiri kwamba moyo wangu ulikuwa umejaa uadui dhidi ya Mungu; na ilinifanya nitetemeke, kisasi chake kisije ghafula kikinipata. Zamani nilikuwa nikidhani kwamba moyo wangu haukuwa mbaya kama Maandiko na baadhi ya vitabu vingine vilivyouelezea. Nyakati fulani nilikuwa nikijitahidi sana kuuinua katika hali njema, mwelekeo wa unyenyekevu na utii; na nikatumaini kwamba ndipo kulikuwa na wema fulani ndani yangu. Lakini, ghafula, mawazo ya ukali wa sheria, au enzi kuu ya Mungu, yangeuchochea uovu wa moyo wangu ambao nilikuwa nimeuchunga sana na kutumaini nimeuleta katika hali njema, hata ungevunja mipaka yote, na kupasuka pande zote, kama mafuriko ya maji yanapovunja boma lao.

“Nikitambua ulazima wa unyenyekevu wa kina ili kuungana na Kristo kwa wokovu, nilikuwa nikijiweka kutokeza katika moyo wangu mwenyewe zile tambuzi zinazohitajika katika unyenyekevu kama huo: yaani, utambuzi kwamba Mungu angekuwa mwenye haki, kama angenitupilia mbali milele; kwamba kama Mungu angenionyesha rehema wakati wowote, ingekuwa neema tupu, ingawa ningelikuwa katika dhiki miaka mingi kwanza, na kujishughulisha kamwe sana katika wajibu; na kwamba Mungu hakulazimika hata kidogo kunihurumia zaidi kwa ajili ya wajibu, vilio, na machozi yangu ya zamani. Nilijitahidi kwa kadiri ya uwezo wangu kujileta katika imani thabiti ya mambo haya na kuyakubali kwa moyo; na nikatumaini kwamba sasa nimetolewa nje ya nafsi yangu, nimenyenyekezwa kweli, na kwamba niliinamia enzi kuu ya kimungu. Nilikuwa nikimwambia Mungu katika maombi yangu, kwamba sasa nilikuwa na ile hali ya nafsi aliyoitaka, na ambayo kwayo aliwaonyesha wengine rehema, na hapo kuomba na kusihi rehema kwangu. Lakini nilipokosa faraja, na bado kulemewa na hatia na hofu za ghadhabu, nafsi yangu ilikuwa katika ghasia, na moyo wangu ukainuka dhidi ya Mungu, kama anayenitendea kwa ukali. Lakini ndipo dhamiri yangu iliniruka usoni, ikinikumbusha ungamo langu la hivi karibuni kwa Mungu la haki yake katika hukumu yangu. Hili, likinipa mtazamo wa ubaya wa moyo wangu, lilinitupa tena katika dhiki; nami nikatamani ningeuchunga moyo wangu kwa uangalifu zaidi, ili kuuzuia usije ukainuka dhidi ya jinsi Mungu alivyonitendea. Hata nilitamani ningelikuwa sijaomba rehema kwa ajili ya unyenyekevu wangu; kwa sababu kwa hilo nilikuwa nimepoteza wema wangu wote wa kudhaniwa. Hivyo, mara kadhaa nilijidhania bure kuwa nimenyenyekezwa na kuandaliwa kwa rehema ya wokovu. Nilipokuwa katika hali hii ya dhiki, ya kuchanganyikiwa, na ya msukosuko wa akili, uovu wa moyo wangu ulichochewa hasa kwa mambo yafuatayo.

1. “Ukali wa sheria ya kimungu. Kwa maana niligundua haiwezekani kwangu, baada ya bidii yangu kuu, kuyatimiza madai yake. Mara nyingi nilifanya maazimio mapya, na mara nyingi vilevile nikayavunja. Nililaumu yote kwa uzembe, na kukosa kuwa makini zaidi, na nilikuwa nikijiita mpumbavu kwa uzembe wangu. Lakini nilipogundua, kwa azimio zito zaidi, na bidii kubwa zaidi, na kujitia sana katika kufunga na kuomba, kwamba majaribio yote yanashindwa; ndipo nikagombana na sheria ya Mungu, kama iliyo kali isivyo na sababu. Nilifikiri, kama ingehusu tu matendo na tabia yangu ya nje, ningeweza kuivumilia; lakini niligundua kwamba ilinihukumu kwa mawazo yangu maovu, na dhambi za moyo wangu, ambazo sikuweza kuzizuia kwa vyovyote. Nilikuwa na kinyongo kikubwa cha kukiri kutoweza kwangu kabisa katika jambo hili: lakini baada ya vikwazo vya mara kwa mara, nilifikiri kwamba badala ya kuangamia ningeweza kufanya kidogo zaidi bado; hasa kama hali fulani na fulani zingeandamana na juhudi na jitihada zangu. Nilitumaini kwamba ningejitahidi kwa bidii zaidi kuliko wakati wowote, kama jambo lingefika mwisho wa kikomo, ingawa sikuweza kamwe kupata wakati wa kufanya kwa kadiri ya uwezo wangu kwa namna niliyokusudia. Tumaini hili la hali nzuri zaidi za baadaye, na la kufanya jambo kuu baadaye, lilinizuia nisikate tamaa kabisa juu ya nafsi yangu, na nisijione nimeanguka mikononi mwa Mungu mwenye enzi kuu, na kutegemea si kitu ila neema huru na isiyo na mipaka.

2. “Jambo lingine lililonichochea lilikuwa, kwamba imani peke yake ndiyo sharti la wokovu; kwamba Mungu hangeshuka kwenye masharti ya chini; na kwamba hangeahidi uzima na wokovu kwa maombi na juhudi zangu za kweli na za moyoni. Neno lile, Marko 16:16, “Asiyeamini atahukumiwa,” lilikata tumaini lote hapo. Niligundua kwamba imani ni kipawa cha enzi kuu cha Mungu; kwamba sikuweza kuipata kama vile kutoka kwangu mwenyewe; na sikuweza kumlazimisha Mungu kunipa kwa lolote la matendo yangu, Waefeso 2:1, 8. “Hili,” nilikuwa tayari kusema, “ni neno gumu, ni nani awezaye kulisikia?” Sikuweza kustahimili kwamba yote niliyoyafanya yastahiki kuwa si kitu kabisa; kwa kuwa nilikuwa nimefanya wajibu kwa uangalifu sana, nilikuwa mtu wa dini kwa muda mrefu sana, na nilikuwa, kama nilivyodhani, nimefanya mengi zaidi kuliko wengine wengi waliokwisha pata rehema. Kweli nilikiri uovu wa wajibu zangu; lakini kilichozifanya wakati ule zionekane ovu, kilikuwa mawazo yangu yaliyotangatanga ndani yazo, badala ya kwa sababu nilikuwa najisi kutoka juu hadi chini kama shetani, na kanuni iliyozizaa ni ovu, hata sikuweza kwa vyovyote kufanya jambo lolote lililo jema. Kwa hiyo nilikiita kile nilichokifanya kwa jina la juhudi za unyofu na uaminifu; na sikuweza kustahimili, kwamba Mungu hakuweka ahadi zozote za wokovu kwazo.

3. “Sikuweza kugundua imani ni nini; au ilikuwa nini kuamini na kuja kwa Kristo. Nilisoma miito ya Kristo kwa wale waliochoka na waliolemewa na mizigo; lakini sikuweza kupata njia yoyote ambayo aliwaelekeza waje. Nilifikiri ningekuja kwa furaha, kama ningejua jinsi gani; hata kama njia ya wajibu ingekuwa ngumu kiasi gani. Nilisoma Guide to Christ ya Stoddard, (ambayo naamini ilikuwa, mkononi mwa Mungu, njia ya heri ya wongofu wangu,) na moyo wangu ukainuka dhidi ya mwandishi; kwa maana ingawa aliuambia moyo wangu wenyewe hatua kwa hatua chini ya utambuzi, na alionekana kunifaa sana katika maelekezo yake; hata hivyo hapa alionekana kwangu kushindwa: hakuniambia jambo lolote ningeweza kufanya lingaliniletea kwa Kristo, bali aliniacha kama kwa shimo kubwa kati yangu na Kristo, bila mwelekezo wowote wa jinsi ya kuvuka. Kwa maana sikuwa bado nimefundishwa kwa ufanisi na kwa uzoefu, kwamba haingeweza kuwapo njia yoyote iliyoagizwa, ambayo kwayo mtu wa asili angeweza, kwa nguvu zake mwenyewe, kupata kile kilicho cha juu ya asili, na ambacho hata malaika aliye juu kabisa hawezi kukitoa.

4. “Jambo lingine lilikuwa enzi kuu ya Mungu. Sikuweza kustahimili kwamba iwe kabisa kwa mapenzi ya Mungu, kuniokoa au kunihukumu, kama vile atakavyo. Fungu lile, Warumi 9:11-23, lilikuwa usumbufu wa daima kwangu, hasa mstari wa 21. Kulisoma au kulitafakari, siku zote kuliharibu hali zangu njema za kudhaniwa; kwa maana nilipofikiri karibu nimenyenyekezwa, na karibu nimejisalimisha, fungu hili lingeufanya uadui wangu dhidi ya Mungu udhihirike. Nilipokuja kutafakari uadui wa ndani na kufuru vilivyoinuka kwa nafasi hii, nilimwogopa Mungu zaidi, na kuendeshwa mbali zaidi na tumaini lolote la kupatanishwa naye. Lilinipa mtazamo wa kutisha wa nafsi yangu; niliogopa zaidi kuliko wakati wowote kujiona mikononi mwa Mungu, na lilinifanya nipinge zaidi kuliko wakati wowote kuinamia enzi yake kuu; kwa maana nilifikiri Yeye alikusudia uangamivu wangu.

“Wakati huu wote Roho wa Mungu alikuwa akitenda kazi ndani yangu kwa nguvu; nami nilikuwa nikisukumwa ndani kuachana na kujiamini kwote, tumaini lote la kujisaidia mwenyewe kwa njia yoyote ile. Utambuzi wa hali yangu ya kupotea nyakati fulani ulikuwa wazi na dhahiri hivyo mbele ya macho yangu hata ilikuwa kama umetangazwa kwangu kwa maneno haya haya, “Imekwisha, imekwisha, haiwezekani milele kujikomboa mwenyewe.” Kwa muda wa kama siku tatu au nne nafsi yangu ilidhiki hivyo sana. Nyakati fulani, kwa dakika chache, nilijionea nimepotea na kuangamia; lakini ndipo ningerudi nyuma mara moja kutoka mtazamo huo, kwa sababu sikuthubutu kujitia mwenyewe mikononi mwa Mungu, kama nisiye na msaada kabisa, na nikiwa chini ya mapenzi yake ya enzi kuu. Sikuthubutu kuiona kweli ile muhimu kunihusu, kwamba nilikuwa “nimekufa katika makosa na dhambi.” Lakini nilipokuwa, kama, nimezisukuma mbali picha hizi za nafsi yangu wakati wowote, nilidhiki kupata tena ufunuo uleule wa nafsi yangu; kwa maana niliogopa sana kuachwa na Mungu katika ukatili wa mwisho. Nilipofikiri kuiahirisha hadi “majira yaliyo na wasaa zaidi,” utambuzi ulikuwa karibu na wenye nguvu hivyo, kwamba wakati uliopo ndio bora zaidi, na pengine ndio wakati pekee, hata sikuthubutu kuuahirisha.

“Ilikuwa mtazamo wa kweli kunihusu, kweli kuhusu hali yangu, kama kiumbe kilichoanguka na kutengwa na Mungu, na ambaye kwa hiyo hakuweza kuweka madai yoyote kwa Mungu kwa ajili ya rehema, bali alikuwa chini ya mapenzi yake kamili, ambayo nafsi yangu iliikimbia, na ambayo nilitetemeka kuifikiria. Hivyo, yeye atendaye maovu, kama wanadamu wote wasiozaliwa mara ya pili wafanyavyo daima, huichukia nuru ya kweli, wala hapendi kuja kwayo, kwa sababu itayakemea matendo yake, na kumwonyesha adhabu yake ya haki. Yohana 3:20. Muda fulani kabla, nilikuwa nimejitahidi sana, kama nilivyodhani, kuinamia enzi kuu ya Mungu; lakini nilikosea jambo lenyewe, wala sikuwahi kudhani hata mara moja, kwamba kuiona na kufanywa kwa uzoefu kuitambua kweli hii, ambayo nafsi yangu sasa iliiogopa na kuitetemekea sana, ndiyo hali ya nafsi ambayo nilikuwa nimeitamani kwa bidii sana. Sikuzote nilikuwa nimetumaini kwamba nitakapofikia ule unyenyekevu niliodhani ni lazima uitangulie imani, ndipo isingekuwa haki kwa Mungu kunitupilia mbali; lakini sasa niliona kwamba kilikuwa mbali na wema wowote ndani yangu, kujikiri mwenyewe kuwa nimekufa kiroho na kupungukiwa na wema wote, hata kinyume chake, kinywa changu kingezibwa milele kwa hilo; na ilionekana ya kutisha kwangu, kujiona mwenyewe, na uhusiano niliokuwa nao na Mungu—mimi mwenye dhambi na mhalifu, na yeye Hakimu mkuu na Mwenye enzi—kama vile ingekuwa kwa kiumbe maskini kinachotetemeka kujitupa kutoka juu ya jabali fulani refu. Kwa hiyo nikaliahirisha kwa dakika moja au mbili, na kujaribu kupata hali nzuri zaidi za kulifanyia: ama ni lazima nisome fungu moja au mawili, au niombe kwanza, au jambo la namna hiyo; au sivyo niiahirishe kujisalimisha kwangu kwa Mungu kwa pingamizi, kwamba sikujua jinsi ya kujisalimisha. Lakini kweli ilikuwa, sikuweza kuona usalama wowote katika kujikiri mwenyewe kuwa mikononi mwa Mungu mwenye enzi kuu, wala sikuweza kudai kitu chochote kilicho bora kuliko uangamivu.

“Baada ya muda mrefu kiasi kutumika katika mazoezi na dhiki kama hiyo, asubuhi moja, nilipokuwa nikitembea mahali pa upweke, kama ilivyokuwa kawaida, mara nikaona kwamba mbinu na mipango yangu yote ya kufanikisha au kupata ukombozi na wokovu kwa nafsi yangu ilikuwa bure kabisa; nilifikishwa kwenye ukomo kabisa, nikijikuta nimepotea kabisa. Nilikuwa nimefikiri mara nyingi kabla, kwamba vikwazo katika njia yangu vilikuwa vikubwa sana; lakini sasa niliona, kwa nuru nyingine na tofauti kabisa, kwamba haiwezekani milele kwangu kufanya jambo lolote kuelekea kujisaidia au kujikomboa mwenyewe. Ndipo nilipofikiri kujilaumu, kwamba sikuwa nimefanya zaidi, na kujishughulisha zaidi, nilipokuwa na nafasi—kwa maana ilionekana sasa kama majira ya kutenda yamekwisha na kupita milele—lakini mara nikaona, kwamba hata ningefanya lolote nilitaka, halingeelekea zaidi kujisaidia mwenyewe, kuliko yale niliyoyafanya; kwamba nilikuwa nimefanya hoja zote ambazo ningeweza kuzifanya hata milele; na kwamba hoja zangu zote zilikuwa bure. Ghasia iliyokuwako mbeleni akilini mwangu sasa ikatulizwa; nami nikatulizwa kwa kiasi na ile dhiki niliyoihisi nilipokuwa nikishindana dhidi ya mtazamo wa nafsi yangu, na wa enzi kuu ya kimungu. Nilikuwa na uhakika mkuu kabisa kwamba hali yangu ilikuwa ya taabu milele, kwa yote niliyoweza kuyafanya; na nikastaajabu kwamba sikuwa nimeutambua kamwe kabla.

“Nilipokuwa katika hali hii, fikira zangu kuhusu wajibu zangu zilikuwa tofauti kabisa na zile nilizowahi kuzishikilia nyakati zilizopita. Kabla ya hili, kadiri nilivyofanya zaidi katika wajibu, ndivyo nilivyodhani ingekuwa vigumu zaidi kwa Mungu kunitupilia mbali; ingawa wakati uleule nilikiri, na nikadhani niliona, kwamba hakukuwa na wema au ustahili wowote katika wajibu zangu; lakini sasa, kadiri nilivyofanya zaidi katika maombi au wajibu nyingine yoyote, ndivyo nilivyoona zaidi kwamba nilikuwa na deni kwa Mungu kwa kuniruhusu kuomba rehema; kwa maana niliona kwamba faida yangu binafsi iliniongoza kuomba, na kwamba sikuwa nimewahi hata mara moja kuomba kwa heshima yoyote kwa utukufu wa Mungu. Sasa niliona kwamba hakukuwa na uhusiano wa lazima kati ya maombi yangu na kutoa kwa rehema ya kimungu; kwamba hayakuweka wajibu hata kidogo juu ya Mungu kunipa neema yake; na kwamba hapakuwa na wema au ustahili zaidi ndani yazo kuliko ungekuwako katika kutapatapa kwangu kwa mkono wangu majini, (ambao ndio ulinganisho niliokuwa nao akilini mwangu wakati ule;) na hii kwa sababu hayakutekelezwa kwa upendo au heshima yoyote kwa Mungu. Niliona kwamba nilikuwa nimekusanya ibada zangu mbele za Mungu, kufunga, kuomba, n.k. nikijifanya, na kwa kweli nikidhani nyakati fulani, kwamba nililenga utukufu wa Mungu; ilhali sikuwa nimeukusudia hata mara moja kwa kweli, bali furaha yangu mwenyewe tu. Niliona kwamba kama vile sikuwa nimefanya kamwe lolote kwa ajili ya Mungu, sikuwa na madai ya lolote kutoka kwake, ila maangamizi, kwa ajili ya unafiki na dhihaka yangu. Ee, jinsi wajibu zangu zilivyoonekana tofauti sasa na jinsi zilivyokuwa zikionekana! Nilikuwa nikizishtaki kwa dhambi na kutokamilika; lakini hilo lilikuwa tu kwa ajili ya mawazo yaliyotangatanga na ya bure yaliyoandamana nazo, na si kwa sababu sikuwa na heshima yoyote kwa Mungu ndani yazo; kwa maana hii nilidhani nilikuwa nayo. Lakini nilipoona waziwazi kwamba sikuwa na heshima kwa lolote ila faida yangu binafsi; ndipo zilipoonekana kuwa dhihaka ovu ya Mungu, ibada ya nafsi, na mwendo wa daima wa uongo. Niliona kwamba jambo baya zaidi lilikuwa limeandamana na wajibu zangu kuliko mawazo machache tu yaliyotangatanga; kwa maana yote hayakuwa ila ibada ya nafsi, na dhuluma ya kutisha dhidi ya Mungu.

“Niliendelea, kama nikumbukavyo, katika hali hii ya akili tangu asubuhi ya Ijumaa hadi jioni ya Sabato iliyofuata, (Julai 12, 1739,) nilipokuwa nikitembea tena mahali pale pale pa upweke ambapo nilifikishwa kujiona nimepotea na kukosa msaada, kama ilivyotajwa awali. Hapa, katika hali ya kuomboleza na huzuni, nilikuwa nikijaribu kuomba; lakini sikupata moyo wa kujishughulisha na maombi au wajibu nyingine yoyote. Wasiwasi wangu wa awali, mazoezi, na hisia za kidini sasa vilikuwa vimetoweka. Nilidhani kwamba Roho wa Mungu ameniacha kabisa; lakini bado sikudhiki; ila nilikuwa mnyonge, kana kwamba hakuna kitu mbinguni wala duniani kingeweza kunifurahisha. Baada ya kuwa hivyo nikijitahidi kuomba—ingawa, kama nilivyodhani, nikiwa mzito na bila hisia sana—kwa muda wa karibu nusu saa; ndipo, nilipokuwa nikitembea katika kichaka chenye giza na kizito, utukufu usiosemeka ulionekana kufunuka kwa mtazamo na ufahamu wa nafsi yangu. Simaanishi mng’ao wowote wa nje, kwa maana sikuona kitu kama hicho; wala sikusudii dhana yoyote ya mwili wa nuru, mahali fulani katika mbingu ya tatu, au jambo lolote la namna hiyo; bali ulikuwa ufahamu au mtazamo mpya wa ndani niliokuwa nao juu ya Mungu, kama ambao sikuwa nao kamwe kabla, wala jambo lolote lililokuwa na mfano hata kidogo wake. Nilisimama kimya, nikastaajabu, na kuvutiwa! Nilijua kwamba sikuwa nimeona kamwe kabla jambo lolote linalolinganika nao kwa ubora na uzuri; ulikuwa tofauti kabisa na fikira zote nilizowahi kuwa nazo kuhusu Mungu, au mambo ya kimungu. Sikuwa na ufahamu maalumu wa nafsi yoyote mmoja katika Utatu, ama Baba, ama Mwana, ama Roho Mtakatifu; bali ulionekana kuwa utukufu wa kimungu ambao nilikuwa nikiuona wakati ule. Nafsi yangu ilishangilia kwa furaha isiyosemeka, kumwona Mungu kama huyo, Kiumbe kitukufu cha kimungu kama hicho; nami nilipendezwa na kuridhika ndani, kwamba yeye awe Mungu juu ya vyote milele na milele. Nafsi yangu ilitekwa na kufurahishwa hivyo na ubora, upendezi, ukuu, na ukamilifu mwingine wa Mungu, hata nikamezwa ndani yake; angalau kwa kiasi hicho kwamba sikuwa na wazo, kama nikumbukavyo, mwanzoni, kuhusu wokovu wangu mwenyewe, na sikutafakari kwa shida kwamba kulikuwa na kiumbe kama mimi.

“Hivyo Mungu, naamini, alinileta kwenye mwelekeo wa moyoni wa kumtukuza yeye, na kumweka juu ya kiti cha enzi, na hasa na hatimaye kulenga heshima na utukufu wake, kama Mfalme wa ulimwengu. Niliendelea katika hali hii ya furaha ya ndani, amani na mshangao, hadi karibu giza, bila kupungua kwa kuhisiwa kokote; na ndipo nikaanza kufikiri na kuchunguza kile nilichokiona; na nilihisi nimetulizwa kwa utamu akilini mwangu jioni yote iliyofuata. Nilijihisi katika ulimwengu mpya, na kila kitu kilichonizunguka kilionekana na sura tofauti na jinsi kilivyokuwa kikionekana.

“Wakati huu njia ya wokovu ilinifunukia kwa hekima, ufaafu, na ubora usio na kikomo hivyo, hata nikastaajabu kwamba ningeweza kuwahi kufikiri juu ya njia nyingine yoyote ya wokovu; nilishangaa kwamba sikuwa nimeziacha mbinu zangu mwenyewe na kuikubali njia hii ya kupendeza, ya baraka, na bora kabla. Kama ningeweza kuokolewa kwa wajibu zangu mwenyewe, au njia nyingine yoyote niliyoibuni zamani, nafsi yangu yote sasa ingelikataa. Nilistaajabu kwamba ulimwengu wote haukuiona na kuikubali njia hii ya wokovu, kwa haki ya Kristo peke yake.

“Utamu mtamu wa kile nilichokihisi wakati ule uliendelea nami kwa siku kadhaa, karibu bila kikomo, kwa kiwango kikubwa au kidogo. Sikuweza ila kushangilia kwa utamu katika Mungu, nikilala na nikiamka. Siku ya Bwana iliyofuata nilihisi kitu cha aina ileile, ingawa si chenye nguvu kama awali. Lakini si muda mrefu baadaye, nikaingizwa tena katika giza, na katika dhiki kuu; lakini si ya aina ileile na dhiki yangu chini ya utambuzi. Nilikuwa na hatia, mwenye hofu, na mwenye aibu kuja mbele za Mungu; na nikaminywa sana na hisia ya hatia; lakini haikuwa muda mrefu kabla nilihisi, naamini, toba ya kweli na furaha katika Mungu.

“Mwanzoni mwa Septemba nilikwenda Yale College, nikaingia humo; lakini kwa kiasi fulani cha kusita, nisije nikashindwa kuishi maisha ya dini kali katikati ya majaribu mengi hivyo. Baada ya hili, katika likizo, kabla sijaenda kukaa chuoni, ilimpendeza Mungu kuitembelea nafsi yangu kwa udhihirisho ulio wazi zaidi wa yeye mwenyewe na neema yake. Nilikuwa nikitumia muda fulani katika maombi na kujichunguza, wakati Bwana, kwa neema yake, alipoangaza hivyo ndani ya moyo wangu, hata nikafurahia uhakika kamili wa upendeleo wake, kwa wakati ule; na nafsi yangu ikaburudishwa isivyosemeka kwa furaha za kimungu na za mbinguni. Wakati huu hasa, kama vile na nyakati nyingine, mafungu mbalimbali ya neno la Mungu yalifunuka kwa nafsi yangu kwa uwazi, nguvu, na utamu wa kimungu, hata kuonekana ya thamani kupita kiasi, na kwa ushahidi ulio wazi na wa hakika wa kuwa neno la Mungu. Nilifurahia utamu wa kadiri katika dini majira yote ya baridi yaliyofuata.

“Mwezi wa Januari 1740, ugonjwa wa surua ulienea sana chuoni, nami, nikiwa nimeambukizwa, nikaenda nyumbani Haddam. Lakini siku kadhaa kabla sijaugua nilionekana kuachwa sana, na nafsi yangu iliomboleza kutokuwapo kwa Mfariji kupita kiasi. Ilionekana kwangu kwamba faraja yote imetoweka milele. Niliomba na kumlilia Mungu msaada, lakini sikupata faraja wala nafuu ya wakati ule. Lakini kwa wema wa kimungu, usiku mmoja au miwili kabla sijaugua, nilipokuwa nikitembea peke yangu mahali pa faragha sana, na kujishughulisha na kutafakari na kuomba, nilifurahia ziara tamu ya kuburudisha, kama naaminivyo, kutoka juu; hata nafsi yangu ikainuliwa juu sana ya hofu za kifo. Kwa kweli, nilikitamani kifo, kuliko kukiogopa. Ee, jinsi kipindi hiki kimoja kilivyokuwa cha kuburudisha zaidi, kuliko anasa na furaha zote ambazo dunia inaweza kuzitoa. Baada ya siku moja au mbili nilishikwa na surua, na nikaugua sana kweli, hata karibu nikakata tamaa ya uhai; lakini sikuwa na hofu za kudhiki za kifo. Kwa wema wa kimungu nikapona upesi; lakini, kwa sababu ya kusoma kwa bidii, na kuwa wazi sana kwa vikwazo kwa sababu ya hali yangu ya mwanafunzi mpya, nilikuwa na muda kidogo tu kwa wajibu za kiroho, na nafsi yangu mara nyingi iliomboleza kwa kukosa muda na nafasi zaidi ya kuwa peke yangu na Mungu. Katika majira ya masika na kiangazi yaliyofuata nilikuwa na nafasi bora zaidi za faragha, na nikafurahia faraja zaidi katika dini, ingawa tamaa yangu katika masomo iliidhuru sana uhai na nguvu ya maisha yangu ya kiroho. Ilikuwa, hata hivyo, kawaida kwangu, kwamba, “katika wingi wa mawazo yangu ndani yangu, faraja za Mungu hasa ziliifurahisha nafsi yangu.” Hizi zilikuwa faraja zangu kuu siku kwa siku.

“Siku moja, nadhani ilikuwa mwezi wa Juni, 1740, nilitembea umbali mkubwa kutoka chuoni, mashambani peke yangu, adhuhuri, na katika maombi nikapata utamu na furaha isiyosemeka hivyo katika Mungu, hata nikafikiri, kama ni lazima niendelee katika ulimwengu huu mwovu, nilitaka kuwa pale sikuzote, kuutazama utukufu wa Mungu. Nafsi yangu iliwapenda sana wanadamu wote, na ilitamani kupita kiasi kwamba wafurahie kile nilichokifurahia. Ilionekana kuwa mfano mdogo wa mbinguni.

“Wakati fulani mwezi wa Agosti uliofuata nilipungukiwa hivyo na afya kwa kujitia sana katika masomo yangu, hata nikashauriwa na mwalimu wangu niende nyumbani, na kuutoa akili yangu katika masomo kwa kadiri niwezavyo; kwa maana nilikuwa nimedhoofika hivyo hata nikaanza kutapika damu. Nilikubali shauri lake, na kujitahidi kuyaweka kando masomo yangu. Lakini nikiwa nimeshushwa chini sana, niliutazama uso wa kifo kwa uthabiti zaidi; na Bwana aliona vema kunipa upya hisia tamu na utamu wa mambo ya kimungu; na hasa Oktoba 13, nilipata msaada na faraja ya kimungu katika wajibu za thamani za maombi ya faraghani na kujichunguza, na nafsi yangu ilifurahia Mungu mbarikiwa:—na vilevile Oktoba 17.

Oktoba 18. “Katika ibada zangu za asubuhi nafsi yangu iliyeyuka kupita kiasi, na kuomboleza kwa uchungu udhambi na uovu wangu mkuu. Sikuwahi kabla kuhisi hisia yenye kuchoma na ya kina hivyo ya asili ya kuchukiza ya dhambi, kama wakati huu. Nafsi yangu ilibebwa nje kwa upendo kwa Mungu isivyo kawaida, na ikawa na hisia hai ya upendo wa Mungu kwangu. Na upendo huu na tumaini, wakati ule, viliitupa nje hofu.

Siku ya Bwana, Oktoba 19. “Asubuhi nilihisi nafsi yangu ikiwa na njaa na kiu ya haki. Nilipokuwa nikiziangalia elementi za Meza ya Bwana, na kufikiri kwamba Yesu Kristo sasa “amewekwa wazi akiwa amesulubiwa mbele yangu,” nafsi yangu ilijaa nuru na upendo, hata nikawa karibu katika furaha ya kupitiliza; mwili wangu ulikuwa dhaifu hivyo hata sikuweza kusimama vizuri. Wakati uleule nilihisi wororo mkubwa na upendo wa moto kabisa kwa wanadamu wote; hata nafsi yangu na nguvu zake zote zilionekana, kama, kuyeyuka katika ulaini na utamu. Lakini wakati wa ushirika kulikuwa na kupungua fulani kwa uhai na moto huu. Upendo huu na furaha viliitupa nje hofu; na nafsi yangu ilitamani neema kamili na utukufu. Hali hii iliendelea hadi jioni, wakati nafsi yangu ilipokuwa tamu kiroho katika wajibu za faraghani.

Oktoba 20. “Tena nilipata msaada wa Roho Mtakatifu katika wajibu za faraghani, asubuhi na jioni, na uhai na faraja katika dini mchana kutwa.

Oktoba 21. “Vilevile nilikuwa na uzoefu wa wema wa Mungu katika ‘kuumwaga upendo wake katika moyo wangu,’ na kunipa furaha na faraja katika wajibu za kidini; na sehemu yote iliyobaki ya juma nafsi yangu ilionekana kuchukuliwa na mambo ya kimungu. Sasa nilimtamani Mungu hivyo, na kuwa huru na dhambi, hata, nilipohisi ninapona, na kufikiri ni lazima nirudi chuoni tena, ambacho kilikuwa kimedhuru hivyo faida zangu za kiroho mwaka uliopita, sikuweza ila kuhuzunika, na nikafikiri ningependa zaidi kufa; kwa maana ilinidhiki kufikiri kujitenga na Mungu. Lakini kabla sijaenda nilifurahia vipindi vingine kadhaa vitamu na vya thamani vya ushirika na Mungu, (hasa Oktoba 30, na Novemba 4,) ambamo nafsi yangu ilifurahia faraja isiyosemeka.

“Nilirudi chuoni karibu Novemba 6, na, kwa wema wa Mungu, nilihisi nguvu ya dini karibu kila siku, kwa muda wa majuma sita.

Novemba 28. “Katika ibada yangu ya jioni nilifurahia ufunuo wa thamani wa Mungu, na nikaburudishwa isivyosemeka kwa fungu lile, Waebrania 12:22-24. Nafsi yangu ilitamani kupaa hadi paradiso ya Mungu; nilitamani kufananishwa na Mungu katika mambo yote.—Siku moja au mbili baadaye nilifurahia sana nuru ya uso wa Mungu, sehemu kubwa ya siku; na nafsi yangu ilipumzika katika Mungu.

Desemba 9. “Nilikuwa katika hali ya faraja ya nafsi sehemu kubwa ya siku; lakini hasa katika ibada za jioni, wakati Mungu alipoona vema kunisaidia na kunitia nguvu kwa ajabu; hata nikafikiri hakuna kitu kingeniondoa kamwe katika upendo wa Mungu katika Kristo Yesu Bwana wangu. Ee! saa moja pamoja na Mungu huzidi kwa ukomo anasa na furaha zote za ulimwengu huu wa chini.

“Kuelekea sehemu ya mwisho ya Januari, 1741, nilizidi kupoa na kulegea katika dini, kwa sababu ya jaribu langu la zamani, tamaa katika masomo yangu. Lakini kwa wema wa kimungu, uamsho mkuu na wa jumla ulijieneza juu ya chuo kizima, karibu na mwisho wa Februari, ambamo nilihuishwa sana, na kujishughulisha kwa wingi zaidi katika dini.”

Uamsho huu ulikuwa mwanzoni mwa ule msukosuko wa ajabu wa kidini uliokuwa ukienea wakati ule kotekote nchini, na ambamo chuo kilishiriki kwa kiasi kikubwa. Kwa muda wa miezi kumi na mitatu tangu wakati huu Brainerd aliendelea kuweka shajara ya daima iliyokuwa na maelezo maalumu sana ya yaliyotokea siku baada ya siku, ikitengeneza mabuku mawili ya maandiko ya mkono; lakini alipokuwa amelala kitandani cha kufa alitoa amri (nisizozijua hadi baada ya kifo chake) kwamba mabuku haya mawili yaharibiwe, akiweka taarifa, mwanzoni mwa maandiko yaliyofuata, kwamba mfano wa namna yake ya kuishi katika kipindi kile chote ungepatikana katika kurasa thelathini za kwanza zinazofuata, (zinazoishia Juni 15, 1742,) ila kwamba sasa alikuwa “amesafishwa zaidi kutoka baadhi ya utovu wa busara na joto lisilofaa” kuliko awali.

Tukio moja katika maisha ya Brainerd, lililotoa chukizo kubwa kwa watawala wa Chuo, na kusababisha kufukuzwa kwake, ni lazima lisimuliwe hapa kwa undani hasa. Wakati wa uamsho Chuoni, kulikuwa na wanafunzi kadhaa wa kidini waliojiunga pamoja kwa mazungumzo na msaada wa kila mmoja katika mambo ya kiroho. Hawa walikuwa wakijifunua wao kwa wao kwa uhuru, kama rafiki maalumu na wa karibu: Brainerd alikuwa mmoja wa kundi hili. Na ilitokea mara moja, kwamba yeye na wengine wawili au watatu wa rafiki hawa wa karibu walikuwa ukumbini pamoja baada ya Bw. Whittlesey, mmoja wa walimu, kuomba pamoja na wanafunzi; hakuna mtu mwingine aliyebaki ukumbini sasa ila Brainerd na wenzake. Bw. Whittlesey akiwa amekuwa mwenye hisia isivyo kawaida katika maombi yake, mmoja wa rafiki za Brainerd kwa nafasi hii akamwuliza afikiriaje kuhusu Bw. Whittlesey; akajibu, “Hana neema zaidi ya kiti hiki.” Mmoja wa wanafunzi wapya akitokea wakati ule kuwa karibu na ukumbi, (ingawa si ndani ya chumba,) akayasikia maneno haya; na ingawa hakusikia jina lolote likitajwa, wala hakujua ni nani aliyelaumiwa hivyo, akamweleza mwanamke fulani mjini, tena akimwambia shaka yake mwenyewe, kwamba Brainerd alisema hivyo kuhusu mmoja wa watawala wa Chuo. Ndipo akamweleza Msimamizi, aliyemwita mwanafunzi huyu mpya na kumhoji. Akamwambia Msimamizi maneno aliyomsikia Brainerd akiyasema; na akamweleza ni nani waliokuwa chumbani pamoja naye wakati ule. Kwa hili Msimamizi akawaita. Walisita sana kumshtaki rafiki yao kuhusu jambo walilolichukulia kama mazungumzo ya faragha; hasa kwa kuwa hakuna ila wao waliokuwa wamesikia au kujua ni juu ya nani aliyeyasema maneno hayo: lakini Msimamizi akawalazimisha kutangaza kile alichokisema, na ni juu ya nani alikisema. Brainerd alijiona kuwa ametendewa vibaya sana katika kushughulikiwa kwa jambo hili; na akafikiri kwamba lilikwapuliwa kwa dhuluma kutoka kwa rafiki zake, na kisha kudaiwa kwa dhuluma kwake—kana kwamba alikuwa na hatia ya uhalifu fulani wa wazi, ulio dhahiri—kufanya ungamo la hadhara, na kujinyenyekeza mbele ya Chuo kizima ukumbini, kwa jambo alilolisema tu katika mazungumzo ya faragha. Kwa kutokutii dai hili, na akiwa amekwenda mara moja kwenye mkutano wa Separate huko New-Haven, alipokatazwa na Msimamizi; na pia akiwa ameshtakiwa na mtu mmoja kwa kusema kuhusu Msimamizi, “kwamba alistaajabu hakutarajia kuanguka chini akifa kwa kuwatoza faini wanafunzi waliomfuata Bw. Tennent hadi Milford, ingawa hapakuwa na uthibitisho wa hilo; (na Brainerd daima alikiri kwamba hakukumbuka kusema lolote kwa maana hiyo,) kwa mambo haya alifukuzwa chuoni.

Ni kwa kadiri gani hali na mahitaji ya siku ile yangeweza kuhalalisha ukali mkuu kama huo kwa watawala wa chuo, sitajitwika kuamua; kwa kuwa lengo langu si kuleta lawama juu ya mamlaka ya chuo, bali ni kutenda haki tu kwa kumbukumbu ya mtu ambaye alikuwa, nadhani, mmoja wa wale ambao kumbukumbu yao imebarikiwa kwa hakika.—Msomaji ataona, katika yanayofuata, (hasa chini ya tarehe ya Septemba 14, 15, 1743,) kwa namna ya Kikristo kiasi gani Brainerd alijiendesha kuhusu jambo hili; ingawa daima, maadamu aliishi, alijiona ametendewa vibaya katika kushughulikiwa kwake, na katika yale aliyoyateseka.—Kufukuzwa kwake kulikuwa wakati wa majira ya baridi, 1742, alipokuwa katika mwaka wake wa tatu chuoni.