Kujifunza Mapenzi Yako Yatimizwe

Yote yalinijia waziwazi kabisa baada ya kupokea ubatizo wa Roho Mtakatifu. Niliona kwamba nilikuwa nimeiomba sala hii tangu utoto wangu wa mwanzo kabisa, lakini sikuwa nimewahi kuielewa; lakini, Lo! Roho alipoifunua kwangu nilishangaa sana kwamba sikuwa nimeiona kabla. "Baba yetu," nilisema, "Mungu ni Baba yangu. Yeye ndiye aliyeniumba, nami ni mtoto wake." Jinsi gani neno lile "Baba" lilivyonijaza hofu takatifu.

"Uliye mbinguni, Jina lako litukuzwe." Kwa maneno haya heshima takatifu ilipita katika nafsi yangu yote.

"Ufalme wako uje. Mapenzi yako yatimizwe, hapa duniani kama huko mbinguni." Kama malaika wanavyoyatimiza Mbinguni. Ndipo nikawaza, "Malaika huyatimizaje mapenzi ya Mungu. Je, wanasita? Je, wanahoji? Je, wanarudi nyuma?" Nami nikasema "Hapana." Utii wa haraka, wa papo hapo, na wa uaminifu kwa malaika; nami nikamwomba Mungu nipate kuyatimiza mapenzi yake duniani kama malaika wanavyoyatimiza mbinguni. Nilipoona hili, nilifunika uso wangu nikalia, na kucheka; jambo jepesi namna hii, tena kubwa namna hii!

"Mapenzi yako yatimizwe." Lo! neno hilo, na kulisema kutoka moyoni. Unaposimama kando ya wapendwa wako wanaokufa, bila hata dola mbili za gharama za mazishi, mume na baba akiwa mbali, naye angeweza kuja, lakini hakuja, bila mtu yeyote wa kumwendea, mbingu zenyewe zikionekana kuwa shaba, na nchi chuma, nawe na mwili wako mwenyewe mkiwa mmechoka kwa kazi ngumu na kukesha mchana na usiku, na chakula kidogo tu cha kuutegemeza mwili, hapo kusema, "Mapenzi yako yatimizwe," kutoka moyoni, ni zaidi ya sadaka zote za kuteketezwa na dhabihu; na sala hii ikiombwa kutoka moyoni, ndiyo maana ya kuridhika kikamilifu na kabisa. Sikuelewa hili nilipojifunza mara ya kwanza, lakini wakati wake ulifika miezi michache baadaye.

Bwana alimchukua kutoka kwangu Will wangu mdogo mpendwa. Yeye ndiye aliyekuwa mchangamfu zaidi na mwenye matumaini makubwa kuliko watoto wote watano niliokuwa nimewazaa, na alipokuwa na siku tatu tu, nilipiga magoti kando ya kitanda changu nikamweka wakfu kwa Mungu. Sikuwa nimefanya hivyo kwa wale wengine, nami nilidhani ndiyo sababu Bwana aliwachukua, lakini sikujua habari ya kuwaweka watoto wakfu kwa Mungu, isipokuwa kwa ubatizo tu. Sasa niliona baadaye kwamba kulikuwa na ubinafsi ndani yake, ingawa kweli nilikuwa na moyo mnyofu. Nilifanya hivi nikidhani Bwana hatamchukua. Kisha niliahidi kwamba ningemlea kwa maombi, naye angekuwa mhubiri wa Injili. Nilisema: "Bwana, nakupa yeye, nami najihesabu kuwa mtumishi wako tu, wa kumlea kwa ajili yako; yeye si wangu, nakupa yeye kabisa, na sasa unisaidie kumlea. Atakapofikia miaka mitano nitahakikisha anasoma, nami nitafanya kazi mchana na usiku ili kumpa elimu."

Nilipomaliza sala yangu niliinuka nikalala tena. Alikua na kustawi vizuri sana hadi alipofikia miezi mitano. Lo, jinsi alivyokuwa mchangamfu. Alikuwa amepatwa na maradhi madogo mara kadhaa, lakini sikuwahi hata mara moja kudhani kwamba angekufa, kwa sababu nilikuwa nimemtoa kwa Bwana kikamilifu hivyo, na sasa Bwana ataniachia yeye. Asubuhi moja nilikuwa nimesafisha chumba changu, na kuweka beseni zangu zote tayari kuanza kufua, kwa maana hivi ndivyo nilivyofanya siku zote, ili nyumba yangu iwe nadhifu kama mtu yeyote angeingia. Kilichofuata kilikuwa kumwogesha mtoto wangu na kumstarehesha. Mara tu baada ya kufanya hivyo na kumlaza kwenye sofa, na kumwaga maji yake ya kuoga, alionekana mzima kabisa, akicheka-cheka na mchangamfu sana. Dada yake, Mazie, alikuwa akijiandaa kwenda shuleni, akawa akiita, akisema: "Uwe mtoto mwema, Will, mpaka nirudi." Ghafla akaniita kwa sauti: "Lo, Mama, mtazame Will," naye alikuwa amekakamaa katika degedege, na kulikuwa na povu kinywani mwake na uso wake ulikuwa umegeuka mweusi. Birika langu la maji ya kufulia lilikuwa motoni, na kwa dakika moja nilimwandalia maji mengine ya kuoga. Nilimvua nguo. Hakukuwa na mtu wa kumwita. Sikupoteza utulivu wa akili hata kwa dakika moja. Nilimtia katika maji yake ya kuoga. Sikusahau kutia ndani ya maji chumvi kiganja kimoja na haradali kidogo. Sijui nilivyoweza kufanya hivyo, Mungu aliituliza nafsi yangu sana. Punde akatoka katika degedege lake nilipomtia katika maji ya uvuguvugu. Mtoto mpendwa mdogo, jambo la kwanza alilofanya ni kutazama juu na kusema, "Mama," na kunipigapiga shavuni kwa kimkono chake. Alionekana yuko sawa nami nikamvalisha na kumlaza nikaenda kufua nguo zangu. Alilala na kula chakula chake kama kawaida hadi siku kadhaa zilipopita, kisha akaonekana dhaifu na mwenye kununa, nami nikampeleka kwa daktari; alimwandikia

dawa na kusema angekuwa mzima baada ya siku chache; lakini degedege jingine likaja. Kisha kwa wiki tano ndefu nilifanya kazi na kukesha na sikuwahi kuvua nguo zangu, isipokuwa kuzibadilisha tu. Nilifanya kila kitu nilichoweza; sikuwa na mtu wa kunisaidia; ilinibidi kufua nguo zangu katikati kadiri nilivyoweza. Haikuwahi kunijia akilini kwamba angekufa. Jumatano moja asubuhi, nilikuwa nimekesha usiku kucha; alikuwa hatulii, lakini nilikuwa nimemtuliza karibu saa kumi na moja alfajiri. Nilinyemelea kutoka kwake ili kumalizia kuanika nguo zangu za mwisho na kumaliza kazi yangu. Karibu saa kumi na mbili asubuhi aliamka akalia, nami ningemwita naye angengoja kuona kama ninakuja kisha angelia tena. Ningesema: "Ngoja kidogo, Will, ninakuja." Lo, jinsi nilivyofanya kazi! Ilinibidi kufanya kazi upesi. Nilipomaliza nilikwenda kumbeba. Nikakuta amepiga teke na kuvua mojawapo ya soksi zake ndogo. Niliiokota kwa furaha nikasema, "Lo, Will, umepoteza kiatu chako kimoja, mzee wangu." Nilipokwenda kumvalisha niliona kimguu chake kimevimba upande wa juu. Nilijua hiyo ina maana gani; mshale ulipita moyoni mwangu, nami sikuweza hata kumwinua kitandani. Nilijaribu kusema, "Mapenzi yako yatimizwe," lakini sikuweza. Niliwaza, "Kumbe, Bwana atamchukua, nami siwezi kusema 'Mapenzi yako yatimizwe.' "

Nilikuwa nimesikia habari za daktari mmoja wa ajabu wa watoto, mwanamke. Niliwaza nimjaribu daktari huyu mpya. Nilimbeba mikononi mwangu, na nilipofika kwa daktari sikuweza kutamka neno hata moja. Alimtazama akaniambia, "Usihuzunike namna hii, macho yake yanang'aa, nami nadhani atakuwa nafuu baada ya siku chache;" lakini nilijua kwamba ishara ile ya miguu yake haikuwa kosa. Nilimlipa dola moja, na dola moja na nusu kwa ajili ya dawa aliyoandika, nikabaki na senti hamsini tu; vyote nilivyokuwa navyo duniani. Nilikwenda nyumbani nikafanya kama nilivyoambiwa, lakini sikuweza kusema "Mapenzi yako yatimizwe." Lo! uchungu wa nafsi yangu. Bwana alimtuma rafiki mpendwa, Minte Corsey. Lo, jinsi nilivyofurahi kwamba alikuja. Alikuwa ameajiriwa kazi za nyumbani na aliweza kukaa siku moja au mbili tu, lakini hili lilikuwa msaada mkubwa kwangu. Ijumaa asubuhi ikafika, bado sikuweza kusema, "Mapenzi yako yatimizwe." Nilitaka kusema hivyo, na ndipo nikaazimia kwamba sitakula wala kunywa mpaka niweze, kutoka moyoni mwangu, kusema, "Mapenzi ya Bwana yatimizwe." Ilinichukua tangu Alhamisi hadi Ijumaa mchana karibu saa tisa alasiri. Nilipata ushindi. Nilipokuwa peke yangu nikimsihi Mungu anipe nguvu ya kusema, "Mapenzi yako yatimizwe," ghafla moyo wangu ulionekana kuzama katika utulivu mzito, nami nikasema, "Bwana, umenisaidia, nami naweza kusema, 'Mapenzi yako yatimizwe.' " Lo, jinsi ilivyokuwa tamu; ilionekana kwangu kana kwamba ningeweza

kuionja; ilikuwa tamu kama asali; na sauti ilionekana kujadiliana nami, "Sasa, Amanda, unaweza kuchagua, ukisema uhai wa mtoto wako unaweza kuupata kwa urahisi kama kugeuza mkono wako," nami nikasema, "Bwana, mapenzi yako ni matamu mno, nataka mapenzi yako tu;" na ikaja tena, "Lolote utakalo ni kusema tu," nami nikasema tena, "Lo, Bwana, mapenzi yako ni matamu mno, nasema tu mapenzi yako yatimizwe." Ndipo furaha ikachipuka moyoni mwangu. Nilijaa furaha, nami nikatoka chumbani mle nikisema, "Ushindi, ushindi, Mungu na ashukuriwe atupaye kushinda, Haleluya!"

Hii ilikuwa Ijumaa mchana karibu saa kumi alasiri. Karibu saa nane usiku wa kuamkia siku iliyofuata Will mdogo alilala katika Yesu, mikononi mwangu. Niliuosha mwili ule mdogo na kuuandaa mwenyewe; nikamlaza juu ya kimeza kidogo. Hakuna machozi; Mungu alionekana kuyakausha kwa furaha! Lo, ukuu wa amani yake ipitayo akili zote!

Jumamosi asubuhi sijui nilivyoweza kuzipeleka nguo za watu kwao, lakini nilizipeleka. Nilimpata kijana mmoja aende kumwita mume wangu, aliyekuwa New Utrecht, si mbali na Brooklyn, N. Y. Nilikuwa na dola mbili tu, zilizokuwa zimeingia kutokana na kufua kwangu, nami nikajiuliza ningefanya nini, lakini mume wangu angekuja nyumbani, nami nilidhani ningeweza kumwachia jambo hilo. Mara hapo hapo wimbi la huzuni lilionekana kujaza moyo wangu. Sikuweza kulielewa. Nilikuwa mgonjwa na dhaifu, nami nikasema ni kwa sababu nimekosa usingizi mwingi mno. Nilimtuma binti yangu mdogo awaambie rafiki kadhaa waje, nao wakatuma habari kwamba ni Jumamosi na wote walikuwa na shughuli nyingi, kwa hiyo hakuna aliyekuja. Nilijilaza kwa dakika chache, kisha nikabubujikwa na machozi mengi. "Bwana, nisaidie!" nilisema.

Karibu saa nne asubuhi yule kijana niliyemtuma kumwona mume wangu alirudi. Mume wangu alituma habari kwamba yeye mwenyewe alikuwa mgonjwa, na hangeweza kuja, wala hakuwa na pesa. Nilihisi kwamba lazima nizame. Nilisema, "Lo, Bwana, nisaidie!" Nilikuwa dhaifu kiasi kwamba ilinibidi kujilaza mara tatu kabla sijaweza kuvaa vizuri, kwa kuwa ilinibidi kutoka kwenda mtaani. Niliwaza niende kumwona mama mmoja niliyewahi kuishi kwake, mbali huko upande wa juu wa mji, Fortieth Street na Madison Avenue. Niliwaza kwamba kama wangeweza kunisaidia kumzika mtoto wangu, ningewasafishia nyumba ili kuwalipa. Nilipokuwa nikijiandaa kwenda, rafiki yangu mpendwa, Dada Nancy Thompson, aliyeishi Clinton Court, karibu na Eighth Street, alituma mjumbe kusema lazima niende nyumbani kwake mara moja.

"Lo," nilisema, "siwezi. Lazima niende upande wa juu wa mji," lakini mtoto yule hakukubali kwenda bila mimi.

Alisema, "Shangazi Thompson amesema nisirudi bila wewe," nami nikaenda pamoja na mtoto yule. Niliwaza kwamba baada ya kumwona,

MAZIE D. SMITH.

ndipo ningeendelea kwenda upande wa juu wa mji. Nilipomwona rafiki huyu mpendwa, Dada Thompson, alisema, "Smith, nimesikia mtoto wako amekufa." Nikasema, "Ndiyo."

Alisema, "Kama dola ishirini zitakusaidia, naweza kukupa." Nami nikamwona Mungu, nikalia!

"Mara nyingine, katikati ya giza kuu,
Mara nyingine bustani za Edeni zichanuapo,
Kando ya maji matulivu, juu ya bahari ichafukayo,
Bado ni mkono wa Mungu uniongozao." Amina.

Dada Nancy Thompson mpendwa amekwenda Mbinguni akitoka katika dhiki kuu, Januari iliyopita. Mungu alikuwa mwema sana kunirudisha kutoka Afrika nimwone na kuomba na kusifu pamoja naye duniani kabla hajamchukua kwake.

"Huko waovu huacha kusumbua;
Huko walio wachovu hupumzika." Amina.

Nilikwenda nyumbani nikatuma mtu kufanya mipango ya mazishi siku ya Jumapili. Mzishi alikuwa mwema. Nilimweleza hali yangu kama ilivyo. Nilisema ukikubali kuchukua dola kumi na tano nitakulipa zile kumi na tano nyingine baada ya wiki moja. Alisema alikuwa na deni la kulipa Alhamisi ijayo na kama ningempa kufikia wakati huo, angefanya awezalo. Nilimwambia nadhani ningeweza. Lo, jinsi Bwana alivyonisaidia. Alikuwa mwenye busara sana. Mungu, najua, alikuwamo katika yote. Jumapili, saa saba mchana, mazishi. Nilimngoja mume wangu hadi baada ya saa tisa alasiri, kisha wakasema tusipokwenda malango yangefungwa na ingenibidi kurudi na mwili. Lo, niliogopa sana. Sikuwa najua jambo hili. Basi mzishi mwenyewe akasema, "Nadhani afadhali niende mwenyewe." Basi akapanda akaketi kando ya mwendeshaji, nao wakaendesha kwa kasi sana nasi tukafika pale wakati ule ule walipokuwa wakifunga malango, na kama mzishi asingekuwa pamoja nasi tungelazimika kuurudisha mwili ule mdogo usio na uhai. Nilidhani mume wangu angekutana nami makaburini, kwa kuwa ilikuwa umbali mfupi tu kutoka alipoishi. Nilitumaini angeweza kufika hadi pale; lakini la, hakuwepo. Lo, siwezi kueleza hisia za saa ile. Mungu mwenyewe alinishika. Nilimshukuru yule mzishi mwema, nasi tukafika nyumbani karibu saa kumi na mbili na nusu jioni.

Ilikuwa Jumapili ya mkutano wa robo mwaka katika Kanisa la A. M. E. lililoko Sullivan Street. Nilijua nilikuwa na rafiki wengi pale. Ndugu George Smith siku zote alikuwa rafiki mwema. Yeye alikuwa Mwenyekiti

wa Bodi ya Wadhamini. Nilimwendea, kwa kuwa nilikuwa mshiriki mwenye heshima wa kanisa, na siku zote nilikuwa nimetimiza wajibu wangu kadiri nilivyoweza, kifedha na kwa njia nyingine. Nilimweleza hali yangu kama ilivyo, nikamwomba kama angekuwa mwema kuieleza na kuwaomba watu changizo la dola kumi na tano, ili nipate kumlipa mzishi. Alifanya hivyo, na watu waliitikia kwa moyo mkunjufu na karibu dola ishirini zilitolewa, lakini kwa kuwa nilikuwa nimesema kumi na tano, nilipokea hizo na si zaidi. Nilishukuru kwa hilo. Jumanne nilikwenda nikalipa deni, nikapewa stakabadhi. Lo, jinsi mzigo ulivyoondolewa moyoni mwangu. Mzishi naye alifurahi, akanishukuru akasema, "Bi Smith, umefanya vema."

Majira yote yale ya kupukutika kwa majani na ya baridi yalikuwa ya majaribu mazito, na Lo, ni mafundisho gani aliyonifundisha juu yake mwenyewe. Jina lake lisifiwe. Majira ya joto yakafika nami nikaenda Long Branch kufanya kazi. Nilidhani ingenisaidia, kwa kuwa nilikuwa nimedhoofika sana. Bado majaribu mazito zaidi yakaja, ya aina mbalimbali. Nilikuwa Congress Hall, kwa Bw. Laird. Yeye na mkewe walikuwa watu wazuri sana. Msimamizi wa nyumba aliyesimamia kuajiri wanawake wengi wa kazi alitoka Philadelphia. Jina lake alikuwa Bi Jordan. Alikuwa na mamlaka ya kumfukuza yeyote ambaye hakumpendeza. Angewapa hati ya kwenda ofisini nao wangelipwa na kufukuzwa—wahudumu wa vyumba, wasugua sakafu na wafuaji nguo wanawake. Nilikwenda kama mfuaji binafsi wa familia ya watu wanne, na kama ningependa kusaidia wakati wa msongamano wa kazi, sawa. Mshahara ulikuwa wa haki, na ningeweza kumchukua binti yangu mdogo, nami nikaingia kwenye chumba cha kufulia. Kulikuwa na wengi waliokiri kuwa Wakristo, lakini mmoja, mtu mpole na mzee, aliyekuwa akiishi kwa matendo yake mwenyewe mema, na kutazama na kujikwaa juu ya kutokuwa thabiti kwa wengine waliokiri kuwa Wakristo. Mfuaji mkuu, niliyekuwa nimemfahamu Philadelphia kwa miaka mingi, alikuwa mshiriki mzuri wa kanisa, nami nilidhani ni Mkristo mzuri, lakini nikakuta mambo yalikuwa tofauti. Ningefanya kazi yangu yote na siku zote ningesaidia na mashuka na foronya au taulo au vitambaa vya meza, chochote kilichohitajika, lakini siku zote nilimaliza ili niende kanisani Jumapili. Nikagundua, baada ya Jumapili mbili za kwanza, kwamba jambo hili lilikuwa likiwaudhi, na kulikuwa na ukosoaji mwingi na maneno juu ya watu fulani waliokuwa na dini nyingi mno hata wangeweza kwenda kanisani na hawakuweza kufanya kazi Jumapili. Wangesema, "Nimekuja huku kufanya kazi; ninakwenda kanisani nikiwa nyumbani."

Sikusema kitu lakini nilihuzunika. Kila siku saa sita mchana ningekimbia juu chumbani mwangu, juu kabisa ya chumba cha kufulia, kuomba. Sikuwahi kukaa zaidi ya dakika tano, ili nisionekane nimekosekana. Maneno yakaanza

kusemwa juu ya jambo hili: "Mimi sipati muda wa kulala. Watu wengine wanaweza kuacha kazi na kwenda kulala. Nimekuja hapa kufanya kazi." Sikusema kitu. Siku moja mara tu nilipopiga magoti, mmoja wao alipanda juu akafungua mlango, na kuniona nimepiga magoti, akaubamiza mlango akashuka akicheka. "Watu wengine hupiga magoti ili walale, wakijifanya wanaomba." Kisha vicheko.

Nilishuka lakini sikusema kitu, hata neno moja. Basi Bi J., msimamizi wa nyumba, akaarifiwa. Siku zote alikuwa mzuri sana kwangu, lakini wakati huu aliingia chumba cha kufulia kwa hasira akasema, "Bi Smith, itakubidi usaidie na mashuka na vitambaa vya meza."

"Sawa," nilisema, na nilipomaliza ningesaidia. Ningeamka saa kumi alfajiri; kufikia saa moja asubuhi ningekuwa nimeanika mashuka ishirini au thelathini kwenye kamba. Sikuzungumza. Baadaye mtu fulani angeita kwa sauti, "Bi J. anasema hakuna mtu wa chumba cha kufulia atakayekwenda kanisani Jumapili; hatakubali jambo hilo. Utafanya nini, Bi Smith?"

Nilisema, "Basi, Jumapili bado haijafika; tutaona itakapofika."

Kisha nikaona kadhaa wao wakipokea nguo za kufua ili kupata pesa za ziada —suruali nyeupe, makoti na vizibao. Ningefanya kazi yangu yote, kisha wangeniomba nisaidie. Nilisaidia kupiga pasi mara kadhaa, hadi saa tano usiku Jumamosi moja, kisha nikaacha. Nilihisi haikuwa sawa, nikaona kwa nini kwa kweli ilibidi wafanye kazi Jumapili—si kwamba Bw. Laird alidai hivyo—na nilipoona hili niliazimia kwa neema ya Mungu kwamba sitashiriki katika hila zao. Jumapili ikafika. Kila jicho lilikuwa juu yangu kuona nitafanya nini. Sikusema kitu; niliendelea kama kawaida kujiandaa, nikapanda juu. Niliivizia nafasi yangu nikamkuta Bi J. katika sehemu nyingine ya nyumba, mbali na chumba cha kufulia, nami nikamwendea. Nilikuwa nimeomba kwamba Bwana anisaidie kusema naye na kumfanya awe radhi kusikiliza, kwa maana kwa kawaida hakusimama kusikiliza ulichosema alipokuwa ameshaamua kwamba lazima ufanye jambo fulani. Basi nilikutana naye katika ukumbi wa ile nyumba kubwa nikamwendea nikasema, "Bi Jordan, nataka kwenda kanisani asubuhi hii. Kazi yote imekwisha isipokuwa ile ambayo wanawake wanataka kujifanyia wenyewe, nami sitajihusisha nayo," naye akasema, "Sawa kabisa, Bi Smith, nenda zako; usiseme lolote juu ya jambo hili."

Nilishuka, nikajiandaa, nikamvalisha binti yangu mdogo, sikumwambia mtu yeyote kitu chochote,—sikusema niliyomwambia Bi Jordan, sikusema Bi Jordan aliyoniambia,—nikaenda kanisani; lakini Lo, dhoruba ya maneno na ukosoaji.

Nilipokuwa nimeketi kanisani niliwaza moyoni, "Sipendi mazingira haya, sipendi roho hizi; sina nia ya kuingia katika mabishano au ugomvi, nami nadhani nitakwenda tu Jumatatu asubuhi kwa Bi Laird nimwambie kwamba nitarudi nyumbani," nami nikaketi nikimtazamia Bwana juu ya jambo hilo. Hii ilikuwa kabla ibada haijaanza. Baadaye ibada ikaanza. Mch. Dkt. Stratton alikuwa mchungaji, akatangaza wimbo wa kwanza, ambao ulikuwa,

"Give to the winds thy fears—" (kwa Kiswahili: Zitupe kwa pepo hofu zako)

Sitausahau kamwe—

"Zitupe kwa pepo hofu zako,
Tumaini, wala usifadhaike;
Mungu ajua huzuni zako, ayahesabu machozi yako,
Mungu atakiinua kichwa chako."

Nilimsifu, nikasema, "Bwana, ukinisaidia, nitashikilia hapa hapa."

Siku moja nilijaribiwa sana tena, nami kwa kweli nilikuwa nimevunjika moyo rohoni. Nilijaribu kuwa mwema kwa kila mtu, na mwenye kuwafaa kadiri nilivyoweza. Sikuwa nimebishana na mtu yeyote, sikutaka, wala sikukusudia, ingawa walikuwa wamejaribu kwa njia mbalimbali kunivuta katika vigombano vidogo, lakini Bwana aliniokoa akanipa neema. Siku moja nilikuwa nimevunjika moyo sana na kuhuzunika, kwa sababu sikuweza kuelewa kwa nini pawe na uchungu mwingi namna hiyo; hapakuwa na haja yake, kwa jinsi nilivyoweza kuona. Nilipanda juu nikapiga magoti kuomba, nikihisi kwamba lazima niondoke, lakini nilihitaji riziki; nilihitaji pesa. Nilipokuwa nikiomba na kumwomba Bwana anisaidie na kunionyesha la kufanya, ilionekana kana kwamba malaika alisimama kando yangu. Mabawa yake yalikuwa na manyoya, na ncha zake zilionekana kuwa na moto. Kilikuwa kitu kizuri sana kuona, maono mazuri, na yalionekana wazi kabisa akilini mwangu; nami nikasema, "Bwana, hii ina maana gani?" na maneno haya yakanijia: "Mabawa ya Tumaini na mikono ya Imani yatakuvusha ukiwa mshindi." Nilimshukuru Bwana nikainuka magotini nikashuka kwenda kazini kwangu. Sikumwambia mtu yeyote kitu. Nilimwendea Bi Laird nikamwambia, "Bi Laird, nadhani nitarudi nyumbani; sipendi uchungu huu; nadhani sehemu kubwa yake haina haja; sijazoea kurushiana maneno au kugombana, nalo linanifanya nijisikie vibaya sana; nadhani afadhali nirudi nyumbani."

Alisema, "Unazifua nguo vizuri sana, na Bw. Laird na

mimi tunakupenda sana—tunapenda kazi yako." Nami nikasema, "Sitaki kurushiana maneno na Bi Jordan." Anasema, "Usimjali Bi Jordan. Huna haja ya kujali lolote ambalo Mary Jordan anakuambia; njoo kwangu. Wewe endelea tu na kazi yako, na ukisumbuliwa, njoo kwangu."

Nilimshukuru nikarudi kazini kwangu. Sikumwambia mtu yeyote kitu. Nilikaa hadi nyumba yote ilipofungwa mwisho wa msimu.

Basi Bwana alinitoa nikiwa zaidi ya mshindi. Ndivyo alivyo. Jina lake lihimidiwe!

"Maana haya ndiyo mapenzi ya Mungu, ndio kutakaswa kwenu." Nilipolitafakari, nilijadili hivi: "Kama baba yangu, alipokufa, angeniachia urithi wa kiasi fulani cha fedha, au mali, basi ningeudai. Na kama kungekuwa na warithi wengine, nao wangejaribu kuuchukua kutoka kwangu, ningeshindania haki zangu kwa msingi wa wosia. Na kwa kuwa ulikuwa katika wosia wa baba yangu, sheria ingenihesabia haki kwa kufanya hivyo." Nilipoyatafakari yote, nilikumbuka kusoma magazetini habari ya kesi katika Mahakama ya Mayatima (Orphans' Court) huko Brooklyn wakati ule ule. Basi yote yakaonekana wazi kwangu. Shetani alipotaka kunidokezea, "Huwezi kutarajia baraka kama hiyo," nilisimama juu ya maneno haya, "Lakini ni mapenzi ya Mungu. Yeye ni Baba yangu. Naye alisema katika neno lake lililovuviwa, kupitia Mtume wake Paulo, ni mapenzi ya Mungu. Nami ni mmoja wa watoto wake halali na mrithi mwenye haki, nami nakusudia kupata haki zangu kwa msingi wa wosia, hata kama warithi wengine wote watakasirika." Nilipotia nanga pale, kwa namna fulani nilionekana kupata msaada. Haidhuru Mjaribu alikuja namna gani, nilishikilia neno, na kusema, "Lakini ni mapenzi ya Mungu." Na ilionekana kila mara niliposema hivyo, lilikuwa kama mshipi kwa imani yangu. Lo! jinsi Shetani anavyochukia umwamini Mungu. Jinsi anavyojaribu kulinyakua neno lake kutoka mkononi mwako. Lakini tunaposhikilia kwa imani, hata tukitetemeka, jinsi tunavyomheshimu Mungu, na jinsi tunavyoshinda mwishowe. Haleluya! Haleluya! Amina! Usiogope, rafiki yangu unayetetemeka, yeyote uwaye. Amini tu, nawe utauona utukufu wa Mungu, wala si kuuona tu, bali kuisikia nguvu yake."

Ilikuwa katika majira ya baridi ya mwaka 1869, huko New York. Tulikuwa tukifanya mikutano ya uamsho katika Kanisa la Bethel, Sullivan Street, Mch. Henry Davis akiwa mchungaji. Kulikuwa na vijana kadhaa katika Shule ya Jumapili waliookoka. Mazie, naamini, aliokoka kikamilifu. Alionyesha ushahidi katika roho yake na maisha yake kwa muda, ingawa zilikuwa siku ngumu kwetu wakati ule. Alikwenda shuleni, na ilimbidi kufanya kazi kwa bidii nyumbani pia, jambo ambalo halikumdhuru. Yeye

siku zote aliweza kulala vizuri; kwa hiyo usiku mwingi nilipokuwa nikifua au nikisimama nikipiga pasi usiku kucha, yeye, mtoto maskini, aliweza kulala. Jumamosi kwa kawaida ilikuwa siku ngumu; ilimbidi kubeba nguo kuzipeleka kwa wenyewe; hatukuweza kumudu kupanda gari, kwa hiyo ilimbidi kutembea, mara nyingi umbali mrefu. Nilijaribu kumsaidia katika maisha yake ya kidini kadiri nilivyoweza. Siku zote tulikuwa na sala usiku na asubuhi. Hatukusoma Biblia usiku, lakini siku zote asubuhi, tulisoma mstari kwa zamu; kisha tungeimba ubeti mmoja wa wimbo; yeye alikuwa mwimbaji hodari wa sauti ya alto; kisha mimi ningeomba. Asubuhi ya tatu au ya nne baada ya kuokoka kwake, nilimwambia; "Sasa, Mazie, Bwana amekuokoa, nawe una furaha sana; na sasa kama unataka kuwa Mkristo halisi, anayekua na mwenye nguvu, lazima ujifunze kuomba."

"Basi," alisema, "Mama, mimi huzikariri sala zangu; lakini sijui jinsi ya kuomba."

"Basi," nilisema, "ukimwomba Bwana atakufundisha jinsi ya kuomba; kwa hiyo kadiri unavyoanza mapema ndivyo utakavyoishinda haya mapema, naye Bwana atakubariki. Sasa, tuko wawili tu, na siku zote tunapopiga magoti kuomba nitatarajia wewe uombe kwanza, na mimi nitafuata. Kisha Jumamosi usiku, tunapokuwa na mkutano wetu mdogo wa maombi, haidhuru nani yupo hapa, mara tu tunapopiga magoti kuomba, wewe uombe kwanza." Aliugua kidogo; kisha tukapiga magoti, akaugua tena. Nilijua ilikuwa vigumu kwake kuanza, lakini nilingoja, kisha akaugua tena; kisha kwa namna yake ya kitoto alianza kumshukuru Bwana kwa yale aliyomtendea, na kumwomba amfundishe kuomba; ilikuwa sala ndogo rahisi sana, lakini, Lo, ya bidii kama nini. Alikuwa na furaha kama nilivyojua angekuwa nayo, kama angedumu katika maombi na utii. Msalaba mzito ulikuwa umebebwa. Jumamosi usiku ilipofika, idadi ya watu, labda sita au saba, walikuja kuwa na mkutano mdogo wa maombi. Bwana alikuwa amenionyesha wazi jambo hili, kwamba nilipaswa kuwa na mkutano wa maombi chumbani kwangu kwa ajili ya wale waliotaka kumkaribia Bwana zaidi. Sikutarajia kamwe kufanya jambo lolote, zaidi ya hili. Lakini baada ya Yeye kuutakasa moyo wangu ilikuwa ni kuanza tangu Yerusalemu; basi nilianza kweli Yerusalemu. Na ingawa mkutano ule mdogo wa maombi ulidumu muda mfupi, hata hivyo Mungu aliutia muhuri wake, na nafsi zilibarikiwa na kuokolewa. Mungu apewe utukufu. Amina! Amina!

Kusudi langu la kumfanya Mazie aombe kwanza katika mkutano huu, lilikuwa hili: niliwaza kwamba baada ya kubeba nguo mchana kutwa, na kufanya kazi nyingine pia, mtoto alikuwa amechoka sana na kusinzia, naye huenda angelala usingizi akiwa amepiga magoti wakati wengine wanaomba; na

nilijua Bwana mpendwa asingemlaumu kwa kuchoka na kusinzia. Bila shaka, sikuwahi kumwambia kwa nini nilifanya hivyo, kwa hiyo hapakuwa na nafasi ya yeye kulitumia vibaya. Lakini, Bwana asifiwe, alimbariki na kumtia nguvu. Alionekana kuendelea vizuri; kwa maana aliipenda Shule ya Jumapili, naye alikuwa mwanafunzi mwerevu na hodari, huko New York, na Philadelphia pia, ambako alijiunga na Allen Chapel, Mch. Whitney akiwa mchungaji. Kwa kuwa alikuwa amesimama imara hivyo nilidhani hapangekuwa na hatari ya yeye kushawishiwa katika shule ya Kikatoliki. Tena waliniambia kwamba angeweza kuwa na Biblia yake na Kitabu chake cha Nyimbo vilevile; na hivyo alivichukua kweli; lakini kimya kimya walivichukua kutoka kwake baada ya kukaa pale kwa muda, wakasema wangemtunzia, wakampa kitabu kizuri sana ambacho angependa kusoma, kuhusu mtakatifu fulani mwema au mtawa; na kwa kuwa alipenda sana kusoma alikipokea mara moja. Lakini hakuiona tena Biblia yake wala Kitabu chake cha Nyimbo mpaka alipoondoka. Kumpeleka binti yangu shuleni humo lilikuwa kosa kubwa, kwa upande wangu, nalo ni kosa linalofanywa na wazazi wengi wasiojua, kama nilivyokuwa sijui, hila za Roma.