Huzuni Ilipokuja

“Neema yangu yakutosha, kwa maana uweza wangu hukamilishwa katika udhaifu.” — 2 Wakorintho 12:9

Ingekuwa si uaminifu kusimulia habari ya Amanda Smith kama ushindi mmoja baada ya mwingine. Maisha yake yalijaa hasara kubwa ajabu. Mume wake wa kwanza alikwenda kwenye Vita vya wenyewe kwa wenyewe (vya Marekani) na hakurudi tena. Aliwazika watoto wake — mtoto mchanga aliyechukuliwa na ugonjwa katika kiangazi kimoja kigumu alipokuwa akifanya kazi ya upishi mbali na nyumbani, na baadaye mvulana mdogo, Tom Henry, baada ya wiki kadhaa za mateso. Kati ya ndugu kumi na watatu, ni yeye na wengine wawili tu walioishi hadi kuwa watu wazima. Ndoa yake ya pili, ambayo alitumaini hatimaye ingempa nyumba ya Kikristo, iligeuka kuwa ya upweke na maumivu; mume wake alikuwa amempotosha kuhusu mipango yake, na hakuwa na subira na imani yake.

Na kwa sehemu kubwa ya wakati huo alikuwa maskini, akifanya kazi hadi kuchoka kabisa. Alipokea nguo za watu kufua ili aweze kuishi, na anaeleza jinsi alivyosimama kwenye beseni la kufulia usiku mzima — akianza saa kumi na mbili asubuhi siku moja na kufanya kazi hadi saa kumi na mbili asubuhi iliyofuata — akiwa amechoka mno hata akaegemeza kichwa chake kwenye ukingo wa dirisha ili alale dakika chache, kisha akaendelea kwa mwanga wa taa hadi alfajiri. Huu ndio uhalisia wa maisha yake: huzuni na uchovu vimerundikana juu ya kila kimoja, bila dalili yoyote ya nafuu inayokuja.

Kwa muda mrefu silika yake ilikuwa kujaribu kuyakwepa majaribu — kuomba ili ayazunguke, kufika mahali maishani ambapo maumivu yangekoma hatimaye. Kisha mwanamke mzee aitwaye Mother Jones alipita asubuhi moja Amanda alipokuwa akilia kwenye beseni la kufulia, moyo wake ukiwa umevunjika kwa sababu ya ubaridi wa mume wake. Amanda alimimina mambo yote mema aliyokuwa amefanya na jinsi yote yalivyokuwa si ya haki. Mother Jones hakumwambia kwamba maumivu yangekwisha. Alisema jambo jingine: kwamba kile Amanda alichohitaji ni “neema ya kustahimili.” Si maisha yasiyo na taabu — bali nguvu ya kusimama ndani ya taabu. Amanda aligundua kwamba alikuwa ametumia nguvu zake zote “akipanga jinsi ya kutoka katika majaribu, badala ya kumwomba Mungu neema ya kustahimili.”

Hilo ni wazo tofauti kweli kuhusu imani, na linafaa kutulia kidogo ulitafakari. Watu wengi, wanapoumia, kwa kweli wanamwomba Mungu afanye jambo gumu litoweke — aliponye, aligeuze, anitoe humu. Na wakati mwingine yeye hufanya hivyo. Lakini Amanda alijifunza kwamba zawadi iliyo ya ndani zaidi, inayotegemewa zaidi, ni neema yenye nguvu ya kutosha kukubeba upite katika jambo lile lisilotoweka. Mstari aliouegemea haukumwahidi uweza badala ya udhaifu. Uliahidi uweza unaokamilishwa katika udhaifu — katikati yake kabisa, si baada ya udhaifu kuondoka.

Utapoteza vitu na watu, baadhi yao vibaya sana, baadhi yao isivyo haki, baadhi yao hivi karibuni. Huo si ukata tamaa; ni ukweli tu, na hakuna mtu wa umri wako anayesaidiwa kwa kujifanya sivyo. Wakati huo utakapofika, utajaribiwa kumpima Mungu kwa kuangalia kama anaondoa maumivu haraka vya kutosha, na kujiona umetelekezwa asipofanya hivyo. Amanda angekuambia uulize swali bora zaidi: si tu “Mungu, niondolee hili,” bali “Mungu, unishike nisimame katika hili.” Alizika wapendwa wengi kuliko wengi wetu tutakavyozika kamwe, na hakuacha kuamini — si kwa sababu maumivu yalikoma, bali kwa sababu neema ilithibitika kuwa inatosha, sawasawa na ilivyoahidiwa.

Jambo moja la kufanya: fikiria jambo gumu katika maisha yako sasa hivi ambalo huenda halitatoweka tu. Badala ya kuomba tu liondolewe, anza kuomba — kwa sauti, kwa unyoofu — upewe nguvu ya kulipitia vizuri. Kisha mtaje mtu mmoja anayeomboleza jambo fulani, na uende ukae naye, kama Mother Jones alivyokaa na Amanda.