Katika Chumba cha Chini

“Nanyi mtanitafuta, na kuniona, mtakaponitafuta kwa moyo wenu wote.” — Yeremia 29:13

Amanda alikuwa ametamani kuwa Mkristo tangu alipoweza kukumbuka. Tatizo lilikuwa kwamba alitaka kufanya hivyo kwa njia yake mwenyewe — kimya kimya, kwa heshima, kwa masharti yake mwenyewe. Alikuwa amepanga hasa jinsi kuokoka kwake kungekwenda. Hangezua tafrani, hangesogea mbele kwenye madhabahu yoyote, hangekuwa mmoja wa “watu wale” waliolia na kupiga kelele. Alijivunia nia yake thabiti. Amanda aliposema hatafanya jambo fulani, watu walisema ni afadhali ujaribu kuuhamisha mlima.

Basi aliomba na kuhangaika kwa miezi mingi bila kufika popote, kwa sababu kila mara Mungu alipokaribia, aligonga ukuta wa nia yake mwenyewe. Aliendelea kujilinganisha na watu aliowaona kuwa wabaya kuliko yeye. Alikuwa, alikiri baadaye, na kiburi kingi mno na hakujua kabisa jinsi ya kumtumaini Mungu kwa kweli, hata wakati mmoja alijikuta akiliomba jua na mwezi na nyota wampelekee Yesu ujumbe wake, kwa sababu alijiona mwenye dhambi mno kuzungumza naye moja kwa moja.

Mambo yalifikia kilele alasiri moja ya kawaida alipokuwa akipiga pasi. Wazo moja lilimbana — baadaye alitambua kwamba lilikuwa la yule mjaribu — likipitia rekodi yake yote: Umeomba. Umekuwa mnyoofu. Umefunga na kusoma Biblia yako na kwa kweli umetaka jambo hili. Na bado Mungu hajakuokoa. Afadhali uache tu. Naye Amanda, akiwa amechoka kabisa, akakubali: “Basi, nadhani nitaacha tu.” Kisha sauti nyingine, ya chini zaidi, ikasema, “Omba mara moja tena.” Na kitu fulani ndani yake kikainuka na kuweka uzito wote juu ya neno moja: “NITAOMBA.” Alisema alilihisi kuanzia utosini mwa kichwa chake hadi mwili wake wote.

Aliweka birika motoni, akaandaa meza karibu tayari ili mtu yeyote asimwite, akashuka katika chumba cha chini na kupiga magoti — akiamini kweli, katika kukata tamaa kwake, kwamba alikuwa ameweka nadhiri na huenda Mungu angempiga afe. “Nimeshuka huku kufa,” aliomba, “nami lazima nipate wokovu alasiri hii, la sivyo kifo.” Aliomba sala ileile iliyovunjika-vunjika tena na tena. Kisha akafika mwisho wa nafsi yake, wa kila mpango na kila maneno ya kijanja, akasema tu, “Ee Bwana, ukinisaidia, nitakuamini” — na katika kusema kwamba ataamini, aliamini kweli. Mzigo ukaanguka. Nuru na furaha zikamiminika ndani yake. Alikimbia kupanda kutoka chumba cha chini akiwa mpya.

Hili ndilo jambo la kushangaza kwa yeyote ambaye amewahi kujaribu kurekebisha maisha yake kwa nguvu ya nia peke yake: nia yake thabiti haikuwa kile kilichomwokoa. Kwa miaka mingi, ndiyo hasa iliyokuwa kizuizi njiani. Alikuwa ameazimia kumjia Mungu bila kuachia udhibiti, bila kuaibika, bila kufanya hivyo kwa njia yoyote isipokuwa yake — na uthabiti huo ndio uliomkwamisha. Ushindi ulikuja pale pale alipoacha kujadiliana naye akamtumaini kweli.

Utatumia nguvu nyingi kweli kulinda sura yako na udhibiti wako. Kuna mambo ambayo hutayafanya kwa sababu ya jinsi yangeonekana, misamaha ambayo hutaiomba, msaada ambao hutautafuta, kwa sababu kiburi chako kimechora mstari. Chumba cha chini cha Amanda ndipo alipogundua kwamba mstari ule ndio uliokuwa gereza. Kumtafuta Mungu “kwa moyo wenu wote” kulimaanisha, kwake, kuacha masharti.

Jambo moja la kufanya: taja sharti lile moja ambalo umeliambatanisha kimya kimya na kumfuata Mungu kwa dhati — “ilimradi sihitaji kuonekana wa ajabu, kuomba msamaha, kuacha kile, au kukiri kwamba nilikosea.” Lisema waziwazi kwako mwenyewe. Kisha, katika jambo hilo hasa, acha sharti hilo na utende kana kwamba unamtumaini Mungu kuliko sura yako mwenyewe.