Je, Nitarudi Nyuma?

“Mungu ni mwaminifu, ambaye kwa yeye mliitwa mwingie katika ushirika wa Mwanawe Yesu Kristo Bwana wetu.” — 1 Wakorintho 1:9

Watu wengi wanaomjia Kristo husumbuliwa na hofu moja: je, nikianza kisha nikapotea njiani? Wamewahi kuwa na hisia njema hapo kabla, wanasema, na hisia hizo zikatoweka kama umande wa alfajiri. Spurgeon anaichukulia hofu hii kwa uzito — kisha anaonyesha mtego uliojificha ndani yake. Watu fulani kweli wamerudi nyuma, anasema, kwa sababu walimtumaini Yesu awaanzishe, kisha wakajitumaini wenyewe kuendelea. “Tukijitumaini wenyewe kwa kushikamana kwetu, hatutashikamana.” Mnyororo una nguvu sawa tu na kiungo chake kilicho dhaifu kuliko vyote; kama Yesu ndiye tumaini lako kwa kila kitu isipokuwa kitu kimoja, kitu hicho kimoja ndicho kitakachokatika. “Ukimtazamia Kristo kwa mianzo yako, jihadhari na kujitazamia mwenyewe kwa miisho yako.”

Wala hajifanyi kwamba kushikamana ni rahisi. Sanamu ya marmari haihitaji chakula, lakini mtu aliye hai huona njaa kila siku; imani iliyo hai inahitaji neema mpya kila siku. Watu wengine kwa asili yao hawatulii, wanaruka kama vipepeo kutoka jambo moja hadi jingine. Sisi sote, anasema, tumeonyesha upumbavu wa kutosha “kabla vyombo vya kifungua-kinywa havijaondolewa mezani” hata tuone aibu. Maisha ni marefu na yanachosha. Spurgeon anaazima ramani ya Bunyan: barabara ya Mkristo ina Kilima chake cha Ugumu na Bonde lake la Kunyenyekea, Soko lake la Ubatili na Ngome zake za Kukata Tamaa, pamoja na Milima yake ya Kupendeza. Dunia inaweza kuwa na uadui. Lakini ifikirie hivi: Mungu hatoi kamwe kitu ambacho hatutakihitaji, kwa hiyo ukweli wenyewe kwamba anaahidi kutulinda unatuambia kwamba tutahitaji kulindwa. Dini ya kweli ya Kikristo ni “ya kimuujiza mwanzoni mwake, ya kimuujiza katika kuendelea kwake, na ya kimuujiza mwishoni mwake.”

Ndiyo maana ahadi ya Paulo ni muhimu: Yesu “atawathibitisha hata mwisho, ili msipatikane na hatia.” Mungu huimarisha kile anachokianza. Mti mchanga husaidiwa kujikita mizizi “kwa manyunyu mororo na kwa pepo kali vilevile” — siku njema na siku ngumu. Tena Mungu hataki tu kukulinda uwe salama; anataka kukulinda uwe mtakatifu. “Kuhifadhiwa katika utakatifu ni bora kuliko kuhifadhiwa salama tu.” Spurgeon anahuzunika juu ya Wakristo ambao maisha yao ni mfululizo wa kujikwaa — “kamwe hawako chini kabisa, wala mara nyingi hawasimami kwa miguu yao.” Huo si mpango wa Mungu. Yesu alisema, “Nawapa kondoo wangu uzima wa milele; wala hawatapotea kamwe.”

Na kwa nini Paulo ana uhakika hivyo? Si kwa sababu Wakorintho walikuwa waaminifu. “Mungu ni mwaminifu.” Sisi tu “wenye kigeugeu kama upepo, dhaifu kama utando wa buibui, tuna unyonge kama maji,” lakini Mungu hawahi kuanza kazi kisha akaiacha nusu. “Watakatifu watadumu katika utakatifu, kwa sababu Mungu hudumu katika neema.” Amekuita uingie katika ushirika na Mwanawe. Fikiria biashara yenye washirika wawili — mmoja amefilisika kabisa, mwingine ni tajiri kupita fahamu. Au, kwa maneno ya Spurgeon yaliyo wazi kuliko yote: “Kristo na mwenye dhambi aaminiye wamo katika chombo kimoja: Yesu asipozama, mwamini hatazama kamwe.”

Sasa — jambo hili linahusu nini hasa? Si wewe unayejilinda ubaki umeokoka; Mungu ndiye anayekulinda, na ndiyo sababu unaendelea mbele. Hofu ya kuanguka mara nyingi ni hofu juu yako mwenyewe: najua jinsi nisivyo thabiti. Spurgeon anakubali kwamba wewe si thabiti. Hiyo ndiyo sababu hasa tumaini lako haliwezi kukutegemea wewe. Linamtegemea Mungu mwaminifu anayemaliza kile anachokianza.

Lakini angalia kwamba hasemi kamwe, “Basi haijalishi unaishi vipi.” Kulindwa na Mungu kunaonekana kama kulindwa kweli kweli — kuzidi kuwa thabiti, kuzama mizizi zaidi, kuinuka tena. Usalama ndio udongo; utakatifu ndio ukuaji. Na Spurgeon ana neno kwa wanaoanza ambao huwatazama Wakristo waliotangulia, walio thabiti zaidi, na kufikiri kwamba hawatakuwa kamwe kama wao: wewe uliye sasa “mtoto mchanga” katika Kristo waweza siku moja kuwa “baba” katika kanisa — jambo la kutumainiwa kama kipawa cha neema, si la kupatikana kwa juhudi.

Jambo moja la kufanya wiki hii: andika kitu unachoogopa zaidi kwamba kitakuvuta mbali na Mungu — urafiki fulani, shaka fulani, tabia fulani, au ukweli kwamba hisia zako hufifia. Chini yake, andika: “Mungu ni mwaminifu” (1 Wakorintho 1:9). Omba juu ya hofu hiyo ukiitaja kwa jina lake kila usiku wiki hii, na umwombe neema ya leo, si ya mwaka ujao.