Sura 6 · dakika 15 za kusoma · dakika 19 za kusikiliza
Ikiwa na wajibu mkuu, na faida kubwa, za kutumia mali na utajiri wetu kwa hekima na kwa uchaji wa Mungu
KAMA VILE UTAKATIFU wa Ukristo unavyoweka wakfu kwa Mungu hali zote na kazi zote za maisha, na kama unavyotutaka tujitahidi kufikia utii wa kila namna, tukifanya na kutumia kila kitu kama watumishi wa Mungu, vivyo hivyo tunawajibika kwa namna ya pekee zaidi kushika usahihi huu wa kidini katika matumizi ya mali na utajiri wetu.
Sababu ya jambo hili ingeonekana wazi kabisa, hata kama tungefikiri tu kwamba mali yetu ni zawadi ya Mungu sawasawa na macho yetu au mikono yetu, na kwamba haipasi kuzikwa au kutupwa ovyo tupendavyo, kama vile haitupasi kujitoboa macho, au kuvitupa viungo vyetu tupendavyo.
Lakini, zaidi ya wazo hili, kuna sababu nyingine kadhaa kubwa na muhimu kwa nini tunapaswa kuwa waangalifu kwa uchaji wa Mungu katika matumizi ya mali zetu.
Kwanza, Kwa sababu namna tunavyotumia fedha zetu au tunavyotumia mali yetu inaingia sana katika shughuli za kila siku, na inachukua sehemu kubwa mno ya maisha yetu ya kawaida, hata maisha yetu ya kawaida hayana budi kufanana sana na njia yetu ya kawaida ya kutumia mali yetu. Ikiwa akili na dini zinatutawala katika jambo hili, basi akili na dini zimetushika kwa nguvu; lakini ikiwa matakwa ya moyo, kiburi, na dhana tupu ndizo kipimo cha jinsi tunavyotumia mali yetu, basi matakwa ya moyo, kiburi, na dhana tupu ndivyo vitakavyoongoza sehemu kubwa zaidi ya maisha yetu.
Pili, Sababu nyingine kubwa ya kuitoa mali yetu yote kwa matumizi yaliyo sawa ni hii: kwa sababu inaweza kutumiwa kwa makusudi yaliyo bora kabisa, nayo ni njia kubwa mno ya kutenda mema. Tukiitapanya hatutapanyi kitu kidogo kisicho na maana, bali tunatapanya kile ambacho kingeweza kufanywa kuwa macho kwa kipofu, kuwa mume kwa mjane, kuwa baba kwa yatima; tunatapanya kile ambacho si tu kinatuwezesha kuwahudumia kwa faraja za dunia hii wale walio katika dhiki, bali kile ambacho kingeweza kutununulia hazina za milele mbinguni. Hivyo, tukiziachilia fedha zetu kwa njia za kipumbavu, tunaachilia uwezo mkubwa wa kuwafariji viumbe wenzetu, na wa kujifanya wenye heri milele.
Ikiwa hakuna kitu chenye utukufu kama kutenda mema, ikiwa hakuna kitu kinachotufanya tufanane na Mungu kama hicho, basi hakuna kitu kinachoweza kuwa na utukufu katika matumizi ya fedha zetu kama kuzitumia zote katika matendo ya upendo na wema, tukijifanya kuwa marafiki, na baba, na wafadhili wa viumbe wenzetu wote, tukiuiga upendo wa Mungu, na kuugeuza uwezo wetu wote kuwa matendo ya ukarimu, ya utunzaji, na ya fadhili kwa wale wanaoyahitaji.
Kama mtu angekuwa na macho, na mikono, na miguu, ambayo angeweza kuwapa wale wasiokuwa navyo; kama angeyafungia katika sanduku, au kujifurahisha kwa kuyatumia kwa namna isiyo ya lazima au ya kuchekesha, badala ya kuwapa ndugu zake waliokuwa vipofu na viwete, je, hatungemhesabu kwa haki kuwa mtu mnyonge asiye na utu? Kama angependelea kujiburudisha kwa kuipamba nyumba yake kwa vitu hivyo, kuliko kujipatia haki ya thawabu ya milele kwa kuwapa wale waliokosa macho na mikono, je, hatungemhesabu kwa haki kuwa mwendawazimu?
Basi fedha zina tabia inayofanana sana na macho na miguu; kama tukizifungia katika masanduku, au kuzitapanya kwa gharama zisizo za lazima na za kuchekesha juu ya nafsi zetu, wakati maskini na wenye dhiki wanazihitaji kwa mahitaji yao ya lazima; kama tukizimaliza kwa mapambo ya kipuuzi ya mavazi, wakati wengine wanakufa kwa njaa wakiwa uchi; hatuko mbali na ukatili wa yule anayechagua kuipamba nyumba yake kwa mikono na macho kuliko kuwapa wale wanaoyahitaji. Kama tukichagua kujifurahisha kwa starehe za gharama kubwa zisizo na faida yoyote ya kweli, zisizotimiza hitaji lolote la kweli, kuliko kujipatia haki ya thawabu ya milele kwa kuzigawa fedha zetu vizuri, tuna hatia ya wazimu wake yule anayechagua kuyafungia macho na mikono, kuliko kujifanya mwenye heri milele kwa kuwapa wale wanaoyahitaji. Kwa maana baada ya kutimiza mahitaji yetu wenyewe ya kiasi na ya busara, fedha zetu zote zinazobaki ni kama macho au mikono ya ziada tu; ni kitu ambacho hatuwezi kukiweka kwa ajili yetu wenyewe bila kuwa wapumbavu katika matumizi yake, kitu ambacho kinaweza kutumiwa vizuri kwa njia moja tu, yaani kwa kuwapa wale wanaokihitaji.
Tatu, Tukizitapanya fedha zetu, si tu tuna hatia ya kutapanya talanta ambayo Mungu ametupa, si tu tuna hatia ya kufanya kitu kisicho na faida kile ambacho ni njia yenye nguvu sana ya kutenda mema, bali tunajidhuru zaidi kwa namna hii: kwamba tunaigeuza talanta hii yenye manufaa kuwa njia yenye nguvu ya kujiharibu wenyewe; kwa sababu kwa kadiri inavyotumiwa vibaya, kwa kadiri hiyo hiyo inatumiwa kutegemeza tabia fulani mbaya, kutimiza tamaa fulani za ubatili zisizo na busara, kufuata mitindo ile, na kiburi kile cha ulimwengu, ambavyo, kama Wakristo na watu wenye akili, tunalazimika kuvikataa.
Kama vile werevu na vipawa vizuri haviwezi kuchezewa tu na kupotea, bali vitawatumbukiza walio navyo katika upumbavu mkubwa zaidi, ikiwa havitolewi kikamilifu kwa utauwa; vivyo hivyo fedha, zisipotumiwa kikamilifu kulingana na akili na dini, si tu zinaweza kuchezewa na kupotea, bali zitawasaliti watu na kuwatumbukiza katika upumbavu mkubwa zaidi, na kuwafanya waishi maisha ya kipuuzi zaidi na ya ubadhirifu zaidi kuliko wangeweza kuishi bila fedha hizo. Kwa hiyo, usipozitumia fedha zako kwa kuwatendea wengine mema, huna budi kuzitumia kwa kujidhuru mwenyewe. Utatenda kama mtu ambaye angekataa kumpa rafiki mgonjwa kinywaji cha kumtia nguvu, ingawa yeye mwenyewe hangeweza kukinywa bila kuichochea damu yake. Kwa maana hivyo ndivyo zilivyo fedha za ziada; ukiwapa wale wanaozihitaji, ni dawa ya kuwatia nguvu; ukizitumia juu yako mwenyewe kwa kitu usichokihitaji, zinaichochea tu na kuivuruga akili yako, na kukufanya kuwa mbaya zaidi kuliko ungekuwa bila hizo.
Fikiri tena ule mfano uliotajwa hapo juu; kama yule mtu ambaye hangetumia vizuri macho na mikono ya ziada, angeharibu macho na mikono yake mwenyewe kwa kujaribu daima kuvitumia yeye mwenyewe, tungeweza kwa haki kumshtaki kwa wazimu mkubwa zaidi.
Basi hivyo ndivyo kwa kweli ilivyo hali ya utajiri unaotumiwa juu ya nafsi zetu kwa gharama za ubatili na zisizo za lazima; kwa kujaribu kuutumia mahali ambapo hauna faida ya kweli, wala sisi hatuna hitaji la kweli, tunautumia tu kwa madhara yetu makubwa, kwa kuzaa tamaa zisizo na busara, kwa kulisha tabia mbaya, kwa kuziachia tamaa zetu, na kutegemeza moyo wa kidunia na wa ubatili. Kwa maana ulaji na unywaji wa anasa, mavazi ya fahari, na nyumba za fahari, makuu na msafara wa watumishi na magari, anasa za kuchangamsha, na michezo ya kujiburudisha, vyote kwa asili yake huidhuru na kuivuruga mioyo yetu; ndivyo chakula na lishe ya upumbavu wote na udhaifu wote wa asili yetu, navyo ni njia za hakika za kutufanya tuwe na tabia ya ubatili na ya kidunia. Vyote hivyo ni tegemeo la kitu fulani ambacho hakipaswi kutegemezwa; vinapingana na kiasi kile na utauwa ule wa moyo unaofurahia mambo ya Mungu; ni kama mizigo mingi juu ya akili zetu, inayotufanya tusiweze sana, na tusipende sana, kuyainua mawazo yetu na mapenzi yetu kwa mambo yaliyo juu.
Hivyo fedha zinazotumiwa kwa namna hii si kwamba zimetapanywa tu au zimepotea, bali zimetumiwa kwa makusudi mabaya, na kwa matokeo ya kusikitisha, kwa kuiharibu na kuivuruga mioyo yetu, na kwa kutufanya tushindwe zaidi kuishi kulingana na mafundisho matukufu ya Injili. Ni sawa tu na kuwanyima maskini fedha, ili kujinunulia sumu sisi wenyewe.
Kwa maana kiasi kinachotumiwa kwa ubatili wa mavazi, kinaweza kuhesabiwa kuwa kiasi hicho hicho kimetolewa ili kuukaza ubatili katika akili zetu. Kiasi kinachotolewa kwa uvivu na kujiachia, kinaweza kuhesabiwa kuwa kiasi hicho hicho kimetolewa ili kuifanya mioyo yetu kuwa mizito na ya kimwili. Kiasi kinachotumiwa kwa makuu na msafara wa fahari, kinaweza kuhesabiwa kuwa kiasi hicho hicho kimetumiwa ili kuyapofusha macho yako mwenyewe, na kukufanya kuwa sanamu ya mawazo yako mwenyewe. Na ndivyo ilivyo katika kila jambo: unapoacha mahitaji ya busara, unategemeza tu tabia fulani isiyo na busara, mwelekeo fulani wa moyo, ambao kila Mkristo mwema ameitwa kuukataa.
Hivyo kwa kila upande, iwe tunaufikiria utajiri wetu kama talanta, na amana kutoka kwa Mungu, au mema makuu unaotuwezesha kutenda, au madhara makuu unaotuletea sisi wenyewe, ukitumiwa ovyo; kwa sababu hizi zote kubwa inaonekana kwamba ni lazima kabisa kuzifanya akili na dini kuwa kanuni kali ya kutumia utajiri wetu wote.
Kila onyo katika Maandiko la kuwa na hekima na busara, tukitimiza mahitaji yale tu ambayo Mungu angependa yatimizwe; kila onyo la kuwa wa kiroho na wa kimbingu, tukikaza mwendo kuelekea badiliko tukufu la asili yetu; kila onyo la kumpenda jirani yetu kama nafsi zetu, kuwapenda wanadamu wote kama Mungu alivyowapenda, ni amri ya kuwa wacha Mungu kikamilifu katika matumizi ya fedha zetu. Kwa maana hakuna hata moja ya tabia hizi inayoweza kutimizwa, isipokuwa tuwe wenye hekima na busara, wa kiroho na wa kimbingu, tukionyesha upendo wa kindugu, upendo unaofanana na wa Mungu, katika matumizi ya utajiri wetu wote. Tabia hizi, na matumizi haya ya mali zetu za dunia, ni fundisho la Agano Jipya lote kwa kiasi kwamba huwezi kusoma sura moja bila kufundishwa jambo fulani juu yake. Nitaleta tu fungu moja la ajabu la Maandiko, ambalo latosha kuthibitisha yote niliyosema kuhusu matumizi haya ya kidini ya utajiri wetu wote.
“Hapo atakapokuja Mwana wa Adamu katika utukufu wake, na malaika watakatifu wote pamoja naye, ndipo atakapoketi juu ya kiti cha enzi cha utukufu wake; na mataifa yote watakusanyika mbele yake; naye atawabagua kama vile mchungaji abaguavyo kondoo na mbuzi; atawaweka kondoo upande wake wa kuume, na mbuzi upande wa kushoto. Kisha Mfalme atawaambia wale walioko upande wake wa kuume, Njoni, mliobarikiwa na Baba yangu, urithini ufalme mliowekewa tangu kuumbwa ulimwengu; kwa maana nalikuwa na njaa, mkanipa chakula; nalikuwa na kiu, mkaninywesha; nalikuwa mgeni, mkanikaribisha; nalikuwa uchi, mkanivika; nalikuwa mgonjwa, mkaja kunitazama; nalikuwa kifungoni, mkanijia . . . Kisha atawaambia na wale walioko upande wa kushoto, Ondokeni kwangu, mliolaaniwa, mwende katika moto wa milele, aliowekewa tayari Ibilisi na malaika zake; kwa kuwa nalikuwa na njaa, msinipe chakula; nalikuwa na kiu, msininyweshe; nalikuwa mgeni, msinikaribishe; nalikuwa uchi, msinivike; nalikuwa mgonjwa, na kifungoni, msije kunitazama. Na hao watakwenda zao kuingia katika adhabu ya milele; bali wenye haki watakwenda katika uzima wa milele.” [Mathayo 25:31-46]
Nimelinukuu fungu hili kwa urefu, kwa sababu mtu akiitazama njia ya ulimwengu, asingeweza kudhani kwamba Wakristo wamewahi kuisoma sehemu hii ya Maandiko. Kwa maana ni nini katika maisha ya Wakristo kinachoonekana kana kwamba wokovu wao unategemea matendo haya mema? Na bado ulazima wake umetangazwa hapa kwa namna ya juu kabisa, na kusisitizwa kwetu kwa maelezo yaliyo hai ya utukufu na vitisho vya siku ya hukumu.
Baadhi ya watu, hata miongoni mwa wale wanaoweza kuhesabiwa kuwa Wakristo wema, hulitazama andiko hili kama pendekezo la jumla tu la matendo ya sadaka ya hapa na pale; ilhali linaonyesha ulazima si tu wa sadaka za mara kwa mara za hapa na pale, bali ulazima wa maisha yote ya upendo wa kutoa, yaliyo zoezi la daima la matendo yote ya namna hiyo ya upendo, kwa kadiri tuwezavyo kuyatenda.
Unakiri kwamba huna haki ya wokovu, ikiwa umeyapuuza matendo haya mema; kwa sababu watu wa namna hiyo waliyoyapuuza, siku ya mwisho, watawekwa upande wa kushoto, na kufukuzwa kwa neno lile, “Ondokeni, mliolaaniwa.” Kwa hiyo, hakuna wokovu ila katika kuyatenda matendo haya mema. Basi, ni nani anayeweza kusemwa kuwa ameyatenda matendo haya mema? Je, ni yule ambaye wakati fulani amemsaidia mfungwa, au amewasaidia maskini au wagonjwa? Hilo lingekuwa upuuzi sawa na kusema kwamba ametimiza wajibu wa utauwa yule ambaye wakati fulani alisali sala zake. Basi, je, ni yule ambaye mara kadhaa ametenda matendo haya ya upendo? Hili haliwezi kusemwa, kama vile mtu hawezi kusemwa kuwa ni mwenye haki kweli kwa sababu ametenda matendo ya haki mara kadhaa. Basi, kanuni ni nini, au kipimo cha kuyatenda matendo haya mema? Mtu atawezaje kuwa na uhakika kwamba anayatenda kama ipasavyo?
Basi kanuni ni wazi kabisa na rahisi, nayo ni ile ile iliyo ya kila wema mwingine, au tabia njema, sawasawa na upendo. Ni nani mtu mnyenyekevu, au mpole, au mcha Mungu, au mwenye haki, au mwaminifu? Je, ni yule ambaye mara kadhaa ametenda matendo ya unyenyekevu, upole, utauwa, haki, au uaminifu? Hapana; bali ni yule anayeishi katika zoezi la kudumu la wema huu. Vivyo hivyo, ni yule tu anayeweza kusemwa kuwa ameyatenda matendo haya ya upendo, anayeishi katika zoezi lake la kudumu kwa kadiri ya uwezo wake wote. Ni yule tu aliyetimiza wajibu wa upendo wa Mungu, ampendaye Mungu kwa moyo wake wote, na kwa akili zake zote, na kwa nguvu zake zote. Na ni yule tu aliyetimiza wajibu wa matendo haya mema, aliyeyatenda kwa moyo wake wote, na kwa akili zake zote, na kwa nguvu zake zote. Kwa maana hakuna kipimo kingine cha kutenda kwetu mema, ila uwezo wetu wa kuyatenda.
Mtume Petro anamwuliza Mwokozi wetu mbarikiwa swali hili: “Bwana, ndugu yangu anikosee mara ngapi, nami nimsamehe? Hata mara saba? Yesu akamwambia, Sikuambii, Hata mara saba, bali, Hata mara sabini mara saba.” [Mathayo 18:21, 22] Si kana kwamba baada ya idadi hii ya makosa mtu angeweza basi kuacha kusamehe; bali usemi wa mara sabini mara saba ni wa kutuonyesha kwamba hatupaswi kuuwekea msamaha wetu mpaka wa idadi yoyote ya makosa, bali tunapaswa kuendelea kusamehe makosa yanayorudiwa mara nyingi kabisa dhidi yetu. Ndivyo Mwokozi wetu asemavyo mahali pengine, “Akikukosa mara saba kwa siku moja, akarejea kwako mara saba kwa siku moja, akisema, Nimetubu; utamsamehe.” [Luka 17:4] Kwa hiyo, mtu akiacha kumsamehe ndugu yake, kwa sababu amekwisha kumsamehe mara nyingi; akijitetea asimsamehe mtu huyu, kwa sababu amekwisha kuwasamehe wengine kadhaa; mtu wa namna hiyo anaivunja sheria hii ya Kristo, kuhusu kumsamehe ndugu yako.
Basi kanuni ya kusamehe ndiyo pia kanuni ya kutoa; hupaswi kutoa, au kutenda mema, mara saba, bali mara sabini mara saba. Hupaswi kuacha kutoa kwa sababu umekwisha kutoa mara nyingi kwa mtu yule yule, au kwa watu wengine; bali lazima ujione kuwa unawajibika kuendelea kuwasaidia wale wanaoendelea kuwa na uhitaji, kama vile ulivyowajibika kuwasaidia mara moja au mbili. Kama isingekuwa katika uwezo wako, ungesamehewa usimsaidie mtu yeyote hata mara moja; lakini kama iko katika uwezo wako kuwasaidia watu mara nyingi, ni wajibu wako kufanya hivyo mara nyingi, kama vile ni wajibu wa wengine kufanya hivyo mara chache tu, kwa sababu wanaweza mara chache tu. Yeye asiye tayari kumsamehe kila ndugu, kila mara anapohitaji kusamehewa, hasamehi kama mwanafunzi wa Kristo. Na yeye asiye tayari kumpa kila ndugu anayehitaji kupewa kitu, hatoi kama mwanafunzi wa Kristo. Kwa maana ni lazima kutoa hata mara sabini mara saba, kuishi katika zoezi la daima la matendo yote mema kwa kadiri ya uwezo wetu wote, kama ilivyo lazima kusamehe hata mara sabini mara saba, na kuishi katika zoezi la kudumu la moyo huu wa kusamehe, kwa wote wanaouhitaji.
Na sababu ya hayo yote ni wazi kabisa, kwa sababu kuna wema ule ule, ubora ule ule, na ulazima ule ule wa kuwa na upendo wa namna hii wakati mmoja kama wakati mwingine. Ni matumizi bora ya fedha zetu kutenda mema nazo daima, kama ilivyo matumizi yake bora wakati wowote mmoja; hivyo kile kilicho sababu ya tendo moja la upendo, ni sababu nzuri vilevile ya maisha ya upendo. Kile kilicho sababu ya kusamehe kosa moja, ndiyo sababu ile ile ya kusamehe makosa yote. Kwa maana upendo wa namna hiyo hauna kitu cha kuupendekeza leo, isipokuwa kile kitakachoupendekeza vilevile kesho; wala huwezi kuupuuza wakati mmoja, bila kuwa na hatia ya dhambi ile ile, kana kwamba umeupuuza wakati mwingine.
Kwa hiyo, kwa hakika kama vile matendo haya ya upendo ni ya lazima kwa wokovu, ndivyo ilivyo hakika kwamba tunapaswa kuyatenda kwa kadiri ya uwezo wetu wote; si leo, au kesho tu, bali katika mwendo wote wa maisha yetu. Kwa hiyo, ikiwa ni wajibu wetu wakati wowote kujinyima gharama zozote zisizo za lazima, kuwa na kiasi na kubana matumizi, ili tuwe na cha kuwapa wahitaji, ni wajibu wetu vilevile kufanya hivyo nyakati zote, ili tuzidi kuweza kutenda mema zaidi. Kwa maana ikiwa wakati wowote ni dhambi kupendelea gharama za ubatili zisizo za lazima kuliko matendo ya upendo, ni dhambi nyakati zote; kwa sababu upendo unazipita gharama zote zisizo za lazima na za ubatili wakati mmoja kama wakati mwingine. Hivyo ikiwa ni lazima wakati wowote kwa wokovu wetu kuyashughulikia matendo haya ya upendo, na kuhakikisha kwamba tunajifanya kwa kiasi fulani kuweza kuyatenda, ni lazima vilevile kwa wokovu wetu kuhakikisha tunajifanya kuweza kwa kadiri iwezekanavyo kuyatenda katika sehemu zote za maisha yetu.
Kwa hiyo, ama ni lazima uukane Ukristo wako kiasi cha kusema kwamba huhitaji kamwe kutenda lolote kati ya matendo haya mema; ama ni lazima ukiri kwamba unapaswa kuyatenda maisha yako yote kwa kiwango cha juu kadiri uwezavyo. Hakuna njia ya katikati ya kufuata, kama vile hakuna njia ya katikati kati ya kiburi na unyenyekevu, au kati ya kiasi na ulafi. Usipojitahidi kutimiza matendo yote ya upendo, ukipuuza lolote kati yake lililo katika uwezo wako, na kuwanyima msaada wale wanaohitaji kile unachoweza kutoa, iwe wakati wowote, au mahali popote, unajihesabu miongoni mwa wale wasio na upendo wa Kikristo. Kwa sababu ni wajibu wako kutenda mema kwa vyote ulivyo navyo, na kuishi katika zoezi la daima la matendo mema, kama ilivyo wajibu wako kuwa na kiasi katika vyote unavyokula na kunywa.
Kutokana na hili pia unaonekana ulazima wa kuziacha gharama zote zile za kipumbavu zisizo na busara, ambazo kiburi na upumbavu wa wanadamu vimezifanya kuwa za kawaida na za mtindo ulimwenguni. Kwa maana ikiwa ni lazima kutenda matendo mema, kwa kadiri uwezavyo, haina budi kuwa lazima vilevile kuziacha njia zile zisizo za lazima za kutumia fedha zinazokufanya ushindwe kutenda matendo ya upendo.
Kwa hiyo hupaswi kufuatana na njia hizi za ulimwengu zaidi ya unavyopaswa kufuatana na maovu ya ulimwengu; hupaswi kutumia pamoja na wale wanaotapanya fedha zao ovyo kama matakwa yao yanavyowaongoza, zaidi ya unavyopaswa kunywa pamoja na walevi, au kujiachia pamoja na mlafi wa anasa: kwa sababu mwenendo wa gharama za namna hiyo haupatani na maisha ya upendo zaidi ya kupita kiasi katika kunywa kunavyopatana na maisha ya kiasi. Kwa hiyo, mtu yeyote akikuambia juu ya uhalali wa mavazi ya gharama kubwa, au juu ya kutokuwa na hatia katika kujifurahisha kwa starehe za bei ghali, fikiri tu kwamba mtu yule yule angekuambia kwamba huhitaji kutenda matendo ya upendo; kwamba Kristo hakutaki uwatendee mema ndugu zako maskini, kama kumtendea Yeye; na hapo utaona uovu wa shauri la namna hiyo. Kwa maana kukuambia kwamba unaweza kuishi katika gharama za namna hiyo, zinazokufanya ushindwe kuishi katika zoezi la matendo mema, ni sawa kabisa na kukuambia kwamba huhitaji kuyajali hata kidogo matendo hayo mema yenyewe.