የእግዚአብሔር ደስታ

---

«የእግዚአብሔር ደስታ ኃይላችሁ ነው።»—ነህምያ 8:10።

በክርስትናና በሌሎች ሃይማኖቶች ሁሉ መካከል ከደስታ ጠባይ የበለጠ የጎላ ልዩነት የለም።

የአረማዊነት ተፈጥሯዊ ገጽታ ጨፍጋጋ፣ ብዙ ጊዜም እጅግ የሚያሳዝን ነው። ለእግዚአብሔር የተቀደሰ ፊት እውነተኛ መልክ ግን ብሩህነትና ሐሤት ነው። እውነት ነው፣ ይህ ሁልጊዜ እንደሚገባው አይታይም፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ በተቀደሰ ልብ ውስጥ ሲያበራ ፊቱ ክብሩን ያንጸባርቃል፤ እንደ እስጢፋኖስም ፊት ብዙ ጊዜ እንደ መልአክ ፊት ይሆናል። የአንድ ሳምንታዊ ጋዜጣ ዘጋቢ ከደስተኞቹ ጉባኤዎቻችን የአንዱን አገልግሎቶች ሲገልጽ፦ «ፊቶቹን ሁሉ የለየው አንድ ነገር አስደናቂ ደስታቸው ነበር» ብሎ በአንድ ወቅት ተናግሮ ነበር። በእርግጥም ይህ ዘወትር እውነት ሊሆን ይገባል! እነዚያን ከአንዲት እናት የተወለዱትን፣ በአንድ አልጋ የተወዛወዙትን፣ በአንድ ትምህርት ቤት የተማሩትን፣ አሁን ግን በምድር ርቀት ሊለካ ከሚችለው እጅግ በሚበልጥ ርቀት የተለያዩትን ሁለት እኅትማማቾች ተመልከቱ። ታናሺቱ እኅት ባለጠጋ ናት፤ ሁሉ ተሳክቶላታል፤ ብዙ ወዳጆች ያደንቋታል፤ ከቤተ ሰቧ አባላት ሁሉ ትወደዳለች፤ ማኅበራዊ ደረጃም ሆነ የተትረፈረፈ ሀብት ሊያስገኘው የሚችለውን ምቾት ሁሉ ታገኛለች። ሌላይቱ ግን ድሃ ናት፤ ሕይወቷ ከሁኔታዎች ጋር የሚደረግ ትግል ነው፤ ጊዜዋ በድካምና በጭንቀት የተጨናነቀ ነው፤ እጅግ የምትወዳቸው ወዳጆቿ ብዙ ጊዜ ሃይማኖታዊ አቋሟን በተሳሳተ መንገድ ይረዱታል፤ የፍቅሯ ከፍተኛ አገልግሎትና መሥዋዕት በሆኑት በእነዚያው ነገሮችም በጭካኔ ይወቅሷታል። ይሁን እንጂ ፊቷ በጥልቅና ጥርት ባለ ደስታ ያበራል፤ ከዚህ ጋር ሲነጻጸርም የሌላይቱ ፊት የደበዘዘና ሕይወት የሌለው ነው። የሀብትና የብልጽግና ልጅ በዙሪያዋ ያለውን ነገር እጅግ ስለ ለመደችው፣ የሌላይቱ ትሑት ሁኔታ ለሌላይቱ ከሚሆነው የበለጠ ለእርሷ ምንም አይደለም። የውጭ ምቾቶች ፍላጎቷን ካሰለቹት ቆይተዋል፤ በባዶ ልቧም ውስጥ ጥልቅ ምንጮች አልፈለቁም። ሁኔታዎች ሲለወጡ ተመልከቷት! ሌላ መጠጊያ የላትም። ሐዘንና ሞት ያለ መጽናናት ያገኟታል፤ ምድርን ስታጣ ያላትን ሁሉ ታጣለች፤ መለያየቱም ንብረቱ በሰጣት ደስታ ልክ ይበልጥ አስፈሪ ይሆናል። ሌላይቱ ግን የውጭ ውጣ ውረዶች ሊነኩት የማይችሉ የውስጥ የሰላምና የደስታ ምንጭ አላት። መከራዎቿ በዚያ በተሰወረው የደስታ ምንጭ ላይ ይበልጥ ፈጽማ እንድትደገፍ ያደርጓታል፤ ሌላው ሁሉ በጨለማ ሲሸፈን ፊቷን እንደ መልአክ ፊት ሆኖ ብዙ ጊዜ ልታዩት ትችላላችሁ፤ በሞት አልጋዋም ዙሪያ በየአቅጣጫው ልቅሶና እንባ ሲሰማ፣ ድምፅዋ በምስጋና ይጣፍጣል፤ ፊቷም በዘላለማዊው ቀን በተንጸባረቀ ክብር ያበራል።

ታዲያ እንዲህ የማይሆንበት ምን ምክንያት አለ? «እግዚአብሔር ብርሃን ነው ጨለማም በእርሱ ዘንድ ከቶ የለም»። ብፁዕ የሆነው እግዚአብሔር የብፅዕና ምንጭ መሆን አለበት። ምሳሌያችንና መድኃኒታችን የሆነው የተወደደው ልጁ የሰላም አለቃ ነው፤ እግዚአብሔርም «ከጓደኞችህ ይልቅ በደስታ ዘይት ቀባህ» ብሎ የተናገረለት ንጉሣዊ ሙሽራ ነው፤ ስለዚህ መዳኑ በእርግጥ የደስታ መዳን ሊሆን ይገባዋል፤ መዳሰሱ ደስታንና የፀሐይ ብርሃንን ሊያመጣ ይገባዋል፤ የሚከተሉትም ስለዚያ ደስተኛ ጉባኤ ለራሱ ላለው ሐሳብ የታመኑ ሊሆኑ ይገባቸዋል፤ ስለ እነርሱም፦ «በዝማሬ ወደ ጽዮን ይመጣሉ፤ የዘላለምም ደስታ በራሳቸው ላይ ይሆናል፤ ሐሤትንና ደስታን ያገኛሉ፤ ኀዘንና ትካዜም ይሸሻሉ» ተብሎ ተጽፏል። ምድርን ስንመለከት እግዚአብሔር በተቻለው ስፍራ ሁሉ ውበትንና ሐሤትን እንዳኖረ እናገኛለን። ደስተኞች እንድንሆን ፈጥሮናል፤ ደስታችንንም እንዲመልስና እንዲያፈጽም ቤዛነትን ልኳል፤ ስለዚህም ታላቁ መዳኑ ከሐሤት መንፈስ ጋር የማይለያይ ሆኖ የተቈራኘ ነው። እውነት ነው፣ ወደ ሐዘን ዝቅ ሊል ይችላል፤ እጅግ ወደሚያሳዝነው ቤትና እጅግ ወደ ጨለመው መንፈቀ ሌሊት ይገባል፤ ከጭፍግግ ጋር ግን ሊኖር አይችልም። ኃጢአትን እንደሚያባርር ሐዘንንም ማባረር አለበት፤ በደስታም ብርሃን ውስጥ መኖር አለበት።

ስለዚህ ሃይማኖትንና ትካዜን አጣምሮ ለመያዝ መሞከራችንን መተው አለብን፤ ክርስቶስ ደስተኛ ሕዝብን እንጂ ሌላን አይፈልግምና። የጥንቱ የአይሁድ ሃይማኖት እንኳ በተቻለው ጊዜ ሁሉ የሙሽራ ልብስ ለብሶ በሐሤት ዝማሬ ይወጣ ነበር። በሙሴ ሕግ ሥር በዓላት ያለማቋረጥ ይከታተሉ ነበር፤ ሕዝቡም ሁሉ በራስ ወዳድነትና በትካዜ እንዳይዘፈቅ በየጥቂት ጊዜው ወደ ታላቅ ሃይማኖታዊ የሽርሽር ግብዣ እንዲሄድ ይታዘዝ ነበር። በተቀደሰውም ዓመት የመዝጊያ በዓል ሕዝቡ እጅግ ማራኪና ውብ በሆነ ሃይማኖታዊ ሐሤት አንድ ሙሉ ሳምንት እንዲያሳልፍ ታዝዞ ነበር፤ በገጠር ዳሶች እየተቀመጡ በበዓል አገልግሎቶች፣ በተቀደሱ መዝሙሮችና ሥርዓቶች ይተባበሩ ነበር፤ ይህም የሕዝብ ሁሉ ሐሤት ታላቅና ልብ የሚነካ ትዕይንት ሳይሆን አልቀረም።

ነህምያና ሕዝቡ አሁን ያከብሩት የነበረው ይህንኑ የዳስ በዓል ነበር፤ ሆኖም እንደ አንዳንዶቻችን ፊታቸውን አጨፍግገው መጥተው ነበር፤ ገና የተወገደውንና የታደሰውን የጽዮንን ፍርስራሽ እያሰቡም በዓሉን በጥቂት ተገቢ እንባዎች ማክበር የሚገባ መስሎ ታያቸው። ነህምያ ግን ይህ የልቅሶ ጊዜ እንዳልሆነ ነገራቸው፤ ምክንያቱም ቀኑ ቅዱስ ቀን ነበር፤ ቅድስናና እንባ ደግሞ አብረው አይስማሙም፤ ሐዘኑ አልፎአልና ከእንግዲህ ወዲህ የሚያለቅሱበት ምክንያት አልነበረም፤ ይልቁንም ይህ ቀን የሐሤትና የምስጋና ቀን ነበር፤ የምስጋና መንፈስም ለተሰማሩበት ሥራ ራሳቸውን ለማዘጋጀትና ብርታት ለማግኘት እንኳ አስፈላጊ ነበር፤ እርሱም፦ «የእግዚአብሔር ደስታ ኃይላችሁ ነው» ይላቸዋል።

1. ይህ በዕለት ተዕለት ኑሮ ተራ ተግባራት እንኳ በእኛም ዘንድ እውነት ነው። ልብ ቀልሎና ነጻ ሆኖ ሳለ ሰው ምን ያህል ብዙ ሊሠራ ይችላል! አሰልቺ ሲሆን ደግሞ እጅግ ቀላሉ ሥራ እንኳ ምንኛ ረጅምና ከባድ ይሆናል! ያች እናት ግማሹን ሌሊት ልትደክም፣ ያ አባት ቀኑን ሙሉ ላቡን ጠብ አድርጎ ሊሠራ ይችላል፤ ይህ ለሚወዱት ልጅ መሆኑን በማወቅ ደስታ ነው። መርከበኞቹ ከባድ ሸክማቸውን ወደዚያች መርከብ ማከማቻ ሲያወርዱ የሚሉትን ስሙ፤ አንዳንድ ጊዜ ሁለት ቀለም ብቻ ያለው የሚያስተጋባ ዝማሬ ነው፤ ሆ-ሄይ ብቻ ቢሆን እንኳ ይዘምሩታል፤ በአንድ ድምፅም ይዘምሩታል፤ ታላላቆቹ ጓዞችም በእጃቸው እንደ ላባ ይሆናሉ። ብዙ ማይል የሚረዝመውን ጕዞ በእግር የሚያቋርጡትን ወታደሮች ተመልከቱ! የከበሮው ምትና የጦር መዝሙሮቻቸው ዝማሬ ግን የመንገዱን ድካም ሁሉ ያቀልላቸዋል።

   የቀድሞው ልዩ ሰው ጆን ባንየን የክርስቲያን መንገደኛን (የፒልግሪም ፕሮግረስ) በቤድፎርድ በሚገኘው አሮጌ እስር ቤቱ ውስጥ እንዴት እንደ ጻፈ ሲነግረን ነገሩን በሚያምር ሁኔታ ይገልጸዋል። እንዲህም ይላል፦ «ወደ እስር ቤት ተመለስሁ፤ ተቀምጬም ጻፍሁ፣ ደግሜም ጻፍሁ፤ ደስታ አስጽፎኛልና።» ጥቂት የብርሃን ጨረር ብቻ የሚገባበት፣ ሻካራ ጠረጴዛ፣ የእንጨት በርጩማና የገለባ ፍራሽ ያለበት ያ አሮጌ እስር ቤት ለእርሱ ሰማይ ነበር፤ ምክንያቱም የመንገደኛው ደስታ፣ የመንገደኛው ቤትና የመንገደኛው ታሪክ በደስተኛ ልቡ ውስጥ ይፈነዱ ነበርና። በየሳምንቱ በሚያልፉት መቶ አርባ አራት ሰዓታት ልፋትና ድካም መካከል፣ በፋብሪካ፣ በሱቅ፣ በመሸጫ ጠረጴዛ ላይ፣ በማድቤት፣ በጽሕፈት ጠረጴዛ፣ በመንገድ ላይ፣ በእርሻ፣ ደግሞም ብዙ ጊዜ ይበልጥ አስቸጋሪ በሆኑት በሕዝብ ኑሮ ስፍራዎች፣ በአደባባይ ኑሮ አሰልቺ ድግግሞሽና በታላቁ ልበ ቢስና ጫጫታ የሞላበት ዓለም ውስጥ ይህ ደስታ ምንኛ ያስፈልገናል! ነገር ግን እግዚአብሔር ይመስገን! የዘላለም ምንጮች ከደስታው ጥልቅ ጕድጓድ በልብ ውስጥ በሚፈልቁበት ስፍራ ሁኔታዎች የሚያመጡት ልዩነት ጥቂት ነው።

   የእግዚአብሔር ደስታ ለሕይወት ሸክም ኃይላችን ነው፤

   ለእያንዳንዱ ተግባር ሰማያዊ ጣዕም ይሰጣል፤

   የደካሚውን ሥራ ጣፋጭ ዜማ ያደርገዋል፤

   የሠራተኛውንም የዕረፍት መኝታ ያለሰልሳል።

   ዳዊት ይህን የተራ ኑሮና የሰማያዊ ሐሤት መዋሐድ ከመዝሙራቱ በአንዱ ውስጥ፦ «በእንግድነቴ ቤት ሥርዓትህ ዝማሬ ሆነልኝ» ብሎ በሚያምር ሁኔታ ገልጾታል። ሥርዓቶች የዕለት ተዕለት ተግባር ትእዛዛት ብቻ ናቸው፤ ዳዊትም በዜማ በማስቀመጥና ወደማያቋርጥ ምስጋና በመተርጎም ደስ አሰኘባቸው። ይህ በአንድ ቃል የመቶ አሥራ ዘጠነኛው መዝሙር ትርጉም ነው። ሙሉ በሙሉ ስለ ተግባር ይናገራል፤ ሆኖም በዕብራይስጡ መዝሙረ ዳዊት ውስጥ እጅግ በሚያምር ጥበብ የተቀናበረው ነው። በትክክል እንደ ተባለው፣ በዜማ የተቀመጠ ተግባር ነው።

   ተግባርን ቀላል ለማድረግና በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት እንዲኖረው የማድረጊያው መንገድ ይህ ነው። ሕይወቷ የማይቻል የነበረና እመቤቷ እንደ ጨካኝ ገዥ የምትቈጠር አንዲት የቤት ሠራተኛ አውቃለሁ፤ የመንፈስ ቅዱስን ጥምቀት ከተቀበለች በኋላ ግን በዚያው ቤትና ከዚያችው ሴት ጋር እጅግ ደስተኛ ሆነች፤ ስፍራዋንም በሌላ በማናቸውም ስፍራ ልትለውጠው አልፈለገችም፤ እመቤቷም ምን እንደ ተፈጠረ ልትጠይቃት ወደ እርሷ መጣች፤ በዚህም ውብ ለውጥ ምክንያት ከልብ የምትፈልግ ጠያቂ ሆነች።

   ወዳጆች ሆይ፣ የእግዚአብሔርን ደስታ ወደ ጨለማዎቹ፣ ወደ አስቸጋሪዎቹና ወደ ዝቅተኞቹ ስፍራዎች፣ ወደ አቧራማዎቹና ወደ ቆሻሻዎቹ የሕይወት ጎዳናዎችና መተላለፊያዎች እንውሰድ! በታላቁ ቤተ መንግሥት ዙሪያ ብቻ ሳይሆን በትንሿ ጎጆ ዙሪያም አበቦችን እንትከል! በእንግዳ መቀበያው ክፍል ባለው በወርቅ ያጌጠ ጎጆና በቀኑ ሰፊ የፀሐይ ብርሃን ብቻ ሳይሆን በመንገድ ዳርና በሌሊትም እንኳ የወፎች ዝማሬ ይኑረን! ዘወትር በብርሃኑ ደስ ይበለን፤ የተራውን ኑሮ መንገዶች በመንፈስ ተሞልተን እንሂድ፤ ስለዚህም በሰማይ የወይን ጠጅ እንደ ሰከሩ ሰዎች፣ «በመዝሙርና በዝማሬ በመንፈሳዊም ቅኔ» ለራሳችን ስንነጋገርና በጸጋ በልባችን ለጌታ ስንዘምር እንሰማለን፤ ያን ጊዜም «በቃል ቢሆን ወይም በሥራ» የምናደርገውን ሁሉ እግዚአብሔርን «በእርሱ» እያመሰገንን «በጌታ በኢየሱስ ስም» እናደርገዋለን የሚለው እውነት ይሆናል።

2. የእግዚአብሔር ደስታ ለሕይወት መከራዎች ኃይላችን ነው። መከራን የምንሸከምበት ሁለት መንገድ አለ፤ አንዱ ስሜትን አፍኖ በግድ የመቋቋም የስቶይኮች መንፈስ ነው፤ ሌላው ደግሞ ቅዱስና ድል አድራጊ ደስታ በሚያመጣው አጸፋዊ ኃይል መሸከም ነው። ክርስቶስ በፊቱ ስላለው ደስታ መስቀሉን የታገሠው እንዲህ ነበር፤ ስለዚህም ነውሩን ሊንቀው ቻለ፤ የእሳቱ ሽታ እንኳ በልብሱ ላይ እንዲቀር አልፈቀደም። በቆላስይስ የመጀመሪያው ምዕራፍ ሐዋርያው ስለ አንድ የቅዱሳን ማኅበር ያቀረበውን ጸሎት እናነባለን፤ እነርሱ በብርሃን ያሉ የቅዱሳን ርስት ተካፋዮች እስኪሆኑ ድረስ በቅድስና እንዲህ ያለ መጠን ደርሰው ነበር፤ ነገር ግን ለእነርሱ ገና የላቀና የተሻለ ነገር ነበረ፤ ይኸውም «ከደስታም ጋር በሁሉ ለመጽናትና ለመታገሥ እንደ ክብሩ ጉልበት መጠን በኃይል ሁሉ እየበረታችሁ» ነው። ከእግዚአብሔር እጅ የሚመጡትን መከራዎች «ለመጽናት»፣ ከሰዎች የሚመጡትንም «ለመታገሥ»፤ ሁለቱም በእውነተኛ ደስታ ሊታገሡ ይገባቸዋል። እንዲያውም ልብ በደስታ ሲሞላ የሚታገሡት ነገር አይኖርም። ደስታ ፈጽሞ ከመከራው በላይ ከፍ ያደርገናል፤ እየተጨነቅን ወይም እየተበደልን መሆናችንን እንኳ አናስተውልም። የእውነተኛ ራስን የመሠዋት ብፅዕና አንዳችም መሥዋዕት እንደ ከፈልን እስከማይሰማን ድረስ በእግዚአብሔር መሞላት ነው። እንዲህ ልብን ሊፈትን ከሚችል ነገር ሁሉ በላይ ከፍ መደረግ እንዴት ያለ የጸጋ ምቾት ነው! ዓለቶቹ ከወንዙ ወለል አይወገዱም፤ ነገር ግን የተባረከው ውኃ እጅግ ከፍ ብሎ ስለሚሞላ መርከቦቹ በእግዚአብሔር ታላቅ ደስታ ፈሳሽ ውስጥ ከእነርሱ እጅግ በላይ ይጓዛሉ። ሐዋርያውም ለፊልጵስዩስ ሰዎች ስለ ከፈለው መሥዋዕትነት እንዲህ ሲል ያብራራል፦ «በእምነታችሁ መሥዋዕትና አገልግሎት ተጨምሬ ሕይወቴ እንኳ ቢፈስ፥ ደስ ብሎኛል፤ ከሁላችሁም ጋር አብሬ ደስ ብሎኛል»።

   የዕብራውያን ክርስቲያኖች «የገንዘባችሁንም ንጥቂያ በደስታ ተቀበላችሁ» ተብለው ተመሰገኑ። ይህ እጅግ የተለመደ ተሞክሮ አይደለም። አንዳንድ መልካም ሴቶች ግድ የለሽ አገልጋይ ስለ ሰበረው የሳህን ስብስብ፣ ወይም በአዲሱ የጠረጴዛ ልብስ ወይም ቀሚስ ላይ ስለ ፈሰሰው ቡና፣ ወይም ዝንጉዎች ልጆች በትንንሽ ልብሶቻቸው ላይ ስላሳረፉት እድፍ ቅድስናቸውን ያጣሉ፤ አንዳንድ ወንዶችም ንግዳቸውን በሚጎዱ ወይም ብዙ ገንዘብ በሚያሳጡ በሠራተኞቻቸው ወይም በአገልጋዮቻቸው ስሕተቶችና ውድቀቶች እጅግ ይቈጣሉ።

   ሰር አይዛክ ኒውተን በአንድ ወቅት በአንዲት ትንሽ ውሻ ግድ የለሽነት ብዙ ወረቀቶቹ በእሳት ተቃጥለው የሃያ አምስት ዓመታት ስሌቶቹን በሙሉ አጣ፤ እርሱም በቀላሉ «ምስኪን! ያደረስኸውን ጥፋት ጥቂት እንኳ አታውቅም» ብሎ ስለ መለሰ፣ ዓለም ከግኝቶቹ ሁሉ ይልቅ በዚህ አብልጦ በአድናቆት ያስታውሰዋል።

   የእግዚአብሔር ደስታ ከምናጣው የሚበልጥ ነገር እንደሚመጣ ሁልጊዜ ይተማመናል፤ ታላቁ ብድራት ከፋይና መላሽ የሆነ አንድ በላይ እንዳለ፣ እርሱም ለአንዲት የትዕግሥትና የፍቅር ድል ዛሬ ዓለም ሁሉ ከሚያወጣው ሺህ እጥፍ የሚበልጥ ወደ ፊት እንደሚሰጥ ያስታውሳል።

   አዎን፣ የእግዚአብሔር ደስታ ለሕይወት መከራዎች ኃይላችን ነው፤

   የተቀጠቀጠውንም ልብ ከኀዘንና ከጭንቀት በላይ ያነሣል፤

   እንደ ሌሊት ዘማሪ ወፍ ዜማ በጨለማ ውስጥ ሊዘምር ይችላል፤

   በለሱም ጠውልጎ ባዶ ሲቀር ደስ ይለዋል።

3. የእግዚአብሔር ደስታ ለፈተና ኃይላችን ነው። «እንደ ሙሉ ደስታ ቍጠሩት» ይላል ያዕቆብ፣ «ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስባችሁ»። ለዚህም አንዱ ምክንያት ፈተናዎችን የምንቋቋምበት ከሁሉ የተሻለ መንገድ ይህ በመሆኑ ነው። ዲያብሎስ በትካዜ በተዋጠች ነፍስ ላይ ሁልጊዜ ያይላል። ተስፋ መቍረጥ ሁልጊዜ እጅ መስጠትን ያስከትላል። ሰይጣን በገዛ ቤቱ ደስታን ስለማያውቅ ደስተኛ ፊት ሁልጊዜ አስደንግጦ ያባርረዋል። አማሌቅ የእስራኤልን ሰፈር ኋለኞቹን፣ ማለትም ወደ ኋላ እየተጎተቱ ስለ ሙቀቱና ስለሚጓዙበት አስቸጋሪ መንገድ የሚያጕረመርሙትን ተስፋ የቈረጡትን ያዘ። እንዲህ ያሉ ሰዎች ጉዟቸውን ሳይጨርሱ መንገዱ ሁልጊዜ ይበልጥ ይከብድባቸዋል። የዲያብሎስ ሰላዮች የነበሩት እሳታማዎቹ እባቦች የሚያጕረመርመውን ሕዝብ ነደፉ፤ የፈወሳቸውም ወደ ናሱ እባብ ቀና ብሎ መመልከት ነበር። የኢዮሣፍጥ ሠራዊት በእምነት እልልታና በምስጋና መዝሙር ወደ ውጊያና ወደ ድል ተጓዘ፤ ዛሬም እንዲሁ የእግዚአብሔር ደስታ ለታላቁ ትግል ከሁሉ የተሻለ ትጥቅ ነው። ነገር ግን ሐዋርያው ፈተና ለተስፋ መቍረጥ ምክንያት እንዳልሆነ፣ ይልቁንም ለመንፈሳዊ እድገት ታላቅ አጋጣሚ እንደ ሆነ ማለቱ ጥርጥር የለውም። ፈተና የጦር ዕቃችን መፈተኛ ነው፤ ዲያብሎስም በእኛ ውስጥ ሊሰርቀው የሚገባ ነገር እንዳየ የሚያሳይ ግልጥ ምልክት ነው፤ የጠላት ሠራዊት በሰፈረበት ስፍራ የጌታ ሠራዊትም በአቅራቢያ እንዳለ እርግጠኞች ልንሆን እንችላለን። የእምነታችን መፈተን ትዕግሥትን ያደርጋል፤ ትዕግሥትም ፍጹም ሆኖ «ሥራውን ይፈጽም»። ተግሣጹን ሁሉ እንለፍ፣ የሚያስተምረንንም ሁሉ እንማር፤ ከተፈተንንም በኋላ ጌታ «ለሚወዱት ተስፋ ስለ እርሱ የሰጣቸውን የሕይወትን አክሊል» እንቀበላለን።

   እንግዲያስ ያለ ፍርሃትና ያለ ደመና ወደሚጠብቁን ትግሎች እንውጣ፤ ደስታውን ሊሰማን ባልቻለ ጊዜ፣ ይልቁንም «በልዩ ልዩ ፈተና» ባዘንን ጊዜ፣ «እንደ ሙሉ ደስታ» እንቍጠረው፤ «በእግዚአብሔር ደስ ይለኛል፥ በአምላኬም ሐሤት አደርጋለሁ» እንበል።

   የእግዚአብሔር ደስታ ለፈተና ኃይላችን ነው፤

   ፈተናውንም የትዕግሥትና የጸጋ መፈተኛ አድርጎ ይቈጥረዋል፤

   በመዳን እልልታ ወደ ውጊያ ይገሠግሣል፤

   በምስጋና ሰረገሎችም በጠላቶቹ ላይ ይጋልባል።

4. የእግዚአብሔር ደስታ ለሥጋችን ኃይላችን ነው። «ደስ የሚለው ልብ እንደ መድኃኒት መልካም ያደርጋል።» ይህ ለደካማ ሥጋ የተሰጠ መለኮታዊ የሕክምና ትእዛዝ ነው። በሌላ በኩል ደግሞ ተስፋ መቍረጥና የመንፈስ መደቈስ የነርቭ መረበሽን፣ የራስ ምታትን፣ የልብ ስብራትንና የሥጋን የብርታት ማነስ ያስከትላሉ። አንዲት የማበረታቻ ቃልና የተስፋና የሐሤት ግፊት ብዙ ጊዜ የበሽታን ኃይል ትሰብራለች።

   በአገልግሎቴ የመጀመሪያዎቹ ዓመታት የጎበኘሁትን በሞት አፋፍ ላይ የነበረን አንድ ሰው አስታውሳለሁ፤ ሐኪሞቹ ተስፋ ቈርጠውበት በሞት ላይ ያለ ነው ብለው ነበር፤ ስለዚህም ሕክምናውን ትተው በዚያች ሌሊት እንደሚሞት ይጠብቁ ነበር። ነገር ግን ለመጨረሻ ጊዜ መስሎኝ ስጎበኘው፣ በርኅራኄም ወደ መድኃኒቱ ስመራው፣ እርሱም ወንጌልን ተቀብሎ በእግዚአብሔር ሰላምና በመዳን ደስታ ሲሞላ፣ እንዲህ ያለ የክብር ጥምቀትና እንዲህ ያለ የሰማይ ሐሤት መነሣሣት በላዩ መጣ፤ ስለዚህም ሁላችንም የሰማይ መዝሙሮች መጀመሪያ ነው ብለን ያመንነውን እየጮኸና እየዘመረ ለሰዓታት በአልጋው አጠገብ አቆየን፤ ከእኩለ ሌሊትም ብዙ ካለፈ በኋላ የሚቀጥለው መገናኘታችን በላይ በሰማይ እንደሚሆን ፈጽመን እየጠበቅን ተሰናበትነው። ነገር ግን በዚያች ነፍስ ውስጥ የነበረው መነሣት እጅግ ብርቱ ስለ ነበረ ሥጋው እርሱ ራሱ ሳያውቀው የበሽታውን ኃይል አራገፈ፤ በማግሥቱም ጠዋት ሐኪሞቹን እያስደነቀ ማገገም ጀመረ፤ በጥቂት ቀናትም ውስጥ ፈጽሞ ዳነ። በዚያን ጊዜ ስለ መለኮታዊ ፈውስ ምንም አላውቅም ነበር፤ ነገር ግን መለኮታዊው ደስታ በሽታን ሲፈውስ በመደነቅና በሐሤት ብቻ ተመለከትሁ። ከዚያ ወዲህ የኢየሱስ ፈውስና ሐሤት በአንድነት ወደ ነፍስና ወደ ሥጋ ሲመጡ፣ የልቅሶውም ሌሊት ወደ ደስታ ማለዳ ሲለወጥ ብዙ ጊዜ አይቻለሁ። በጨለማ ደመና የተሸፈነና የታመመ አእምሮ በእግዚአብሔር ደስታ ሲበራ፣ በቅዱስ ሐሤት ጥምቀትም ከእብደት ሲድን ብዙ ጊዜ አይቻለሁ።

   ከደስታ ተፈጥሮአዊ ተጽዕኖ ብቻ ይልቅ የጠለቀ ምክንያትና የላቀ መለኮታዊ ኃይል እንዳለ እውነት ነው። የማይድን በሽታ ሊሸነፍ የሚችለው በመለኮታዊው ሁሉን ቻይነት እውነተኛ ንክኪ ብቻ ነው፤ ነገር ግን ደስታ የፈውስ ውኆች የሚፈስሱበት መስመር ነው፤ በነፍስም በሥጋም የክርስቶስ ሕይወት ሞልቶ መፍሰስ ነው። ከሥጋችሁ ሁኔታ በላይ ልትኖሩ ብትወዱ፣ ኃይላችሁን ዘወትር ልታድሱና «እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ፤ ይሮጣሉ አይታክቱም፤ ይሄዳሉ አይደክሙም» እንደ ተባለው ልትሆኑ ብትወዱ፣ የማይደክም የወጣትነትንና የትኩስነትን ሕያውነትና ጣዕም በደም ሥሮቻችሁ ውስጥ ልትሸከሙ ብትወዱ፣ እዚህም እንኳ የትንሣኤን ሕይወት ቅምሻ በሙላቱ ሁሉ በሥጋችሁ ልታውቁ ብትወዱ፣ በዲያብሎስ የድካምና የሕመም ፍላጾች ላይ ልትታጠቁ፣ የጋለ ብረት በላዩ የማይቀመጠውን ውኃ እንደሚገፋ ፍላጾቹን ከሥጋችሁ ልታራግፉ ብትወዱ፣ እንግዲያስ ወዳጆች ሆይ፣ «ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ፤ ደግሜ እላለሁ፥ ደስ ይበላችሁ።»

   ወደ ምሳሌያችን እንመለስ፦ እጅግ ትሑቷ የቤት እመቤት እንኳ ውኃ በጋለ የምድጃ ክዳን ላይ ሊቀመጥ እንደማይችል ታውቃለች፤ ይልቁንም በድንጋጤ በላዩ ይዘልላል ይጨፍራልም፤ አቅም በሌለው ፍልፍሎሽ እየፈነዳም ይበተናል። እንዲሁ ዘወትር በሰማያዊ ደስታ ነጭ ግለት ውስጥ ብትኖሩ፣ ዲያብሎስ በሕይወታችሁና በሥራችሁ፣ በሰውነታችሁም ላይ እንኳ ቀዝቃዛ ውኃ ሊያፈስ በከንቱ ይሞክራል።

5. የእግዚአብሔር ደስታ ኃይላችን ነው—ለአገልግሎትና ለምስክርነት። ሥራችንን ሁሉ ቀላልና አስደሳች ያደርገዋል። እጅግ አስቸጋሪ በሆኑት የክርስቲያን አገልግሎት መስኮች ውስጥ የማይነጥፍ ምንጭ ይሰጣል። ከከተማው ሚስዮናዊና ሌሊቱን ሙሉ በመጠጥ ቤቶችና በድሆች መንደሮች ውስጥ ከሚሠራው ሠራተኛ ጋር ይሄዳል፤ ከተዋረዱትና ከረከሱት ሰዎች የመሸሽን ተፈጥሮአዊ ዝንባሌ፣ የቆሻሻንና የተባይን ዘግናኝነት፣ የዓመፀኞችንና የክፉዎችን ሰዎች ፍርሃት፣ የዙሪያውንም ትዕይንት አስጸያፊነትና አስቀያሚነት ሁሉ ያስወግዳል፤ በተፈጥሮው የሚያስጠላ የሚሆነውንም ሥራ ፍጹም የሚማርክ ያደርገዋል፤ ራሱን የቀደሰውም ልብ ከእነዚህ ነገሮች አንዳቸውም ሳያናውጡት ሩጫውን በደስታ ይፈጽም ዘንድ እንዲህ ለማለት ያስችለዋል፦ «ነገር ግን ሩጫዬንና ከጌታ ከኢየሱስ የተቀበልሁትን አገልግሎት እርሱም የእግዚአብሔርን ጸጋ ወንጌልን መመስከር እፈጽም ዘንድ ነፍሴን በእኔ ዘንድ እንደማትከብር እንደ ከንቱ ነገር እቆጥራለሁ።»

   ለአገልግሎታችን የሚያስገድድ ምክንያት መስጠቱ ብቻ አይደለም፤ መለኮታዊ ውጤታማነትንና ኃይልንም ይሰጠዋል። ፊትን በሰማይ ብርሃን ያበራል፤ ልብንም በርኅራኄና በፍቅር ቃና ያቀልጣል። ለቃላችን ሰዎች ሊቃወሙት የማይችሉትን ክብደትና የመማረክ ኃይል ይሰጣል። እነርሱ የማያውቁት ምሥጢር በእጃችን እንዳለ ያውቃሉ፤ ሐሤታችንም በደስታችን የመካፈልን ናፍቆት በውስጣቸው ያነሣሣል። የሚያበራ ፊትና የሚያንጸባርቅ መንፈስ ከአንድ ቶን አመክንዮ፣ የንግግር ጥበብና የአነጋገር ብልሃት ይልቅ ዋጋ አላቸው። አንዲት ድሀና አካለ ስንኩል ቅድስት በስብሰባ መካከል ቆማ እግዚአብሔር ለነፍሷ ያደረገላትን ስትናገር፣ ፊቷ ምንም ተራ ቢሆን በመለኮታዊ ውበት እያበራ፣ የእግዚአብሔር ደስታ ከሌላቸው ከደርዘን የኮሌጅ ምሩቃን አንደበተ ርቱዕነት ይልቅ ብዙ ነፍሳትን ወደ ክርስቶስ ታመጣለች።

   አንድ ምሁር አገልጋይ በጉባኤው ውስጥ የነበረን አንድ ባለ ጠጋና ተሰሚነት ያለው ተጠራጣሪ ለማሳመንና ወደ ጌታ ለመመለስ በተለየ ዓላማ ስለ «የክርስትና ማስረጃዎች» ተከታታይ ትምህርቶችን ሰጠ። ሰውየውም ትምህርቶቹን ተከታተለ፤ ተመለሰም፤ ከጥቂት ቀናትም በኋላ አገልጋዩ ከትምህርቶቹ መካከል ቁርጥ ያለ ተጽዕኖ ያሳደረበት የትኛው እንደ ሆነ ሊጠይቀው ደፈረ። ሰውየውም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ «ትምህርቶቹ! ውድ ጌታዬ፣ የትምህርቶችህን ርእሶች እንኳ አላስታውሳቸውም፤ በአእምሮዬም ላይ ቁርጥ ያለ ተጽዕኖ ነበራቸው ማለት አልችልም። የተመለስሁት በእነዚያ አገልግሎቶች ላይ ትገኝ በነበረች አንዲት ውድ አሮጊት ጥቁር ሴት ምስክርነት ነው፤ እርሷም እንደ ሰማይ በሚያበራ ደስ ባለው ፊቷ ደረጃዎቹን እያነከሰች በአጠገቤ ስትወጣ ‹የተባረከው ኢየሱሴ! የተባረከው ኢየሱሴ!› ትል ነበር፤ ወደ እኔም ዞር ብላ ‹የተባረከውን ኢየሱሴን ትወደዋለህን?› ብላ ትጠይቀኝ ነበር፤ ጌታዬ፣ የክርስትና ማስረጃዬ ያ ነበር።»

   ጌታ ይባረክ! ሁላችንም እንዲሁ ልናበራ እንችላለን፤ «የሚያበራ» ብቻ ሳይሆን «የሚነድ» መብራትም ሆነን፣ በደስታችንም ተላላፊነት ልቦችን እናቀጣጥላለን። ዓለም ደስታን ይፈልጋል፤ ምሥጢሩንም በእውነተኛ መልኩ ቢያገኘው ሊይዘው ይጥራል። ቻርልስ ፊኒ እግዚአብሔርን ባላወቀበት ዘመኑ ወደ ጸሎት ስብሰባ ይሄድ በነበረ ጊዜ መልካሞቹ ዲያቆናት ስለ እርሱ እንዲጸልዩለት ይፈልግ እንደ ሆነ ይጠይቁት እንደ ነበር ይነግረናል። እርሱም እንዲህ አለ፦ «አልፈልግም፤ ስለ እኔ ብትጸልዩ እጅግ አዝናለሁ። ምክንያቱም በመጀመሪያ ደረጃ በጸሎታችሁ ብመለስ እንደ እናንተው ጐስቋላ እሆናለሁ፤ በሁለተኛ ደረጃ ደግሞ ጸሎታችሁ እኔን ለመመለስ አንዳች ኃይል ይኖረዋል ብዬ አላምንም፤ ቢኖረውም እናንተው ራሳችሁ እጅግ የምትደነቁ ይመስለኛል፤ ወደዚህች ከተማ ከመጣሁበት ጊዜ ጀምሮ ስለ መነቃቃት በዚያው በተከዘ መንገድ ስትጸልዩ ኖራችኋልና፤ ፈጽሞ ይመጣል ብላችሁ እንደማታስቡም ከድምፃችሁና ከፊታችሁ አያለሁ። በምመለስበት ጊዜ ደስተኛ የሚያደርገኝን ሃይማኖትና የምለምነውን የሚያደርግልኝን አምላክ እፈልጋለሁ።»

   ወዳጆች ሆይ፣ ጌታ ከሃይማኖታዊ ትካዜ ያድነን፤ በሚያበሩ ፊቶች፣ በድል አድራጊ ቃና፣ ተላላፊ በሆነ ደስታ በተትረፈረፉ ልቦችም ለእርሱ እንድንሠራ ይላከን። ያን ጊዜ እንደ እስጢፋኖስ የጠላቶቻችንን ፊት ለማየትና በገዛ ፊታችን ብቻ ልናሳፍራቸው እንችላለን፤ ዓለምም ከኢየሱስ ጋር እንደ ነበርን እንዲያስተውል እናስገድደዋለን።

   «የእግዚአብሔር ደስታ የአገልግሎታችን ኃይል ይሁን፤

   በፊታችንና በፍቅር ቃናችን ሲናገር፣

   ያዘነውን ዓለም ወደ ኢየሱስ ሙላት ሲማርክ፣

   የተራቡ ልቦችንም መዳኑን እንዲቀምሱ ሲስብ።»

II. የዚህ ደስታ ምሥጢር።

1. ከመዳን እርግጠኝነት ይመነጫል። የመዳን ደስታ ነው። ደስ የሚያሰኘው መዝሙሩም እንዲህ ነው፦

   «የተባረከ እርግጠኝነት፣ ኢየሱስ የእኔ ነው፤

   ኦ፣ እንዴት ያለ የመለኮት ክብር ሐሤት ነው!

   የመዳን ወራሽ፣ በእግዚአብሔር የተገዛሁ፣

   ከመንፈሱ የተወለድሁ፣ በደሙ የታጠብሁ።

   ይህ ታሪኬ ነው፣ ይህ መዝሙሬ ነው፤

   መድኃኒቴን ቀኑን ሙሉ አመሰግናለሁ።»

   ይህን ደስታ ልታውቁት ብትወዱ የተስፋ ቃሉን በፍጹም የእምነት እርግጠኝነት ልትቀበሉ፣ ሳታወላውሉና ሳትጠራጠሩም በቃሉ ላይ ልታርፉ ይገባችኋል።

2. የመንፈስ ቅዱስ ደስታ ነው። «የመንፈስ ፍሬ ግን ፍቅር፥ ደስታ» ነው። ከምድራዊ አፈር የበቀለ አይደለም፤ ሰማያዊ ልደት ያለው ተክል ነው። የእግዚአብሔር መንግሥት ገንዘብ ነው፤ ይህችም መንግሥት «ጽድቅና ሰላም በመንፈስ ቅዱስም የሆነ ደስታ ናት»። ልናውቀው ከፈለግን በፍጹም መሰጠትና በቀላል እምነት የበዓለ ሃምሳን መንፈስ ጥምቀት ልንቀበል ይገባናል። ይህን ጥምቀት የሚቀበሉ ሁሉ መለያቸው የእግዚአብሔርን ደስታ ማወቃቸው ነው፤ ይህንንም ዘላለማዊ ምንጭ በልባችን እስክንቀበል ድረስ ደስታን ለማግኘት የምናደርገው ሙከራ ሁሉ ጥልቀት የሌላቸው የላይ ጕድጓዶች ብቻ ናቸው፤ ውኃቸው ብዙ ጊዜ የረከሰ፣ ታቻቸውም ብዙ ጊዜ የደረቀ ነው። ይህ ግን ከጥልቅ በራሱ ግፊት የሚፈልቀው ታላቁ ውኃ ነው፤ ኢየሱስ የሚሰጠው «ለዘላለም ሕይወት የሚፈልቅ የውኃ ምንጭ» ነው።
3. የእምነት ደስታ ነው። «የተስፋ አምላክም … በማመናችሁ ደስታንና ሰላምን ሁሉ ይሙላባችሁ።» እግዚአብሔር ጸሎትን በመለሰ ጊዜ በእርግጥ ጥልቅ ሐሤት አለ፤ የፍጻሜና የመውረስ ደስታም በምስጋና ይትረፈረፋል፤ ነገር ግን ልብ ለመጀመሪያ ጊዜ ራሱን ለተራቆተው የተስፋ ቃሉ አሳልፎ ሲሰጥ፣ በተፈጥሮ የማይመስል ነገር ፊት፣ እንዲያውም የማይቻል በሚመስል ነገር ፊት በቃሉ ብቻ ላይ ቆሞ፦ «በለስ ባታብብ፥ በወይንም ውስጥ ፍሬ ባይገኝ፥ እኔ ግን በእግዚአብሔር ደስ ይለኛል፥ በመድኃኒቴም አምላክ ሐሤት አደርጋለሁ» ብሎ ሲናገር ይበልጥ የሚያስደስት ደስታ አለ። እግዚአብሔርን የምትጠራጠሩ ከሆነ ደስታችሁ ቢቆራረጥ ልትደነቁ አይገባችሁም። የመንፈስ ምስክርነት ሁልጊዜ የመታመንን ድርጊት ይከተላል። «በአንተ ታምኖአልና አሳቡ በአንተ የጸናውን በፍጹም ሰላም ትጠብቀዋለህ»፤ ነገር ግን ይህም እንዲሁ እውነት ነው፦ «በእርግጥ ባታምኑ አትጸኑም።»
4. የእግዚአብሔር ደስታ በቃሉ ይጸናል፤ በሰጠንም «የተከበረና እጅግ ታላቅ የሆነ ተስፋ» ይመገባል። ዘማሪው «ብዙ ምርኮ እንዳገኘ ሰው እኔ በቃልህ ደስ ይለኛል» ብሎ ይጮኻል። ኦ፣ በመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ሰማያዊው የእውነት ምድር በመንፈሳዊ ዓይን ፊት ተዘርግቶ፣ በፀሐይ ብርሃን ክብር እንደምታበራ የተስፋ ምድር ሆኖ፣ መጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ሙሴ ከፈስጋ ራስ እንዳየው ራእይ መስሎ ማየት እንዴት ያለ ብዙ ሐሤት ነው! ብዙ ምርኮ አግኝተናል፤ ሁሉም የእኛው ነው። «ከእግዚአብሔር እንዲያው የተሰጠንን እናውቅ ዘንድ ከእግዚአብሔር የሆነውን መንፈስ» ተቀብለናል፤ እንደዚያውም ዘማሪ ደግሞ «ምስክሮችህ የልቤ ደስታና ሐሤት ናቸው» ብለን በእውነት ልንል እንችላለን። መንፈስ የተስፋ ቃሎችን ለሚያዝን ልብ የሚናገርበት ድምፅ እንዴት ጣፋጭ ነው! ይህንንም ክቡር ቃል ከውዳችን የመጣ ሕያው ድምፅ ያደርገዋል።

   ውድ ወዳጆች፣ በእነዚህ ቸል በተባሉ ገጾች ውስጥ የተሰወረውን ደስታ፣ ከዚህ ከጌታ አትክልት ልትጠጡት የምትችሉትን ማር፣ እነዚህን የእውነትና የተስፋ ቃል አበቦች ታውቃላችሁን? ኦ፣ መጽሐፍ ቅዱሳችሁን ከልቡ ወደ እናንተ የተላኩ ሕያዋን የፍቅር ደብዳቤዎች አድርጋችሁ ውሰዱ፤ የመንፈሳችሁ ሕይወት ጣፋጭ መና፣ ከዘመናት ዓለትም የሚወጣ ማር አድርጎ በደስታና በእምነት በመንፈሳዊም ብርሃን እንዲናገራችሁ ለምኑት!

5. የጸሎት ደስታ ነው። መኖሪያው የጸሎት ጓዳ ነው፤ ምንጩም የምሕረት ዙፋን ነው። ጸሎት የሌለው ሕይወት ደስተኛ ሊሆን አይችልም። «እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ … እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ»። «ደስታችሁ ፍጹም እንዲሆን ለምኑ ትቀበሉማላችሁ።»

   «ይህ ኢየሱስ የሚያፈስበት ስፍራ ነው

   የሐሤትን ዘይት በራሳችን ላይ፤

   ከሌሎች ሁሉ ይልቅ የሚጣፍጥ ስፍራ፣

   በደም የተገዛው የምሕረት ዙፋን ነው።»

6. የየዋህነትና የፍቅር ደስታ ነው። «የዋሆችም በእግዚአብሔር ደስታቸውን ያበዛሉ»፤ አፍቃሪ መንፈስም «ከሚቀበል ይልቅ የሚሰጥ ብፁዕ ነው» የሚለውን ዘወትር ያገኘዋል። ራስ ወዳድነት መከራ ነው፤ ፍቅር ሕይወትና ደስታ ነው። የዋህ፣ ትሑትና በተግሣጽ የለዘበ መንፈስ በትሕትና ሸለቆዎች ውስጥ አበቦችን ሁሉ አብበው፣ ውኆችንም ሲፈሱ ያገኛቸዋል። ራስ ወዳድ ያልሆነ ልብ ይህ የተስፋ ቃል እውነት መሆኑን ከማረጋገጥ ፈጽሞ አይጐድልም፦ «ነፍስህን ለተራበ ብታፈስስ፥ የተጨነቀችውንም ነፍስ ብታጠግብ፥ እግዚአብሔር በድርቅ ጊዜ ነፍስህን ያጠግባል፤ አንተም እንደሚጠጣ ገነት፥ ውኃውም እንደማያቋርጥ ምንጭ ትሆናለህ።»

   ወዳጆች ሆይ፣ ለእግዚአብሔር ፈቃድ በመገዛት፣ ወይም በደልን በትዕግሥት በመሸከም፣ በነቀፋ ቃል ፊት ዝም በማለት፣ በክፉ ፋንታ መልካምን በመመለስ፣ የሚያዝነውን ልብ በሚያጽናና ቃል፣ ለሌላው በሚሰጥ ቀዝቃዛ ውኃ ጽዋ፣ የተረፈውም ለእርሱ ይሰጥ ዘንድ የገዛ ምቾታችሁን በመሠዋት የሚገኘውን ሐሤት ታውቃላችሁን? ኦ፣ የደስታ ደወሎች ሁሉ በለሆሳስ ሲደወሉ የሚሰሙት ያን ጊዜ ነው፤ ጌታችንም በሐሤቱ ለሚንቀጠቀጡት ልቦች፦ «ለእኔ አደረጋችሁት» ብሎ በሹክሹክታ ይናገራል።

7. የአገልግሎት ደስታ፣ በተለይም ነፍሳትን የመማረክ ደስታ ነው። እውነተኛ ሥራ ሁሉ በተፈጥሮው ደስታ ነው፤ ነገር ግን በእውነተኛ መንፈስና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ለእግዚአብሔር የሚሠራ ሥራ፣ የላከውን ፈቃድ ማድረግና ሥራውን መፈጸም መብሉና መጠጡ የነበረውን የእርሱን ደስታ መካፈል ራሱ ነው። ከሺህ ፈተናዎችና ከጥቃቅን ጭንቀቶች በላይ ከፍ ያለ ሕይወት እንዲኖራችሁ ብትወዱ፣ ለጌታችሁ በሥራ ትጉ፤ በየደቂቃውም ይህ ይታይ፦

   «የተጀመረ የፍቅር ሥራ፣

   የተደረገ የቸርነት ተግባር፣

   የተፈለገና የተመለሰ የባዘነ ሰው፣

   ለአንተ የሆነ አንዳች ነገር።»

   እኛ ራሳችን በመንገድ ላይ ሳንጠጣ የሕይወትን ውኃ ወደ ሌላ ልብ ልናደርስ አንችልም። ነፍስን ወደ ክርስቶስ ከመምራት ደስታ የበለጠ ጣፋጭ ደስታ የለም። ይህም እናት በአራስ ልጅዋ ላይ እንደሚሰማት ያለ እንግዳና ተፈጥሮአዊ ሐሤት ነው። በቅርቡ አንዲት ውድ ወዳጃችን ልጅዋ ከተወለደ ከጥቂት ጊዜ በኋላ የሰማይን ደጆች አልፋ ገባች፤ ነገር ግን በምጥዋ ሰዓት የመጀመሪያ ቃልዋ፦ «ልጄ እንዴት ነው?» የሚል ነበር። ይህም መንፈስ ቅዱስ ለክርስቶስ እንድንማርክ ለሚፈቅድልን ነፍሳት የሚሰጠን የፍቅር ንክኪ ራሱ የሆነው የዚያ እንግዳ ደስታ የመጀመሪያ ትርታ ነበር። በእርግጥም ይህ መንፈሳዊ እናትነት ነው፤ የእናት ፍቅር ደስታውንም ሕመሙንም ሁሉ በውስጡ ይዟል።

   ወዳጆች ሆይ፣ ዳግመኛ እንዳይሞት አሁን በተወለደ ሰው አጠገብ ተንበርክካችሁ፣ እንደ አራስ ሕፃን በመድኃኒታችሁ እቅፍ ውስጥ ስታኖሩት፣ የማትሞት ነፍስ አዲስ ሕይወት በደም ሥሮቻችሁ ውስጥ ሲጐርፍ የመሰማትን ሐሤት ታውቃላችሁን? ይህን ደስታ ልታውቁት ትችላላችሁ፤ ክርስቲያን ሁሉም መቶ እጥፍ አድርጎ ሊያውቀው ይገባዋል። ይህ የሰማይን በገናዎች ሁሉ የሚያስደልል የመላእክት ደስታ ነው፤ ለተቤዡት ቅዱሳንም ከዚህ የላቀ ደስታ ባይሆን በእርግጥ እንግዳ ነገር በሆነ ነበር።

8. የታማኝ ባሪያ ደስታ ነው። እዚህም እንኳ በአንድ መልኩ፣ ለእግዚአብሔር እውነተኞች፣ ለግዴታና ለዕድል ጥሪም ታማኞች በሆንን ቁጥር፣ መንፈሱ የአሁኑን ዋጋና የደስታ ጥምቀትን ይሰጠናል፤ ለታማኙም ልብ እንዲህ ብሎ ያንሾካሹካል፦ «መልካም፥ አንተ በጎ ታማኝም ባሪያ»፤ «ወደ ጌታህ ደስታ ግባ»።
9. የተስፋ ደስታ ነው። «በእግዚአብሔር ክብርም ተስፋ እንመካለን»። ይህ የሚመጣው የፀሐይ መውጫና የሺህ ዓመቱ ቀን ነጸብራቅ ብርሃን ነው። ከኢየሱስ ሞትና ትንሣኤ፣ ከመንፈስ ቅዱስም ጥምቀት በቀር፣ ከጌታ መምጣት ብፁዕ ተስፋ ይልቅ በልብ ውስጥ የበለጠ መለኮታዊ ደስታን፣ በግንባርም ላይ የበለጠ ቅዱስ ብርሃንን የሚያፈስስ ምንም ነገር የለም። በእርግጥም ይህ «በጨለማ ስፍራ የሚበራ» መብራት ነው፤ የሚወጣውን ፀሐይ የሚያበስረው የንጋት ኮከብ ራሱ ነው። እንግዲያስ በዚህ ብፁዕ ተስፋ ቤዛችን ቀርቦአልና ራሳችንን እናንሣ።
10. በመጨረሻም፣ በውስጣችን ያለው የክርስቶስ የራሱ ደስታ ነው። «ደስታዬም በእናንተ እንዲሆን ደስታችሁም እንዲፈጸም ይህን ነግሬአችኋለሁ።» ይህ የመንፈሳዊ ደስታ ጥልቁ ምሥጢር ነው፤ ይህም በምድር ሳለ በሕይወቱ እጅግ ጨለማ በሆነው ሰዓት እንኳ ደስ እንዳለው፣ አሁንም በሰማይ በአሥራ ስድስተኛው መዝሙር የተነገረውን የራሱን መሲሐዊ ቃል ፍጻሜ እያየ ደስ እንደሚለው፣ በውስጥ የሚያድረው ክርስቶስ ራሱ በልብ ውስጥ ደስ መሰኘቱ ነው፦ «ስለዚህ ልቤ ደስ አለው፥ ክብሬም ሐሤት አደረገች፤ ሥጋዬም ደግሞ በተስፋ ያድራል። ነፍሴን በሲኦል አትተዋትምና፥ ቅዱስህንም መበስበስን ያይ ዘንድ አትሰጠውምና። የሕይወትን መንገድ አሳየኸኝ፤ በፊትህ የደስታ ጥጋብ አለ፥ በቀኝህም ለዘላለም ፍሥሐ አለ።» እርሱ አሁን በደስታ ሙላት ይነግሣል፤ የዚያም ደስታ ማዕበል እርሱ በሚያድርበት ልብ ሁሉ እያበጠ ወደዚያው ከፍታ ይወጣል።

    በውቅያኖስ ዳርቻ ስትራመዱ ከውኃው ጠርዝ በመቶዎች የሚቆጠሩ ጫማ ርቃችሁ በደረቁ አሸዋ ላይ ትንሽ ጕድጓድ ብትቆፍሩ ውኃ ይሞላዋል። ከአሸዋው በታች ውኃዎቹ ይፈስሳሉ፤ ጕድጓዱንም እስከ ምንጫቸው ከፍታ ድረስ ይሞሉታል። እንዲሁም ከክርስቶስ ጋር በእግዚአብሔር የተሰወረው ሕይወት ከሕይወት ምንጭ ጋር ዘወትር የተገናኘ ነው፤ ዓለም የተትረፈረፈውን ሁልጊዜ ባያይም፣ የልብ ጥልቀት ግን ዘወትር ይሞላል፤ እኛ ስፍራ መስጠት ብቻ ያስፈልገናል፤ እነሆም! ባዶው ስፍራ ታላቅም ይሁን ታናሽ፣ እስከ እግዚአብሔር ሙላት መጠን ድረስ ይሞላል። ወዳጆች ሆይ፣ በውስጣችሁ የሚያድረውን ክርስቶስን እንድትቀበሉ የምንለምናችሁ ስለዚህ ነው። እርሱ ከእግዚአብሔርና ከበጉ ዙፋን የሚወጣው የሕይወት ውኃ ወንዝ ምንጭ ነው፤ ልባቸው መቅደሱ የሆነ ሰዎችም ዐውሎ ነፋሱ ምንም ያህል ቢናወጥ፣ በለሱም ምንም ያህል ቢደርቅ እንዲህ ብለው ሊዘምሩ ይችላሉ፦

    «እግዚአብሔር የነፍሴ ሀብት ነው፣

    የዘላቂ ደስታ ምንጭ፤

    ዘመን የማያደበዝዘው ደስታ፣

    ሞትም ራሱ የማያጠፋው።»