ክርስቶስ ሁሉ በሁሉ

ቆላስይስ 3:11ን አንብቡ።

ክርስቶስን በእውነት ላገኘው ሰው ሁሉ ክርስቶስ ሁሉ በሁሉ ነው። እርሱ መድኃኒታችን፣ ተቤዢያችን፣ ታዳጊያችን፣ እረኛችንና መምህራችን ነው፤ ከዚህም በተጨማሪ ለእኛ ሌሎች ብዙ አገልግሎቶችን ይፈጽማል፤ ትኩረታችሁን ወደ እነርሱ ልስብ እወዳለሁ።

1. ወደ ሉቃስ 2:10, 11 ብንዞር፣ በዚያ ክርስቶስ እንዲህ ሆኖ ሲበሰር እናገኘዋለን፦ እርሱ የእኛ

መድኃኒት ነው፦

«እነሆ፥ ለሕዝቡ ሁሉ የሚሆን ታላቅ ደስታ የምሥራች እነግራችኋለሁና አትፍሩ፤ ዛሬ በዳዊት ከተማ መድኃኒት እርሱም ክርስቶስ ጌታ የሆነ ተወልዶላችኋልና።» ክርስቶስን ተቤዢያችን፣ ታዳጊያችንና እረኛችን አድርገን ከማወቃችን በፊት፣ መድኃኒታችን አድርገን ልናውቀው፣ በቀራንዮ ተራራ ልናገኘው፣ ደሙ እንደሚፈስስ የእግዚአብሔር በግ አድርገን ልንመለከተው ይገባናል። እንግዲህ የሰዎችን ልብ የማላውቅ እኔ፣ ይህን ታላቅ ጉባኤ እየተመለከትሁ፣ ከእናንተ እያንዳንዱ ክርስቶስ መድኃኒቴ ነው ማለት ይችል እንደ ሆነ ማወቅ አልችልም። ይህን ሊሉና በማዳኑ ደስ ሊላቸው የሚችሉ ብዙዎች እንዳሉ እተማመናለሁ፤ ነገር ግን ሳልጨክንባቸው እላለሁ፣ ኢየሱስን እንደ መድኃኒታቸው በግል ምንም የማያውቁ ብዙዎች እንዳሉ እፈራለሁ።

ዛሬ ለእያንዳንዳችሁ እንደ መድኃኒት ቀርቦላችኋል፤ ሁላችን በእርሱ እንድንድን እርሱን «ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው» እግዚአብሔር ነውና። የዚህ ዓለም ሰዎች ከሆናችሁ፣ መድኃኒት እንዳላችሁ ላረጋግጥላችሁ እችላለሁ። እንደ ጨረቃ ወይም እንደ ከዋክብት ከአንዳቸው የሌላ ፕላኔት ሰዎች ብትሆኑ ኖሮ ግን መድኃኒት ቀርቦላችኋል ማለት ባልቻልሁ ነበር፤ የእነዚያ የሩቅ ዓለማት ሰዎች — ሰዎች የሚኖሩባቸው እንኳ ቢሆኑ — መዳን ያስፈልጋቸው እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ አልተገለጠምና። ይህን ግን አውቃለሁ፤ በዚህች ምድር ላይ ላለ ሰው ሁሉ መድኃኒት ቀርቦለታል።

መዳን ለሁሉ በነጻ ነው።

የእግዚአብሔርን መዳን ለጥቂቶች ብቻ ሊወስኑት ከሚሞክሩ ሰዎች ጋር አልስማማም። ክርስቶስ ለሚመጡ ሁሉ እንደ ሞተ አምናለሁ። የሚነቅፉኝና የምርጫን ትምህርት በእርግጥ አታምንም የሚሉ ብዙ ደብዳቤዎች ደርሰውኛል። በምርጫ አምናለሁ፤ ነገር ግን ያንን ትምህርት ለዓለም ሁሉ መስበክ የእኔ ጉዳይ አይደለም። ዓለም ከምርጫ ጋር ምንም ጉዳይ የለውም፤ ጉዳዩ ከጥሪው ጋር ብቻ ነው፦ «የወደደም የሕይወትን ውኃ እንዲያው ይውሰድ»። ለኃጢአተኛው የሚሆነው መልእክት ይህ ነው። እኔ ወንጌልን ለሁሉ እንድሰብክ ተልኬአለሁ።

መዳንን ከተቀበላችሁ በኋላ ስለ ምርጫ መነጋገር እንችላለን። ምርጫ ለክርስቲያኖች፣ ለቤተ ክርስቲያን የሚሆን ትምህርት ነው እንጂ ላልተመለሰው ዓለም አይደለም። የእኛ መልእክት «ለሕዝቡ ሁሉ የሚሆን ታላቅ ደስታ የምሥራች ... ዛሬ በዳዊት ከተማ መድኃኒት እርሱም ክርስቶስ ጌታ የሆነ ተወልዶላችኋልና» የሚለው ነው። ሕዝብ ሁሉ ሆይ፣ ይህ መድኃኒት ለእናንተ ቀርቦላችኋል። ተቀበሉት፤ እግዚአብሔርም ይቀበላችኋል፤ እምቢ በሉት፤ እግዚአብሔርም እምቢ ይላችኋል። የዘላለም ዕጣ ፈንታችሁ የቀረበላችሁን መድኃኒት በመቀበላችሁ ወይም እምቢ በማለታችሁ ላይ የተመሠረተ ነው። ነገሩ በቀላሉ የመስጠትና የመቀበል ጉዳይ ነው። እግዚአብሔር ይሰጣል፤ እኔ እቀበላለሁ። እንግዲህ ከሁሉ አስቀድመን ክርስቶስን መድኃኒታችን አድርገን ልናውቀው ይገባናል።

2. እርሱ ግን ከዚህም በላይ ነው፤ እርሱ የእኛ

ተቤዢ ነው።

አንድ ሰው ወንዝ ውስጥ ሲወድቅ አይቼ ዘልዬ ገብቼ ባወጣው፣ ለእርሱ አዳኝ እሆን ነበር — አድኜው ነበር። ነገር ግን ሰውዬውን ወደ ዳር ካወጣሁት በኋላ ምናልባት ትቼው እሄድ ነበር፤ ከዚያ ወዲያ ምንም አላደርግለትም ነበር።

ጌታ ግን ከዚህ የበለጠ ያደርጋል። የሚያድነን ብቻ አይደለም፤ ይቤዠናል — ማለትም መልሶ ይገዛናል። ያንን ያዳንሁትን ሰው ለዘላለም ልጠብቀውና ዳግመኛ ወደ ውኃው እንዳይወድቅ ልከታተለው ቃል እንደምገባ ያህል፣ ጌታም ከኃጢአት ኃይል በቤዛ ያወጣናል። ጌታ ከመንፈሳዊ ሞት የሚያድነን ብቻ አይደለም፤ ሞት ከቶ እንዳይነካን ለዘላለም ይቤዠናል።

ለታሰሩት ነጻነት።

በአሜሪካ በሪችመንድ ሳለሁ ጥቁሮቹ ሰዎች ስብሰባ ሊያደርጉ ነበር። የነጻነታቸው የመጀመሪያ ቀን ነበር። ወደ አፍሪካውያኑ ቤተ ክርስቲያን ሄድሁ፤ ከዚያ በፊትም ሆነ ከዚያ በኋላ እንደዚያ ያለ የልብ ንግግር ፍንዳታ ሰምቼ አላውቅም። አንዱ እንዲህ አለ፦ «እናቴ ሆይ፣ ዛሬ ደስ ይበልሽ። ትንሹ ልጅሽ ከአንቺ ተለይቶ የተሸጠው ለመጨረሻ ጊዜ ነው፤ ዘርሽ ለዘላለም ነጻ ነው። ‹ክብር ለእግዚአብሔር በአርያም ይሁን›! ጐበዞች ሆይ፣ የአሠሪውን ጅራፍ የሰማችሁት ለመጨረሻ ጊዜ ነው፤ ዛሬ ነጻ ናችሁ! ቈነጃጅት ሆይ፣ በጨረታ መድረክ ላይ የቆማችሁት ለመጨረሻ ጊዜ ነው!» ልባቸውን ገልጠው ተናገሩ፤ በደስታ ጮኹ፤ ጸሎታቸው ተመልሶ ነበር፤ ለእነርሱ ወንጌል ነበር። እንደዚሁም ኢየሱስ ክርስቶስ ለታሰሩት ነጻነትን ያውጃል። አንዳንዶች ተቀብለውታል፤ አንዳንዶች ደግሞ እንደ እነዚያ ምስኪን ጥቁሮች የምሥራቹን ለማመን ይቸገራሉ፤ ነገር ግን እውነትነቱ አይቀንስም። ክርስቶስ ከኃጢአት ባርነት ሊቤዠን መጥቶአል። እንግዲህ ያንን መቤዠት የሚቀበል ማን ነው? በደቡባዊ ግዛቶች በአንድ የእንግዶች ማረፊያ የምትሠራ አንዲት ጥቁር ሴት አገልጋይ ነበረች፤ ነጻ መሆኗን ማመን አልቻለችም። አንድን እንግዳ «እኔ ነጻ ነኝ ወይስ አይደለሁም?» ብላ ጠየቀችው። ጌታዋ ነጻ አይደለሽም አላት፤ ጥቁሮቹ ወንድሞቿ ግን ነጻ ነሽ አሏት። ሳታውቀው ሁለት ዓመት ሙሉ ነጻ ነበረች። እርሷ ዛሬ በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ያሉትን ብዙዎችን ትወክላለች። ነጻነት ሊኖራቸው ይችላል፤ እነርሱ ግን አያውቁትም።

3. ደግሞም ክርስቶስ የእኛ

ታዳጊ ነው።

የእስራኤል ልጆች ከግብፃውያን ባርነት የዳኑና የተቤዡ ብቻ አልነበሩም፤ ዳግመኛ ወደ ባርነት እንዳይመለሱ ደግሞ ተታደጉ። ብዙዎች ይፈራሉ፤ ጸንተው መቆም የማይችሉ ይመስላቸዋል፤ ስለዚህም በእምነታቸው በግልጥ ከመመስከር ወደ ኋላ ይላሉ። ክርስቶስ ግን ሳትሰናከሉ ሊጠብቃችሁ ይችላል፤ በጨለማው የፈተናና የመከራ ሰዓት፣ ከሰይጣን ክፉ ሤራ ሁሉ፣ ከአጥማጁ ወጥመድም ሊታደጋችሁ ይችላል።

በኢሳይያስ 49:24 እንዲህ እናነባለን፦ «በውኑ ምርኮ ከኃያል ይወሰዳልን? ወይስ በእውነት የተማረከ ያመልጣልን? እግዚአብሔር ግን እንዲህ ይላል፦ የኃያል ምርኮኞች ይወሰዳሉ፥ የጨካኝም ምርኮ ያመልጣል፤ እኔ ከሚከራከርህ ጋር እከራከራለሁና፥ ልጆችህንም አድናለሁ።» አድነዋለሁ፤ እታደገዋለሁ። የእስራኤል ልጆች ከግብፅ ጨካኝ ባርነት ዳኑ፤ ከጌሤም ምድርም ወጡ፤ ነገር ግን ገና ፈጽመው አልተታደጉም ነበር። የግብፃውያን ታላቅ ሠራዊት ከኋላቸው በነጐድጓድ ድምፅ ይገሰግስ ነበር። በቀይ ባሕር ውስጥ በሰላም እስኪያልፉ ድረስ — ባሕሩ ከኋላቸው ተዘግቶ የጠላትን ሠራዊት እስኪውጠው ድረስ — ነጻ አልሆኑም፤ የተታደጉትም ያን ጊዜ ነበር።

እንደዚሁም በአደጋ ጊዜያችን ስለ ክርስቶስ «ነፍሴን ታደጋት» የሚለው እውነት እንደ ሆነ እናገኘዋለን፤ ደግሞም በኢዮብ 33:24 እንዲህ ይላል፦ «እርሱም ይራራለታል፥ እንዲህም ይላል፦ ወደ ጕድጓድ እንዳይወርድ ታደገው፤ ቤዛ አግኝቻለሁ። ሥጋው ከሕፃን ሥጋ ይልቅ ይለመልማል፤ ወደ ጕብዝናውም ዘመን ይመለሳል! ወደ እግዚአብሔር ይጸልያል፥ እርሱም ይቀበለዋል፤ ፊቱንም በደስታ ያያል፤ ለሰውም ጽድቁን ይመልስለታል። ነፍሱን ወደ ጕድጓድ ከመውረድ ይታደጋታል፥ ሕይወቱም ብርሃንን ታያለች።»

እነሆ፣ በዚህ ማዳኑን፣ መቤዠቱንና ከጕድጓድ መታደጉን እናያለን። ሰው ወደ ጥልቁ ጕድጓድ ወድቆአል፤ በኃያል እጅም በሕጋዊ ምርኮኛነት ተይዞአል። ከጕድጓዱ ጨለማ ተመልሶ ብርሃንን ሊያይ ከሆነ፣ ቤዛ ያስፈልገናል። እዚህ እግዚአብሔር ወደ ፊት መጥቶ «ቤዛ አግኝቻለሁ» ይላል። ክርስቶስ ቤዛው ነው፤ እርሱም ይታደገናል። «ክርስቶስ ታዳጊያችን ነው» የሚለውን ጩኸት አስተጋቡ። ሊያድን ኃያል ነው፤ ሊታደግም ይችላል።

መሪ።

4. አሁን ግን ከዚህ የበለጠ ነገር ያስፈልገናል። ወደ እስራኤል ልጆች ዳግመኛ መለስ ብለን እንመልከት፤ በቀይ ባሕር ውስጥ በክብር ካለፉ በኋላ ድነው፣ ተቤዥተውና ተታድገው ነበር፤ ነገር ግን የሚያስፈልጋቸው ያ ብቻ ነበርን? አይደለም፤ ወደ ምድረ በዳ ገብተው ነበር። አሁን የሚያስፈልጋቸው ምንድን ነው? መንገድ በሌለው ምድረ በዳ የሚሄዱበት መንገድ ሊኖራቸው ይገባ ነበር። መሪ ያስፈልጋቸው ነበር። እንግዲህ ክርስቶስ መንገድም መሪም ነው። በችግር፣ በጥርጣሬ ወይም በግራ መጋባት ውስጥ ነን? ክርስቶስ መንገዳችን ነው። «እኔ መንገድና እውነት ሕይወትም ነኝ» (ዮሐንስ 14:6)።

አንዳንዶች እንዲህ ሲሉ ሰምቻለሁ፦ «እንግዲህ ብመለስና ሃይማኖተኛ ብሆን ወደ የትኛው ቤተ ክርስቲያን እንደምሄድ አላውቅም። ብዙ የተለያዩ አብያተ ክርስቲያናትና ቤተ እምነቶች አሉ። ትክክለኛው የትኛው እንደ ሆነ በእውነት አላውቅም።» ስለዚህ አንዳንድ ሰዎች ግራ ይጋባሉ፤ እውነተኛው መንገድ የትኛው እንደ ሆነም አያውቁም። እንግዲህ እንደነዚህ ላሉት እንዲህ እላቸዋለሁ፦ እንዲህ ወደሚለው ወደ እርሱ ብቻ ተመልከቱ፦

«እኔ መንገድና እውነት ሕይወትም ነኝ»

እርሱ ብቸኛው እውነተኛ መንገድ ነው፤ ወደ መንግሥቱ መድረስ ብትፈልጉ እርሱን መከተል ብቻ ይበቃችኋል። በጨለማ ውስጥ ልንሆን እንችላለን፤ እርሱ ግን በትክክለኛው መንገድ ሊመራን ይችላል። እርሱ የመንጋው እረኛ ነው። በፊታችን ይሄዳል፤ ይመራናልም። ተነሥተን እንድንከተለው ይጠራናል፤ በማናውቀውም መንገድ ይመራናል፤ ወደ እርሱ ብቻ ብንመለከት ወደ ለመለመ መስክ ይመራናል።

የደመናው ዓምድ።

የእስራኤል ልጆች ማድረግ የነበረባቸው ደመናውን መከተል ብቻ ነበር። ደመናው ቢቆም እነርሱም ይቆሙ ነበር፤ ደመናው ወደ ፊት ቢሄድ እነርሱም ይጓዙ ነበር። ሙሴ የንጋቱ ግራጫ ብርሃን ሲፈነጥቅ መጀመሪያ ያደረገው ነገር ደመናው አሁንም በሰፈሩ ላይ እንዳለ ቀና ብሎ ማየት እንደ ነበረ መገመት እችላለሁ። በሌሊት ሰፈሩን የሚያበራና የእግዚአብሔርን የጥበቃ እንክብካቤ ስሜት የሚሞላቸው የእሳት ዓምድ ነበር፤ በቀን ደግሞ ከሚያቃጥለው የፀሐይ ሙቀት የሚጋርዳቸውና ከጠላቶቻቸው ዓይን የሚሰውራቸው ደመና ነበር።

የእስራኤል እረኛ መንገድ በሌለው ምድረ በዳ ሊመራቸው ይችል ነበር። ለምን? እርሱ ፈጥሮታልና። በውስጡ ያለውን የአሸዋ ቅንጣት ሁሉ ያውቅ ነበር። በምድረ በዳው ውስጥ ከፈጣሪው የሚሻል መሪ ሊኖራቸው አይችልም ነበር።

አንተስ ኃጢአተኛ ሆይ፣ በችግርህ ሁሉ ወይም በጥርጣሬህና በፍርሃትህ ውስጥ ከይሖዋ የሚሻል መሪ ሊኖርህ ይችላልን? ኦ፣ ያንን መልካም የጥንት መዝሙር እጅግ እወደዋለሁ፦

«ታላቁ ይሖዋ ሆይ፣ ምራኝ፣

በዚህ ምድረ በዳ እንግዳ ነኝ፤

እኔ ደካማ ነኝ፣ አንተ ግን ኃያል፣

በብርቱ እጅህ ያዘኝ።

የሰማይ እንጀራ ሆይ፣

ዳግመኛ እስከማልራብ ድረስ መግበኝ።»

አዎን፣ የግራ የተጋባው ኃጢአተኛ እውነተኛ ጸሎት ይህ ነው፤ እግዚአብሔር ሊመራንና ሊመግበን ይችላል፤ ከዚህም በላይ ይወዳል። «ለራባቸው እንጀራን ከሰማይ ሰጠሃቸው፤ ለጠማቸውም ውኃን ከዓለት አፈለቅህላቸው» (ነህምያ 9:15)። ከአራት ሺህ ዓመት በፊት የእስራኤልን ልጆች ሊመራ እንደ ቻለ፣ ዛሬም ማናችንንም ሊመራ ይችላል፤ «እኔ እግዚአብሔር አልለወጥምና»። ለእያንዳንዳችን «አትፍራ፥ እመራሃለሁ፤ እረዳሃለሁ» ይላል። እግዚአብሔር በመንገዳችን እንዲረዳን ማግኘት ድንቅ ነገር አይደለምን?

በምዕራባውያን አገሮቻችን ሰዎች መንገድም ሆነ መተላለፊያ ምንም ወደሌለበት ጥቅጥቅ ጫካ ለአደን በሚወጡበት ጊዜ፣ ምሳራቸውን ይዘው እየሄዱ ከዛፎቹ ቅርፊት ትንሽ ቍራጭ ይፈቀፍቃሉ፤ ከዚያም በእነዚህ «ምልክቶች» መንገዳቸውን በቀላሉ ያገኛሉ። ይህንንም «መንገድን ማመልከት» ይሉታል። እንግዲህ፣ አባባሉን ከፈቀዳችሁልኝ፣ ክርስቶስ «መንገዱን አመልክቶአል»። መንገዱን ራሱ ተጉዞበታል፤ መንገዱንም ስለሚያውቅ እንድንከተለው ይነግረናል፤ በሰላምም ወደ ላይ ይመራናል።

5. እንግዲህ ክርስቶስ መድኃኒታችን፣ ተቤዢያችን፣ ታዳጊያችን፣ መሪያችን ወይም መንገዳችን እንደ ሆነ አይተናል። እርሱ ግን ከዚህ ሁሉ በላይ ነው፤

እርሱ ብርሃናችን ነው።

«እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ፤ የሚከተለኝ የሕይወት ብርሃን ይሆንለታል እንጂ በጨለማ አይመላለስም።» «የሕይወት ብርሃን» ራሱ ይሆንለታል። አዎን፣ ደመና በሌለበት ሰማይ ሥር መመላለስ የክርስቲያን ሁሉ መብት ነው።

ነገር ግን እንዲህ ደመና በሌለበት ሰማይ ሥር እንመላለሳለንን? አይደለም፤ አብዛኞቹ ክርስቲያኖች ብዙ ጊዜ በጨለማ ውስጥ ናቸው። ይህን ጉባኤ ሁላችሁም በብርሃን ትመላለሳላችሁን? ብዬ ብጠይቅ፣ የልቡን እውነተኛ ስሜት ቢናገር «አይደለም፤ ብዙ ጊዜ በጨለማ ውስጥ ነኝ» የማይል አንድ ሰው እንኳ ይገኛል ብዬ አላምንም። ይህ ለምንድን ነው? ክርስቶስን ስለማንከተልና ከእርሱ ጋር ስለማንጣበቅ ነው። በብርሃን ልንሆን ስንችል ብዙ ጊዜ በጨለማ እንሆናለን።

የዚህ ሕንፃ መስኮቶች ሁሉ ተዘግተው ስለ ጨለማው ብናማርር፣ ማንም ምን ይለናል? «ብርሃኑን አስገቡ፤ መስኮቶቹን ሁሉ በዙሪያው ክፈቱ፤ ብዙ ብርሃንም ቶሎ ታገኛላችሁ» ይሉናል። እንደዚሁም ብርሃን የሆነውን ክርስቶስን ልናስገባና እርሱን ለመቀበል አእምሮአችንን ልንከፍት ይገባናል፤ ቶሎም በብርሃን እንመላለሳለን። በአሁኑ ጊዜ በእግዚአብሔር ሕዝብ ልብ ውስጥ እንኳ ብዙ ጨለማ አለ። እርሱን ግን ተከተሉ፤ ያን ጊዜም ብዙ ብርሃን ይኖራችኋል። ያን ጊዜ ክርስቶስ «ብርሃኑ» እርሱ እንደ ሆነ ለእያንዳንዳችን ያሳየናል፤ ከዚህም የበለጠ ያደርጋል፤ እኛም ደግሞ በዚህ ጨለማ ዓለም እንደ ብርሃን እንድናበራ በብርሃኑ ያቀጣጥለናል።

እግዚአብሔር ሕዝቡን ይርዳቸው፤

አጥርተው እንዲያበሩ፣

ከጨለማ ውስጥ እንዲፈነጥቁ፣ ሰዎችም ከኢየሱስ ጋር እንደ ነበርን እንዲያስተውሉ። ነገር ግን አስታውሱ፤ ዓለም ብርሃንን ይጠላል። ክርስቶስ የዓለም ብርሃን ነበረ፤ ዓለምም በቀራንዮ ሊያጠፋው ፈለገ። አሁን ሕዝቡ እንዲያበሩ ትቶአቸዋል። «እናንተ የዓለም ብርሃን ናችሁ።» እንድናበራ እዚህ ትቶናል። «ሰዎች ሁሉ የሚያውቁትና የሚያነቡት» ሕያዋን መልእክቶች እንድንሆን ይፈልጋል። ዓለም እኔንና እናንተን መመልከቱና ማንበቡ አይቀርም። የማይጣጣም ኑሮ ብንኖር፣ ዓለም በእኛ ለመሰናከል ምክንያት እንደሚያገኝ እርግጠኞች ሁኑ።

ዓለም በመንገዱ ላይ ብዙ ችግሮችን ያገኛል፤ እኛ ክርስቲያኖች ክርስቶስን በማይመስል አካሄዳችን ተጨማሪ መሰናክሎችን እንዳንጨምር እንጠንቀቅ። እግዚአብሔር መብራቶቻችንን ጥርት ብለውና ደምቀው እንዲበሩ እንድንጠብቅ ይርዳን! በምዕራብ አንድ ወዳጄ በአንዲት ጨለማ ሌሊት በአንዱ መንገድ ላይ ሲሄድ፣ ፋኖስ የያዘ ሰው ወደ እርሱ ሲመጣ አየ። ወደ እርሱ ሲቀርብ፣ በደማቁ ብርሃን ሰውየው ዓይን እንደሌለው አስተዋለ። አልፎት ሄደ፤ ነገር ግን «ይህ ሰው በእርግጥ ዕውር ነው» የሚል ሐሳብ መጣበት። ዞር ብሎ «ወዳጄ ሆይ፣ ዕውር አይደለህምን?» አለው። «አዎን።» «ታዲያ ፋኖሱን የያዝኸው ለምንድን ነው?» ዕውሩም «ሰዎች በእኔ እንዳይሰናከሉ ፋኖሱን እይዛለሁ እንጂ» አለ። ከዚያ ዕውር ሰው ትምህርት እንውሰድ፤ ሰዎች በእኛ እንዳይሰናከሉ፣ በሰማይ ጥርት ያለ ጸዳል የሚነድደውን ብርሃናችንን ከፍ አድርገን እንያዝ።

6. ተቃዋሚዎች የክርስቶስ ሕዝብ በመንገዱ ላይ ብርሃናት ናቸው የሚለው ነገር ሁሉ የጨረቃ ብርሃን ያህል ከንቱ ቅዠት ነው ብለዋል። እንግዲህ እኛ የምናምነው ልክ ያንኑ ነው፤ የክርስቶስን ብርሃን እናንጸባርቃለን።

የሚንጸባረቅ ብርሃን።

ልክ እንደ ጨረቃ ብርሃን፣ ብርሃናችን የተዋሰ ብርሃን ነው። በመድኃኒታችን ብርሃን ስንኖር በብርሃኑ እናበራለን፤ ከእግዚአብሔር ጋር በተራራው ላይ ከቆየ በኋላ እንዳንጸባረቀው እንደ ሙሴ ፊት ያህል። በሰማይ ከባቢ አየር ውስጥ እንኑር፤ ማብራታችንም አይቀርም። ነገር ግን ተስፋ በቈረጥንና በእምነት በደከምን ጊዜ ሁሉ ብርሃናችንን ማጣታችን አይቀርም።

በአሜሪካ የእርስ በርስ ጦርነት ጊዜ በአንድ የጸሎት ስብሰባ ውስጥ እንደ ነበርሁ አስታውሳለሁ። ሁላችንም እጅግ ጨልሞብንና ተክዘን ነበር። ነገሮች ለተወሰነ ጊዜ በእኛ ላይ ሲሄዱ ነበር። በመጨረሻ አንድ ሽማግሌ ቆመ፤ እንዲህም አለ፦ «ልባችን የተሰበረውና ያዘንነው ምን ሆነን ነው? በቀላሉ የእምነት ማጣታችን ነው።» ሙሴ፣ ኢያሱና ዳዊት በእምነት የበረቱ ሰዎች ነበሩ። አመኑ፤ ስለዚህም እግዚአብሔር አከበራቸው። የእምነት ጕድለታችን ከየት ይመጣል? እግዚአብሔር አልሞተም። እንደ ቀድሞው ሁሉ ዛሬም ሊረዳ ኃያል ነው፤ ፈቃደኛም ነው። እንግዲያስ በእርሱ ላይ እምነት የሞላብን ያልሆንነው ለምንድን ነው? ሠራዊታችን ቢሸነፍና ሁሉም ጨለማና ትካዜ ቢመስልም፣ እርሱ አሁንም ኃይል እንዳለው መርሳት እግዚአብሔርን ማዋረድ ነው።

ከደመናዎች በላይ ውጡ።

ከጥቂት ጊዜ በፊት በምዕራብ ሳለሁ የደረሰብኝን ልንገራችሁ። ከምዕራባውያን ተራሮች የአንዱን ጫፍ ልደርስበት ፈለግሁ። ከጫፉ ሲታይ የፀሐይ መውጣት እጅግ ውብ እንደ ሆነ ተነግሮኝ ነበር። አንድ ከሰዓት በኋላ እስከ እኩለ ሌሊት አርፈን ወደ ጫፉ ልንነሣ ወደምንችልበት ወደ መንገዱ አጋማሽ ማረፊያ ደረስን። ብዙም ሳይቆይ ጥቂቶቻችን ከአንድ መልካም መሪ ጋር ተነሣን። ብዙ ሳንቆይ ዝናብ መዝነብ ጀመረ፤ ከዚያም በነጐድጓድና በመብረቅ የተሞላ እውነተኛ ማዕበል ሆነ። መቀጠሉ ብዙም ጥቅም የሌለው መሰለኝ፤ መሪውንም «ብንመለስ ይሻለናል ብዬ እገምታለሁ፤ በዚህ ሁሉ ደመና ዛሬ ጠዋት ምንም አናይም» አልሁት። መሪውም «ኦ፣ ብዙም ሳንቆይ እነዚህን ደመናዎች አልፈን ከእነርሱ በላይ እንወጣለን ብዬ እጠብቃለሁ፤ ከዚያም የሚያስደንቅ ትዕይንት እናያለን» አለ። ስለዚህ ነጐድጓዱ በጆሮአችን አጠገብ እያንጐደጐደ ቀጠልን። ብዙም ሳይቆይ ግን ከነጐድጓዱ ደመና በላይ መውጣት ጀመርን፤ አየሩ ፍጹም ጥርት ያለ ነበር፤ ፀሐይም በወጣች ጊዜ ጨረሮቿ የኮረብቶቹን ጫፎች ሲያቀልሙ ግሩም ትዕይንት አየን፤ ከዚያም የሚያስደንቀው የፀሐይ ብርሃን በቆምንበት ስፍራ ላይ ሲፈነጥቅ፣ ጨለማውን ደመና ከተራራችን ከፍታ እጅግ በታች ማየት ቻልን። የእግዚአብሔር ሕዝብ የሚያስፈልገው ይህ ነው — ከማዕበላዊ ደመናዎች በላይ ወዳለው ጥርት ያለ አየር መውጣት፣ እንዲሁም

ወደ ላይ ከፍ ብሎ መውጣት

እስከ ተራራው ጫፍ ድረስ። በዚያ ከደመናዎችና ከጉም እጅግ በላይ ከጽድቅ ፀሐይ የመጀመሪያዎቹን ጨረሮች ታገኛላችሁ። ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ በታላቅ ጨለማና ትካዜ ውስጥ ልትሆኑ ትችላላችሁ፤ ነገር ግን አትፍሩ፤ ወደ ላይ ከፍ ብላችሁ ውጡ፤ ወደ ጌታ ቅረቡ፤ ብዙም ሳይቆይ ደማቅ ጨረሮቹን በነፍሳችሁ ላይ ታገኛላችሁ፤ እነርሱም በሌሎች ላይ መልሰው ያንጸባርቃሉ።

የታችኛዎቹን መብራቶች እንዲነዱ ጠብቁ።

እንደ ጨለማ ልጆች ሳይሆን እንደ ብርሃን ልጆች ልንኖር ይገባናል። ጨለማና ትካዜ ውስጥ ብንሆን፣ ዓለም የሰላም፣ የደስታና የሐሴት ልጆች መሆናችንን እንዴት ያውቃል? ቍርጥ ውሳኔያችን መብራቶቻችንን እንዲነዱ መጠበቅ መሆን አለበት። ከጥቂት ዓመታት በፊት በክሊቭላንድ ወደብ መግቢያ ላይ በባሕረ ሰላጤው በሁለቱም ወገን አንድ አንድ ሆነው የላይኛውና የታችኛው መብራቶች የሚባሉ ሁለት መብራቶች ነበሩ፤ በሌሊት በሰላም ወደ ወደቡ ለመግባት መርከቦች ሁለቱንም መብራቶች ማየት ነበረባቸው። እነዚህ የምዕራብ ሐይቆች አንዳንድ ጊዜ ከታላቁ ውቅያኖስ የበለጠ አደገኛ ናቸው። በአንዲት ኃይለኛ የማዕበል ሌሊት አንድ የእንፋሎት መርከብ ወደ ወደቡ ለመግባት ይሞክር ነበር። ካፒቴኑና መርከብ መሪው መብራቶቹን በጭንቀት ይጠባበቁ ነበር። ከጥቂት ቆይታ በኋላ መርከብ መሪው «የታችኛዎቹን መብራቶች ታያለህን?» ሲል ተሰማ። «አላይም» የሚል መልስ መጣ፤ «ነገር ግን አልፈናቸው እንዳይሆን እፈራለሁ።» መርከብ መሪውም «አሃ፣ መብራቶቹ እነዚያ ናቸው!» አለ፤ «ከቆሙበትም ገደል አንጻር የላይኞቹ መብራቶች መሆን አለባቸው። የታችኛዎቹን መብራቶች አልፈናል፤ ወደ ወደቡ የመግባት ዕድላችንንም አጥተናል።» ምን ማድረግ ይቻል ነበር? ወደ ኋላ ተመለከቱ፤ የታችኛውን የመብራት ማማ ደብዛዛ ቅርጽ በሰማዩ ላይ አዩ። መብራቶቹ ጠፍተው ነበር። «የመርከቧን ራስ መልሰህ ማዞር አትችልምን?» «አልችልም፤ ሌሊቱ ለዚያ እጅግ ኃይለኛ ነው። መሪዋን አትታዘዝም።» ማዕበሉ እጅግ አስፈሪ ስለ ነበረ ምንም ማድረግ አልቻሉም። ወደ ወደቡ ለመግባት ዳግመኛ ሞከሩ፤ ነገር ግን ከዓለቶች ጋር ተላተሙ፤ እስከ ታችም ሰጠሙ። ያመለጡት እጅግ ጥቂቶች ነበሩ፤ አብዛኞቹ የውኃ መቃብር አገኙ። ለምን? የታችኛዎቹ መብራቶች ስለ ጠፉ ብቻ ነው።

ለእኛም የላይኞቹ መብራቶች ምንም ችግር የለባቸውም። ክርስቶስ ራሱ የላይኛው መብራት ነው፤ እኛ ደግሞ የታችኛዎቹ መብራቶች ነን፤ ለእኛ የሚጮኸው ጥሪም የታችኛዎቹን መብራቶች እንዲነዱ ጠብቁ የሚል ነው፤ የእኛ ሥራ ይህ ነው። እግዚአብሔር ባኖረን ስፍራ እንድናበራ፣ ሕያዋን ምስክሮች እንድንሆን፣ የሚያበራና የሚነድድ መብራት እንድንሆን ይጠብቅብናል። እዚህ ሳለን ሥራችን ለእርሱ ማብራት ነው፤ እርሱም ሌሊት ዳግመኛ ወደማይኖርበት በፀሐይ ወደ በራው ወደ ከነዓን ዳርቻ በሰላም ይመራናል።

7. ክርስቶስ ግን በመንገዳችን ላይ ከብርሃናችን የበለጠ ነው፤ እርሱ

መምህራችን ነውና።

ከሰማይ የተላከ መምህር ማግኘት እንዴት ያለ ድንቅ ነገር ነው። «ከእናንተ ግን ማንም ጥበብ ቢጎድለው፥ ሳይነቅፍ በልግስና ለሁሉ የሚሰጠውን እግዚአብሔርን ይለምን፥ ለእርሱም ይሰጠዋል።» (ያዕቆብ 1:5)።

«ማንም ጥበብ ቢጎድለው»፦ ከእኛ ብዙዎቻችን ጥበብ የሚጎድለን እንደ ሆንን እፈራለሁ፤ ከእኛ የተሻሉት እንኳ አንዳንድ ጊዜ ግራ ይጋባሉ። በሁላችንም ሕይወት ችግር ውስጥ የገባን የሚመስለን ጊዜያት አሉ፤ ዝም ብለን ቆመን «ምን ላድርግ? የሚሻለው መንገድ የትኛው እንደ ሆነ አላውቅም» እንላለን። ኦ፣ ለእግዚአብሔር ተዉት፤ እርሱ ራሱ መምህራችን ይሆናል!

«እናንተ ደካሞች ሸክማችሁ የከበደ ሁሉ፥ ወደ እኔ ኑ፥ እኔም አሳርፋችኋለሁ። ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ።» እነሆ ድንቅ መምህር። ለብዙ ሺህ ዓመታት ትምህርት ቤት ነበረው፤ በትምህርት ቤቱ ውስጥ ከሁሉ የሚሻሉትን ሰዎች አግኝቶአል፤ ነገር ግን አሁንም ለሌላ ተማሪ በዚያ ስፍራ አለ። ኮሌጁ ገና አልሞላም፤ መምህሩም ከሰማይ የተላከው እርሱ ነው። በዚህ ጉባኤ ያለ ማንም፣ ሁሉም፣ ወደዚህ ትምህርት ቤት ሊገባ ይችላል። ኢየሱስ በዚያ በደስታ ይቀበላችኋል። ስለ አንዳች ነገር በጥርጣሬ ውስጥ ናችሁን? ኢየሱስን ጠይቁ፤ ይነግራችኋል።

አንተ የተጨነቅህ ኃጢአተኛ፣ ኒቆዲሞስ እንዳደረገው መልካሙን መምህር ፈልግ፦ «መምህር ሆይ፥ ... መምህር ሆነህ ከእግዚአብሔር ዘንድ እንደ መጣህ እናውቃለን።» እንዲህ ብትፈልገው ይመራሃል። ይጠብቅሃል፤ ወደ ለመለመ መስክና ወደ ዕረፍት ውኃ ይመራሃል። በቅርቡ በእግዚአብሔር የማያምኑ ሰዎች ጥርጣሬና ሐሳብ የሞላባት አንዲት ሴት አገኘሁ። ማመን አልቻለችም። ለተወሰነ ጊዜ የኢአማኒያንን መጻሕፍት ማንበቧ በአእምሮዋ ላይ ጨለማና ትካዜ የሞላበት መጋረጃ ጥሎባት ነበር። እንደዚያ ሆና ማየቴ አሳዘነኝ። ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ እንደ እርሷ ልትሆኑ ትችላላችሁ። ክርስቶስን መምህራችሁ አድርጋችሁ ብትቀበሉት ምነው፤ ያን ጊዜ ጨለማ ሁሉ ይሸሻል።

ክርስቶስ ሊያስተምረን ይችላል። ደቀ መዛሙርቱን እንዴት እንዳስተማራቸው ተመልከቱ። ከእርሱ በመማራቸው ከቶ አልሰለቸም። እንዲሁም እርሱን ብቻ ብንሰማው ያስተምረናል።

የተመለሰው ሽማግሌ ዳኛ።

ከጥቂት ዓመታት በፊት በአንዲት የአሜሪካ ከተማችን ከዕለታዊው የጸሎት ስብሰባ ስወጣ አንዲት ሴት ልታነጋግረኝ እንደምትፈልግ ነገረችኝ፤ ድምፅዋ በስሜት ይንቀጠቀጥ ነበር፤ በአንድ ነገር በብርቱ እንደ ተጫነች ወዲያውኑ አየሁ። ለባሏ ለብዙ ጊዜ ስትጸልይ እንደ ቆየች ነገረችኝ፤ ሄጄ እንዳየው ልታውቅ ፈለገች፤ ምናልባት ሊጠቅመው ይችላል ብላ አሰበች። ስሙ ማን ነው? «ዳኛ ---» አለች፤ በግዛቱ ካሉት እጅግ ታዋቂ ፖለቲከኞች የአንዱን ስም ጠራች። «ስለ እርሱ ሰምቻለሁ» አልኋት፤ «መሄዴ አያስፈልግም ብዬ እፈራለሁ፤ የታወቀ ኢአማኒ ነው፤ ከእርሱ ጋር ልከራከር አልችልም።» ሴቲቱም «የሚያስፈልገው ያ አይደለም» አለች። «ከበቂ በላይ ክርክር አግኝቶአል። ሂድና ስለ ነፍሱ አነጋግረው።» ብዙም ተስፋ ባይኖረኝም እሄዳለሁ አልኋት። ወደ ቤቱ ሄድሁ፤ ወደ ክፍሉ እንድገባ ተፈቀደልኝ፤ ስለ መዳን ላነጋግረው እንደ መጣሁ ራሴን አስተዋወቅሁ። እርሱም «እንግዲያስ እጅግ ሞኝ ለሆነ ጕዳይ መጥተሃል» አለ፤ «እኔን ማጥቃት ምንም ጥቅም የለውም፤ ይህን እነግርሃለሁ። እኔ ለእነዚህ ነገሮች ሁሉ የማልበገር ነኝ፤ አላምንባቸውም።»

እንግዲህ ከእርሱ ጋር መከራከር ምንም ጥቅም እንደሌለው አየሁ፤ ስለዚህ «እጸልይልሃለሁ፤ በተመለስህ ጊዜ እንድታሳውቀኝ ቃል እንድትገባልኝ እፈልጋለሁ» አልሁት። «ኦ፣ አዎን፣ አሳውቅሃለሁ» አለ በሽሙጥ ድምፅ። «ኦ፣ አዎን፣ በተመለስሁ ጊዜ አሳውቅሃለሁ!» ትቼው ሄድሁ፤ ነገር ግን ስለ እርሱ መጸለዬን ቀጠልሁ። ከጊዜ በኋላ ሽማግሌው ዳኛ መመለሱን ሰማሁ። ከዚያ ትንሽ ቆይቼ እንደ ገና በዚያች ከተማ እሰብክ ነበር፤ ንግግሬን በጨረስሁ ጊዜ ዳኛው ራሱ ወደ እኔ መጥቶ እንዲህ አለኝ፦ «በተመለስሁ ጊዜ እንደማሳውቅህ ቃል ገብቼልህ ነበር፤ ይህን ልነግርህ መጥቻለሁ። ስለ እርሱ አልሰማህምን?» «አዎን፤ ነገር ግን እንዴት እንደ ሆነ ከአንተ ልሰማ እወዳለሁ።»

ዳኛውም እንዲህ አለ፦ «እንግዲህ፣ አንተ ከጠየቅኸኝ ከጥቂት ጊዜ በኋላ አንድ ምሽት ሚስቴ ወደ ስብሰባው ሄዳ ነበር፤ በቤቱ ውስጥ ከአገልጋዮቹ በቀር ማንም አልነበረም። በእንግዳ መቀበያው ክፍል እሳት አጠገብ ተቀመጥሁ፤ ማሰብም ጀመርሁ፦ ሚስቴ ትክክል ብትሆንስ፣ መንግሥተ ሰማያትና ሲኦል ቢኖሩስ፤ እርሷም ወደ መንግሥተ ሰማያት በትክክለኛው መንገድ ላይ ብትሆንስ፣ እኔ ወዴት እሄዳለሁ? ሐሳቡን ዝም ብዬ አስወገድሁት። ነገር ግን ሁለተኛ ሐሳብ መጣ፦ በእርግጥ የፈጠረኝ እርሱ ሊያስተምረኝ ይችላል። አዎን፣ ይህ እውነት ነው ብዬ አሰብሁ። ታዲያ ለምን አልጠይቀውም? ተቃወምሁት፤ በመጨረሻ ግን በጕልበቴ ለመንበርከክ እጅግ ትዕቢተኛ ብሆንም ዝም ብዬ ‹አባት ሆይ፣ ሁሉም ጨለማ ነው፤ የፈጠርኸኝ አንተ ልታስተምረኝ ትችላለህ› አልሁ።

እንደ ምን እንደ ሆነ ባላውቅም፣ ይበልጥ በጸለይሁ ቍጥር ይበልጥ ከፋኝ። እጅግ አዘንሁ። ሚስቴ ወደ ቤት መጥታ እንዲህ ሆኜ እንድታገኘኝ ስላልፈለግሁ ሹልክ ብዬ ወደ አልጋዬ ሄድሁ፤ ወደ ክፍሉ በገባች ጊዜም የተኛሁ መሰልሁ። በጕልበቷ ተንበርክካ ጸለየች። ስለ እኔ እንደምትጸልይ፣ ለብዙ ረጅም ዓመታትም እንዲሁ ስታደርግ እንደ ቆየች አውቅ ነበር። ዘልዬ ተነሥቼ በአጠገቧ ልንበረከክ የምችል መሰለኝ፤ ነገር ግን አይሆንም፤ ትዕቢተኛ ልቤ አልፈቀደልኝም፤ ስለዚህ የተኛሁ መስዬ ዝም ብዬ ተጋደምሁ። በዚያች ሌሊት ግን አልተኛሁም። ብዙም ሳልቆይ ጸሎቴን ለወጥሁ፤ አሁን ‹አምላክ ሆይ፣ አድነኝ፤ ይህን አስፈሪ ሸክም አንሣልኝ› ሆነ።

አሁንም ቢሆን በክርስቶስ አላመንሁም ነበር። በቀጥታ ወደ አብ ራሱ እሄዳለሁ ብዬ አሰብሁ። ነገር ግን ይበልጥ በጸለይሁ ቍጥር ይበልጥ ጐሰቈልሁ፤ ሸክሜም ከበደ። በማግሥቱ ጠዋት ሚስቴን ማየት ስላልፈለግሁ ‹ደህና አይደለሁም፤ ቍርስ አልጠብቅም› አልሁ። ወደ ቢሮዬ ሄድሁ፤ ልጁ በመጣ ጊዜ ዕረፍት እንዲሆንለት ወደ ቤቱ ሰደድሁት። ጸሐፊዎቹ በመጡ ጊዜ ለዕለቱ መሄድ እንደሚችሉ ነገርኋቸው። የቢሮውን በሮች ዘጋሁ፤ ከእግዚአብሔር ጋር ብቻዬን መሆን ፈልጌ ነበር። በልቤ ጭንቀት ልቤን ልስት ምንም አልቀረኝም ነበር። ይህን የኃጢአት ሸክም እንዲያነሣልኝ ወደ እግዚአብሔር ጮኽሁ። በመጨረሻ በጕልበቴ ወድቄ ‹ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ ብለህ ይህን የኃጢአት ሸክም አንሣልኝ› ብዬ ጮኽሁ። በመጨረሻም ለብዙ ዓመታት ከእርሷ ጋር ስለ መመለሴ ሲጸልይ ወደ ነበረው፣ እናቴም ሳትሞት ከእርሷ ጋር ይጸልይ ወደ ነበረው ወደዚያው አገልጋይ፣ ወደ ሚስቴ መጋቢ ሄድሁ። በመንገዱ ላይ ስሄድ እናቴ ያስተማረችኝ ጥቅስ ወደ አእምሮዬ መጣ፦ ‹የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ፥ ይሆንላችሁማል›። እንግዲህ፣ እግዚአብሔርን ጠይቄአለሁ፤ አሁን ደግሞ ሰውን ልጠይቅ እሄዳለሁ ብዬ አሰብሁ። አልሄድም። ክርስቲያን መሆኔን አምናለሁ። ተመልሼ ወደ ቤቴ ሄድሁ። ስገባ በመተላለፊያው ላይ ሚስቴን አገኘኋት። እጇን ይዤ ‹አሁን ክርስቲያን ነኝ› አልኋት። ፊቷ ፈጽሞ ገረጣ፤ ለሃያ አንድ ዓመት ስለ እኔ ስትጸልይ ቆይታ ነበር፤ ቢሆንም መልሱ እንደ መጣ ማመን አልቻለችም። ወደ ክፍላችን ገባን፤ ስለ ባሏ ለመጸለይ ብዙ ጊዜ ተንበርክካበት በነበረው በዚያው አልጋ አጠገብ ተንበረከክን። በዚያ የቤተሰባችንን መሠዊያ አቆምን፤ ለመጀመሪያ ጊዜም ድምፃችን በጸሎት ተዋሐደ። ልናገር የምችለውም ያለፉት ሦስት ወራት በሕይወቴ ካሳለፍኋቸው ወራት ሁሉ እጅግ ደስተኛ ወራት እንደ ነበሩ ብቻ ነው።»

ከዚያ ወዲህ ያ ዳኛ የተጣጣመ የክርስትና ሕይወት ኖሮአል፤ ይህም ሁሉ የሆነው ምሪትን እየለመነ ወደ እግዚአብሔር ስለ መጣ ነው።

ዛሬ እዚህ አእምሮው እንደዚህ ባሉ የኢአማኒነት ሐሳቦች የተሞላ አንድ ሰው ቢኖር፣ በቅንነት ወደ እግዚአብሔር ሂድ፤ እርሱም በኢአማኒነት ጨለማ ምድረ በዳ ውስጥ ትክክለኛውን መንገድ ያስተምርሃል። በጨለማ ወይም በጥርጣሬ ውስጥ አይተውህም። ሰዎችን ወደ እንደዚህ ያለ ጥርጣሬ መምራት የዲያብሎስ የራሱ ሥራ ነው፤ አንድ ጊዜ እዚያ ካስገባቸው በደህና እንደ ያዛቸው በሚገባ ያውቃል።

እናንተን በድንቁርና ወይም በጥርጣሬ ውስጥ ማቆየት የሰይጣን ሥራ ነው። እናንተን ማስተማር የእግዚአብሔር ሥራ ነው። መምህሩ ክርስቶስ ነው፤ ለዚህ ሥራ በእግዚአብሔር የተሾመ እርሱ ነው። እግዚአብሔር ሁላችንም እርሱን መምህራችን አድርገን እንድንቀበለው ይርዳን።

8. እንግዲህ ክርስቶስን መድኃኒታችን፣ ተቤዢያችን፣ ታዳጊያችን፣ መሪያችን፣ ብርሃናችንና መምህራችን አድርገን አይተነዋል። እርሱ ግን ከዚህም በላይ ነው፤ ደግሞም እርሱ

እረኛችን ነው።

«እግዚአብሔር እረኛዬ ነው፥ የሚያሳጣኝም የለም» የሚለው ለእኔ እጅግ ጣፋጭ ሐሳብ ነው።

እዚህ ካሉት ከጨቅላ ሕፃናት በቀር የእረኛን ሥራ የማይረዳ አንድ እንኳ የለም። መንጋውን ይጠብቃል፤ ከአደጋ ይከላከልላቸዋል፤ ይመግባቸዋል፤ ወደ ምርጥ መስክም ይመራቸዋል። እንዲያውም መዝሙር 23 የመልካም እረኛ ተግባራት መግለጫ ብቻ ነው፦ «እግዚአብሔር እረኛዬ ነው፥ የሚያሳጣኝም የለም»፣ ወዘተ።

መመገብ ትፈልጋላችሁ፤ የነፍሳችሁን ረሀብ የሚያረካ ነገር እየፈለጋችሁ ትንከራተታላችሁን? እንግዲያስ እነግራችኋለሁ፤ የልባችሁን ናፍቆት የሚያረካ ምንም ነገር ከቶ አታገኙም። ዓለም የተራበችን ነፍስ ልታረካ አትችልም፤ ከቶም አልቻለችም። ጌታ ኢየሱስ ግን ይችላል — እርሱ እውነተኛው እረኛ ነው። ነፍሳችሁን ሊመልስ፣ ወደ ጽድቅ መንገድም መልሶ ሊመራችሁ ይፈልጋል። እስከ ሞት ድረስ እንኳ ይመራችኋል፤ በጥላውም ውስጥ በሰላም አሳልፎ ወደ ተሻለች ምድር ይመራችኋል። እናት ሆይ፣ አባት ሆይ፣ እርሱን እረኛችሁ አድርጋችሁ ትይዙታላችሁን?

ጐበዝ ሆይ፣ ቈንጆ ሆይ፣ እርሱን እረኛችሁ አድርጋችሁ ትቀበሉታላችሁን?

ትንሽ ልጄ ሆይ፣ ኢየሱስን እረኛህ አድርገህ ትቀበለዋለህን? በሰላምና በለስላሳ ይመራሃል።

ሁላችሁም ብትፈልጉ ትችላላችሁ። እርሱን «ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው» እግዚአብሔር ነውና፤ ይኸውም እኛን መንጋው አድርጎ ይይዘን ዘንድ ነው። በሕይወት ዘመናችን ይመራናል፤ እስከ ዮርዳኖስ ዳርቻ ድረስ ያወርደናል፤ ጨለማውን ወንዝ አሻግሮ ወደ መንግሥቱ ይመራናል። እርሱ ርኅሩኅና አፍቃሪ እረኛ ነው።

አንዳንድ ጊዜ በጭንቀት መጠየቂያ ክፍል ውስጥ በእግዚአብሔር ላይ ጠንካራና መራራ ስሜት የሚያሳድሩ ሰዎችን አገኛለሁ፤ ብዙውን ጊዜ ይህ የሚሆነው መከራ ስለ ደረሰባቸው ነው። በቅርቡ አንዲት እናት «አሃ፣ አቶ ሙዲ፣ እግዚአብሔር በእኔ ላይ ፍትሕ አጓድሎአል፤ መጥቶ ልጄን ወስዶብኛል» አለችኝ። ውድ የተጨነቃችሁ እናቶች ሆይ፣ እግዚአብሔር ልጆቻችሁን ወደ ንጹሕና ደስ ወዳለው ሕይወት አላሸጋገራቸውምን? አሁን ላትረዱት ትችላላችሁ፤ በኋላ ግን ትረዱታላችሁ። ወደዚያ ወደ ላይ ሊመራችሁ ይፈልጋል።

የምሥራቁ እረኛ።

በምሥራቅ አገሮች የነበረ አንድ ወዳጄ፣ መንጋውን ወንዝ ሊያሻግር የፈለገን አንድ እረኛ እንዳየ ነገረኝ። እርሱ ራሱ ወደ ውኃው ገብቶ ጠራቸው፤ ነገር ግን አይሆንም፤ ወደ ውኃው ሊከተሉት አልፈለጉም። ምን አደረገ? ወገቡን ታጥቆ በእያንዳንዱ ብብቱ ሥር አንድ አንድ ትንሽ ጠቦት አንሥቶ በቀጥታ ወደ ወንዙ ዘለቀ፤ ወደ ኋላም እንኳ ሳይመለከት ተሻገረ። ጠቦቶቹን ባነሣ ጊዜ አሮጌዎቹ በጎች ቀና ብለው ፊቱን ተመለከቱ፤ ስለ ጠቦቶቹም መጮኽ ጀመሩ፤ ነገር ግን ወደ ውኃው በዘለቀ ጊዜ እናቶቹ ተከትለውት ዘለቁ፤ ከዚያም መንጋው ሁሉ ተከተለ። ወደ ማዶ በደረሱ ጊዜ ጠቦቶቹን አወረዳቸው፤ እናቶቻቸውም ቶሎ ተቀላቀሏቸው፤ ደስ የሚያሰኝ መገናኘትም ሆነ።

ወዳጄ በማዶ ያሉት መሰማሪያዎች እጅግ የተሻሉና መስኮቹም ይበልጥ የለመለሙ እንደ ነበሩ አስተዋለ ይላል፤ እረኛውም ያሻግራቸው የነበረው ስለዚህ ነበር። ታላቁ የፍልስጤም እረኛችንም ይህንኑ ያደርጋል። ከምድር የወሰደው ያ ልጅ ወደ ከነዓን የለመለመ መስክ ተዛወረ እንጂ ሌላ አይደለም፤ እረኛውም ልባችሁን ከእርሱ በኋላ ሊስብ፣ «በላይ ያለውን አስቡ» የሚለውን ሊያስተምራችሁ ያስባል። ትንሿን ሜሪያችሁን፣ ኢዲታችሁን ወይም ጁሊያችሁን በወሰደ ጊዜ፣ ወደ ላይና ወደ ማዶ እንድትመለከቱ እንደ ተደረገ ጥሪ ተቀበሉት። አንቺ እናት፣ ስለ ትንሹ ልጅሽ መራራ እንባ ታለቅሻለሽን? አታልቅሺ! ልጅሽ ልቅሶም ኀዘንም ወደሌለበት ስፍራ ሄዶአል። ተመልሶ እንዲመጣ ትፈልጊያለሽን? በእርግጥ አትፈልጊም።

ክርስቶስ እረኛችን ነው — ታማኝና አፍቃሪ። ሕመም ወይም መከራ ወይም ሞት ራሱ እንኳ ወደ ቤታችን መጥቶ እጅግ የምንወዳቸውን ቢወስድ፣ አልጠፉም፤ ቀድመውን ሄዱ እንጂ። እግዚአብሔር እያንዳንዳችን እርሱን እረኛችን አድርገን እንድንይዘው ይርዳን።

ጊዜ ቢፈቅድልኝ ክርስቶስን እንደ መጽደቃችን፣ እንደ ጥበባችን፣ እንደ ጽድቃችን፣ ከወንድም ይልቅ እንደሚጠጋ ወዳጅ አድርጌ የሚለውን ርዕስ ባነሣ ደስ ባለኝ ነበር፤ ነገር ግን ክርስቶስ ለሕዝቡ ምን እንደ ሆነና ምን እንደሚያደርግላቸው ለመናገር ዘላለም ሁሉ ያስፈልጋል።

በስኮትላንድ በዚህ ርዕስ ላይ ስሰብክ፣ ከጨረስሁ በኋላ አንድን ሰው «በጊዜ እጥረት ምክንያት ርዕሱን መጨረስ ባለመቻሌ አዝናለሁ» እንዳልሁት አስታውሳለሁ። ስኮትላንዳዊውም «ርዕሱን መጨረስ?» አለ፤ «ያ እኮ ዘላለምን ሁሉ ይጠይቃል፤ ከዚያም በኋላ እንኳ ፍጻሜ አይኖረውም፤ የሰማይ ሥራ ይሆናል።»

9. አንድ ጊዜ ደግሞ ክርስቶስን እንደ

ሸክማችንን ተሸካሚ እንመልከተው።

ኦ፣ ኃጢአታችንን እንደሚሸከም ብቻ ሳይሆን ሸክማችንንም እንደሚሸከም አድርጌ ማሰብ እወዳለሁ። ኃጢአታችን ከራሳችን ጠጕር ይልቅ የበዛ ቢሆንም እርሱ ይሸከመዋል። እነዚህ ሸክሞች ታላቅና አስፈሪ ቢሆኑም፣ እግዚአብሔር ሁሉንም በኢየሱስ ላይ አኑሮአቸዋል።

«ክርስቶስ ሆይ፣ ራስህን ያጐበጠው እንዴት ያለ ሸክም ነው!

ሸክማችን በአንተ ላይ ተጫነ።»

ይህን የሸክም ተሸካሚነቱን ገጽታ እንደ መድኃኒትና እንደ ተቤዢ በሚሠራው ሥራው ውስጥ አስቀድመን ተመልክተናል። አሁን ለእኔ ታላቅ መጽናናት የሆነልኝን ጣፋጭ ሐሳብ ላነሣ እወዳለሁ።

«በእውነት ደዌያችንን ተቀበለ ሕመማችንንም ተሸክሞአል።» እንደዚህ ያለ መድኃኒት እንዳለን ማወቅ ክቡር አይደለምን? ሸክማችሁን ከትከሻችሁ አንሥቶ በራሱ ትከሻ ላይ እንዳኖረው ሊሰማችሁ ይችላልን? ያን ጊዜ ልባችሁ ቀላል ይሆናል።

ቀላል ልብ።

አንድ ጊዜ እንዲህ ከተናገርሁ በኋላ አንዲት ሴት ወደ ፊት መጥታ እንዲህ አለች፦ «ኦ፣ አቶ ሙዲ፣ እንዲህ ስለ ቀላል ልብ መናገር ለአንተ መልካም ነው። ነገር ግን አንተ ጐበዝ ነህ፤ እንደ እኔ ከባድ ሸክም ቢኖርብህ በሌላ መንገድ ትናገር ነበር። እኔ እንዲህ መናገር አልችልም፤ ሸክሜ እጅግ ታላቅ ነው።» እኔም «ነገር ግን ለኢየሱስ እጅግ ታላቅ አይደለም» ብዬ መለስሁላት። እርሷም «ኦ፣ በእርሱ ላይ ልጥለው አልችልም» አለች። «ለምን አትችዪም? በእርግጥ ለእርሱ እጅግ ታላቅ አይደለም። እርሱ ደካማ ስለ ሆነ አይደለም። ነገር ግን አንቺ ለእርሱ ልትተዪው ስላልፈለግሽ ነው። እንደ ብዙዎች ሌሎች ነሽ። ለእርሱ ሊተዉት አይፈልጉም። ሸክማቸውን አቅፈው ይዞራሉ፤ ደግሞም በእርሱ ላይ ይጮኻሉ። ጌታ የሚፈልገው ለእርሱ እንድትተዪው፣ እንዲሸከምልሽ እንድትፈቅጂለት ነው። ያን ጊዜ ቀላል ልብ ይኖርሻል፤ ኀዘን ይሸሻል፤ ትካዜም ከእንግዲህ አይኖርም። ወዳጄ ሆይ፣ ለክርስቶስ ልትተዪው የማትችዪው ሸክምሽ ምንድን ነው?» እርሷም «በምድር ፊት ላይ የሚንከራተት ልጅ አለኝ። የት እንዳለ ከእግዚአብሔር በቀር የሚያውቅ የለም» ብላ መለሰች። «ክርስቶስ ሊያገኘውና ሊመልሰው አይችልምን?» «ይችላል ብዬ እገምታለሁ።» «እንግዲያስ ሂጂና ለኢየሱስ ንገሪው፤ በኃይሉና በፈቃደኝነቱ ስለ ተጠራጠርሽም ይቅር እንዲልሽ ለምኚው፤ እርሱን ለመጠራጠር ምንም መብት የለሽም።» እጅግ ተጽናንታ ሄደች፤ በመጨረሻም የተንከራተተው ልጇ እንደ ተመለሰላት አምናለሁ!

የእናት ጸሎት መልስ አገኘ።

ይህ ሁኔታ በአገራችን ያሉ የአንድ ቀናተኛ አባትና እናትን ታሪክ ያስታውሰኛል፤ የበኵር ልጃቸው ሥራ ለመያዝ ወደ ቺካጎ ሄዶ ነበር። ከጎረቤቶቻቸው አንዱ ለአንዳንድ ጕዳይ ወደ ከተማው ሄዶ ነበር፤ ወጣቱንም ሰክሮ በመንገዶቹ ላይ እየተንገዳገደ አገኘው። «ይህን ለወላጆቹ እንዴት እነግራቸዋለሁ?» ብሎ አሰበ። ወደ መንደሩ በተመለሰ ጊዜ ሄዶ አባትየውን ጠርቶ አወጣውና ነገረው። ለዚያ አባት አስፈሪ ምት ነበር፤ ነገር ግን ትንንሾቹ ሁሉ ለዕረፍት እስኪተኙ ድረስ ለእናቲቱ ምንም አልነገራትም፤ አገልጋዮቹ ተኝተው ነበር፤ በምዕራቡ ሜዳ ላይ ባለችው በዚያች ትንሽ እርሻ ሁሉም ጸጥ ብሎ ነበር። ወንበሮቻቸውን ወደ ትንሿ የእንግዳ መቀበያ ጠረጴዛ አቀረቡ፤ ከዚያም የሚያሳዝነውን ወሬ ነገራት። «ልጃችን በቺካጎ መንገዶች ላይ ሰክሮ ታይቶአል — ሰክሮ።» አሃ፣ ያች እናት እጅግ ተጐዳች፤ በዚያች ሌሊት ብዙም አልተኙም፤ ሰዓታቱን ግን ስለ ልጃቸው በብርቱ ጸሎት አሳለፉ። ጎሕ ሊቀድ ሲል እናቲቱ ሁሉም መልካም እንደሚሆን ውስጣዊ እርግጠኝነት ተሰማት። ለአባትየው «በጌታ ላይ እንደ ጣለችው፣ ልጇን ለኢየሱስ እንደ ተወችው፣ እርሱም እንደሚያድነው እንደ ተሰማት» ነገረችው። ከዚያ ጊዜ ጀምሮ በአንድ ሳምንት ውስጥ ወጣቱ ቺካጎን ትቶ ሦስት መቶ ማይል ወደ ገጠር ተጓዘ፤ ቤቱም በደረሰ ጊዜ ገብቶ «እናቴ ሆይ፣ እንድትጸልዪልኝ ልለምንሽ ወደ ቤት መጥቻለሁ» አለ። አሃ፣ ጸሎቷ ሰማይ ደርሶ ነበር፤ ሸክሟን በኢየሱስ ላይ ጥላ ነበር፤ እርሱም ተሸክሞላት ነበር። ሸክሙን ወሰደ፤ ጸሎቷን በማስተስረያው ደም ተረጭቶ አቀረበ፤ መልስም አስገኘላት። በሁለት ቀን ውስጥ ያ ወጣት በመድኃኒቱ ደስ እያለው ወደ ቺካጎ ተመለሰ። ክርስቶስን ሸክማችንን ተሸካሚ አድርጎ ማግኘት እንዴት ያለ ድንቅ ነገር ነው! በእርሱ ላይ በተጣሉ ጊዜ ጭንቀቶቻችን እንዴት ቀላል፣ እንዴት ልል ይሆናሉ!

ክርስቶስ ለእናንተ ምንም አይደለም ትላላችሁን? እንዲህ ከሆነ ምክንያቱ እርሱን ስለማትፈልጉት ብቻ ነው። ለሚቀበሉት ሁሉ እርሱ ከሞት የሚያድን መድኃኒት፣ ከኃጢአት ኃይል የሚቤዥ ተቤዢ፣ ከጠላቶቻችን የሚታደግ ታዳጊ፣ በምድረ በዳ የሚመራ መሪ ነው፤ እርሱ ራሱ መንገድ ነው፤ በጨለማ ውስጥ ብርሃን ነው፤ ለሕዝቡ መምህር ነው፤ የመንጋው እረኛ ነው፤ መጽደቃችን፣ ጥበባችን፣ ጽድቃችን፣ ታላቅ ወንድማችን፣ ሸክማችንን ተሸካሚ ነው። በእርግጥም «ክርስቶስ ሁሉ ነው፥ በሁሉም ነው»።

እንግዲያስ ወደ ክርስቶስ ኑ፤ ኦ፣ ዛሬ ኑ፤

አብ፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ ይላሉ፤

ሙሽራይቱም ጥሪውን ትደግማለች፤

የበደላችሁን እድፍ ያነጻልና፤

ፍቅሩ የደከመውን ሕመማችሁን ያስታግሣል፤

ክርስቶስ ሁሉ በሁሉ ነውና።