የክርስቶስ ወሰን የለሽ ርኅራኄ

«ወጥቶም ብዙ ሕዝብ አየና አዘነላቸው ድውዮቻቸውንም ፈወሰ።»—ማቴዎስ 14:14።

ኢየሱስ በርኅራኄ እንደ ተነካ መጽሐፍ ቅዱስ ብዙ ጊዜ ይመዘግባል፤ በዚህም ቍጥር የዮሐንስ ደቀ መዛሙርት ወደ እርሱ መጥተው መምህራቸው አንገቱን እንደ ተቈረጠ፥ በጭካኔ እንደ ተገደለ ከነገሩት በኋላ ወደ ምድረ በዳ ስፍራ እንደ ወጣ፥ ሕዝቡም እንደ ተከተሉት፥ ሕዝቡንም ባየ ጊዜ «አዘነላቸው» ድውዮቻቸውንም እንደ ፈወሰ ተነግሮናል። ዛሬ ማታ እርሱ ራሱ በአካል በእኔ ስፍራ ቆሞ ቢሆን ኖሮ ፊታችሁን ቍልቍል ሲመለከት ልቡ በርኅራኄ ይነካ ነበር፤ ምክንያቱም ልባችሁንም ማየት፥ የምትሸከሙትንም ሸክምና ችግር ኀዘንም ማንበብ ይችላልና። እነዚህ ከእኔ ዓይን የተሰወሩ ናቸው፤ እርሱ ግን ሁሉን ያውቃል፤ ስለዚህም ሕዝቡ በዙሪያው በተሰበሰቡ ጊዜ በዚያ ምን ያህል የደከሙ፥ የተሰበሩና የሚያምማቸው ልቦች እንዳሉ ያውቅ ነበር። ነገር ግን በሥጋ ዓይን ባናየውም እርሱ ዛሬ ማታ እዚህ አለ፤ ከእናንተ ማንም የሚታገሠው ኀዘን ወይም ችግር ወይም መከራ ቢኖር እርሱ ሁሉን ያውቀዋል፤ በምድር ላይ በነበረ ጊዜ እንደ ነበረው ዛሬ ማታም ያው ነው—ያው ኢየሱስ፥ ያው የርኅራኄ ሰው።

ያንን ሕዝብ ባየ ጊዜ አዘነለት፥ ድውዮቻቸውንም ፈወሰ፤ እዚህም ብዙ በኃጢአት የታመሙ ነፍሳትን እንዲፈውስ፥ ብዙ የተሰበሩ ልቦችንም እንዲጠግን ተስፋ አደርጋለሁ። በዚህም ስብከት መጀመሪያ ላይ ይህን ልበል፦ ልባችሁ ምንም ያህል የደቀቀና የተሰበረ ቢሆን የእግዚአብሔር ልጅ ይራራላችኋል፥ ብቻ ብትፈቅዱለት። «የተቀጠቀጠን ሸምበቆ አይሰብርም የሚጤስን የጥዋፍ ክርም አያጠፋም።» ወደ ዓለም የመጣው ምሕረትንና ደስታን፥ ርኅራኄንና ፍቅርን ሊያመጣ ነው።

ሠዓሊ ብሆን ኖሮ ዛሬ ማታ አንዳንድ ሥዕሎችን ልሥልና እርሱ ያዘነለትን ያንን ታላቅ ሕዝብ በፊታችሁ ላቀርብ በወደድሁ ነበር። ከዚያም ከራሱ እስከ እግሩ ለምጽ የሞላበትን ያንን ሰው ወደ እርሱ ሲመጣ የሚያሳይ ሌላ ሥዕል እሥል ነበር። እነሆ፥ ከቤቱ ተባርሮ፥ ከወዳጆቹም ተባርሮ ነበር፤ አሳዛኝና መራራ ታሪኩን ይዞ ወደ ኢየሱስ ይመጣል። እንግዲህ ወዳጆቼ ሆይ፥

የመጽሐፍ ቅዱስን ታሪኮች እውን አድርገን እንመልከት፤

እውነትም እውን ናቸውና። ያንን ሰው አስቡት። ምን ያህል እንደ ተሠቃየ አስቡ። ከሚስቱና ከልጆቹ ከቤቱም ተለይቶ ስንት ዓመት እንደ ኖረ አላውቅም፤ ግን እነሆ እዚያ ነበር። ወደ እርሱ የሚቀርብ ሁሉ ርኩስ እንደ ሆነ ያውቅ ዘንድ እንግዳና የተለየ ልብስ ለብሶ ነበር። ማንንም ሲቀርበው ባየ ጊዜ፦ «ርኩስ! ርኩስ! ርኩስ!» ብሎ የማስጠንቀቂያ ጩኸት መጮኽ ነበረበት። አዎን፥ የዕቅፉ ሚስት የሚወደው ልጃቸው ታሞ እየሞተ መሆኑን ልትነግረው ብትወጣ እንኳ ወደ እርስዋ ለመቅረብ አይደፍርም ነበር፤ መሸሽ ግድ ነበረበት። ድምፅዋን ከሩቅ ይሰማ ይሆናል፤ ነገር ግን ልጁ በመጨረሻዎቹ የሞት ሰዓታት ላይ ሳለ ሊያየው አጠገቡ ሊገኝ አይችልም ነበር። በሕይወት ሳለ በመቃብር ውስጥ እንዳለ ያህል ነበር፤ ከሞትም የከፋ ነበር። እዚያ ቀስ በቀስ እየሞተ፥ ከሰው ሁሉና ከነገር ሁሉ የተገለለ ሆኖ ነበር፤ ሊረዳውም እጁን የዘረጋለት አንድም አልነበረም። ወይ፥ እንዴት ያለ አስከፊ ሕይወት ነው! እንግዲህ ወደ ክርስቶስ ሲመጣ አስቡት፤ ክርስቶስም ባየው ጊዜ በርኅራኄ ተነካ ይላል። ለምስኪኑ ለምጻም በሐዘኔታ የሚመታ ልብ ነበረው፤ አዘነለትም፤ ሰውየውም ወደ እርሱ መጥቶ፦ «ጌታ ሆይ፥ ብትወድስ ልታነጻኝ ትችላለህ» አለው። ይህን ሊያደርግ የሚችል ከእግዚአብሔር ልጅ በቀር ማንም እንደሌለ ያውቅ ነበር፤ ስለዚህም

የክርስቶስ ታላቅ ልብ

ለእርሱ በርኅራኄ ተነካ። ከከንፈሩ የወጣውን የጸጋ ቃል ስሙ፦ «እወዳለሁ፥ ንጻ!» ለምጹም ለቀቀው፥ ሰውየውም ወዲያውኑ ዳነ። እነሆ፥ አሁን ወደ ሚስቱና ወደ ልጆቹ ወደ ወዳጆቹም ወደ ቤቱ ሲመለስ ተመልከቱት! ከእንግዲህ የተገለለ አይደለም፥ ከእንግዲህ የሚያስጸይፍ ነገር አይደለም፥ ከእንግዲህ በዚያ አስከፊ የለምጽ በሽታ የተረገመ አይደለም፤ ይልቁንም ደስ እያለው ወደ ወዳጆቹ ይመለሳል። እንግዲህ ወዳጆቼ ሆይ፥ እንዲህ የተጐሳቈለውን ሰው ታዝኑለት ይሆናል፤ ነገር ግን እናንተ ከእርሱ ሺህ ጊዜ የባሰ ሁኔታ ላይ እንዳላችሁ ታስቦአችሁ ያውቃልን? የነፍስ ለምጽ ከሥጋ ለምጽ እጅግ የከፋ ነው። ነፍሴ በኃጢአት ተሞልታ ወደ ሲኦል ከምወርድ ይልቅ ሥጋዬ በለምጽ ቢሞላ ሺህ ጊዜ እመርጣለሁ። በኃጢአት ለምጽ ከእግዚአብሔር ከምለይ ይልቅ ይህች ቀኝ እጄ ብትቈረጥ፥ ይህች ቀኝ እግሬ ብትበሰብስ፥ በሕይወቴ ዘመን ሁሉ አንካሳና ዕውር ሆኜ ብኖር እጅግ ይሻለኛል። ኃጢአት ያስከተለውን፥ ከዚህች ምድር የሚወጣውን ዋይታና ጭንቀት ወዮታም ስሙ! ዛሬ ማታ በዚህ ስፍራ በለምጽ የተሞላ አንድ ምስኪን በኃጢአት የታመመ ነፍስ ቢኖር፥ ወደ ክርስቶስ ብትመጣ ይራራልሃል፥ ለዚያም ሰው እንዳለው፦ «እወዳለሁ፥ ንጻ» ይልሃል።

የሞተው ተነሣ።

እንግዲህ ደግሞ በርኅራኄ እንደ ተነካ ወደሚያሳየው ወደ ሚቀጥለው ሥዕል እንመጣለን። ወደዚያች ትንሽ ቤት ተመልከቱ። እዚያ አንዲት ምስኪን መበለት ተቀምጣለች። ምናልባት ከጥቂት ወራት በፊት ባልዋን ቀብራ ይሆናል፤ አሁን አንድ ብቻ ልጅ አላት። እንዴት አብዝታ ትወደዋለች! በእርጅናዋ ዘመን ምርኵዝዋና ደጋፊዋ ወዳጅዋም እንዲሆን ተስፋዋን በእርሱ ላይ አድርጋለች። ከገዛ ሕይወትዋ አስበልጣ ትወደዋለች። ነገር ግን እነሆ፥ በመጨረሻ በሽታ ወደ ቤቱ ገባ፥ ሞትም አብሮት መጣ፥ በረዶ የመሰለ እጁንም በጐበዙ ላይ ጫነ። ያቺን ባልዋ የሞተባትን እናት ቀንና ሌሊት እየጠበቀችው ልታዩአት ትችላላችሁ፤ በመጨረሻ ግን እነዚያ ዓይኖች ተከደኑ፥ ያም የምትወደው ድምፅ ለዘላለም ጸጥ እንዳለ ታስባለች። ከዓይንዋ ተሰውሮ ከተቀበረ በኋላ ዳግመኛ አታየውም፥ አትሰማውምም። እንዲህም የቀብሩ ሰዓት ደረሰ። ብዙዎቻችሁ ወደ ለቅሶ ቤት ሄዳችሁ ታውቃላችሁ፤ ወዳጆቻችሁ ወደ መቃብር ሄደው የሚወዱትን ለመጨረሻ ጊዜ ሲያዩ ከእነርሱ ጋር ነበራችሁ። እዚህ የሚወደውን ሰው ያላጣ አንድ ስንኳ የለም ብዬ እገምታለሁ። ወደ ቀብር ሄጄ እናት ልጅዋን ለመጨረሻ ጊዜ ስትመለከት ባየሁ ቍጥር ልቤ ተወግቶአል፤ እንዲህ ያለውን ትዕይንት እያየሁ እንባዬን መግታት አልቻልሁም። እንግዲህ እናቲቱ አንድያ ልጅዋን በዚያ ምስኪን በበረደ ግንባሩ ላይ ትስመዋለች፤ የመጨረሻ መሳምዋ፥ የመጨረሻ እይታዋ ነው፤ አሁንም አስከሬኑ ተከደነ፥ በቃሬዛም ላይ አኑረውት ወደ መቃብሩ ስፍራ ይጓዛሉ። ብዙ ወዳጆች ነበሩአት፤ የመበለቲቱ አንድያ ልጅ ተሸክሞ ሲወሰድ ባየች ጊዜ ትንሽዋ የናይን ከተማ ተነካች። ያንን ታላቅ ሕዝብ እየተጋፉ ከከተማይቱ በር ሲወጡ አያለሁ፤ ነገር ግን ወዲያ ማዶ የደከሙ፥ አቧራ የለበሱና የዛሉ አሥራ ሦስት ሰዎች አሉ፤ ይህ ታላቅ ሕዝብ እንዲያልፍ በመንገድ ዳር ቆመው መጠበቅ ግድ ሆኖባቸዋል፤ የእግዚአብሔርም ልጅ በዚህ ቡድን ውስጥ አለ፤ ከእርሱም ጋር ያሉት ሌሎቹ ደቀ መዛሙርቱ ናቸው። እርሱም ያንን ትዕይንት ተመለከተ፥ ልብዋ የተሰበረውንም እናት አየ፤ ልብዋ ሲደማ፥ ሲደቅና ሲቈስል አየ፤ ይህም ልቡን ነካው። አዎን፥ የእግዚአብሔር ልጅ ታላቅ ልብ በርኅራኄ ተነካ፤ ቀርቦም ቃሬዛውን ነካና፦

«አንተ ጐበዝ፥ እልሃለሁ፥ ተነሣ!»

አለ፤ ጐበዙም ተነሣ። ሕዝቡ ሲደነግጡና ሲደነቁ አያለሁ፤ ባልዋ የሞተባት እናትም የትንሣኤ የንጋት ጨረር በልብዋ እያበራ ደስ ብሎአት ስትመለስ አያለሁ። አዎን፥ በእውነት አዘነላት። በዚህም አዳራሽ ውስጥ የክርስቶስ ድምፅ ለችግርዋ መልስ የማይሰጥና ሰላምን የማይሰጣት አንዲትም መበለት የለችም። ወይ፥ ውድ ወዳጆቼ፥ ልባችሁ የሚያምማችሁ እናንተ ሆይ፥ ልንገራችሁ፦ እንደ ኢየሱስ ያለ ወዳጅ ያስፈልጋችኋል። እርሱ መበለቲቱ የምትፈልገው ወዳጅ ነው፤ የሚደማ ምስኪን ልብ ሁሉ የሚፈልገው ወዳጅ ነው፤ ብቻ እንዳላችሁ ወደ እርሱ ብትመጡ ይራራላችኋል፥ የቈሰለውንና የሚደማውን ልባችሁን ይጠግናል። ሳይነቅፍና ሳይገሥጽ ወደ አፍቃሪ ዕቅፉ ይቀበላችኋል፥ «ዝም በል፥ ፀጥ በል» ይላል፤ ከዚችም ሌሊት ጀምሮ ደመና በማይጋርደው በፍቅሩ የፀሐይ ብርሃን ልትመላለሱ ትችላላችሁ። ክርስቶስ ከቀረው ዓለም ሁሉ ይልቅ ይበልጥላችኋል። እርሱ ሁላችሁም የምትፈልጉት ወዳጅ ነው፤ እያንዳንዳችሁም ከዚህች ሰዓት ጀምሮ አዳኛችሁና ወዳጃችሁ አድርጋችሁ ታውቁት ዘንድ እግዚአብሔርን እለምናለሁ።

የተዘረፈውና የተገፈፈው ሰው።

የክርስቶስን ርኅራኄ ለማሳየት የማቀርብላችሁ የሚቀጥለው ሥዕል ወደ ኢያሪኮ ሲወርድ በወንበዴዎች እጅ የወደቀው ሰው ነው። ልብሱን ወሰዱበት፤ አዎን፥ ሰዓት ቢኖረው ኖሮ እርሱንም በወሰዱ ነበር። ለማንኛውም ገንዘቡን ወሰዱ፥ ገፈፉትም፥ በሕይወትና በሞት መካከልም ትተውት ሄዱ። እነሆ ቈስሎ፥ እየደማ፥ እየሞተ ተመልከቱት፤ አሁንም አንድ ካህን በመንገዱ ወረደ፥ ትዕይንቱንም አየ። ልቡ ተነክቶ ይሆናል፤ ነገር ግን ምስኪኑን ሰው ለመርዳት የሚያበቃ ርኅራኄ አልተሰማውም። «ምስኪን!» ብሎ ይሆናል፤ ነገር ግን ገለል ብሎ አለፈ፥ ትቶትም ሄደ። ከእርሱም በኋላ አንድ ሌዋዊ ወረደ፤ እርሱም «ምስኪን ሰው!» አለ፤ ነገር ግን ሊረዳው በርኅራኄ አልተነካም። አየ፥ እንደ ካህኑና እንደ ሌዋዊው ያሉ ብዙዎች አሉ! ምናልባት ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ወደዚህ አዳራሽ ስትመጡ በመንገድ ላይ የሚንገዳገድ ሰካራም ታገኛላችሁ፥ «ምስኪን!» ብቻ ትላላችሁ፤ ወይም ምናልባት እየተንተባተበ የሞኝ ነገር ሲናገር ትስቃላችሁ። እኛ ከእግዚአብሔር ልጅ እጅግ የተለየን ነን። በመጨረሻም አንድ ሳምራዊ በዚያ መንገድ ወረደ፥ ሰውየውንም ተመለከተ፥ አዘነለትም። ከእንስሳው ወረደ፥ ዘይትም ወስዶ በቍስሎቹ ላይ አፈሰሰ፥ አሰራቸውም፤ እንዲሁ አቅመ ቢስ እንደ ሆነ ከጕድጓዱ አውጥቶ በራሱ እንስሳ ላይ አስቀመጠው፥ ወደ እንግዶች ማደርያም ወሰደው፥ ጠበቀውም። ያ ደጉ ሳምራዊ የእናንተንና የእኔን ክርስቶስ ይወክላል። እርሱ ወደ ዓለም የመጣው

የጠፋውን ሊፈልግና ሊያድን ነው።

አንተ ጐበዝ፥ ወደ ለንደን መጥተህ ከክፉ ባልንጀሮች ጋር ተወዳጅተሃልን? ወደ ቲያትር ቤቶችና ወደ ርኩሰት ስፍራዎች ወስደውህ እየደማህና ቈስለህ ትተውሃልን? ወይ፥ ዛሬ ማታ ወደ እግዚአብሔር ልጅ ና፤ እርሱም ይራራልሃል፥ ከጕድፍ ክምርም አንሥቶ ይለውጥሃል፥ ወደ መንግሥቱና ወደ ክብሩ ከፍታ ከፍ ያደርግሃል፥ ብቻ ብትፈቅድለት! ማን እንደ ሆንህ ግድ የለኝም፤ ያለፈው ሕይወትህ ምን እንደ ነበረ ግድ የለኝም። በምንዝር የተያዘችውን ምስኪን ሴት፦ «እኔም አልፈርድብሽም፤ ሂጂ ከአሁንም ጀምሮ ደግመሽ ኃጢአት አትሥሪ» አላት። አዘነላት፤ ለአንተም ይራራልሃል። ከኢየሩሳሌም ወደ ኢያሪኮ ሲወርድ የነበረው ያ ሰው በለንደን ያሉትን ሺዎችን ይወክላል፤ ያ ደጉ ሳምራዊም የእግዚአብሔርን ልጅ ይወክላል። አንተ ጐበዝ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ አንተን ለማዳን ልቡን ጥሎአል። ፍቅሩንና ርኅራኄውን ትቀበላለህን? ስለ እግዚአብሔር ልጅ እንዲህ ያለ ክፉ ሐሳብ አታስብ። ሊፈርድብህ የመጣ አይምሰልህ። ሊያድንህ መጥቶአል።

አባካኙ ልጅ።

ነገር ግን ሌላ ሥዕል፥ ሌላ ትዕይንት ልሥል እወዳለሁ—በሉቃስ ወንጌል አሥራ አምስተኛው ምዕራፍ የምናነበውን ከቤቱ ወጥቶ የሄደውን ያንን ጐበዝ፤ ውለታ ቢስ ሰው፥ ሰው ካየው ሁሉ የከፋ ውለታ ቢስ ጐስቋላ ነው። አባቱ እስኪሞት ድረስ ርስቱን መጠበቅ አልቻለም፤ ድርሻውን ወዲያውኑ ፈለገ፤ ስለዚህም አባቱን፦ «ከገንዘብህ የሚደርሰኝን ክፍል ስጠኝ» አለው፤ ደጉ ሽማግሌ አባቱም ገንዘቡን ሰጠው፤ እርሱም ተነሥቶ ሄደ። በትዕቢት ተሞልቶ፥ እየተመካና እየታበየ፥ ዓለምን ሊያይ ወጥቶ፥ በታላቅ ግርማ ወደ አንድ ሩቅ አገር—ለምሳሌ ወደ ለንደን—ጕዞውን ሲጀምር አሁን አየዋለሁ። ስንቶች ወደ ለንደን መጥተዋል! ለእነርሱ ሩቁ አገር እርስዋ ናት፤ ገንዘባቸውንም ሁሉ አባክነዋል። አዎን፥ ገንዘብ እስካለው ድረስ ተወዳጅ ሰው ነበር። ገንዘቡ እስካለ ድረስ ወዳጆቹም አሉ፤ በለንደን እጅግ ተወዳጅ ጐበዝ ነው፤ በየሄደበት «ወዳጄ፥ እንዴት ነህ!» እያሉ በሞቅታ ይቀበሉታል። የመጠጡንና የሲጋራውን ሒሳብ ሁልጊዜ የሚከፍለው እርሱ ነበር። አዎን፥ በለንደን ብዙ ወዳጆች ነበሩት። እንዴት ያለ ታላቅ ሞኝነት ነው! ገንዘቡ ባለቀ ጊዜ ግን ወዳጆቹ የት ነበሩ? ወይ፥ ዲያብሎስን የምታገለግሉ እናንተ፥ ጨካኝ ጌታ አላችሁ! እንግዲህ የአባካኙ ልጅ ገንዘብ ሁሉ ባለቀ ጊዜ እርግጥ ሳቁበት፥ ሞኝ ብለውም ጠሩት፤ እርሱም እንዲሁ ነበረ። እንዴት ያለ የታወረና የተሳሳተ ጐበዝ ነበር! ያጣውን ነገር ተመልከቱ። የአባቱን ቤት፥ ማዕዱንና ምግቡን፥ ምስክርነቱንም፥ ምቾትንም ሁሉ አጣ፤ በዚያ እሪያዎችን እየጠበቀ ከሚሠራው በቀር ሥራውንም አጣ። ሕገ ወጥ በሆነ ሥራ ውስጥ ነበር። ልክ ይህንኑ ነው

ወደ ኋላ ያፈገፈገ ሰው

የሚያደርገው፤ በዲያብሎስ ደመወዝ ሥር ነው። ጊዜህንና ምስክርነትህን እያጣህ ነው። ወደ ኋላ ባፈገፈገ ሰው ማንም አይታመንም፤ ዓለም ራሱ እንዲህ ያለውን ሰው ይንቀዋልና። ይህ ጐበዝ ምስክርነቱን አጣ። በእሪያዎቹ መካከል ተመልከቱት። በመጨረሻ በዚያ ሩቅ አገር የሚኖር አንድ ሰው መጥቶ አስተውሎ ይመለከተውና፦ «ያንን እሪያ የሚጠብቀውን ጐስቋላ፥ ምስኪን፥ ቆሻሻ፥ ባዶ እግሩን የሆነውን ሰው ተመልከቱ» ይላል። አባካኙ ልጅም፦ «አየ፥ እንዲህ አትናገረኝ። አባቴ እኮ ባለ ጠጋ ሰው ነው፤ ከአንተ የተሻለ የለበሱ አገልጋዮችም አሉት» ይላል። ሌላውም፦ «ይህን አትንገረኝ። እንደዚህ ያለ አባት ቢኖርህ ኖሮ ልጄ ብሎ እንደማይቀበልህ በሚገባ አውቃለሁ» ይለዋል። ማንም አላመነውም።

ምስክርነቱን አጥቶ ነበር።

ወደ ኋላ ያፈገፈገን ሰው ማንም አያምነውም። በእግዚአብሔር ስላለው ደስታ ቢናገር ማንም አያምነውም። ወይ፥ አንተ ምስኪን ያፈገፈግህ ሰው፥ አዝንልሃለሁ! ወደ ቤትህ ብትመለስ ይሻልሃል። እንግዲህ በመጨረሻ ምስኪኑ አባካኝ ልጅ ወደ ልቡ ተመልሶ፦ «ተነሥቼም ወደ አባቴ እሄዳለሁ» ይላል፤ አሁንም መንገድ ይጀምራል። ራሱን ደፍቶ፥ ገርጥቶና ተርቦ ሲሄድ ተመልከቱት፤ ኃይሉ ተሟጥጦአል፥ ምናልባትም በሰውነቱ በሽታ አለ፤ ከአባቱ በቀር ማንም እንዳያውቀው ሆኖ ተጐሳቍሎአል። ፍቅር የሚወደውን ለመለየት ዓይኑ ስል ነው። ሽማግሌው መመለሱን ብዙ ጊዜ ሲናፍቅ ኖሮአል። ብዙ ሌሊት በቤቱ ሰገነት ላይ ወጥቶ ልጁን በዓይኑ ለማየት ወደ ሩቅ ሲመለከት አየዋለሁ። አባካኙ ልጁ ተመልሶ እንዲመጣ ብዙ ረጅም ሌሊት ከእግዚአብሔር ጋር ታግሎአል። ከዚያ ሩቅ አገር የሰማው ሁሉ ልጁ በሚችለው ፍጥነት ሁሉ ወደ ጥፋት እየሄደ እንዳለ ይነግረው ነበር። ሽማግሌው ስለ እርሱ በጸሎት ብዙ ጊዜ አሳለፈ፤ በመጨረሻም እምነት መነሣት ጀመረ፥ እርሱም፦ «እግዚአብሔር ልጄን እንደሚመልስልኝ አምናለሁ» አለ፤ አንድ ቀንም ሽማግሌው ያንን ለረጅም ጊዜ የጠፋውን ልጁን ገና ሩቅ ሳለ አየው። በልብሱ አላወቀውም፤ ነገር ግን አረማመዱን ለየ፥ በልቡም፦ «አዎን፥ ያ ልጄ ነው» አለ። አሁንም በደረጃው ሲወርድ አየዋለሁ፤ በአውራ መንገዱ ይጣደፋል፤ ይሮጣል። አሃ! እግዚአብሔር ልክ እንደዚህ ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እግዚአብሔር ሲሮጥ ብዙ ጊዜ ተገልጦአል፤ ያፈገፈገውን ሊገናኘው እጅግ ይቸኵላል። አዎን፥ ሽማግሌው ይሮጣል፤ ገና ሩቅ ሳለ አየው፥ አዘነለትም። ልጁ ያደረገውንና የነበረበትን ታሪኩን ሊነግረው ፈለገ፤ ሽማግሌው ግን ሊሰማው መጠበቅ አልቻለም፤ ልቡ በርኅራኄ ተሞልቶ ነበርና ወደ አፍቃሪ ዕቅፉ ወሰደው። ልጁ ወደ ማድ ቤቱ ሊወርድ ፈለገ፤ ሽማግሌው ግን አልፈቀደለትም። አይሆንም፤ ይልቁንም አገልጋዮቹ ለእግሩ ጫማ፥ ለእጁም ቀለበት እንዲያደርጉለት፥ የሰባውንም ፊሪዳ አርደው ደስ እንዲላቸው አዘዘ። አባካኙ ልጅ ወደ ቤቱ መጥቶአል፥ የባዘነው ተመልሶአል፤ ሽማግሌውም ያፈገፈገው በመመለሱ ደስ ይለዋል። ወይ፥ አንተ ያፈገፈግህ፥ ወደ ቤትህ ተመለስ፤ በልብህም በእግዚአብሔርም ልብ ደስታ ይሆናል። እግዚአብሔር ያፈገፈጉትን ዛሬ ማታ—በዚችው ሰዓት—ይመልሳቸው። ምስኪኑ አባካኝ ልጅ እንዳለው፦ «ተነሥቼም ወደ አባቴ እሄዳለሁ» በል፤ እኔም በእግዚአብሔር ሥልጣን እነግርሃለሁ፦ እግዚአብሔር ይቀበልሃል፤ ኃጢአትህን ይደመስሳል፥ ወደ ፍቅሩም ይመልስሃል፥ በታረቀ ፊቱም ብርሃን ዳግመኛ ትመላለሳለህ።

ክርስቶስ ስለ ኢየሩሳሌም አለቀሰ።

ነገር ግን ደግሞ ተመልከቱ። ወደ ደብረ ዘይት ተራራ ይመጣል። በመስቀሉ ጥላ ሥር ነው። ከተማይቱ ድንገት በፊቱ ተገለጠች። ወዲያ ቤተ መቅደሱ አለ፤ በግርማውና በክብሩ ሁሉ ያየዋል። ሕዝቡ፦ ሆሣዕና ለዳዊት ልጅ! እያሉ ይጮኻሉ። የዘንባባ ዝንጣፊዎችን እየቈረጡ፥ ልብሶቻቸውንም እያወለቁ በፊቱ ያነጥፋሉ፤ አሁንም፦ ሆሣዕና ለዳዊት ልጅ! እያሉ ይጮኻሉ፥ በፊቱም ይሰግዳሉ። እርሱ ግን ያን ሁሉ ይረሳል። አዎን፥ ቀራንዮን እንኳ ከኀዘኑ ሁሉ ጋር ይረሳል። ጌቴሴማኒ በኰረብታው ግርጌ ነበረች፤ እርስዋንም ረሳ። የሚወዳትን ከተማ ሲመለከት የእግዚአብሔር ልጅ ታላቅ ልብ በርኅራኄ ተነካ፥ በታላቅ ድምፅም እንዲህ ብሎ ጮኸ፦ «ኢየሩሳሌም ኢየሩሳሌም ሆይ፥ ነቢያትን የምትገድል ወደ እርስዋ የተላኩትንም የምትወግር፥ ዶሮ ጫጩቶችዋን ከክንፎችዋ በታች እንደምትሰበስብ ልጆችሽን እሰበስብ ዘንድ ስንት ጊዜ ወደድሁ! አልወደዳችሁምም።»

ወዳጆቼ ሆይ፥ እዚያ ስለ ኢየሩሳሌም ሲያለቅስ ተመልከቱት። እንዴት ያለች ድንቅ ከተማ ልትሆን በቻለች ነበር! እስከ ሰማይ ድረስ ምን ያህል ከፍ ከፍ ብላ ነበር! ወይ፥ የመጐብኘታቸውን ዘመን ቢያውቁ ኖሮ፥ ንጉሣቸውንም ከመናቅ ይልቅ ቢቀበሉት ኖሮ፥ እንዴት ያለ በረከት ይሆንላቸው ነበር! ወይ፥ አንተ ምስኪን ያፈገፈግህ፥ እነሆ፥ የእግዚአብሔር በግ! ስለ አንተ ሲያለቅስ፥ ወደ እርሱም እንድትመጣና ገና በዚህች ምድር ላይ ሊጠርግ ካለው ማዕበል መጠጊያንና መሸሸጊያን እንድትቀበል ሲጣራልህ ተመልከተው!

ምስኪኑን ጴጥሮስን ተመልከቱ፤

የሚያደርገውን እዩ። ጌታን ካደ፥ ከቶ እንዳላወቀውም ማለ። ርኅራኄ ያስፈለገው ጊዜ ቢኖር፥ ደቀ መዛሙርቱ በዙሪያው እንዲሆኑ ያስፈለገው ጊዜ ቢኖር፥ ለሞት ይፈረድበት ዘንድ የሐሰት ምስክሮችን ያመጡበት የነበረው ያ ሌሊት ነበር፤ በዚያም ከዋና ደቀ መዛሙርቱ አንዱ የሆነው ጴጥሮስ ከቶ እንዳላወቀው ይምል ነበር። ወደ ጴጥሮስ ዘወር ብሎ እንዲህ ሊለው ይችል ነበር፦ «ጴጥሮስ ሆይ፥ እኔን አለማወቅህ እውነት ነውን? አማትህ ለሞት ተቃርባ ተኝታ በነበረች ጊዜ እንዴት እንደ ፈወስኋት መርሳትህ እውነት ነውን? በባሕር ውስጥ ልትሰጥም ስትል እንዴት እንዳነሣሁህ መርሳትህ እውነት ነውን? ጴጥሮስ ሆይ፥ ሰማይና ምድር በተገናኙበት፥ ከደመናም የሚናገረውን ድምፅ በሰማህበት በመልክ መለወጫው ተራራ ላይ ከእኔ ጋር እንዴት እንደ ነበርህ መርሳትህ እውነት ነውን? ሦስቱን ዳሶች ልትሠራ በፈለግህበት በዚያ በተራራው ላይ የሆነውን መርሳትህ እውነት ነውን? ጴጥሮስ ሆይ፥ እኔን መርሳትህ እውነት ነውን?» አዎን፥ ምስኪኑን ጴጥሮስን እንዲህ ብሎ ሊዘልፈው ይችል ነበር፤ ከዚያ ይልቅ ግን ልቡን የሰበረ አንድ የርኅራኄ እይታ ብቻ ተመለከተው፤ እርሱም ወደ ውጭም ወጥቶ መራራ ልቅሶ አለቀሰ።

አሳዳጁ ሳውል።

ደግሞም የጥንቲቱን ቤተ ክርስቲያን ሊያጠፋ እየዛተና ግድያን እየተነፈሰ ሲሄድ ክርስቶስ ወደ ደማስቆ በሚወስደው መንገድ የተገናኘውን ያንን ደፋር ተሳዳቢና አሳዳጅ ተመልከቱ። ያው ኢየሱስ አሁንም ነው። አድምጡ፥ የሚለውንም ስሙ፦ «ሳውል ሳውል፥ ስለ ምን ታሳድደኛለህ?» እርሱ በአንድ እይታ ወይም በአንድ እስትንፋስ ወደ ምድር ሊመታው በቻለ ነበር፤ ከዚያ ይልቅ ግን የእግዚአብሔር ልጅ ልብ በርኅራኄ ተነካ፥ እንዲህም ብሎ ይጣራል፦ «ሳውል ሳውል፥ ስለ ምን ታሳድደኛለህ?» ዛሬ ማታ እዚህ አሳዳጅ ቢኖር፦ «ኢየሱስን ስለ ምን ታሳድዳለህ?» ብዬ እጠይቅሃለሁ። ኃጢአተኛ ሆይ፥ ይወድድሃል፤ አሳዳጅ ሆይ፥ ይወድድሃል። ከእርሱ ዘንድ ከቸርነትና ከደግነት ከፍቅርም በቀር ምንም ተቀብለህ አታውቅም። ሳውልም፦ «ማን ነህ?» ብሎ ጮኸ። እርሱም፦ «አንተ የምታሳድደኝ እኔ ኢየሱስ ነኝ፤ የመውጊያውን ብረት ብትቃወም ለአንተ ይብስብሃል» ብሎ መለሰለት። እንዲህ ያለውን አፍቃሪ ወዳጅ መዋጋት፥ እኔ እንደምወድህ የሚወድህን መቃወም ከባድ ነው፤ ትዕቢተኛውና አሳዳጁ ሳውልም በግንባሩ ወደቀ፥ እንዲህም ብሎ ጮኸ፦ «ጌታ ሆይ፥ ምን አደርግ ዘንድ ትወዳለህ?» ጌታም ነገረው፤ እርሱም ሄዶ አደረገው። ጌታ ለከሓዲውና ለተጠራጣሪው ለአሳዳጁም ይራራ። ወዳጄ ሆይ፥ ልጠይቅህ፦ ክርስቶስን የምትጠላበት ወይም ልብህ በእርሱ ላይ የሚነሣበት አንዳች ምክንያት አለን?

ለተማሪዎችዋ ሁሉ ኢየሱስን እንዲከተሉ፥ ሁሉም ሚስዮናውያን ሆነው ሌሎችን ለማገልገል እንዴት መውጣት እንደሚችሉ ስለምትነግር አንዲት አስተማሪ የሰማሁትን አንድ ታሪክ አስታውሳለሁ። አንድ ቀንም ከሁሉ ትንሽ የሆነችው ወደ እርስዋ መጥታ፦ «እገሌን ከእኔ ጋር እንዲመጡ ጠየቅኋቸው፤ መምጣት እንደሚወዱ ነገሩኝ፥ አባታቸው ግን ከሓዲ ነው» አለቻት።

«ኢየሱስን ስለ ምን አትወድደውም?»

ልጅቱም ከሓዲ ምን እንደ ሆነ ማወቅ ፈለገች፤ አስተማሪዋም አስረዳቻት። አንድ ቀንም ወደ ትምህርት ቤት ስትሄድ ይህ ከሓዲ ደብዳቤዎቹን በእጁ ይዞ ከፖስታ ቤት ሲወጣ ልጅቱ ወደ እርሱ ሮጣ፦ «ኢየሱስን ስለ ምን አትወድደውም?» አለችው። መጀመሪያ ገፍቶ ሊያስወግዳት አሰበ፤ ልጅቱ ግን ደግማ አጥብቃ፦ «ኢየሱስን ስለ ምን አትወድደውም?» አለችው። ሰው ቢሆን ኖሮ ከሓዲው በተቈጣ ነበር፤ ነገር ግን ልጅቱን ምን እንደሚያደርጋት አላወቀም፤ እርስዋም እንባ በዓይኖችዋ ሞልቶ፦ «ኧረ እባክህ፥ ንገረኝ፤ ኢየሱስን ስለ ምን አትወድደውም?» ብላ እንደገና ጠየቀችው። ወደ ቢሮው ሄደ፤ ነገር ግን የሚከፍተው ደብዳቤ ሁሉ፦ «ኢየሱስን ስለ ምን አትወድደውም?» የሚል መሰለው። ሊጽፍ ሞከረ፤ ያው ሆነ፤ እያንዳንዱ ፊደል፦ «ኢየሱስን ስለ ምን አትወድደውም?» ብሎ የሚጠይቀው መሰለው፤ በተስፋ መቍረጥም ብዕሩን ወርውሮ ከቢሮው ወጣ፤ ነገር ግን ከጥያቄው ሊላቀቅ አልቻለም፤ በውስጡ ባለ ዝግ ያለ ቀጭን ድምፅ ይጠየቅ ነበር፤ ሲሄድም ምድሩ ራሱና ሰማያቱ ራሳቸው፦ «ኢየሱስን ስለ ምን አትወድደውም?» ብለው የሚያንሾካሹኩለት መሰለው። በመጨረሻ ወደ ቤቱ ሄደ፤ በዚያም የገዛ ልጆቹ ጥያቄውን የሚጠይቁት መሰለው፤ ስለዚህም ሚስቱን፦ «ዛሬ ማታ በጊዜ እተኛለሁ» አላት፤ በእንቅልፍ ሊያስወግደው አስቦ ነበር፤ ነገር ግን ራሱን በትራሱ ላይ ባሳረፈ ጊዜ ትራሱ ራሱ የሚያንሾካሹክለት መሰለው። ስለዚህም እኩለ ሌሊት ገደማ ተነሥቶ፦ «ክርስቶስ ራሱን የሚቃረንበትን ስፍራ ማግኘት እችላለሁ፤ ፈልጌም አገኘዋለሁ፥ ውሸታም መሆኑንም አረጋግጣለሁ» አለ። እንግዲህ ሰውየው ተነሣ፥ የዮሐንስንም ወንጌል ገለጠ፥ ከመጀመሪያው ጀምሮ እያነበበ ሄዶ ይህን ቃል አገኘ፦ «በእርሱ የሚያምን ሁሉ የዘላለም ሕይወት እንዲኖረው እንጂ እንዳይጠፋ እግዚአብሔር አንድያ ልጁን እስኪሰጥ ድረስ ዓለሙን እንዲሁ ወዶአልና።» እንዴት ያለ ፍቅር ነው! ብሎ አሰበ፤ በመጨረሻም የአሮጌው ከሓዲ ልብ ተነቃቃ። ኢየሱስን ላለመውደድ አንድም ምክንያት ሊያገኝ አልቻለም፤ በጕልበቱም ተንበርክኮ ጸለየ፤ ፀሐይም ሳትወጣ አሮጌው ከሓዲ በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ ነበረ።

ክርስቶስን ላለመውደድ ምክንያት እንዲያገኝ በምድር ፊት ያለውን ማንኛውንም ሰው እሞግታለሁ። ሰዎች እርሱን ላለመውደድ ምክንያት ያላቸው የሚመስላቸው እዚህ በምድር ላይ ብቻ ነው። በሰማይ ያውቁታል፤ እንዲህም ብለው ይጮኻሉ፦ «የታረደው በግ ኃይልና ባለ ጠግነት ጥበብም ብርታትም ክብርም ምስጋናም በረከትም ሊቀበል ይገባዋል»። ኃጢአተኛ ሆይ፥ ብታውቀው ኖሮ እርሱን ላለመውደድ ምክንያት ለማግኘት ባልፈለግህም ነበር። እርሱ «ከአእላፋት የተመረጠ፥ ሁለንተናውም ያማረ» ነው። ብዙዎች፦ «ክርስቲያን መሆን እጅግ እወድ ነበር፤ ወደ እርሱ እንዴት እንደምመጣና እንደምድን ማወቅ እወዳለሁ» ሲሉ ይታየኛል።

እንደ ግል ወዳጅ ወደ እርሱ ኑ።

ለሃያ ዓመት ይህን ሕግ አድርጌ ኖሬአለሁ። ክርስቶስ በሕይወት እንዳለ እንደ ማንኛውም ሰው ዘወትር በአጠገቤ ነው፥ በአካል እንዳለም ከእኔ ጋር ነው፤ ችግር፥ ፈተናና መከራ ሲደርስብኝ ይዤው ወደ እርሱ እሄዳለሁ። ምክር ስፈልግ ፊት ለፊት ከእርሱ ጋር መነጋገር እንደምችል ሆኜ ወደ እርሱ እሄዳለሁ። ከሃያ ዓመት በፊት አንድ ሌሊት እግዚአብሔር ተገናኘኝ፥ ወደ ዕቅፉም ወሰደኝ፤ ክርስቶስን ከምተው፥ ወይም እኔ ከእርሱ ከምለይ፥ ወይም እርሱ ከሚለየኝና ሸክሜን የሚሸከምልኝ ኀዘኔንም የምነግረው ማንም ከማይኖረኝ ይልቅ ዛሬ ማታ ሕይወቴን ብሰጥ እመርጣለሁ። እርሱ እኮ ከቀረው ዓለም ሁሉ ይበልጣል፤ ዛሬ ማታም ለእኔ እንደ ራራልኝ ለእናንተም ይራራላችኋል። ወደ እርሱ የምደርስበትን መንገድ ለማግኘት ለሳምንታት ሞከርሁ፤ ከዚያም ዝም ብዬ ሄጄ ሸክሜን በእርሱ ላይ ጣልሁ፤ እርሱም ራሱን ገለጠልኝ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም እውነተኛና የሚራራ ወዳጅ ሆኖ አግኝቼዋለሁ፤ እናንተ የምትፈልጉትም ወዳጅ እርሱ ነው። በቀጥታ ወደ እርሱ ሂዱ። ወደዚህ ወይም ወደዚያ ሰው፥ ወደዚህች ወይም ወደዚያች ቤተ ክርስቲያን መሄድ አያስፈልጋችሁም። «እኔ መንገድና እውነት ሕይወትም ነኝ።»

ለአሜሪካውያን እንደ

አብርሃም ሊንከን

ስም የሚወደድ ስም የለም፤ እንደዚህ ባለ ጉባኤ ውስጥ በአሜሪካ ስሙ ሲጠራ በብዙ ጕንጭ ላይ እንባ ሲወርድ ታያላችሁ፤ ለእኛ ለአሜሪካውያን እጅግ ውድ ነው። ምክንያቱን ማወቅ ትወዳላችሁን? እነግራችኋለሁ። የርኅራኄ ሰው ነበር፤ እጅግ የዋህ ነበር፤ ለተጨቈኑና ለድሆችም ባለው የሐዘኔታ ልብ ይታወቅ ነበር። ልብ የሚነካ ታሪኩን ይዞ ወደ እርሱ የሄደ ማንም ቢሆን፥ በማኅበረሰቡ ደረጃ ምንም ያህል ዝቅ ያለ ቢሆን፥ የማይራራለት አልነበረም። ሁልጊዜ ለድሆች ይጨነቅ ነበር። በታሪካችን ውስጥ ከመጠን በላይ ርኅሩኅ ነው ብለን ያሰብንበት ጊዜ ነበር። ብዙዎቹ ወታደሮቻችን የሠራዊትን ሥርዓት አልተረዱም ነበር፤ እጅግ ብዙዎቹም የሠራዊቱን ደንብ በታማኝነት አልጠበቁም። ሊጠብቁ አስበው ነበር፤ ነገር ግን አልተረዱትም። ስለዚህም ብዙ ሰው ተሳሳተ፤ በወታደራዊ ፍርድ ቤትም ቀርበው በጥይት እንዲገደሉ ተፈረደባቸው፤ አብርሃም ሊንከን ግን ሁልጊዜ ምሕረት ያደርግላቸው ነበር፤ በመጨረሻም ሕዝቡ በእርሱ ላይ ተነሥቶ እጅግ መሐሪ ነው አለ፤ ከጊዜም በኋላ አንድ ሰው በወታደራዊ ፍርድ ቤት ቢፈረድበት በጥይት መገደል እንዳለበት፥ ከእንግዲህም ወዲያ ምሕረት እንደማይደረግ እንዲያውጅ አደረጉት።

ተኝቶ የተገኘው ዘብ።

ከዚህ ከጥቂት ሳምንታት በኋላ አንድ ወጣት ወታደር በዘብ ቦታው ላይ ተኝቶ እንደ ተገኘ ወሬ መጣ። በወታደራዊ ፍርድ ቤት ቀርቦ በጥይት እንዲገደል ተፈረደበት። ልጁም ለእናቱ እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «አገሬን የማልወድ እንዳይመስልሽ፤ ነገሩ የሆነው እንዲህ ነው፦ ጓደኛዬ ታሞ ነበር፥ እኔም በእርሱ ፋንታ ለጥበቃ ወጣሁ፤ በማግሥቱ ሌሊት እርሱ መምጣት ነበረበት፤ ነገር ግን ገና ታሞ ስለ ነበር እንደገና በእርሱ ፋንታ ወጣሁ፤ ሳላስበውም እንቅልፍ ወሰደኝ። ከዳተኛ የመሆን ሐሳብ አልነበረኝም።»

እጅግ ልብ የሚነካ ደብዳቤ ነበር፤ እናቱና አባቱም፦ ምንም ተስፋ የለም፤ ከእንግዲህ ምሕረት አይደረግም አሉ። ነገር ግን በዚያ ቤት አንዲት ትንሽ ልጅ ነበረች፤ አብርሃም ሊንከን ትንሽ ወንድ ልጅ እንደ ነበረውና ያንን ትንሽ ልጅ እንዴት እንደሚወደው ታውቅ ነበር፤ እርስዋም፦ አብርሃም ሊንከን አባቴና እናቴ ወንድሜን ምን ያህል እንደሚወዱት ቢያውቅ ኖሮ በጥይት እንዲገደል ከቶ አይፈቅድም ነበር አለች፤ ስለ ወንድምዋም ልትማልድ በባቡር ተሳፍራ ሄደች፤ ወደ ፕሬዚዳንቱ መኖሪያ በደረሰች ጊዜም ዘቡን እንዴት አልፋ እንደምትገባ ችግር ሆነባት። ስለዚህም ታሪክዋን ነገረችው፤ እንባውም በጕንጮቹ ላይ ወረደ፥ እንድታልፍም ፈቀደላት። የሚቀጥለው ችግር ግን ጸሐፊውንና ሌሎቹን ባለ ሥልጣናት እንዴት እንደምታልፍ ነበር። ቢሆንም ማንም ሳያግዳት ወደ ግል ክፍሉ ለመግባት ቻለች፤ በዚያም ሴናተሮችና ሚኒስትሮች በመንግሥት ጉዳይ ተጠምደው ነበር። ፕሬዚዳንቱ ልጅቱን አየና ወደ እርሱ ጠርቶ፦ «ልጄ ሆይ፥ ምን ላድርግልሽ?» አላት፤ እርስዋም ታሪክዋን ነገረችው። ትልልቅ እንባዎች በጕንጮቹ ላይ ተንከባለሉ። አባት ነበርና ልቡ ሞላ፤ ሊቋቋመው አልቻለም። ልጅቱን በደግነት ያዛት፤ ከዚያም ለልጁ ምሕረት አድርጎ የሠላሳ ቀን ፈቃድ ሰጠው፥ እናቱንም እንዲያይ ወደ ቤቱ ላከው። ልቡ በርኅራኄ የተሞላ ነበር።

ልንገራችሁ፥ የክርስቶስ ልብ ከማንኛውም ሰው ልብ ይልቅ በርኅራኄ የተሞላ ነው። ስለ ኃጢአታችሁ ሞት ተፈርዶባችኋል፤ ወደ እርሱ ግን ብትመጡ፦ «ፍቱትና ይሂድ ተዉት» ይላል (ዮሐንስ 11)። ሰይጣንን ይገሥጻል፥ ሙታንም በሕይወት ይኖራሉ። ያቺ ትንሽ ልጅ ወደ ፕሬዚዳንቱ እንደ ሄደች ወደ እርሱ ሂዱ፤ ሁሉንም ንገሩት፤ ምንም አትሰውሩበት፤ እርሱም፦ «በሰላም ሂድ» ይላል።

የርኅራኄ ንክኪ።

ምስኪኑን ያፈገፈገውን ሰው ልጠይቀው፦ የኢየሱስን እጅ ንክኪ ተሰምቶህ ያውቃልን? ተሰምቶህ ከሆነ እንደገና ታውቀዋለህ፤ በውስጡ ፍቅር አለና። በጦርነታችን ጊዜ ልጅዋ ለሞት በሚያደርስ ሁኔታ እንደ ቈሰለ መልእክት ስለ ደረሳት አንዲት እናት የሚነገር ታሪክ አለ። የታመሙትንና የቈሰሉትን እንዲጠብቁ የታዘዙት ወታደሮች እርስዋ እንደምትጠብቀው ልጅዋን ሊጠብቁት እንደማይችሉ ታውቅ ነበርና ወደ ጦር ግንባሩ ወረደች። ስለዚህም ወደ ሐኪሙ ሄዳ፦ «ልጄን እኔ ብጠብቀው ትወዳለህን?» አለችው። ሐኪሙም፦ «አሁን ገና እንዲተኛ አድርገነዋል፤ ወደ እርሱ ብትሄጂ ድንጋጤው እጅግ ታላቅ ሆኖ ሊጐዳው ይችላል። እጅግ አሳሳቢ ሁኔታ ላይ ነው። ወሬውን ቀስ በቀስ እነግረዋለሁ» አለ። እናቲቱም፦ «ነገር ግን ከቶ ላይነቃ ይችላል፤ ባየው እጅግ እወዳለሁ» አለች። ወይ፥ እንዴት ልታየው ናፈቀች! በመጨረሻም ሐኪሙ፦ «ልታይው ትችያለሽ፤ ነገር ግን ብትቀሰቅሺውና ቢሞት ጥፋቱ ያንቺ ነው» አለ። እርስዋም፦ «እሺ፥ በሚሞትበት አልጋው አጠገብ ሄጄ ላየው ብቻ ከተፈቀደልኝ አልቀሰቅሰውም» አለች። እንግዲህ ወደ አልጋው አጠገብ ሄደች። ዓይኖችዋ ሊያዩት ናፍቀው ነበር፤ ትኵር ብላ ስትመለከተውም እጅዋን ከዚያ ከገረጣ ግንባሩ ላይ ልትከለክል አልቻለችም፤ በቀስታም በዚያ አኖረችው። በዚያ እጅ ውስጥ ፍቅርና ሐዘኔታ ነበረ፤ ያንቀላፋውም ልጅ ልክ እንደ ተሰማው፦ «ኧረ እናቴ፥ መጣሽን?» አለ። በዚያ እጅ ንክኪ ውስጥ ሐዘኔታና ፍቅር እንዳለ አወቀ። አንተም፥ ኃጢአተኛ ሆይ፥ ኢየሱስ እጁን ዘርግቶ ልብህን እንዲነካ ብትፈቅድለት በውስጡ ሐዘኔታና ፍቅር እንዳለ ታገኛለህ። እዚህ ያለ የጠፋ ነፍስ ሁሉ እንዲድንና ወደ ብፁዕ አዳኛችን ክንድ እንዲመጣ የልቤ ጸሎት ነው!

ኢየሱስ አዳኜ ወደ ቤተ ልሔም መጣ፥

በግርግም ተወልዶ ለኀዘንና ለውርደት፤

ወይ፥ ድንቅ ነበረ፤ ስሙ የተባረከ ይሁን፥

እኔን ሊፈልግ፥ እኔን።

ኢየሱስ አዳኜ በቀራንዮ ዛፍ ላይ

ታላቁን ዕዳዬን ከፈለ፥ ነፍሴንም ነጻ አወጣ፤

ወይ፥ ድንቅ ነበረ፤ እንዴት ሊሆን ቻለ!

ስለ እኔ ሲሞት፥ ስለ እኔ።