ሸክሞችና ስጦታዎች

ልጆቹን «ሂዱ!» ሲላቸው ተራዬ ደረሰ ማለት ነው ብዬ እገምታለሁ። ከጥቂት ዓመታት በፊት ከብሪታንያ ከመጡ ወዳጆቼ ጋር ከዚህ በስተ ደቡብ በምትገኘው በሳተርና ደሴት እጅግ ደስ የሚል አንድ ቀን አሳለፍሁ። ሳተርና እጅግ ብዙ ንስሮች አሏት፤ ወደ አንዳንዶቹም ምን ያህል መቅረብ እንደ ቻልን ስናይ ተደነቅን። በጉዞዎቼም ብዙ ቋንቋዎችን መናገር ተምሬአለሁ፤ ከእነርሱም አንዱ የንስሮች ቋንቋ ነው። ስለዚህ በዚያ ከነበሩት ንስሮች ከአንዱ ጋር ጨዋታ ጀመርሁ፤ እርሱም ይህን ታሪክ ነገረኝ። እናት ንስር አብዛኛውን ጊዜ ሁለት እንቁላሎች ትጥላለች፤ አንድ ጊዜ ግን አንዲት እናት ንስር ስድስት እንቁላሎች ጣለች። አባት ንስር በጎጆው ጠርዝ ላይ ቆሟል፤ ሚስቱ በእንቁላሎቹ ላይ ተቀምጣ ሳለ በእርሷ እጅግ ይኮራል፤ ከሚስቱ አጠገብ ቆሞ ወደ ነበረው ጎረቤቱም ዞር ብሎ ይመለከታል።

እርሱም እንዲህ ይለዋል፦ «ሰላም፣ ስላየሁህ ደስ ብሎኛል። እንቁላል ጣላችሁ ወይ? አዎ? እሰይ፣ ጥሩ ነው። ስንት?» ጎረቤቱም፦ «ሁለት» አለ። ንስሩም፦ «ኦ፣ ጥሩ ነው፤ እንኳን ደስ አላችሁ። ይህን በመስማቴ በጣም ደስ ብሎኛል» አለ። ከዚያም በክንፉ «ስድስት» ብሎ ሲያመለክት ደረቱ ትንሽ ወደ ፊት ከመውጣቱ፣ መንቁሩም ትንሽ ቀና ከማለቱ ራሱን ሊገታ አልቻለም። ጎረቤቱም በእርግጥ በዚህ እጅግ ተደነቀ። ቀናት አለፉ፤ ስድስቱ እንቁላሎች ተፈለፈሉ፤ ብዙም ሳይቆይ በጎጆው ውስጥ ስድስት ትናንሽ የለስላሳ ላባ ኳሶች ሆኑ። አባት ንስር እጅግ ይኮራል፤ ነገር ግን እርሱና ሚስቱ ልጆቻቸውን ለመመገብ ከብሬንትዉድ ቤይ ምርጡን የሳልሞን ዓሣ ይዘው ወደ ሳተርና ለመመለስ ወዲያና ወዲህ ስለሚበርሩ እጅግ በጣም ተጠምዷል። አንድ ቀን በጎጆው ጠርዝ ላይ እያረፈ ሳለ ወደ ጎረቤቱ ዞር ብሎ፦ «ልጆቹ እንዴት ናቸው?» አለው። ጎረቤቱም፦ «ደህና ናቸው» አለ።

እርሱም፦ «ወይ ጉድ፣ እነዚህን ልጆች ማሳደግ ቀላል ሥራ አይደለም፣ አይደል?» አለ። ጎረቤቱም፦ «አዎ፣ እኛ ግን በልጆቻችን እጅግ በጣም እንኮራለን» አለ። እርሱም፦ «ኦ፣ እኛም እንዲሁ። ስንት ነበሩ ያልከኝ? ሁለት፤ አዎ፣ ሁለቱም ጤነኞች ናቸው፤ ድንቅ ነው። ስድስት» አለ። እንግዲህ እነዚህ ስድስት ትናንሽ የለስላሳ ላባ እሽጎች እየገዘፉ የሚመጡበት ጊዜ ደረሰ፤ ሁልጊዜ እነርሱን መመገብም ከባድ ሥራ እየሆነ መጣ። ከዚያም በላይ አባት ንስር ጎጆውን ለማስፋት የተወሰነውን ክፍል ማፍረስ ይጀምራል። ተጨማሪ ክፍል ይሠራል። እነርሱን እየመገበ በዚያው ጊዜ ትልቅ ተጨማሪ ክፍል ይሠራል። ይህ ለእርሱ እጅግ አድካሚ ሥራ ነው።

እርሱም እጅግ በጣም ተጠምዷል፤ በጎረቤቱ ጎጆ የሚሆነውን ለማስተዋል እንኳ ጊዜ አላገኘም፤ አንድ ቀን ግን ፈጽሞ ዝሎ በጎጆው ጠርዝ ላይ ተቀምጧል፤ ስድስቱ ትላልቅ የለስላሳ ላባ እሽጎችም አሁን በጎጆው ውስጥ አሉ። የጎረቤቱን ግድ የለሽ ዓይን ያስተውልና እንዲህ ብሎ ይጣራል፦ «ልጆቹ እንዴት ናቸው? ደህና ናቸው ወይ? ሰሞኑን አላየኋቸውም። ምግብ ልታመጣላቸው ስትበር አላየሁህም። ደህና ናቸው?» ሌላውም ንስር፦ «ኦ፣ አዎ፣ ደህና ናቸው፤ እየበረሩ ነው» አለው። የታሪኩ ትምህርት ይህ ነው፦ ንስሮች የተወለዱት ለመብረር ነው። የተወለዱት በጎጆ ውስጥ ተዘግተው እንዲቀመጡ አይደለም።

ብዙ ብዙ አብያተ ክርስቲያናት ሕዝባቸውን በቤተ ክርስቲያናቸው ውስጥ ረክተው እንዲቀመጡ ለማድረግ በሕንጻ ግንባታ ፕሮግራሞች ተጠምደው፣ ኃላፊነታቸው ግን ሕዝቡ በአገልግሎት እንዲያገለግሉ ወደ ውጭ መላክ መሆኑን ሳያስተውሉ ሲቀሩ ሳይ ያሳዝነኛል። ትላልቅ አብያተ ክርስቲያናትን አልቃወምም፤ ትላልቅ አብያተ ክርስቲያናት ሕዝባቸውን የሚመግቡ፣ የሚንከባከቡና ወደ አገልግሎት የሚለቅቁ ከሆነ ድንቅ ነው። ነገር ግን አንዲት ቤተ ክርስቲያን ወደ ውስጥ ብቻ እያየች፣ «እናንተ ወጣት ንስሮች፣ ከጎጆው ወጥታችሁ መብረር የምትጀምሩበት ጊዜ ደርሷል» የሚል ግፊት ሳይኖራት ለሕዝቧ ብዙ ብዙ ፕሮግራሞችን፣ ብዙ ብዙ መመገብን ማዘጋጀት እንዳለባት እስኪሰማት ድረስ ስትደርስ ማየት እጅግ ያሳዝነኛል።

አያችሁ፣ እናት ንስር ልጆቿ እንዲበርሩ ስትፈልግ የምታደርገው — ወይም አባት ንስር የሚያደርገው — ከጎጆው እስኪወድቁ ድረስ በክንፉ መገፋፋት ነው። ከዚያም ወደ ታች ይወርዳሉ፤ እናት ንስርም ቍልቍል ተወርውራ ያንን ትንሽ የለስላሳ ላባ እሽግ በክንፎቿ ላይ ትቀልበዋለች። ይህን የሚያደርገው ንስር ብቻ ነው። ከዚያም ወደ ከፍተኛው ሰማይ ትወጣና ልጇን ከክንፎቿ ላይ ታንሸራትተዋለች። ያም የለስላሳ ላባ እሽግ ወደ መሬት መውደቅ ይጀምራል፤ እናቲቱም መሬት ላይ ከመከስከሱ በፊት ከሥሩ ተወርውራ ትደርስበትና እንደ ገና ወደ ላይ ትበራለች። ከዚያም ምናልባት በሦስተኛው ወይም በአራተኛው ጊዜ ትንሹ እሽግ እንደ በፊቱ በፍጥነት እየወደቀ እንዳልሆነ መገንዘብ ይጀምራል። ብዙም ሳይቆይ ትንሹ እሽግ በእርግጥ መብረር እንደሚችል ያውቃል። መብረር ብቻ አይደለም፤ ክንፎቹን እንኳ ማንቀሳቀስ ሳያስፈልገው በአየር ላይ መንሳፈፍ ይችላል። ያ እጅግ ድንቅ ስሜት መሆን አለበት፤ አይመስላችሁም? ከኢሳይያስ ምዕራፍ 40 ከቍጥር 28 ጀምሮ ላነብብላችሁ እወዳለሁ።

አላወቅህምን? አልሰማህምን? ዘላለማዊው አምላክ፥ እግዚአብሔር፥ የምድር ዳርቻ ፈጣሪ አይደክምም፥ አይታክትም፤ ማስተዋሉም አይመረመርም። ለደካማ ኃይልን ይሰጣል፥ ጕልበት ለሌለውም ብርታትን ያበዛል። ብላቴኖች እንኳ ይደክማሉ ይታክታሉም፥ ጐበዛዝትም ፈጽመው ይወድቃሉ፤ እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ ግን ኃይላቸውን ያድሳሉ፤ እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ፤ ይሮጣሉ አይታክቱም፤ ይሄዳሉ አይደክሙም።

ከጌታ ጋር በአንድ ቀንበር

ይህም በእንግሊዝኛ አንብበን ጸሐፊው የሚለውን ስላልተረዳን በሚያሳዝን ሁኔታ በተሳሳተ መንገድ ካቀረብናቸው ጥቅሶች አንዱ ነው። «እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ» — በእንግሊዝኛው «መጠበቅ» የሚለው ቃል በትዕግሥት መቆየት እንዳለብኝ ይነግረኛል። እንዲያውም ይህንኑ የሚል አንድ መንፈሳዊ መዝሙር አለ። ብዙ ጊዜ የዘመርኋቸው መዝሙሮች አሉ። «እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ» — ታውቁታላችሁ? — «ኃይላቸውን ያድሳሉ።» እኛም «ኦ፣ እጠብቃለሁ» ብለን እናስባለን። «ጌታ ሆይ፣ በጕልበቴ ተንበርክኬ መጠበቅን አስተምረኝ። እጠብቃለሁ፤ እጠብቃለሁ።» «መጠበቅ» የሚለው ቃል — እንዲያውም ኤንአይቪ የተባለው የእንግሊዝኛ ትርጉም በእጃችሁ ካለ «መጠበቅ» እንደማይል ታስተውላላችሁ። «በጌታ የሚታመኑ» ወይም «በጌታ ተስፋ የሚያደርጉ» ወይም እንደዚያ ያለ ነገር የሚል ይመስለኛል። የዕብራይስጡ ቃል «ቋባህ» ነው። በትክክል ላልጠራው እችላለሁ። በእኛ ቋንቋ ፊደላት ‹ኪው-ኤ-ቪ-ኤ-ኤች› ተብሎ ይጻፋል።

ትርጕሙም — ማንኛውንም የመጽሐፍ ቅዱስ ቃላት ማውጫ ብትመለከቱ — ክሮችን ወስዶ አንድ ላይ በመግመድ ገመድ መሥራት ማለት ነው። ትርጕሙ ይኸው ነው። በአዲስ ኪዳን አነጋገር ትርጕሙ ይህ ነው፦ በክርስቶስ የሚኖሩ፣ ክርስቶስም በእነርሱ የሚኖር፣ እነርሱ እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ። ባለፈው ሳምንት በተጠቀምሁበት በሌላ አነጋገር ላስቀምጠው እወዳለሁ፦ ከጌታ ጋር በአንድ ቀንበር የተጣመሩ እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ። ስለዚህ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከዚህ ጥቅስ ጋር ትይዩ የሚሆነው ቃል፣ ባለፈው ሳምንት እንደ ጠቀስሁላችሁ፣ ኢየሱስ እንዲህ ያለው ሊሆን ይችላል፦ «ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ… ቀንበሬ ልዝብ ሸክሜም ቀሊል ነውና።» እርሱ ለእናንተ ባዘጋጀው በልካችሁ በተሠራ ቀንበር ከጌታ ጋር ተጣምራችሁ፣ እንድትሠሩት የነደፈላችሁን ሥራ ስትሠሩ፣ መጽሐፍ ቅዱስ እዚህም በሌላም ስፍራ እንደሚነግረኝ፣ ያን ጊዜ ሥራው ቀላል ይሆናል፤ እናንተም እንደ ንስር መንሳፈፍ ትጀምራላችሁ። ይህ ቅባት ይባላል።

ንስሩ በራሱ ጥረት አይታገልም — ይህን እያስተዋልሁ ነበር፤ እናንተም እንዳስተዋላችሁ እርግጠኛ ነኝ፤ ያ ወፍ አሁን ያየው ነገር ድንቅ አይደለምን? — የነፋሱን እንቅስቃሴ፣ የአየሩን ፍሰት መሰማት ተምሯል፤ በእነርሱም ላይ ይንሳፈፋል። ከክርስቶስ ጋር መተሳሰር፣ ከክርስቶስ ጋር በአንድ ቀንበር መጣመር ምን እንደ ሆነ የሚያውቅ የእግዚአብሔር ሰው — ወንድም ይሁን ሴት — የእግዚአብሔርን መንፈስ እንቅስቃሴ መሰማትና መለማመድ ይጀምራል፤ በመንፈስ ነገሮችም ላይ መንሳፈፍ ይጀምራል። ይህ ቅባት ይባላል። ባለፈው ሳምንት እንደ ነገርኋችሁ መኪና ይጠግን በነበረው ሰው ላይ እንኳ ሊሆን ይችላል፤ ያ አገልግሎት ለጌታ በቀረበ ጊዜ በቅባት የተሞላ አገልግሎት ሆነ። በመድረክ ላይ ቅባትን ለማየት እንናፍቃለን። በወጣቶች አገልግሎት ቅባትን ለማየት እናፍቃለሁ። እግዚአብሔር በግልጥ በሚታይበትና በሕዝቡ መካከል በሚንቀሳቀስበት በቤተ ክርስቲያን አገልግሎቶች ሁሉ ቅባትን ለማየት እናፍቃለሁ። እንዲህ ተብሏል — በእርግጥ ለዚህች ቤተ ክርስቲያን አይሠራም — «በፈረንጅ ዶሮዎች ተከብበህ እንደ ንስር መንሳፈፍ ከባድ ነው።» ለዚህች ቤተ ክርስቲያን እንደማይሠራ አውቃለሁ።

ነገር ግን ራሴን እጠይቃለሁ፦ ከማውቃቸው ክርስቲያኖች መካከል በሥራቸው ሁሉ፣ በአገልግሎታቸውም እግዚአብሔር በሚገለጥበት ስፍራ ሆነው የሚሠሩ የሚመስሉት ጥቂቶች ብቻ የሆኑት ለምንድን ነው? ምናልባት እንዲህ ሊሆን እንደሚገባ ፈጽሞ ስላልተማሩ ይሆናል። ምናልባት በሚገባቸው መንገድ ወደ አገልግሎት ፈጽሞ ስላልተለቀቁ ይሆናል። ይህም በእርግጥ ያለፉት ሁለት ሳምንታት ርዕሴ ነበር። ዛሬ ጠዋት ወደ ሁለት ዋና ዋና የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች እወስዳችኋለሁ። በመጀመሪያ ወደ 2ኛ ነገሥት ምዕራፍ 4 እንድትመለሱ እፈልጋለሁ። እዚህ አንድ ታሪክ እናገራለሁ፤ እንደ ምሳሌም እጠቀምበታለሁ። በትክክለኛው የትርጓሜ ስልት አልፈታውም፤ በብሉይ ኪዳን፣ በነገሥት መጽሐፍ ውስጥ ያለ ታሪክ ብቻ ነው። ዛሬ ጠዋት ግን እንደ ትንሽ አብነት እጠቀምበታለሁ። 2ኛ ነገሥት ምዕራፍ 4፤ ቍጥሮቹን ሁሉ ማንበብ እፈልጋለሁ።

የመበለቲቱ የዘይት ማሰሮ

የዚያ ምዕራፍ የመጀመሪያዎቹ ሰባት ቍጥሮች ባሏ ስለ ሞተባት አንዲት ሴት ይተርካሉ። ሁለት ልጆች ነበሯት፤ ባሏም በሚያሳዝን ሁኔታ ብዙ ዕዳ ትቶባት ሞቶ ነበር። ስለዚህ አበዳሪዎቹ እየመጡ ነበር፤ እርሷም ዕዳውን መክፈል አልቻለችም። ስለዚህ ሁለቱን ልጆቿን ባሪያዎቻቸው ሊያደርጓቸው ሊወስዷቸው ነበር። ይህች ሴት የተሸከመችውን ከባድ ሸክም መገመት ትችላላችሁ። ማንኛዋም እናት ሁለት ልጆቿን ልታጣ ብትሆን — በሠራዊት ለማገልገልም ይሁን ርቀው ለመሄድ — በእናት ልብ ላይ እንዴት ያለ ከባድ ሸክም ነው! እርሷም እንዲህ ተሰማት። ስለዚህ ወደ ነቢዩ ወደ ኤልሳዕ ሄዳ ችግሯን ነገረችው፦ «ባሌ ሞቷል፤ አበዳሪዎቹም ልጆቼን ሊወስዱ እየመጡ ነው።» ከባድ፣ እጅግ ከባድ ሸክም። ነቢዩም እጅግ እንግዳ የሆነ ነገር ይላታል።

እርሱም፦ «በቤትሽ ያለሽ ምንድን ነው? ንገሪኝ» ይላታል። እርሷም፦ «ያለኝ አንድ ማሰሮ ዘይት ብቻ ነው» ትላለች። ባለፈው ሳምንት የጠየቅኋችሁ ጥያቄ ይኸው ነው፣ አይደል? ሸክማችሁ ምንድን ነው? ከዚያም፦ ስጦታችሁ ምንድን ነው? ብዬ ጠየቅኋችሁ። እርሱ ይጠቀምበት ዘንድ በእግዚአብሔር ፊት ልታኖሩት የምትችሉት ያላችሁ ነገር ምንድን ነው? ስለ አንድ የመኪና መካኒክ ታሪክ ነገርኋችሁ። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ እንደሚለው፣ ከእናንተ እያንዳንዳችሁ፣ ከእኛ እያንዳንዳችን፣ በእግዚአብሔር ነገሮች አማካይነት ከእግዚአብሔር ስጦታ ተሰጥቶናል። እርሷ «ያለኝ አንድ ማሰሮ ዘይት ብቻ ነው» አለች። ከእኛ እያንዳንዳችን አንድ ማሰሮ ዘይት ተሰጥቶናል። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ዘይት ሁልጊዜ ስለ መንፈስ ቅዱስ ይናገራል፤ መንፈስ ቅዱስም ተሰጥቶናል።

መጽሐፍ ቅዱስ፦ «የክርስቶስ መንፈስ የሌለው ከሆነ ግን ይኸው የእርሱ ወገን አይደለም» ይላል። ከእኛ እያንዳንዳችን መንፈስ ቅዱስ ተሰጥቶናል። ከእኛም እያንዳንዳችን — ባለፈው ሳምንት በግልጽ እንዳነበብኩላችሁ — መንፈስ ቅዱስ ስጦታዎችን ይሰጠናል፤ «ያ አንዱ መንፈስ እንደሚፈቅድ ለእያንዳንዱ ለብቻው እያካፈለ ያደርጋል።» ከዚህ የተገለለ ሰው አለን? «እንደሚፈቅድ ለእያንዳንዱ።» ስጦታዎቹን ለምን ይሰጣል? እነዚያን የዘይት ማሰሮዎች ለምን ይሰጣል? እናንተና እኔ እግዚአብሔር የነደፈልንን ሸክም ለመሸከም የተሻለ ብቃት እንዲኖረን ነው። እግዚአብሔር የነደፈልንን አገልግሎት ለመፈጸም ነው።

ሴቲቱ፦ «ያለኝ አንድ ማሰሮ ዘይት ብቻ ነው፤ ስጦታዬ ይህ ነው፤ ያለኝ ይህ ብቻ ነው» አለች። ስለዚህ ነቢዩ እንዲህ አላት፦ «ያለሽን የዘይት ማሰሮ ውሰጂ፤ ልጆችሽንም ወደ ጎረቤቶችሽ ሁሉ ላኪ። ከጎረቤቶችሽ የሚያገኙትን ማሰሮና ድስት ሁሉ እንዲሰበስቡ ንገሪያቸው። ሁሉንም ሰብስበው ሲጨርሱ ወደ ቤት አስገቧቸው፤ በሩንም ዝጉ። ከዚያም ያንን ዘይት እንድታፈሺ እፈልጋለሁ።» እርሷም፦ «ነገር ግን ያለኝ አንድ ማሰሮ ብቻ ነው። ትንሽ ማሰሮ፤ ያለኝ ይህ ብቻ ነው» ስትል ይታየኛል። ነገር ግን — ምናልባት ነቢዩ በአካባቢው ታላቅ ስም ስለ ነበረው ይሆናል፤ እንድታደርገው ያሳመናት ምን እንደ ሆነ አላውቅም — እርሷ ግን የሚያስቅ የሚመስለውን ነገር አደረገች።

ወጥታ ልጆቿን ከጎረቤቶች ሁሉ የሚያገኙትን ማሰሮና ድስት ሁሉ እንዲያመጡ ላከቻቸው። ምክንያቱን ለልጆቿ ነግራቸው እንደ ሆነ አላውቅም፤ ነግራቸው ቢሆን ግን ይህ የሚያዋጣ ሥራ እንደ ሆነ ልጆቹን ለማሳመን እጅግ ትቸገር ነበር ብዬ አስባለሁ። እነርሱም ሄደው ማሰሮዎቹንና ድስቶቹን ሁሉ ሰበሰቡ፤ ወደ ቤት አስገቧቸው፤ በሩንም ዘጉ፤ ከዚያም ነቢዩ እንዳለው ዘይቱን እንዲያፈሱ ነገረቻቸው። ልትገምቱት ትችላላችሁ? አንድ ባልዲ ሞላ። እኔ የፊዚክስ ሰው ነኝ፤ ሁለት ሊትር የሚይዝ ማሰሮ ይዛችሁ አሥር ሊትር በሚይዝ ባልዲ ውስጥ ብታፈሱት ባልዲው አይሞላም። ይህ ግን ሞላ። ከዚያም ወደ ቀጣዩ ሄደች። ይህም ሳሕን፣ ይህም ማሰሮ፣ እያንዳንዱም ሞላ። ከዚያም ዘይቱን ወደ ጎረቤቶቿ ወስዳ በባልዲዎቻቸው ውስጥ የነበረውን ዘይት እንድትሸጥላቸው ነገራት፤ በገንዘቡም ዕዳዋን ከፈለች፤ እርሷና ልጆቿም በቀረው ሕይወታቸው ሁሉ በምቾት ኖሩ ማለት ይቻላል።

ምሳሌው ምንድን ነው? ባለፉት ሁለት ሳምንታት ከእኛ እያንዳንዳችን ከእግዚአብሔር ሸክም እንደ ተሰጠን ማወቅ መጀመር ምን ያህል አስፈላጊ እንደ ሆነ አስተምሬአችኋለሁ። እግዚአብሔር እያንዳንዳችን የገዛ ራሳችንን ሸክም እንድንሸከም ይፈልጋል። ያንን ልወስንላችሁ አልችልም፤ ሸክማችሁን ልትነግሩኝ የምትችሉት እናንተ ብቻ ናችሁ። የምጠይቃችሁ ቀጣዩ ጥያቄ ይህ ነው፦ በእጃችሁ ያለው ምንድን ነው? በቤታችሁ ያለው ምንድን ነው? ሁላችሁም አንድ ማሰሮ ዘይት አላችሁ፤ ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ የስፖርት ችሎታ፣ አንዳንዶቻችሁ የአስተዳደር ችሎታ፣ አንዳንዶቻችሁ የንግግር ችሎታ አላችሁ፤ ብዙዎቻችንም የእጅ ሙያ ችሎታ አለን። ያላችሁ ምንድን ነው? እግዚአብሔር እንዲጠቀምበት ያንን ታኖሩታላችሁን? ከሰጣችሁ የዘይት ማሰሮ ጋር አብሮ እንዲጠቀምበት ያንን ታኖሩታላችሁን? ሸክሙ ቀሊል እንዲሆን በልክ በተሠራ ቀንበር ከኢየሱስ ጋር ተጣምራችሁ ትመጣላችሁን? መጋቢው በላያችሁ ሊጭንባችሁ የሚፈልገውን ሸክም ሳይሆን እግዚአብሔር በላያችሁ ያኖረውን ሸክም።

ከዚያም ሸክማችሁ ምን እንደ ሆነ ከነገራችሁኝ በኋላ፣ ሌሎች ስጦታችሁ ምን እንደ ሆነ ያረጋግጡልኛል። ከዚያም የቤተ ክርስቲያን አመራር ድርሻ ቅዱሳንን ለአገልግሎት ሥራ ማዘጋጀት ነው። ከዚያም ልክ ነቢዩ ለሴቲቱ እንዳደረገው፣ እንደ ሸክሙ አገልግሎትን መስጠት የቤተ ክርስቲያን ድርሻ ነው።

እኔም አምናለሁ፤ የእግዚአብሔር ሰዎች — ወንዶችና ሴቶች — በተለይም ልቤ ያለባቸውንና ሕይወት ሁሉ ከፊታቸው ያለውን ወጣቶችን እሞግታለሁ — ዛሬ እንዲህ ብለው ቢወስኑ፦ «የመንፈሱን ኃይል በላዬ ለማወቅ እየፈለግሁ በሰጠኝ ሸክም እግዚአብሔርን አገለግላለሁ፤ በጠራኝ አገልግሎት ላገለግለው እፈልጋለሁ»፤ ምክንያቱም በዚያ ስፍራ ስትሠሩ፣ እግዚአብሔር ቅባቱን የሚያኖረው፣ ዘይቱን የሚያበዛው ያን ጊዜ ነው። እንደ ንስር መንሳፈፍ ምን እንደ ሆነ መማር የምትጀምሩትም ያን ጊዜ ነው። ይህን በብዙዎች ሕይወት አይቻለሁ፤ ከታሪኮቹ አንዳንዱን ነግሬአችኋለሁ፤ ብዙ ብዙ ተጨማሪ ልደግምላችሁ እችላለሁ — በሕይወታቸው የእግዚአብሔርን ዓላማ ያገኙና እንደ ንስር የመንሳፈፍን ደስታ ማወቅ ምን እንደ ሆነ የተማሩ ወጣት ወንዶች፣ ወጣት ሴቶች፣ ሽማግሌዎችና አሮጊቶች ታሪኮች።

በእናንተ ውስጥ አንዳች ምላሽ ቀስቅሼ ከሆነ፣ በሚቀጥሉት ሁለት ወራት እዚህ ሳለሁ ከእናንተ ጋር ጊዜ ወስጄ በአገልግሎት ስላላችሁ የግል ሸክሞቻችሁ የበለጠ ብንነጋገር ደስ ይለኛል። ይህች ቤተ ክርስቲያን ወጣት ንስሮች መብረርን የሚማሩባት ስፍራ ሆና ማየት ደስ ይለኛል። ለመብረር የመማር ግፊት ሳይኖራችሁ ሳምንት በሳምንት እየወፈራችሁ በጎጆ ውስጥ ተቀምጣችሁ የምትረኩባት ስፍራ ፈጽሞ እንዳትሆን ተስፋ አደርጋለሁ።

ታቦቱ በፍልስጥኤማውያን መካከል

ላሳያችሁ የምፈልገው ሁለተኛው የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል በ1ኛ ሳሙኤል ምዕራፍ 4 ይገኛል። በእርግጥ ከምዕራፍ 4 እስከ 7 ድረስ ነው፤ የሚጀምረው ግን በምዕራፍ 4 ነው። በመጀመሪያው የሳሙኤል መጽሐፍ ምዕራፍ 4 እስራኤል ፍልስጥኤማውያንን ለመውጋት እንደ ወጡ እናነባለን። ፍልስጥኤማውያን አፌቅ በሚባል ስፍራ ሰፈሩ። ቃሉ «ጠንካራ ምሽግ» ማለት ነው። ጠላቶቹ ፍልስጥኤማውያን በጠንካራ ምሽግ ሰፍረው ነበር። የእስራኤል ልጆች ግን በዚህ አልተሸበሩም፤ ምክንያቱም አቤንኤዘር በሚባል ስፍራ ሰፍረው ነበር። አቤንኤዘር የሚለውም ቃል «ዓለት ረዳታችን» ማለት ነው። ጠንካራ ምሽግን ልትገጥሙ ከሆነ በዓለት፣ በረዳታችን ላይ ቆማችሁ እንደ ሆነ ማወቅ መልካም ነው። ዓለቱ፣ ረዳታችን ማን ነው? ኢየሱስ ክርስቶስ ዓለታችንና ረዳታችን ነው። በጦርነቱም የቆሙት በዚህ ስፍራ ነው። ወደ ጦርነቱም ይገባሉ፤ በእስራኤል አዲስ ነቢይ ስለ ተነሣም በድፍረት ይገባሉ።

ነቢዩ ኤልሳዕ ተነሥቷል። እግዚአብሔር የሚያድርበት ማደሪያ በሴሎ አላቸው። ምልክቶቹ ሁሉ መልካም ናቸው፤ ፍልስጥኤማውያንንም ለመውጋት ወደ ጦርነት ይገባሉ። በመጀመሪያው ቀን መጨረሻ ግን አንድ ነገር እጅግ ተበላሽቷል። ከእነዚያ እስራኤላውያን 4,000 የሚሆኑት ከእንግዲህ ወደ ቤታቸው እንደማይመለሱ እናገኛለን። በደም በተጨማለቀው የጦር ሜዳ ላይ ሞተው ተጋድመዋል። በዚያች ሌሊት አለቆቹ ሁሉ ተሰብስበው ይመካከራሉ፦ «ምን ተበላሸ? ዛሬ ጸሎታችሁን አደረሳችሁ? ባለፈው ጊዜ ወደ ሴሎ፣ ወደ ማደሪያው ድንኳን ስትሄዱ መሥዋዕት አቀረባችሁ? በእስራኤል ያለው ነቢይ ምን እንደ ተበላሸ ከእግዚአብሔር አልሰማምን? እንዲህ የምንሸነፈው ለምንድን ነው?» አማኞች ተሰብስበው ስለ አንድ ሁኔታ ማጕረምረም ሲጀምሩ ምን እንደሚመስል ታውቃላችሁ። ውሎ አድሮ ጥፋቱ በእግዚአብሔር ላይ ይወድቃል፦ «ስለዚህ ነገር አጥብቀን ጸለይን፤ እግዚአብሔር ግን ጸሎታችንን አልመለሰም።»

እንግዲህ እነዚህ እስራኤላውያን ከመጀመሪያው የጦርነት ቀን በኋላ የተሰማቸው ስሜት እንዲህ ያለ ነበር። ስለዚህ አንድ ሰው እንዲህ የሚል ድንቅ ሐሳብ አመጣ፦ «እግዚአብሔር በዚህ ችግር ውስጥ እንድንገባ ፈቅዷል። ምን ዓይነት ችግር ውስጥ እንዳለን እንዲያይ ለምን ወደ ሴሎ ተመልሰን እግዚአብሔርን ወደዚህ አናመጣውም?» አያችሁ፣ ለእነርሱ እግዚአብሔር የሚገኘው በሴሎ ባለ ድንኳን ውስጥ ነበር። ሴሎ በኤፍሬማውያን አገር ነበረች፤ ከ300 ዓመታት በፊት በዚያ ድንኳን ተክለው ነበር፤ የቃል ኪዳኑ ታቦትም በዚህ ድንኳን ውስጥ ይቀመጥ ነበር። በእነዚያም 300 ዓመታት አምልኮውና የካህናቱ ሥራ ተበላሽቶ ማንም የሚሆነውን ወደማያስተውልበት ደረጃ ደርሶ ነበር። ካህናቱ ሁሉ ወደ ቅድስቱ ስፍራ ይገቡ ነበር።

ማደሪያው ብዙ ዓመፃ የሚፈጸምበት ስፍራ ሆኖ ነበር። በዚያን ጊዜም ሊቀ ካህናቱ ዔሊ የሚባል ሰው ነበር፤ ሁለቱ ልጆቹም ልቅና ምግባረ ብልሹዎች ነበሩ። በምኩራቡ ከሚያገለግሉት ካህናት ሁለቱ እነርሱ ነበሩ፤ ልዩ ልዩ የረከሱ መሥዋዕቶችንም ይወስዱ ነበር። ጉቦ ይቀበሉ ነበር። እጅግ ክፉ ሰዎች ነበሩ። ቢሆንም በሕዝቡ ፊት እግዚአብሔርን ይወክሉ ነበር።

ከዓመታት በኋላም በዚያ ድንኳን ውስጥ የወርቅ ሣጥን እንዳለ ለማመን ደርሰው ነበር። በዚህም የወርቅ ሣጥን ላይ የስርየት መክደኛ የሚባል መቀመጫ ነበር። በዚህም የስርየት መክደኛ ላይ ሁለት መላእክት ነበሩ። ይህ ታሪክ ከትውልድ ወደ ትውልድ ተላልፎላቸው ነበር። እግዚአብሔርም መጥቶ በመላእክቱ መካከል ይቀመጥ ነበር። ስለ እግዚአብሔር የነበራቸው ግንዛቤም በሴሎ በድንኳን ውስጥ የሚኖር አምላክ ብቻ ነበር። ይህ ከሳምራዊቷ ሴት ጋር በጣም ይመሳሰላል። ኢየሱስ ሲያነጋግራት ታስታውሳላችሁ? እርሷም፦ «እናንተ በዚያ ለእግዚአብሔር ትሰግዳላችሁ፤ እኛ ደግሞ እዚህ ለእግዚአብሔር እንሰግዳለን» አለች።

እግዚአብሔር በአንድ በተወሰነ ስፍራ እንደሚገኝና በሌላ ስፍራ ሊገኝ እንደማይችል አድርገው ማሰብ ነው። የእስራኤል ልጆች የደረሱበት ሃይማኖት ይህ ነበር። ከአጉል እምነት ድርጊት ያለፈ ምንም አልነበረውም። ከቅድስና ጋር ምንም ግንኙነት አልነበረውም። በሣጥኑ፣ በቃል ኪዳኑ ታቦት ወደ ተወከለው ወደ እግዚአብሔር ሀልዎት ከመቅረብ ጋርም ምንም ግንኙነት አልነበረውም።

ስለዚህ እዚያ በጦር ሜዳው ላይ አለቆቹ ሲመካከሩ አንድ ሰው ሐሳብ አመጣ። እንዲህም አሉ፦ «እግዚአብሔር ወደዚህ ችግር አስገብቶናል። ወይም ቢያንስ ወደ ጦርነት እንደ መጣን ያውቃል፤ ከእኛም ጋር አልነበረም። ተመልሰን ወደ ጦርነቱ እናምጣው፤ የምናልፍበትን ችግር እንዲያይ።» ይህም በሌሎቹ ዘንድ ተቀባይነት አገኘ። ስለዚህ መልእክት ልከው የዔሊን ልጆች ካህናቱን አፍኒንና ፊንሐስን፦ «እግዚአብሔር ወደ ጦርነቱ እንዲመጣ እንፈልጋለን» አሏቸው። ስለዚህ እነዚያ ሁለት ካህናት የራሳቸውን ሥልጣን ለማሳየት ታቦቱን ወደ ጦር ሜዳው ተሸክመው አመጡ። ታቦቱ ወደ ጦር ሜዳው ሲገባ — በእርግጥ ለ300 ዓመታት በማደሪያው ውስጥ ተሸፍኖ ተቀምጦ ስለ ነበር የእስራኤል ልጆች ሲያዩት የመጀመሪያቸው ነበር — እልል ማለት ጀመሩ፦ «እግዚአብሔር መጥቷል። ማሸነፋችን አይቀርም። አሁን እግዚአብሔር እዚህ አለ።»

ፍልስጥኤማውያን ጩኸቱን ሰምተው ፈሩ። እርስ በርሳቸውም፦ «እግዚአብሔር መጥቷል። ሰዎች እንደ ወንድ ይዋጋሉ። እንደ ወንድ ሁኑ። በርቱ። የምንሞት ከሆነም በጀግንነት እንሙት» ተባባሉ። ስለዚህ ፍልስጥኤማውያን ሊሞቱ እንዳሉ ሰዎች ሆነው ተዋጉ። በእርግጥም ታላቅ ድል አደረጉ። ታቦቱን ማርከው ወደ ፍልስጥኤም ይዘውት ሄዱ። ወጣቱ የሆነውን ለዔሊ ሊነግረው በተመለሰ ጊዜ — የገዛ ልጆቹ በዚህ ጦርነት ተገድለው ነበርና — ዔሊ ተቀምጦበት ከነበረው ግንብ ላይ ወደቀ። አንገቱ ተሰብሮ ሞተ። የፊንሐስ ሚስት ልትወልድ ተቃርባ ነበር፤ የባሏንም ሞት በሰማች ጊዜ ወለደች፤ ልጁንም «ክብር ለቀቀ» ማለት የሆነውን ኢካቦድ ብላ ጠራችው።

በሕዝቡ መካከል የእግዚአብሔርን ሀልዎት የሚወክለው፣ ለ300 ዓመታት ያህል በአስተሳሰባቸው እጅግ ረክሶ የነበረው ታቦት አሁን በምድሪቱ ውስጥ አልነበረም። በፍልስጥኤም ሳለም በአምላካቸው በዳጎን ቤተ መቅደስ ውስጥ አኖሩት፤ በማለዳም ዳጎን ወድቆ አገኙት። ዳጎንን መልሰው አቆሙት — ምናልባት በሌሊት ኃይለኛ ነፋስ መጥቶ ይሆናል ብለው አሰቡ — በማግሥቱም ሲመጡ እንደ ገና ወድቆ ነበር፤ በዚህ ጊዜ ደግሞ እጆቹ ተቈርጠው ነበር።

ይህ አምላክ፣ እግዚአብሔር ያድርበት የነበረው ይህ ሣጥን፣ አምላካቸውን ዳጎንን የሚጥል ምሥጢራዊ ኃይል ይኖረው ይሆናል ብለው መፍራት ጀመሩ። ስለዚህ ከዚያ ስፍራ ወደ ሌላ ስፍራ ላኩት፤ ነገር ግን በምድሪቱ በላኩበት ስፍራ ሁሉ፣ የደረሰባት ትንሽ ከተማ ብዙም ሳይቆይ በመቅሠፍትና በእባጭ፣ በሕዝቡም ላይ በሚመጡ ልዩ ልዩ በሽታዎች ትመታ ነበር። ስለዚህ «ምናልባት እግዚአብሔር — የአይሁድ አምላክ — ተቈጥቶን ይሆናል፤ ምናልባትም መልሰን ልንልከው ይገባናል» ብለው ወሰኑ።

ስለዚህ እጅግ ጥሩ ሐሳብ አመጡ። እንዲህም አሉ፦ «እግዚአብሔር እንደ ተቈጣ እንዴት ማወቅ እንችላለን? የምናደርገውን ልንገራችሁ። ጥጃ ያላቸውን ሁለት የሚታለቡ ላሞች ለምን አናመጣም? አንድ ላይ በቀንበር እናጣምራቸዋለን፤ አዲስ ሰረገላ እናዘጋጃለን፤ የቃል ኪዳኑን ታቦት በሰረገላው ላይ እናኖራለን፤ ወደ እስራኤልም እናቀናቸዋለን፤ እግዚአብሔር ሣጥኑን መልሶ የሚፈልግ ከሆነ ላሞቹ በቀጥታ ወደ እስራኤል ይሄዳሉ።»

«ነገር ግን ሰዎች በእነዚህ ስፍራዎች በሽታ የሚይዛቸው በአጋጣሚ ብቻ ከሆነ፣ ከተፈጥሮ በላይ ከሆነ ነገርና ከእግዚአብሔር ጋር ምንም ግንኙነት ከሌለው፣ ላሞቹ ጥጆቻቸውን ፍለጋ ይሄዳሉ፤ ያን ጊዜም ታቦቱን ብናስቀምጠው ምንም ጕዳት እንደሌለው እናውቃለን።» ያደረጉትም ይህንኑ ነው። ላሞቹን በለቀቋቸውም ጊዜ በቀጥታ ወደ ድንበሩ ሲሄዱ አዩ።

በቤትሳሚስ በሚባል ስፍራ ድንበሩን ተሻገሩ። ታቦቱ ከተወሰደ ከአንድ ዓመት ገደማ በኋላ በዚያ ቀን የእስራኤል ልጆች በእርሻ ውስጥ ነበሩ፤ ታቦቱን በዚህ የከብት ሰረገላ ላይ ባወቁት ጊዜ በደስታ አከበሩ። ስለዚህ ከብቶቹን ወስደው አረዱአቸው፤ ከሰረገላውም እንጨት እሳት አነደዱ፤ በላዩም ከብቶቹን ለእግዚአብሔር መሥዋዕት አድርገው አቀረቡ፤ ከዚያም የእግዚአብሔርን ሀልዎት የሚወክለው ታቦት በሕዝቡ መካከል በመመለሱ ሁሉም ደስ እንዲላቸው ታቦቱን ወስደው በአንድ ድንጋይ ላይ አኖሩት።

ከጥቂት ቀናት በኋላ ከወጣቶቹ አንዱ ታቦቱን ከፈተ። ድርጊቱንም እንዲህ ብሎ ሊያጸድቅ ይችል ነበር፦ «የሕጉ ጽላቶች አሁንም በውስጡ እንዳሉ፣ የመናው ማሰሮ አሁንም በውስጡ እንዳለ፣ የአሮን በትር አሁንም በውስጡ እንዳለ፣ ወይስ ምናልባት ፍልስጥኤማውያን ወስደው እንደ ሆነ... ለማረጋገጥ ብቻ ነበር። ለማየት ብቻ ነበር።» ራሱን ሊያጸድቅ ይችል ነበር፤ ነገር ግን ታቦቱን በከፈተበት ቅጽበት እርሱና 50,000 እስራኤላውያን ሞቱ።

በ300 ዓመታት የረከሰ አምልኮ ዘመን እግዚአብሔር ዝም አለ። በፍልስጥኤም በነበረ ጊዜ ዳጎንን በመጣልና በሕዝቡ ላይ እባጭ በማምጣት ራሱን ኃያል አድርጎ ገለጠ። ፍልስጥኤማውያን ታቦቱን ያለ አክብሮት ይዘው በከብት ሰረገላ ላይ አኑረው ወደ እስራኤል በመለሱት ጊዜ ራሱን ጸጋና ምሕረት የሞላበት አድርጎ ገለጠ። ነገር ግን ሕዝቡ ሀልዎቱን የሚወክለውን ታቦት በደፈሩ ቅጽበት በላያቸው ያመጣው ፍርድ እጅግ የሚያስፈራ ነበር። በቀጣዮቹ ዓመታት ታቦቱ በምድሪቱ ባልነበረበት፣ በታቦቱ የሚወከለው እግዚአብሔር በምድሪቱ ባልነበረበት ጊዜ — ይህን ሳጠና በመገረም እንዳገኘሁት — ታቦቱ ለ100 ዓመታት ያህል ከእስራኤል ውጭ ነበር። ይህ የሁለት ዓመት አጭር ጊዜ ብቻ ይመስለኝ ነበር፤ ነገር ግን 100 ዓመት ያህል ነው። በእነዚያም 100 ዓመታት በእርግጥ የሆነው ነገር ይህ ብቻ ነበር፦ ነቢዩ ኤልሳዕ ይሄዳል፤ ነቢዩ ሳሙኤልም ይመጣል። ሕዝቡም ወደ ሳሙኤል መጥተው እንዲህ ይሉታል፦ «ስማ፤ ታቦት ስለሌለና የሚሠራ ማደሪያ ስለሌለ አሁን በምድሪቱ ካህናት የሉንም። እንደ ሌሎቹ አሕዛብ መሆን ያስፈልገናል፤ ንጉሥ ያስፈልገናል።»

ሳሙኤልም፦ «ንጉሥ አላችሁ፤ እግዚአብሔር ንጉሣችሁ ነው» አላቸው። «ኦ፣ ነገር ግን እግዚአብሔር እዚህ የለም» — ምክንያቱም ለእነርሱ እግዚአብሔር በታቦቱ፣ በሣጥኑ ይወከል ነበር። አምላካቸው ያን ያህል ትንሽ ነበር። «ነገር ግን እርሱ እዚህ የለም፤ ስለዚህ ንጉሥ ያስፈልገናል» አሉ። ስለዚህ ከብዙ የፖለቲካ ሽኩቻ በኋላ ንጉሥ ሾሙ፤ የመረጡትም ሰው ሳኦል የሚባል ሰው ነበር። ሳኦል የተመረጠው ከሰው ሁሉ ከትከሻው ጀምሮ ወደ ላይ ስለሚረዝም ነበር። ከሰዎችም መካከል ጎልቶ ይታይ ነበር። ሳኦልም ለ40 ዓመታት የእስራኤል ንጉሥ ሆነ። ዘመነ መንግሥቱንም ብትመለከቱ ስለ ዘመነ መንግሥቱ ይህን ያህል ታገኛላችሁ።

ዘመነ መንግሥቱ ፈጽሞ ዓለማዊ ነበር፤ ራሱን በራስነት ያስቀመጠ፣ በኋለኞቹ ዓመታቱ ያበደ፣ ዳዊትንም ብዙ ጊዜ ለመግደል የሞከረ ሰው ይመራው ነበር — ታሪኩን ታስታውሱ ይሆናል። ዘመነ መንግሥቱ በሙሉ እናንተና እኔ የዓለማዊ ሰብአዊነት አገዛዝ ልንለው የምንችለው ነው። እግዚአብሔር በዚያ አልነበረም። የሳኦል ዘመነ መንግሥት ሁሉ አገሪቱ እንዴት መሆን እንዳለባት ሊደነግግ የሚሞክር ሰው ታሪክ ነበር። የሳኦልን ሕይወት ብታነብቡ፣ ለእግዚአብሔር በግልጥ ክብር የማያመጣ፣ ይልቁንም ሳኦል ለሰው ክብር ሊያመጣ የሚሞክርበት ሕይወት ነው። ይህም በዘመናችን ያሉት የዓለማዊ ሰብአዊነት መንግሥታት ብዙዎቹ ዓይነተኛ መገለጫ እንደ ሆነ ከማሰብ ራሴን ልገታ አልችልም፤ በሳኦል እንደ ተወከለው ሰው ራሱን በዙፋን ላይ አስቀምጧል — የሰው ሰው።

እግዚአብሔርም ወደ ማኅበረሰባችን ዳር ይገፋል። ዛሬ ጠዋት በአንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት በመሳፍንት መጽሐፍ ውስጥ አምስት ጊዜ የሚገኝ ቃል ጠቅሼ ነበር። የመሳፍንት መጽሐፍ የመጨረሻዎቹ አምስት ምዕራፎች እየተበላሸ የሄደን ክህነት፣ እስከ ተበላሸ ሕዝብ — ወይም እስከ ዳን ነገድ — ድረስ ያሳያሉ። ብትመለከቱትም እነዚያ የመጨረሻዎቹ አምስት ምዕራፎች የክፋት ግስጋሴ ናቸው። ከእነዚያም ምዕራፎች እያንዳንዳቸው ያንኑ ቃል ይዘዋል፤ እንዲህም ይላል፦ «በዚያም ዘመን በእስራኤል ንጉሥ አልነበረም፤ ሰው ሁሉ በፊቱ መልካም መስሎ የታየውን ያደርግ ነበር።» እግዚአብሔር ወደ ዳር ሲገፋ፣ ሰውም ራሱን ከፍ አድርጎ የሥነ መለኮቱ፣ የአኗኗሩ፣ የፍልስፍናው፣ የመንግሥቱ ማዕከል ሲያደርግ፣ ያንን ሃይማኖት ዓለማዊ ሰብአዊነት ብለን እንጠራዋለን።

እንደ ኮሚኒስቶች ያሉ ሰዎች፣ ወይም ሃይማኖትን ለማጥፋት የሚሞክረው ኮሚኒዝም፣ ኮሚኒዝም ራሱ ሃይማኖት መሆኑን ፈጽሞ ሳያስተውሉ ሲቀሩ ይገርመኛል። የእምነት ሥርዓቶች ሁሉ ሃይማኖቶች ናቸው። አሁንም የካናዳ ሃይማኖት — ሰዎች «ዓለማዊ ሕዝብ ነን» ይላሉ፤ ዓለማዊ ሕዝብ አይደለንም፤ ሃይማኖቷ ዓለማዊ ሰብአዊነት የሆነ አገር ነን። የአገራችንን ውሳኔዎች የሚመራው ፍልስፍና ያ ነው። በሳኦልም ዘመን የእስራኤል መንግሥት እንዲሁ ነበር፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር በምድሪቱ አልነበረም። ከሳኦል ዘመን በኋላ ዳዊት ነገሠ።

ታቦቱን በእግዚአብሔር መንገድ መሸከም

ዳዊትም ለ20 ዓመታት ያህል ከነገሠ በኋላ እግዚአብሔርን ወደ ሴሎ የመመለስ ድንቅ ሐሳብ መጣለት። አያችሁ፣ እነዚህ ሰዎች — እነዚህ 50,000 — ከተገደሉ በኋላ የቂርያትይዓሪም ሰዎች መጥተው ታቦቱን ወስደው አሚናዳብ በሚባል ሰው ቤት በአንድ ጎተራ ውስጥ ተሸፍኖ እንዲቀመጥ አድርገው ነበር። አሁን በዚያ ጎተራ ውስጥ ተሸፍኖ ለ80 ዓመታት ያህል ቆይቶ ነበር።

ዳዊት አማካሪዎቹን እንዲህ አላቸው፦ «ጽድቅንና ሃይማኖትን በምድራችን ላይ እንደ ገና እናጸና ዘንድ ሄደን የቃል ኪዳኑን ታቦት ወደ ሴሎ እንመልሰው።» እንግዲህ በዚህ ማን ሊያማርር ይችላል? የእግዚአብሔር ክብር እንዲመለስ የማይፈልግ ማን ነው? ከእናንተ ስንቶቻችሁ የእግዚአብሔር ክብር ወደ ቪክቶሪያና ወደ ካናዳ ሲመለስ ማየት ትወዳላችሁ? የዳዊት ፍላጎት ምንም ስሕተት የለበትም፣ አይደል? እግዚአብሔር — በታቦቱ እንደ ተወከለው — እንዲመለስ ይፈልጋል፤ ይኸውም ክህነቱ እንደ ገና እንዲመለስ፣ ኃጢአት ይቅር እንዲባል፣ መባዎችና መሥዋዕቶችም እንዲቀርቡ ነው። በዚህ ምንም ስሕተት የለም። ፍላጎቱ እጅግ ድንቅ ነው። ስለዚህ ከአማካሪዎቹ ጋር ተነጋግሮ ይህን ለማድረግ ወሰነ። ሁሉም ተስማሙለት።

ስለዚህ ዳዊት፦ «እንግዲህ የት ነው ያለው?» አለ። እነርሱም፦ «በፍልስጥኤም ድንበር ላይ ትንሽ ራቅ ብሎ በአሚናዳብ ቤት ነው» አሉት። እርሱም፦ «እንግዲህ ወደዚያ እንዴት እንሂድ?» አለ። አንድ ሰውም፦ «ፍልስጥኤማውያን ወደዚያ ሲያመጡት በከብት ሰረገላ ላይ አድርገው ነው ያመጡት። ማንኛውንም ነገር ለማጓጓዝ ጥሩ መንገድ ነው፤ በከብት ሰረገላ» አለ። ስለዚህ ዳዊት የሠለጠኑ በሬዎችን — ላሞችን፣ የሚታለቡ ላሞችን ሳይሆን — የሠለጠኑ በሬዎችን፣ ምርጦቹንና ብርቱዎቹን ለማምጣት ወሰነ። የቃል ኪዳኑን ታቦት መልሰው ለማምጣት፣ የእግዚአብሔርን ክብር ወደ ቤተ ክርስቲያን ለመመለስ ሰረገላ፣ አዲስ ሰረገላ፣ ድንቅ ሰረገላ ሠሩ። በብዙ ደስታና በብዙ ሆታም ሄዱ። ሕዝቡ ሁሉ ያከብር ነበር፦ «የእግዚአብሔር ክብር እንዲመለስ የሚፈልግ ጻድቅ ንጉሥ አለን።»

ሄዱም፤ ታቦቱንም ከውጭ፣ ከነበረበት ጎተራ ወሰዱት፤ መሸፈኛዎቹን አነሡ፤ በሰረገላውም ላይ አኖሩት። የሙዚቃ ቡድኑ ሁሉ፣ ካህናቱ ሁሉ መዘመር ጀመሩ፤ የትንፋሽ መሣሪያዎቻቸውን ይነፉ፣ ከበሮዎቻቸውንም ይመቱ ነበር። ታላቅ በዓል ሊያደርጉ ነው። ወደ ኢየሩሳሌም፣ ወደ ሴሎ ጕዞውን ጀመሩ። በሬዎቹ ሦስት እርምጃ ይራመዳሉ። እነዚህ የሠለጠኑ በሬዎች ናቸው። ይሰናከላሉም። ሰረገላው ይንገዳገዳል። አንድ ወጣትም ሰረገላውን ለመያዝ፣ የቃል ኪዳኑን ታቦት ለመያዝ እጁን ይዘረጋል።

ወዲያውኑም ተቀሥፎ ይሞታል። ዳዊት ተረብሾ ወደ ቤቱ ይመለሳል። በእግዚአብሔር ላይ ተቈጥቷል። አፍሯል። ለብዙ ቀናት ራሱን ዘግቶ እንዲህ እያለ ወደ እግዚአብሔር ያማርራል፦ «እግዚአብሔር ሆይ፣ ክብርህን ልመልስ እየሞከርሁ ነው። ለምን? ይህ ሰው፣ ይህ ወጣት ካህን እንዲገደል ለምን ፈቀድህ? ያደረገው ሰረገላውን ለማረጋጋት መሞከር ብቻ ነበር።»

በዚያም በቤቱ ሦስት ወር ይቆያል። ራሱን ዘግቶ ተቀምጧል። ቍጣው ሲበርድም መጻሕፍትን ማንበብ ይጀምራል። በዘኍልቍ መጽሐፍ ምዕራፍ አራት እግዚአብሔር ስለ ታቦቱ፣ ስለ ጕዞው፣ ስለ ሥርዓቶቹ የሚናገርበትን ያገኛል — ስለ እነዚያም ሥርዓቶች ሙሴን «ንድፉን በጥንቃቄ መከተልህን እርግጠኛ ሁን» ብሎት ነበር። በዚያም «የቀዓት ልጆችም ታቦቱን የሚሸከሙ ይሆናሉ» የሚል አነበበ። በመጀመሪያዎቹ የማደሪያው ዘመናት በምድረ በዳ፣ ከዚያም በኋላ ወደ እስራኤል ምድር በገባ ጊዜ ልዩ ልዩ አገልግሎቶች ከተሰጧቸው ከሌዊ ልጆች ሁሉ እያንዳንዳቸው የተለያየ ሥራ ነበራቸው። በዚያም «ከሌዊ ልጆች አንዱ የሆነው የቀዓት ልጆችም ታቦቱን የሚሸከሙ ይሆናሉ» የሚለውን ያን አንድ ቍጥር አነበበ። ስለዚህ ዳዊት የሌዊን ቤተሰብ በአንድነት ጠራ። ከእነርሱም የቀዓትን ወገን ለየ።

እርሱም፦ «ይህን ታቦት የምትሸከሙት እናንተ መሆን እንዳለባችሁ ታውቃላችሁን?» አላቸው። ይህን አያውቁም ነበር። ስለዚህ ስለ እነርሱ ጸለየ፤ ታቦቱንም ለመሸከም ለያቸው። ከዚያም ወደ ቂርያትይዓሪም፣ ወደ አሚናዳብ ቤት ተመለሱ። በዚህ ጊዜ ትምክሕታቸው ትንሽ ቀንሶ ነበር። በዚህ ጊዜ ራስን ማግዘፋቸው ትንሽ ቀንሶ ነበር። ወደ ታቦቱ ይመጣሉ። ዳዊትም ከቀዓት ነገድ ለሆኑት ወጣቶች እንዲህ ይላቸዋል፦ «የያዛችኋቸውን እነዚያን መሎጊያዎች፣ እነዚህን በወርቅ የተለበጡ መሎጊያዎች እንድትወስዱ እፈልጋለሁ። ከብዙ መቶ ዓመታት በፊት እንደ ታዘዘው በታቦቱ ጎን ባሉት ቀዳዳዎች ውስጥ እንድታስገቧቸው እፈልጋለሁ።» ልትገምቱት ትችላላችሁ? እውነቴን ልንገራችሁ፤ ስሜ ጆን ቀዓት ቢሆንና ያንን መሎጊያ በዚያ ቀዳዳ ውስጥ እንዳስገባ ብታዘዝ፣ ያ ታቦት ለመጨረሻ ጊዜ በተነካ ጊዜ ወጣቱ እንደ ተቀሠፈ እያወቅሁ፣ እጅግ በጣም አመነታ ነበር።

እጅግ በጣም እሸበር ነበር። ነገር ግን ንጉሡ አዝዞ ነበር። ስለዚህ ወጣቶቹ መሎጊያውን በጎኑ ባለው ቀዳዳ፣ በጎኑ ባለው መያዣ ውስጥ፣ ከዚያም በሌላው ውስጥ ያሳልፋሉ፤ አሁንም በሕይወት አሉ። በታቦቱ በሌላኛው ጎን ደግሞ መሎጊያውን ያሳልፋሉ፤ ንጉሡም «ታቦቱን አንሡ» ይላል፤ እነርሱም በትከሻቸው ይሸከሙታል። አሁንም እየተንቀጠቀጡ እንደ ነበሩ እርግጠኛ ነኝ። ዳዊትም፦ «እንሂድ» ይላል።

መራመድ ይጀምራሉ። አምስት እርምጃ ይራመዳሉ። ዳዊትም፦ «ቁሙ» ይላል። «ምን ሆነ? ምን ሆነ?» «እናምልክ። እናምልክ።» ካህናቱ መዘመር ይጀምራሉ፤ መሣሪያዎቹም መጫወት ይጀምራሉ፤ ሃሌ ሉያቸውንም ወደ እግዚአብሔር ያነሣሉ። ዳዊትም፦ «እሺ፣ እንንቀሳቀስ» ይላል። ሌላ አምስት እርምጃም ይንቀሳቀሳሉ። «ቁሙ። እናምልክ።» እንዲህም አድርገው ጕዞውን በሙሉ ወደ ሴሎ ተመለሱ። ይህን ታሪክ የምነግራችሁ ለምንድን ነው? ከዚህ ታሪክ የምንማረው አንዳች ነገር ካለ ይህ ነው፦

እናንተና እኔ የእግዚአብሔርን ሥራ የምንሠራ ከሆነ በእግዚአብሔር መንገድ ብንሠራው ይሻለናል። ዓለም — ዛሬ ያለችው ቤተ ክርስቲያን — የዓለምን ዘዴዎች በመኮረጅ እጅግ የተካነች ናት። በንግድ ተቋማት የሚዘጋጁ፣ ምርጡን የንግድ አደረጃጀት ዘዴ፣ የአብያተ ክርስቲያናቶቻችንን ገንዘብ ሥራ ላይ ለማዋል የተሻለውን መንገድ፣ ወዘተ፣ ወዘተ፣ የዓለምን የንግድ ስልቶች የሚያስተምሩ የመጋቢዎች ስብሰባዎችን አውቃለሁ። ስለዚህ እግዚአብሔር ወደ ጎን ተቀምጧል። እርሱም፦ «እኔ አላስፈልጋችሁም። እንደ ለመዳችሁት ቀጥሉበት» ይላል። ከቻይና ወደ አሜሪካ መጥቶ ወደ አገሩ ስለ ተመለሰ አንድ ክርስቲያን የሚነገረውን ታሪክ ሰምታችኋል፤ በቻይና ወዳለችው ቤተ ክርስቲያኑ ሲመለስ፦ «በአሜሪካ ያሉት አብያተ ክርስቲያናት ምን ይመስላሉ?» ብለው ጠየቁት። እርሱም፦ «ግሩም ናቸው፤ ድንቅና ትላልቅ አብያተ ክርስቲያናት ናቸው» አለ። «ነገር ግን» አለ፣ «ያለ እግዚአብሔር ይህን ያህል ብዙ ነገር ማድረግ መቻላቸው በእውነት አስገረመኝ።» ስለ ቤተ ክርስቲያን እንዴት ያለ አሳዛኝ፣ እጅግ አሳዛኝ ምስክርነት ነው!

ወንድሞችና እህቶች ሆይ፣ የእግዚአብሔርን ሥራ በእግዚአብሔር መንገድ ወደ መሥራት የምንመለስበት ጊዜ ደርሷል። እግዚአብሔርም ሕዝቡን በአንድነትና በፍቅር እንዲመላለሱ እንደ ጠራቸው ደንግጓል። የኢየሱስን ጸሎት ተመልከቱ። ዮሐንስ 17 እንዲህ ይላል፦ «አባት ሆይ፣ በፊት የእኔ ወደ ነበረው ክብር እንደ ገና ለመመለስ ወደ አንተ እመጣለሁ። ስለ ሰጠኸኝ ስለ እነዚህ ሰዎች አመሰግንሃለሁ።» ሊሞት ተቃርቧል። ከደቀ መዛሙርቱም ጋር በሰገነቱ ላይ ነው። «ስለ ሰጠኸኝ ሰዎች አመሰግንሃለሁ።»

«ከዓለም እንድታወጣቸው አልለምንም፤ ነገር ግን እንድትጠብቃቸው እለምናለሁ።» እርሱ ስለሚጠብቀኝ እጅግ ደስ ይለኛል። የሚጠብቀኝ ኢየሱስ መሆኑን ሳላረጋግጥ በዚህ ዓለም አንድ ቀን እንኳ መሄድ እጠላለሁ። ከዚያም እንዲህ አለ፦ «ስለ እነዚህ ብቻ አልጸልይም፤ በእኔ ስለሚያምኑት ሁሉ ደግሞ እጸልያለሁ እንጂ» — በ2006 በዲፓርቸር ቤይ ባፕቲስት ቤተ ክርስቲያን ስላሉት ሁሉ።

«አባት ሆይ፣ አንተና እኔ አንድ እንደ ሆንን አንድ እንድታደርጋቸው እጸልያለሁ፤ ይኸውም ናናይሞ እንደምትወዳቸውና ስለ እነርሱ እንደ ሰጠኸኝ ታውቅ ዘንድ ነው።» «በ2006 በናናይሞ ያሉትን የእኔ የሆኑትን ሁሉ ምን ያህል እንደምትወዳቸውና ስለ እነርሱ እንደ ላክኸኝ እንዲታወቅ አንድ እንድታደርጋቸው እጸልያለሁ።» ይህ የኢየሱስ ጸሎት ነው። ወንድሞችና እህቶች ሆይ፣ የፈለጋችሁትን ያህል የወንጌል ስርጭት ፕሮግራሞች ሊኖሯችሁ ይችላሉ፦ «አራቱ መንፈሳዊ ሕግጋት»፣ «የቀራንዮ መንገድ»፣ ማንኛውም መንፈሳዊ መጽሐፍ። በኢየሱስ ክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ አንድነት ከሌለ፣ ናናይሞ እግዚአብሔር እንደሚወዳቸው እንዲያውቁ አትጠብቁ። አንድን ሰው ወደ ክርስቶስ ሊያመጣ ይችላል፤ እርሱ ግን ከተማይቱን ወደ ክርስቶስ ሊያመጣ ይፈልጋል።

በእርሱ መንገድ የሚያደርጉትን ወንዶችና ሴቶች ይፈልጋል። እርሱ ቅድሚያ የሚሰጣቸውን ነገሮች ቅድሚያ የሚሰጡትን ይፈልጋል፦ እርስ በርስ መዋደድን፣ እርስ በርስ መገልገልን፣ ለቃሉ መታዘዝን።

በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስጦታዎችን ያኖረበትን መርሑን የሚረዱ ሰዎችን ይፈልጋል፤ ይኸውም ከእኛ እያንዳንዳችን እንድንሸከመው የጠራንን ሸክም እንድንሸከም፣ በአንድነትም በጋራ የክርስቶስን አካል እንድናገለግል ነው፤ የእግዚአብሔር ሕዝብ እርስ በርሳቸው ተያይዘውና ከአዳኙ ከኢየሱስ ጋር በአንድ ቀንበር ተጣምረው በናናይሞ ያለው የክርስቶስ አካል እንዲበረታ፣ ስለዚህም እንደ ንስር እየበረሩ ይህች ከተማ የእግዚአብሔር ሕዝብ በእግዚአብሔር ሀልዎት ተገልጠው ማየት እንድትጀምር ነው። ሳኦልን እስከ ኮረጅን ድረስ፣ የዓለምን ዘዴዎች እስከ ኮረጅን ድረስ፣ የኢየሱስ ክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን እንድትበረታ አትጠብቁ። ነገር ግን እናንተና እኔ ከኢየሱስ ጋር አንድ በመሆናቸው እንደ መንፈስ ለመብረር ነጻ የወጡ ሰዎችን ስናገኝ — እግዚአብሔር ይመስገን፣ እንደዚህ ያሉ ሰዎችን አውቃለሁ — ቤተ ክርስቲያን በማኅበረሰቡ ላይ ተጽዕኖ ማሳደር ስትጀምር ታያላችሁ።

ዛሬ ስደት የሚደርስባትን ቤተ ክርስቲያን የምናስብበት እሁድ ነው። ሁልጊዜ ስደት የሚደርስባቸውን በሕንድ ያሉ ሰዎችን እንደምንደግፍ ልነግራችሁ እወዳለሁ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ከእነዚያ በሕንድ ካሉ ወጣቶች አንዳንዶቹ ጋር፣ በሕንድ አብያተ ክርስቲያናት ውስጥ የሚያደርገውን ታሪክ ስናነብብ ልባችን በደስታ ይፈነድቃል፤ እጅግ ይፈነድቃል፤ የኢየሱስ ክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን በሰማዕታት ደም ላይ የተገነባች መሆኗም ዛሬም እውነት ነው — በመንፈስ ነገሮች ውስጥ የመንሳፈፍን ነጻነት ስለ ተማሩ ሕይወታቸውን አሳልፈው በሰጡ ወንዶችና ሴቶች ደም። ይህችንም ሕይወት ምንም ዋጋ እንዳላት አልቈጠሩም፤ ይልቁንም ያንን ድንቅ ሰው ጂም ኤሊየት የተናገረውን መመሪያ ቃል ያዙ፤ እርሱም እንዲህ እያለ ሞተ፦ «ሊያጣው የማይችለውን ለማግኘት ሊያቆየው የማይችለውን የሚሰጥ ሰው ሞኝ አይደለም።» ወንድሞችና እህቶች ሆይ፣ የእግዚአብሔር ሰዎች — ወንዶችና ሴቶች — የእግዚአብሔርን ሥራ በእግዚአብሔር መንገድ ለመሥራት የቈረጡበትን ቀን ለማየት እናፍቃለሁ። ምናልባት ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ይህን ሳምንት በሳምንት እያዳመጣችሁ ይሆናል። ይህን ነገር እጅግ በጥልቅ ስለሚሰማኝ፣ ምናልባት በአንዳንዱ ግለቴ ትገረሙ ይሆናል።

ምናልባትም በሕይወታችሁ ውስጥ ፈጽሞ ያልፈታችኋቸው ሸክሞች እንዳሉ ታውቁ ይሆናል። ምናልባት አሁንም የኃጢአት ሸክም አለባችሁ። ምናልባት በሕይወታችሁ ውስጥ ፈጽሞ ያልፈታችኋቸው ቅሬታዎች አሉ። ምናልባት እግዚአብሔርን በዚህ መንገድ ልታውቁት እንደማትችሉ ይሰማችሁ ይሆናል። ምናልባት እንደዚያ የፈረንጅ ዶሮ ይሰማችሁ ይሆናል። እንደ ንስር ለመሆን ትናፍቃላችሁ፤ ነገር ግን እንደ ፈረንጅ ዶሮ ይሰማችኋል።

ምናልባት የሚያደናቅፏችሁ ነገሮች አሉ፤ የዚህ ሁሉ ሥርም ምናልባት በኢየሱስ ክርስቶስ ወደሚገኘው አዲስ ሕይወት እስከ ዛሬ ፈጽሞ አለመምጣታችሁ ይሆናል። ወደ እርሱ መጥታችሁ እንዲህ የምትሉበት ቀን ዛሬ ነው፦ «ጌታ ሆይ፣ አንተን ማወቅ እፈልጋለሁ። ከእስራቶቹ፣ ከተሸከምሁት ክብደት — ከክብደቱ፣ በቀላሉ ከሚያስረኝ ኃጢአት — ነጻ መውጣት እፈልጋለሁ። ከዚያ ነጻ መውጣት እፈልጋለሁ። ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ነጻ የምታወጣኝ አንተ ብቻ እንደ ሆንህ አውቃለሁ። ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ የኃጢአቴ ሸክም እንዲወገድ፣ እኔም ነጻ እንድወጣ በመስቀል ላይ ስትሞት እንደ ሞትህና ደምህን እንዳፈሰስህ አውቃለሁ።»

«ጌታ ሆይ፣ ለስምህ ክብር በሚያመጣ፣ እንደ ንስር በክንፍ በሚንሳፈፍ፣ በአንተ በተሞላ ሕይወት እዚህ መኖር እፈልጋለሁና ሸክምህን በላዬ እንድታኖር እለምንሃለሁ።» ዛሬ እዚህ እንደዚህ ያሉ ሰዎች ካሉ፣ ከአገልግሎቱ በኋላ መጥታችሁ እንድታነጋግሩኝ እጋብዛችኋለሁ። ምናልባትም ወደ ፊት ውጡ፤ ከእናንተ ጋር እንጸልያለን። ምክንያቱም ዕድሉን ባንሰጣችሁ፣ እናንተ ግን በሕይወታችሁ የእግዚአብሔር ሀልዎት የሞላበትን የተሟላ ሕይወት ማወቅ የምትናፍቁ ብትሆኑ፣ እንቅፋቱም ምናልባት ከእግዚአብሔር መንፈስ ዳግመኛ ፈጽሞ አለመወለዳችሁ ብቻ ቢሆን — ሂደቱን ዛሬ እንጀምር። ከእናንተ ሌሎች ደግሞ ይህን በበለጠ ለመከታተል ከእኔ ጋር መነጋገር የምትናፍቁ ካላችሁ፣ እባካችሁ፣ እባካችሁ፣ እባካችሁ መጥታችሁ አነጋግሩኝ። ደስታዬ ያለው በዚህ ነው። ሸክሜ፣ በዚህ ዘመን በሕይወቴ የመጀመሪያው ግቤ ሰዎች እንደ ንስር ለመብረር ነጻ ሲወጡ ማየት ነው። ስለዚህ ለመነጋገር የፈለጋችሁትን ያህል ጊዜ እሰጣለሁ። እንጸልይ።

አባት ሆይ፣ አመሰግንሃለሁ። ልጅህን ስለ እኛ በመስቀል ላይ እንዲሞት በመላክህ ስለ ታላቁ ፍቅርህ አመሰግንሃለሁ። ከዓመፃ ሁሉ እንድንነጻ ስለ ፈሰሰው ደም አመሰግንሃለሁ። ሕያዋን ሊያደርገን፣ ለአንተ ሕያዋንና አንተን የምናስተውል ሊያደርገን በእኛ ሊያድር ስለ መጣው መንፈስህ አመሰግንሃለሁ። ጌታ ሆይ፣ መሆን የሚገባንን እንዳልሆንን እያመንን ዛሬ በፊትህ ቆመናል። ቤተ ክርስቲያንም መሆን የሚገባትን አይደለችም።

የእግዚአብሔርም ሀልዎት በሕዝብህ መካከል በቀላሉ አይገለጥም። ነገር ግን ጌታ ሆይ፣ ክብርህ እዚህ እንዲሆን እንፈልጋለንና ያ «ኢካቦድ» የሚለው ቃል በላያችን እንዳይጻፍ ፈጽሞ አድነን። ከእኛም እያንዳንዳችን እንጸልያለን፣ አባት ሆይ፤ እኔም እጸልያለሁ፣ አባት ሆይ፤ በምሕረትህ፣ በጸጋህ ሀልዎትህን በመካከላችን ለማስታወቅ ደስ እንዲልህ ሕይወቴ እንዲህ ያለ ይሁን።

አባት ሆይ፣ ምናልባት ዛሬ ወይም በሚቀጥሉት ወራት በዚህ ጉባኤ ውስጥ ያሉ ሰዎች ከሚያደናቅፉን ኃጢአቶች ነጻ የመውጣትን ደስታ እንዲያውቁ እንጸልያለን። ወደ አንተ መዘርጋት ሲጀምሩ በሕይወታቸው ልታደርጋቸው ለምትችላቸው ታላላቅ ነገሮች ዓይናቸው የሚከፈት አንዳንዶች እንዲኖሩ እንጸልያለን። ጌታ ሆይ፣ ወጣት ንስሮችን ለመልቀቅና እንዴት እንደሚበሩ ለማስተማር ንቁዎች እንዲሆኑ ለዚህች ቤተ ክርስቲያን መሪዎች ጥበብን እንድትሰጥ እንጸልያለን። አባት ሆይ፣ ቅባትህን በላያችን ለማፍሰስ ደስ እንዲልህ እንጸልያለን። አባት ሆይ፣ ስለ ስምህ፣ ስለ ክብርህ ይህን እለምናለሁ። አሜን።