ሱዛና ዌስሊ — የሜቶዲስት እንቅስቃሴ እናት

ማን ነበረች?

ሱዛና አኔስሊ ዌስሊ ጃንዋሪ 20 ቀን 1669 በለንደን ተወለደች፤ ከእንግሊዝ መንግሥት ቤተ ክርስቲያን የተለየ ታዋቂ ኖንኮንፎርሚስት አገልጋይ ሃያ አምስተኛ ልጅ ነበረች፤ የአባቷ የሥነ መለኮት ቤተ መጻሕፍትና በሥርዓት የሚመራው ቤተ ሰቡ ከሕፃንነቷ ጀምሮ አእምሮዋንና መንፈሳዊ ሕይወቷን ቀረጹ። በ1688 ሳሙኤል ዌስሊን አገባች፤ ሁለቱም በሊንከንሻየር ወደምትገኘው ወደ ኤፕወርዝ ሄዱ፤ በዚያም አሥራ ዘጠኝ ልጆችን ወለደች፤ ከእነርሱም ዘጠኙ ለአቅመ አዳም ደረሱ። ከወንዶች ልጆቿ ሁለቱ — ጆንና ቻርልስ ዌስሊ — የሜቶዲስት እንቅስቃሴ መሥራቾችና በአሥራ ስምንተኛው ምዕተ ዓመት ከነበሩት እጅግ ተጽዕኖ ፈጣሪ ክርስቲያኖች መካከል ሊሆኑ ነበር፤ ሱዛና ግን የመጀመሪያዋና ከሁሉ ይበልጥ የቀረጸቻቸው አስተማሪያቸው ነበረች። በድህነት ውስጥ ትልቅ ቤተ ሰብን የማስተዳደር ሊታሰብ የሚያዳግት ጫና ቢኖርባትም፣ በየቀኑ ቢያንስ ለሁለት ሰዓታት ከእግዚአብሔር ጋር ብቻዋን በጸሎት ለማሳለፍና ለእያንዳንዱ ልጅ በሳምንት አንድ ሰዓት የግል መንፈሳዊ ትምህርት ለመስጠት ቈረጠች። በ1742 በሰባ ሦስት ዓመቷ አረፈች፤ ጆንም እናቱ «ለሕይወቷ በሚገባ ሁኔታ» እንዳረፈች ጻፈ።

ስለ ጸሎት ያስተማረችው ዋና ትምህርት

ሱዛና ዌስሊ ስለ ጸሎት ያስተማረችው ትምህርት ቤትን የመንፈሳዊ ሕይወት መቀረጫ ዋና ስፍራ አድርጋ ከምትረዳበት መንገድ የማይለይ ነበር። በዓለም ላይ እጅግ ብዙ ውጤት የሚያስከትሉት ጸሎቶች አብዛኛውን ጊዜ በተራ የቤት ውስጥ ስፍራዎች የሚጸለዩት እንደ ሆኑ ታምን ነበር — በማዕድ ዙሪያ፣ በልጆች አልጋ አጠገብ፣ እንዲሁም ዝነኛ ባደረጋት ልማዷ፦ በቤተ ሰቧ መካከል ሽርጧን በራሷ ላይ ጣል አድርጋ መቀመጥ፤ ይህም ለልጆቿ በጸሎት ላይ እንዳለችና ማንም እንዳያውካት የሚያሳይ ምልክት ነበር። በዚያ የቤት ውስጥ አቋም ትውልዶችን የሚለውጠውን አምላክ ታገኘው ነበር።

ሱዛና የእናትነት ድርሻዋን በዋናነት እንደ ቤት አስተዳዳሪ ሳይሆን፣ ጸሎቷ ለቤተ ሰቧ የወደፊት ዕጣ የማይታይ መሠረተ ልማት እንደ ሆነ መንፈሳዊ እረኛ አድርጋ ተረዳችው። የጥንቱን መርሕ በቁም ነገር ወሰደችው፦ «ልጅን በሚሄድበት መንገድ ምራው፥ በሸመገለም ጊዜ ከእርሱ ፈቀቅ አይልም» (ምሳሌ 22:6)። ይህ ለእርሷ የልጅ አስተዳደግ ስልት ብቻ ሳይሆን የምልጃ ሥነ መለኮት ነበር፤ ይኸውም ወላጅ ከልጁ የመጀመሪያ ዓመታት ጀምሮ በጽናትና በትጋት የሚያቀርበው ጸሎት፣ የኋላ ተጽዕኖ ሁሉ ፈጽሞ ሊያጠፋው በማይችል መንገድ የልጁን መንፈሳዊ ሕይወት ቅርጽ ይሰጠዋል የሚል እምነት ነው። ስለ ልጆቿ በየስማቸው፣ በተለየ ልመና ትጸልይ ነበር፤ እግዚአብሔርም እንዲመልስ ትጠብቅ ነበር።

ተግሣጽዋ በማንኛውም መለኪያ ልዩ ነበር። እስከ አሥር የሚደርሱ በሕይወት ያሉ ልጆች፣ ውሱን ገቢና ብዙ ጊዜ ከቤት የሚርቅ ባል ባሉበት ቤት ውስጥ በየቀኑ ሁለት ሰዓት መጸለይ የተመቻቸ ሁኔታ ፍሬ ሳይሆን የብረት ያህል የጸና እምነት ፍሬ ነበር። የመዝሙረኛውን አዋጅ እንደ ግል ቃል ኪዳን የወሰደችው ይመስላል፦ «ሳይነጋ ተነሥቼ ጮኽሁ፤ ቃልህን ተስፋ አደረግሁ» (መዝሙር 119:147)። ለሱዛና ጸሎት በሥራ በተጨናነቀ ሕይወት ክፍተቶች ውስጥ የሚጨመቅ ነገር ሳይሆን፣ ሌላው ሁሉ የተደራጀበት መሠረት ነበር። በአንድ ደብዳቤዋ እንዲህ ጻፈች፦ «መክሊቶቼ ምንም ያህል ጥቂት ቢሆኑ፣ ለእግዚአብሔር ታላቅ ፍቅር እነዚያን መክሊቶች መልሶ ከመስጠት በቀር ሌላ ምላሽ ልሰጥ አልቻልኩም — ከእነርሱም ሁሉ የሚበልጠው ያለኝ ጊዜ ነው።»

በ1709 የኤፕወርዝ የቄስ መኖሪያ ቤት ተቃጥሎ ስድስት ዓመቱ የነበረው ጆን በመጨረሻው ቅጽበት ከነበልባሉ በአስደናቂ ሁኔታ በዳነ ጊዜ፣ ሱዛና ነገሩን እንደ መለኮታዊ ምልክት ወሰደችው። ከዚያ ቀን ጀምሮ ለጆን ነፍስ የተለየ ትኩረት እንደምትሰጥ፣ ጸሎቷንና ትምህርቷን እጥፍ እንደምታደርግ በማስታወሻዋ ጻፈች፤ እግዚአብሔር ለአንድ ዓላማ እንደ ጠበቀው እርግጠኛ ነበረችና። ይህ እምነት ራሱ የጸሎት ዓይነት ነበር — በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ዓላማ ላይ የመታመን ተግባር፦ «ለእናንተ የማስባትን አሳብ አውቃለሁ፥ ይላል እግዚአብሔር፤ ፍጻሜና ተስፋ እሰጣችሁ ዘንድ የሰላም አሳብ ነው እንጂ የክፉ አይደለም» (ኤርምያስ 29:11)። እነዚያ ዕቅዶች ምን እንደ ሆኑ ከማወቋ በፊት ወደ እውነታ ጸለየቻቸው።

ሱዛና ስለ ኅብረት ጸሎትና ማኅበረ ሰብን የመቅረጽ ኃይሉ ጠንካራ ሥነ መለኮትም ነበራት። ጆን ዌስሊ የክፍል ስብሰባዎችን ሥርዓት ከማስያዙ ከረጅም ጊዜ በፊት፣ ሱዛና በቤቷ ድንገተኛ የጸሎትና የትምህርት ጉባኤዎችን ታካሂድ ነበር — እነዚህ ስብሰባዎች በከፍተኛው ደረጃቸው ከሁለት መቶ በላይ ሰዎችን ይስቡ ነበር፤ በአመራሯ ደስ ካልተሰኘው ባሏ ጋርም ከፍተኛ ውጥረት ፈጥረው ነበር። እነዚህን ጉባኤዎች በክርስቶስ የተስፋ ቃል ላይ መሠረተቻቸው፦ «ሁለት ወይም ሦስት በስሜ በሚሰበሰቡበት በዚያ በመካከላቸው እሆናለሁና» (ማቴዎስ 18:20)። ሁለት ወይም ሦስት የክርስቶስን መገኘት ለማረጋገጥ የሚበቁ ከሆነ፣ የሁለት መቶ ሰዎች ጉባኤማ እንዴት አብልጦ? ስትል አሰበች። በቤቷ የተደረጉት የጸሎት ስብሰባዎች ልጇ በኋላ ዓለምን እንዲያካልል አድርጎ ለገነባው የሜቶዲስት እንቅስቃሴ የመጀመሪያ ናሙና ነበሩ።

ቅርሷ በመጨረሻ የልጆቿ መመለስና አገልግሎት ብቻ ሳይሆን፣ በማይታይ፣ ክብር በሌለውና በየዕለቱ በሚደረግ ጸሎት ውስጥ ያለ ታማኝነት ተክሉን የሚተክለው ሰው ሊያስበው ከሚችለው በላይ ፍሬ እንደሚያፈራ የሚያሳይ ሕያው ማስረጃ ነበር። የእስራኤልን የቤተ ሰብ ምስክርነት በሕይወቷ ገለጠች፦ «…እኔና ቤቴ ግን እግዚአብሔርን እናመልካለን» (ኢያሱ 24:15) — እንደ መንፈሳዊ መፈክር ሳይሆን በየቀኑ እንደሚደረግ፣ ዋጋ እንደሚያስከፍልና ዘወትር እንደሚታደስ ምርጫ። ከአሥራ ስምንት ጫማ ስፋት ካላት የቤት ውስጥ የጸሎት ስፍራዋ መነቃቃት ወደ አንድ ሕዝብ፣ ከዚያም ወደ ዓለም ተስፋፋ።

ጸሎት

ታማኝ አምላክ ሆይ፣ እጅግ ተራ የሆኑት ስፍራዎች እንኳ ከአንተ ፈጽሞ እንደማይሰወሩ አስታውሰን።

የሁኔታችን ትንሽነት በሚሰማን ስፍራ እምነታችንን አስፋ። ጸሎታችን በቤት ውስጥ የተወሰነና ፋይዳ ለማምጣት እጅግ የተሰወረ በሚመስልበት ስፍራ፣ ሱዛናን አስታውሰን — የአንዲት ለአንተ ራሷን የሰጠች እናት ጸሎት የትውልዶችን አካሄድ ሊቀርጽ እንደሚችል። ምርጡን ጊዜያችንን ለአንተ የምንሰጥበትን ተግሣጽ፣ በስውር ለአንተ የቀረበ ምንም ነገር እንደማይባክን የምናምንበትንም እምነት ስጠን። አሜን።