ግላዲስ ኤልዋርድ — በእምነት የተመላለሰችው ያልተጠበቀች ሚስዮናዊት

ማን ነበረች?

ግላዲስ ሜይ ኤልዋርድ ፌብሩዋሪ 24 ቀን 1902 በእንግሊዝ፣ በሚድልሴክስ፣ በኤድመንተን ተወለደች፤ አባቷ ፖስተኛ ነበር። በቤት ሠራተኛነት ትሠራ ነበር፤ በቻይና ለሚስዮናዊ አገልግሎት የማያቋርጥ ጥሪም ይሰማት ነበር። ሆኖም በ1929 ለቻይና የውስጥ ሚስዮን ባመለከተች ጊዜ ቋንቋውን ለመማር ዕድሜዋ ገፍቷል፣ የሚያስፈልገውም የትምህርት ብቃት የላትም በሚል ምክንያት ተቀባይነት አላገኘችም። ተስፋ ሳትቆርጥ ደመወዟን አጠራቀመች፤ በ1930 ብቻዋን ከሁሉ በሚረክሰው መንገድ ተጓዘች — በቻይናና በሶቪየት ኅብረት መካከል ግጭት በነበረበት ወቅት በባቡር ሳይቤሪያን አቋርጣ በየብስ — ወደ ሻንሺ ግዛት፣ ወደ ያንግቼንግ ከተማ ደረሰች፤ በዚያም ጄኒ ላውሰን የተባሉ አረጋዊት ሚስዮናዊት ተቀበሏት። በቀጣዮቹ ዓመታት የእንግዶች ማረፊያ ባለቤት ሆነች፤ የሴቶችን እግር የማሰር ልማድ መቅረቱን የምትቆጣጠር ይፋዊ የቻይና መንግሥት እግር ተቆጣጣሪም ሆነች፤ ከሁሉ በላይ የምትታወቀው ግን በ1940 የጃፓን ወረራ በተካሄደበት ጊዜ መቶ ገደማ ወላጅ አልባ ሕፃናትን ተራሮችን አሻግራ ወደ ደኅና ስፍራ የመራቻቸው ሴት በመሆኗ ነው — ይህም በሻንሺ ተራሮች ላይ በእግር የተደረገ የአሥራ ሁለት ቀን ጉዞ ነበር። በ1970 እስክትሞት ድረስ ቀሪውን ዕድሜዋን የቻይናን ሕፃናት በመንከባከብ አሳለፈች፤ በመጨረሻዎቹ ዓመታት ይህን ያደረገችው ከታይዋን ሆና ነበር።

ስለ ጸሎት ያስተማረችው ዋና ትምህርት

የግላዲስ ኤልዋርድ የጸሎት ሕይወት ውስብስብነት የሌለበትና ሁለንተናዊ ነበር። በሕፃን ቀላልነትና በወታደር ጽናት ትጸልይ ነበር። መደበኛ የሥነ መለኮት ትምህርት አልነበራትም፤ ስለ ምልጃ የተማሩ ሰዎች የሚጠቀሙባቸው ቃላትም አልነበሯትም። የነበራት ግን እግዚአብሔር እንደሚሰማት፣ በጉዳዮቿ በግል እንደሚያስብ፣ የገባውንም ቃል እንደሚፈጽም ፍጹምና ያለ ገደብ የሆነ እርግጠኝነት ነበር።

ይህ እርግጠኝነት የዋህነት አልነበረም፤ በማንኛውም ምክንያታዊ ስሌት ሊያጠፏት በተገቡ ሁኔታዎች ውስጥ እግዚአብሔር ሲያቀርብላት፣ ሲጠብቃትና ሲመራት በማየት በብዙ ዋጋ የተገኘ ፍሬ ነበር።

ምክር ሁሉ እየተቃወማትና ገንዘብ ከሞላ ጎደል ሳይኖራት ወደ ሳይቤሪያ የሚሄደውን ባቡር ከተሳፈረችበት ጊዜ ጀምሮ ግላዲስ በሕይወቷ ሁሉ ደጋግማ በምትመለስበት በአንድ ጥቅስ ላይ ተመሥርታ ትንቀሳቀስ ነበር፦ «ለእናንተ የማስባትን አሳብ እኔ አውቃለሁ» ይላል እግዚአብሔር፤ «ፍጻሜና ተስፋ እሰጣችሁ ዘንድ የሰላም አሳብ ነው እንጂ የክፉ አይደለም» (ኤርምያስ 29:11)። የቻይና የውስጥ ሚስዮን በቻይና ምንም ወደፊት እንደሌላት ወስኖ ነበር። እግዚአብሔር ግን ሌላ ወሰነ። በማንኛውም ድርጅት እምቢታ ወይም በማንኛውም እንቅፋት ተቃውሞ ከመንገዱ ሊወጣ በማይችል፣ እጅግ ሰፊና ዓላማ ባለው ዕቅድ ውስጥ ሕይወቷ እንዳለ የምታውቅ ሰው ባላት መተማመን ትጸልይ ነበር።

በ1940 ከሕፃናቱ ጋር ተራሮችን የተሻገረችበት ጉዞ በሃያኛው ምዕተ ዓመት የሚስዮን ታሪክ ውስጥ በጸሎት ከተደገፉ የእምነት ሥራዎች እጅግ አስደናቂ ከሆኑት አንዱ ሆኖ ይኖራል። ጀልባም ሆነ ወታደራዊ አጃቢ ሳይኖራቸው ቢጫው ወንዝ በደረሱ ጊዜ ግላዲስ ጸለየች፤ ጠበቀችም። በመጨረሻም አንድ የቻይና ብሔርተኛ ጦር መኮንን ከወታደሮቹ ጋር መጥቶ አሻገራቸው። እርሷ ያደረገችው መጸለይና መታመን ብቻ ነበር። ጸሎቷ በመዝሙረኛው መተማመን ላይ የተመሠረተ ነበር፦ «ዓይኖቼን ወደ ተራሮች አነሣሁ፤ ረድኤቴ ከወዴት ይመጣል? ረድኤቴ ሰማይንና ምድርን ከሠራ ከእግዚአብሔር ዘንድ ነው» (መዝሙር 121:1-2)። ረድኤቷ በእርግጥም ከእግዚአብሔር መጣ። የመጣው በቻይናዊ መኮንንና በወታደሮቹ መልክ ነበር፤ ምንጩ ግን ወደ ወንዙ ከመድረሳቸው ከረጅም ጊዜ በፊት ጀምሮ ስትለምነው የነበረው አምላክ ነበር።

ግላዲስ ማስረጃ በሌለው ሰው ዘንድ ድፍረት ሊመስል በሚችል የተአምር ጥበቃ ትጸልይ ነበር። እርሷ ግን ማስረጃ ነበራት። እግዚአብሔር ምግብ ሲያቀርብ፣ በሽተኞችን ሲፈውስ፣ ያመፁ እስረኞችን ሲያረጋጋ፣ በመድፍ ድብደባ ውስጥም ሲጠብቃት አይታ ነበር። ጸሎቷ የኢየሱስን የተስፋ ቃል ደጋግሞ የፈተነና እውነትነቱን ያረጋገጠ ሰው ጸሎት ነበር፦ «ለሚያምን ሁሉ ይቻላል» (ማርቆስ 9:23)። አመነች። የማይቻለው ሲቻል ብዙ ጊዜ ስለ ተመለከተች እምነቷ ከእንግዲህ ሐሳብ ብቻ አልነበረም። ከማይቻለው ነገር አምላክ ጋር የተፈተነ ታሪክ ነበራት፤ እግዚአብሔር እንደሚታመን ከተሞክሮ የተማረች ሴት ባላት ቀጥተኛ መተማመንም በጸሎቷ በዚያ ታሪክ ትደገፍ ነበር።

በጸሎት ሕይወቷ ደጋግሞ የሚታየው አንዱ ጭብጥ ከሰው አመለካከት ትርጉም በማይሰጡ ሁኔታዎች ውስጥ እግዚአብሔር እንዲመራት ፈቃደኛ መሆኗ ነበር። እግር ተቆጣጣሪ፣ የእንግዶች ማረፊያ ባለቤት ወይም የመቶ ወላጅ አልባ ሕፃናት ሞግዚት ለመሆን አላቀደችም ነበር። ነገር ግን እያንዳንዱ እርምጃ የእግዚአብሔር አመራር ነበር፤ እርሷም በጸሎት ተከተለችው። የምሳሌ መጽሐፍን መመሪያ በልቧ ያዘች፦ «በፍጹም ልብህ በእግዚአብሔር ታመን፥ በራስህ ማስተዋል አትደገፍ፤ በመንገድህ ሁሉ እርሱን እወቅ፥ እርሱም ጎዳናህን ያቀናልሃል» (ምሳሌ 3:5-6)። መንገዷ በሰው አመክንዮ ፈጽሞ ቀጥተኛ አልነበረም፤ ከእግዚአብሔር አመለካከት ግን ፍጹም የቀና ነበር — እርሷ ከመወለዷ በፊት እርሱ ወደ ወሰናቸው ዓላማዎች የተመራ ነበር።

የግላዲስ ኤልዋርድ ታሪክ እግዚአብሔር የተዘጋጁትን እንደማይጠራ፣ ይልቁንም የጠራቸውን እንደሚያዘጋጅ ከሚያሳዩ ታላላቅ ማስረጃዎች አንዱ ነው። የሚስዮኑ ቦርድ ውድቅ ያደረጋት የቤት ሠራተኛ በሃያኛው ምዕተ ዓመት እጅግ ከተከበሩ ክርስቲያን ሚስዮናውያን አንዷ ሆነች — በብቃቷ ሳይሆን በጸሎቷ ምክንያት። የጳውሎስን ቃል በሕይወቷ ኖረችው፦ «በማየት አይደለም በእምነት እንመላለሳለንና» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:7)። መንገዱን በሙሉ ማየት አልቻለችም። ዕቅዱን በሙሉ መረዳት አልቻለችም። ነገር ግን ጸለየች፤ ተራመደችም፤ መንገዱም ከእግሮቿ በታች ተገለጠ።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ አንተ ብቁ የሆኑትን አትጠራም — የጠራሃቸውን ብቁ ታደርጋለህ። ብቃት እንደሌለን ሲሰማን፣ ኃይልህ በአቅማችን እንደማይወሰን አስታውሰን። ወደ ፊት የሚወስደው መንገድ ግልጽ ሳይሆንልን ሲቀር፣ የግላዲስን ቀላልና ጽኑ እምነት ስጠን፦ ዓይኖቻችንን ወደ ተራሮች እንድናነሣና ረድኤታችን ከአንተ እንደሚመጣ እንድንታመን። እየጸለይን ወደማይቻለው ለመግባት ድፍረትን ስጠን። አሜን።