ተቀመጥ፦ በክርስቶስ ያለን ስፍራ

የክርስትና ሕይወት እንግዳ አጀማመር

ዋችማን ኒ ተቀመጥ፣ ተመላለስ፣ ቁም በተባለው አጭር መጽሐፉ የኤፌሶንን መልእክት በሦስት ግሶች ጠቅልሎ አቀረበ። ቀላልነቱ በቀላሉ በአእምሮ እንዲቀር አደረገው። ከሦስቱ የመጀመሪያው ቃል ከሁሉ ይበልጥ የሚያስደንቅ ነው፤ እርሱም «ተቀመጥ» የሚለው ነው። ሰብአዊ ሃይማኖት በእንቅስቃሴ ይጀምራል። ምን ማድረግ እንዳለብን፣ ወዴት መሄድ እንዳለብን፣ የትኛውን ሥርዓት መካን እንዳለብን፣ ምን መሥዋዕት ማቅረብ እንዳለብን እንጠይቃለን። ጳውሎስ ግን ኤፌሶንን የሚጀምረው ከሌላ ስፍራ ነው — እግዚአብሔር በክርስቶስ ካደረገው ነገርና የእርሱ የሆኑትን ካስቀመጠበት ስፍራ።

«እግዚአብሔር በምሕረቱ ባለ ጠጋ ስለ ሆነ፥ ከወደደን ከትልቅ ፍቅሩ የተነሣ በበደላችን ሙታን እንኳ በሆንን ጊዜ ከክርስቶስ ጋር ሕይወት ሰጠን … ከእርሱ ጋር አስነሣን፥ በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን» (ኤፌሶን 2:4-6)።

ኒ «ተቀመጥ» በሚለው ቃል ውስጥ አንድ ሙሉ የጸጋ ሥነ መለኮት አየ። የተቀመጠ ሰው አንድ ስፍራ ላይ ለመድረስ አይጣጣርም፤ አስቀድሞ የተዘጋጀለትን ስፍራ ይዟል። የክርስትና ሕይወት የሚጀምረው በስኬት ሳይሆን በመቀበል ነው።

ይህ ስንፍና አይደለም፤ ሥርዓት ነው። አማኙ በኤፌሶን 4 እንደሚገባ ከመመላለሱ ወይም በኤፌሶን 6 ክፋትን ከመቃወሙ በፊት በኤፌሶን 1-3 የታወጀውን ጸጋ ሊረዳ ይገባዋል። ግዴታ የሚመነጨው ከማንነት ነው። ተግባር የሚመነጨው ከስፍራ ነው። «አድርግ» የሚለው ትእዛዝ «ተደርጓል» በሚለው እውነት ላይ የተተከለ ነው።

ይህ መርሕ በጳውሎስ መልእክቶች ሁሉ ውስጥ ይታያል። «እንግዲህ ከክርስቶስ ጋር ከተነሣችሁ፥ … በላይ ያለውን እሹ» (ቆላስይስ 3:1)። በመጀመሪያ ከክርስቶስ ጋር መነሣት፤ ከዚያም መሻት። «በመንፈስ ብንኖር በመንፈስ ደግሞ እንመላለስ» (ገላትያ 5:25)። በመጀመሪያ ሕይወት፤ ከዚያም መመላለስ።

ኒ ብዙ ክርስቲያኖች ይህን ቅደም ተከተል ይገለብጡታል ብሎ ሰጋ። ወንበር ለማግኘት ሲሉ ለመመላለስ ይሞክራሉ። ተቀባይነት ለማግኘት ያገለግላሉ፤ እግዚአብሔር በበጎ ዓይን እንዲያያቸው ይጸልያሉ፤ መንፈሳውያን መሆናቸውን ለማረጋገጥ ፈተናን ይቋቋማሉ፤ ማንነታቸውን ለማጽናትም በአገልግሎት ይደክማሉ። ውጤቱ መዛል ነው፤ የክርስትና ሕይወት ማብቂያ የሌለው የሙከራ ጊዜ ፈተና ይሆናልና።

ኤፌሶን ግን ፈተናው በሌላው — በክርስቶስ — አስቀድሞ እንደ ተላለፈ ይናገራል። የቆዩ የእንግሊዝኛ ትርጉሞች እንደሚሉት አማኙ «በተወደደው ዘንድ ተቀባይነት ያገኘ» ነው፤ የአማርኛው መጽሐፍ ቅዱስም ጸጋው «በውድ ልጁም እንዲያው የሰጠን» እንደ ሆነ ይናገራል። ክርስቲያኑ የሚጀምረው ክርስቶስ ባገኘው ተቀባይነት ውስጥ ሆኖ ነው።

በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ የተባረኩ

ጳውሎስ ኤፌሶንን በፏፏቴ በሚመስል ምስጋና ይከፍታል፦ «በክርስቶስ በሰማያዊ ስፍራ በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ የባረከን የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክና አባት ይባረክ» (ኤፌሶን 1:3)።

ሰዋስዉ ትርጉም አለው። እግዚአብሔር «ባረከን» — ገና ወደፊት ሳይሆን አስቀድሞ። በረከቶቹም የሚገኙት «በክርስቶስ» ነው። የአማኙ መሠረታዊ መንፈሳዊ ሀብት ሠርቶ የሚያገኘው የወደፊት ዕድል ሳይሆን በልጁ ውስጥ አሁን ያለ ርስት ነው።

ኒ ይህን በክርስቲያናዊ መንፈሳዊነት ውስጥ ያለውን የድህነት አስተሳሰብ ለመገዳደር ተጠቀመበት። አማኞች እግዚአብሔር በክርስቶስ አስቀድሞ የሰጣቸውን እንዲሰጣቸው ብዙ ጊዜ ይለምናሉ። ኤፌሶን ርስት ያላቸው የጉዲፈቻ ልጆች አድርጎ ሲገልጣቸው፣ እነርሱ ግን ከአባት ቤት ውጭ እንደ ቆሙ መንፈሳውያን ለማኞች ሆነው ይጸልያሉ።

ይህ ማለት ግን እያንዳንዱ በረከት አሁን በሙላት ይለማመዳል ማለት አይደለም። ቤዛነት «አሁን ተፈጽሟል፤ ገና ደግሞ ይፈጸማል» የሚል መዋቅር አለው። የሰውነታችንን ቤዛነትና የነገር ሁሉን ፍጻሜ እንጠባበቃለን። ወሳኙ ስጦታ ግን አስቀድሞ ተሰጥቷል፤ እርሱም ክርስቶስ ራሱ ነው።

ጳውሎስ እንዲህ ይላል፤ እግዚአብሔር በክርስቶስ መረጠን፤ ልጆች ልንሆን አስቀድሞ ወሰነን፤ በውድ ልጁ ጸጋውን ሰጠን፤ በደሙ ቤዛነትን ሰጠን፤ የፈቃዱን ምሥጢር አስታወቀን፤ በመንፈስ ቅዱስ አተመን፤ መንፈሱንም የርስታችን መያዣ አድርጎ ሰጠን (ኤፌሶን 1:4-14)።

እያንዳንዱ ሐረግ ትኩረትን ራሳችን ከምናመርተው መንፈሳዊነት ዘወር ያደርጋል። አብ ያቅዳል፤ ወልድ ይፈጽማል፤ መንፈስ ያትማል። ድነት የሥላሴ ጸጋ ነው።

ኒ ስለ ስፍራችን የሰጠው አጽንዖት ከሁሉ ጤናማ የሚሆነው በዚህ የአምልኮ ማዕቀፍ ውስጥ ሲነበብ ነው። «መቀመጥ» ከኃላፊነት የማምለጫ ዘዴ አይደለም፤ በመለኮታዊ ቅድሚያ የተዋጠ ሰው አቋም ነው።

በክርስቶስ የተመረጡ

«ዓለም ሳይፈጠር፥ በፊቱ ቅዱሳንና ነውር የሌለን በፍቅር እንሆን ዘንድ በክርስቶስ መረጠን» (ኤፌሶን 1:4)።

ክርስቲያኖች በመለኮታዊ ምርጫና በሰብአዊ ምላሽ መካከል ስላለው ግንኙነት ለዘመናት ተከራክረዋል። ኒ ይህን ክርክር የአገልግሎቱ ማዕከል አላደረገውም። ይልቁንም የጳውሎስ ቃላት በእረኝነት ረገድ በሚያመጡት ውጤት ላይ ያተኩር ነበር፤ የክርስቲያኑ ታሪክ የሚጀምረው በአጋጣሚ ሳይሆን በእግዚአብሔር ዓላማ ውስጥ ነው።

ይህ ጽናትን ይሰጣል። አንድ አማኝ ያለፈ ታሪኩን ተመልክቶ የውድቀቶች፣ የቁስሎች፣ የሞኝነት ውሳኔዎችና ያልተጠበቁ ሁኔታዎች ሰንሰለት ብቻ ሊያይ ይችላል። ኤፌሶን ግን ዓይኖቹን ከዚያ ወዲያ ወደ ኋላ ያነሣል። ዓለም ሳይፈጠር የእግዚአብሔር የቤዛነት ዓላማ አስቀድሞ በክርስቶስ ላይ ያተኮረ ነበር።

ዓላማው ከሲኦል መዳን ብቻ አይደለም። ጳውሎስ «በፊቱ ቅዱሳንና ነውር የሌለን … እንሆን ዘንድ» ይላል። ጸጋ የታሰበለት የሥነ ምግባር ቅርጽ አለው። መመረጥ ለመንፈሳዊ ግዴለሽነት ምክንያት ሳይሆን ለአምልኮና ለቅድስና ምክንያት ነው።

ኒ ስፍራን ከሁኔታ መለየት እንደማይገባ ደጋግሞ አስጠነቀቀ። በክርስቶስ እንደ ተቀመጥን ማወቅ እያንዳንዱ የኑሮአችን ገጽታ በራሱ የበሰለ ነው ማለት አይደለም። ለውጥ የሚፈልቅበትን ምንጭ ማወቅ ነው።

ልጅ ልጅ ለመሆን ብሎ አይታዘዝም፤ ልጅ ስለ ሆነ ይታዘዛል። ልጅነት ከልጅ ሕይወት ይቀድማል።

ጳውሎስ እግዚአብሔር «በኢየሱስ ክርስቶስ ሥራ ለእርሱ ልጆች ልንሆን» አስቀድሞ እንደ ወሰነን ይጽፋል (ኤፌሶን 1:5)። ስለዚህ የክርስቲያኑ መታዘዝ ወላጅ አልባ ልጅ ተቀባይነት ለማግኘት የሚያቀርበው ፈተና ሳይሆን የባለቤትነት ምላሽ ነው።

በደሙ የተደረገ ቤዛነት

«በውድ ልጁም፥ እንደ ጸጋው ባለ ጠግነት መጠን፥ በደሙ የተደረገ ቤዛነታችንን አገኘን እርሱም የበደላችን ስርየት» (ኤፌሶን 1:7)።

ኒ «ተቀመጥ» የሚለው ቃል አማኙን ከመስቀሉ እንዲለየው ፈጽሞ አላሰበም። ሰማያዊው ስፍራ የተገኘው ክርስቶስ ወደ ሞት ስለ ወረደ ብቻ ነው። ጸጋ ለእኛ በነጻ የሆነው ለእርሱ ውድ ዋጋ ስላስከፈለው ነው።

«ጸጋው ባለ ጠግነት መጠን፥ በደሙ የተደረገ ቤዛነታችንን አገኘን እርሱም የበደላችን ስርየት።» የሚለው ሐረግ በኒ ራእይ ውስጥ ትልቅ ስፍራ ነበረው። እግዚአብሔር ምሕረት ከጨካኝ አምላክ በግድ እንደሚወጣ ልዩ ሁኔታ ሆኖ ሳይወድ በግድ ይቅር የሚል አይደለም። ቤዛነት የእግዚአብሔርን ጸጋ ብዛት ይገልጣል።

ይህ ሕሊናቸው ራሳቸውን በመኰነን ውስጥ ተይዞ ለቀረ አማኞች በእረኝነት ረገድ ትልቅ ትርጉም አለው። አንድ ሰው አንዲትን ኃጢአት ደጋግሞ ሊናዘዝ ይችላል፤ ይህም ንስሐው ስላልተሟላ ሳይሆን የክርስቶስ ደም በቂ መሆኑን መቀበል ስላቃተው ነው። ተደጋጋሚ ኑዛዜ በስሜት ክፍያ መስቀሉን ለማሟላት የሚደረግ ሙከራ ይሆናል።

መልሱ ኃጢአትን ማቃለል አይደለም፤ የክርስቶስን መሥዋዕት ዋጋ ከፍ ከፍ ማድረግ ነው።

ዕብራውያን፦ «እንግዲህ፥ ወንድሞች ሆይ፥ በኢየሱስ ደም ወደ ቅድስት ለመግባት ድፍረት ስላለን» ይላል (ዕብራውያን 10:19)። ድፍረት የባሕርይ ጉዳይ አይደለም፤ በደም የተገዛ መግቢያ ነው።

ኒ በአማኙ ስፍራ ላይ የሰጠው አጽንዖት እዚህ ላይ እጅግ የከበረ ይሆናል። በሰማያዊ ስፍራ የምንቀመጠው በመልካም ጠባያችን ወደ ላይ ስለ ወጣን አይደለም። የምንቀመጠው የተሰቀለውና የተነሣው ክርስቶስ በራሱ ውስጥ ስለ ተሸከመን ነው።

የልብ ዓይኖች

ጳውሎስ በኤፌሶን ውስጥ ያቀረበው የመጀመሪያው ታላቅ ጸሎት አማኞች ተጨማሪ ንብረት እንዲቀበሉ ሳይሆን አስቀድሞ የእነርሱ የሆነውን እንዲያዩ ነው።

እግዚአብሔር «እርሱን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ» እንዲሰጣቸው፣ «የልባችሁ ዓይኖች ሲበሩ» ደግሞ እንዲያውቁ ይለምናል (ኤፌሶን 1:17-18)።

ኒ ብዙ ጊዜ «ማየት» የሚለውን ቋንቋ ይጠቀም ነበር። ለእርሱ መገለጥ በዋነኝነት ከመጽሐፍ ቅዱስ ውጭ ያለ አዲስ መረጃ ሳይሆን የመጽሐፍ ቅዱስን እውነታ በመንፈስ መረዳት ነው። አንድ አስተምህሮ በራሱ እውነት ሆኖ ሳለ፣ አማኙ ትርጉሙን ስላልጨበጠው እንደሌለ ሆኖ ሊቀር ይችላል።

ጳውሎስ የኤፌሶን ሰዎች የእግዚአብሔርን የመጥራቱን ተስፋ፣ በቅዱሳን ዘንድ ያለውን የርስቱን ክብር ባለ ጠግነት፣ እንዲሁም «ለምናምን ለእኛ ያለው የኃይሉ ታላቅነት ወሰን የሌለው ብዛት» እንዲያውቁ ይፈልጋል (ኤፌሶን 1:19)።

የዚያ ኃይል መለኪያው የክርስቶስ ትንሣኤ ነው።

ስለዚህ የክርስቲያኑ ችግር የጥረት ማነስ ብቻ አይደለም፤ የማየት ማነስ ሊሆን ይችላል። ራሳችንን በዋነኝነት ወደ እግዚአብሔር ለመድረስ እንደሚጣጣሩ፣ ብቻቸውን እንደ ቀሩና አቅም እንደ ጐደላቸው ግለሰቦች ካየን መንፈሳዊ ሕይወታችን ያንኑ መነሻ ያንጸባርቃል። ራሳችንን ወደ ተነሣው ክርስቶስ እንደ ተካተትን፣ ከእርሱ ጋር እንደ ተቀመጥን፣ በመንፈስ እንደ ታተምንና ወደ አብ እንደ ቀረብን ካየን ግን መታዘዛችን ከሌላ ስፍራ ይጀምራል።

ይህ አዎንታዊ አስተሳሰብ አይደለም። ዓላማው የተሻለ የራስ ምስል ሳይሆን ክርስቶስ ነው።

የትንሣኤ ኃይል

ጳውሎስ የእግዚአብሔርን ኃይል «ከሙታን ባስነሣው ጊዜ በክርስቶስ የሠራው፥ በሰማያዊ ስፍራም በቀኙ ያስቀመጠው» ኃይል እንደ ሆነ ይገልጻል (ኤፌሶን 1:20)።

የኒ መንፈሳዊነት በትንሣኤ የተሞላ ነው። ትንሣኤን የኢየሱስ የማስተስረያ ሞት ተቀባይነት እንዳገኘ የሚያረጋግጥ ማስረጃ ብቻ አድርጎ አልተመለከተውም። ትንሣኤ የአዲስ ፍጥረት መጀመሪያና የክርስትና ሕይወት የሚጓዝበት ኃይል ነው።

ሞት የተፈጥሮ ብርታት ሊሻገረው የማይችለው ድንበር ነው። ሰብአዊ ችሎታ እንደ ገና ሊያደራጅ፣ ሊያቋቁም፣ ሊያስተምር፣ ሊገራና ሊያነሣሣ ይችላል። ሙታንን ግን ሊያስነሣ አይችልም። ትንሣኤ የእግዚአብሔር ብቻ የሆነ ሥራ ነው።

ኒ የድካም ሁኔታዎችን ትንሣኤን ለማወቅ እንደ ተሰጡ አጋጣሚዎች አድርጎ ሊናገር የቻለው ለዚህ ነው። ለእያንዳንዱ ሥራ በቂ የተፈጥሮ ጉልበት ካለን በተፈጥሮ ሕይወትና በመለኮታዊ ስጦታ መካከል ያለውን ልዩነት ፈጽሞ ሳናውቀው ልንቀር እንችላለን።

ጳውሎስ ከራሱ የጭንቅ ጫፍ ሆኖ እንዲህ ጻፈ፦ «ሙታንን በሚያነሣ በእግዚአብሔር እንጂ በራሳችን እንዳንታመን፥ እኛ ራሳችን የሞትን ፍርድ በውስጣችን ሰምተን ነበር» (2ኛ ቆሮንቶስ 1:9)።

ዓላማው በመከራ የመማረክ ስሜታዊ ፍቅር አልነበረም። መታመንን ከአንዱ ወደ ሌላው ማዛወር ነበር።

የክርስቲያን አገልግሎት ብዙ ጊዜ ለትንሣኤ ኃይል እየጸለየ ትንሣኤ እንዳያስፈልገው አድርጎ ሕይወቱን በጥንቃቄ ያደራጃል። ልንቆጣጠራቸው የምንችላቸውን ችሎታዎች እንመርጣለን። ኒ ይህን ዝንባሌ ይገዳደራል። ምንጩ የማያሻማ እንዲሆን እግዚአብሔር የአቅማችን መጨረሻ ላይ እንድንደርስ ሊፈቅድ ይችላል።

ለቤተ ክርስቲያን ከሁሉ በላይ ራስ

ኤፌሶን 1 ከክርስቶስ ከፍ ከፍ ማለት ወደ ቤተ ክርስቲያን ይሸጋገራል፤ እግዚአብሔር «ሁሉንም ከእግሩ በታች አስገዛለት ከሁሉ በላይም ራስ እንዲሆን ለቤተ ክርስቲያን ሰጠው። እርስዋም አካሉ … ናት» (ኤፌሶን 1:22-23)።

ስለዚህ ኒ ስለ «ተቀመጥ» የሰጠው ትምህርት ወደ ግል መንፈሳዊነት ብቻ ሊጠብ አይችልም። ከክርስቶስ ጋር የተቀመጥነው የአካሉ ብልቶች ሆነን ነው። ቤተ ክርስቲያን የራሷን ድል ትካፈላለች።

ይህ የኒን የቤተ ክርስቲያን አስተምህሮ በጥልቅ ቀረጸው። ክርስቶስ ለየብቻቸው የተወሰዱ የግለሰብ ክርስቲያኖች ራስ ብቻ አይደለም። አካል አለው። የክርስትና ሕይወት ሙላት የኅብረት ነው።

የምዕራቡ የአምልኮ ንባብ ብዙ ጊዜ ለብዙዎች የተሰጡ የተስፋ ቃሎችን ወደ ግል ማረጋገጫዎች ይለውጣል። ኒ ግን የተለየ የማኅበረሰብ አስተሳሰብ ባለው ባህል ውስጥ እየጻፈና የጳውሎስን የቤተ ክርስቲያን አስተምህሮ በጥልቅ እያነበበ አማኞችን ደጋግሞ ወደ አካሉ ጠራ።

ግለሰቡ አማኝ ክርስቶስን በግል ሊያውቀው ይችላል፤ ነገር ግን ከሕዝቡ ተነጥሎ በድብቅ በሚል ትርጉም ፈጽሞ አይደለም። «…እኛ ሁላችን በአንድ መንፈስ አንድ አካል እንድንሆን ተጠምቀናልና» (1ኛ ቆሮንቶስ 12:13)።

ይህ የአካሉ ገጽታ «መቀመጥን» ወደ መንፈሳዊ ራስ ወዳድነት እንዳይለወጥ ይጠብቀዋል። የተቀመጥነው ደኅንነት እንዲሰማን ብቻ አይደለም። ክርስቶስን በቤተ ክርስቲያን በኩል ለማሳየት ወዳለው የእግዚአብሔር ዓላማ ውስጥ ተካትተናል።

ሙታን፣ ሕያዋን የተደረጉ፣ የተነሡ፣ የተቀመጡ

ኤፌሶን 2 የሚጀምረው በማያሞካሽ ምርመራ ነው፦ «እናንተንም በበደላችሁና በኃጢአታችሁ ሙታን በነበራችሁ ጊዜ ሕይወት ሰጣችሁ» (ኤፌሶን 2:1)።

ንጽጽሩ ከዚህ የበለጠ ሊጠነክር አይችልም። ሙታን ራሳቸውን ወደ ሕይወት ለመመለስ አይተባበሩም። ጳውሎስ ጸጋ ጸጋ ሆኖ እንዲታይ ይፈልጋል።

የሰው ልጆችን በዚህ ዓለም ኑሮ፣ በአየር ላይ ሥልጣን ባለው አለቃና በሥጋ ምኞት ሥር እንዳሉ አድርጎ ይገልጻቸዋል። ከዚያም ከመጽሐፍ ቅዱስ ታላላቅ ቃላት ሁለቱ ይመጣሉ፦ «ነገር ግን እግዚአብሔር»።

«ነገር ግን እግዚአብሔር በምሕረቱ ባለ ጠጋ ስለ ሆነ፥ ከወደደን ከትልቅ ፍቅሩ የተነሣ … ከክርስቶስ ጋር ሕይወት ሰጠን» (ኤፌሶን 2:4-5)።

ኒ ይህን ቅደም ተከተል ይወድደው ነበር፤ ሕይወት ተሰጠን፣ ተነሣን፣ ተቀመጥን። ሦስቱም ከክርስቶስ ጋር የተያያዙ ናቸው።

የማረፍ መንፈሳዊ ምክንያት ይህ ነው። ራሳችንን ሕያዋን ልናደርግ፣ ራሳችንን ልናስነሣ፣ ወይም ራሳችንን በሰማያዊ ስፍራ ልናስቀምጥ አንችልም። እግዚአብሔር በክርስቶስ ያደርገዋል።

«ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና፤ ይህም የእግዚአብሔር ስጦታ ነው እንጂ ከእናንተ አይደለም፤ ማንም እንዳይመካ ከሥራ አይደለም» (ኤፌሶን 2:8-9)።

ትምክህት መገለሉ ወሳኝ ነው። ሰዎች መንፈሳዊ ልምምዶችን እንኳ ወደ ዋንጫ ሊለውጡ ይችላሉ። ጸጋ የብልጫን መሠረት ያስወግዳል።

ሆኖም ቁጥር 10 ስልቹነትን ይከላከላል፦ «እኛ ፍጥረቱ ነንና፤ እንመላለስበት ዘንድ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያዘጋጀውን መልካሙን ሥራ ለማድረግ በክርስቶስ ኢየሱስ ተፈጠርን» (ኤፌሶን 2:10)።

ከመመላለሳችን በፊት እንቀመጣለን፤ ነገር ግን በእርግጥ እንመላለሳለን። ጸጋ የሚሠራ ሕዝብን ይፈጥራል።

ዕረፍትና ሥራ

በዕረፍትና በሥራ መካከል ያለው ግንኙነት በቀላሉ በተሳሳተ መንገድ ይረዳል። ኒ ክርስቲያኖች እንቅስቃሴ አልባ መሆን አለባቸው ብሎ አላስተማረም። የራሱ ሕይወት እጅግ በሥራ የተሞላ ነበር። ሰበከ፣ ጻፈ፣ ተጓዘ፣ ጉባኤዎችን አዘጋጀ፣ ሠራተኞችን አሠለጠነ፣ ጽሑፎችን አሳተመ፣ በንግድ ሥራ ተሰማራ፣ ውዝግብን ታገሠ፣ ብዙ ደብዳቤዎችንም ይጻጻፍ ነበር።

የእርሱ ጭንቀት የሥራዎች ውስጣዊ ምንጭ ነበር።

ዕብራውያን ወደ እግዚአብሔር ዕረፍት ስለ መግባት ሲናገር፦ «እንግዲህ … ወደዚያ ዕረፍት ለመግባት እንትጋ» ይላል (ዕብራውያን 4:11)። ትጋትና ዕረፍት አብረው ይኖራሉ፤ ዕረፍቱ እንቅስቃሴ አልባነት አይደለምና፤ ሥራን የተቀባይነት መሠረት ከማድረግ መቆምና እግዚአብሔር በፈጸመው ዓላማ ውስጥ መሳተፍ ነው።

ኢየሱስም ያንኑ የሚመስል ተቃርኖ ያቀርባል፦ «… ወደ እኔ ኑ፥ እኔም አሳርፋችኋለሁ» ይላል፤ ወዲያውም «ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ» ይላል (ማቴዎስ 11:28-29)። ዕረፍት ወደ ቀንበር ይመራል። ልዩነቱ ቀንበሩን አብሮ የሚሸከመው ጌታ ነው።

ኒ የክርስቲያን አገልግሎት ይህ ጠባይ እንዲኖረው ፈለገ። ከጭንቀት የሚመነጭ አንድ ዓይነት እንቅስቃሴ አለ፤ «ሁሉን አጥብቄ ካልያዝሁት ይፈርሳል» ይላል። ከመታመን የሚመነጭ ሌላ ዓይነት እንቅስቃሴም አለ፤ «እግዚአብሔር እየሠራ ነው፤ እኔም እንድሳተፍ ተጋብዣለሁ» ይላል።

የውጭው የጊዜ ሰሌዳ እኩል የተጣበበ ሊሆን ይችላል። የውስጡ አቋም ግን ፈጽሞ የተለየ ነው።

በደሙ የቀረቡ

ኤፌሶን 2 በአይሁድና በአሕዛብ መካከል ያለውን ታላቁን የዘርና የቃል ኪዳን ልዩነትም ይመለከታል። ጳውሎስ አሕዛብን ስለ ቀድሞ ሁኔታቸው፦ «…ያለ ክርስቶስ ነበራችሁ»፣ «ለተስፋውም ቃል ኪዳን እንግዶች ሆናችሁ» ይላቸዋል (ኤፌሶን 2:12)። «አሁን ግን እናንተ በፊት ርቃችሁ የነበራችሁ በክርስቶስ ኢየሱስ ሆናችሁ በክርስቶስ ደም ቀርባችኋል» (ኤፌሶን 2:13)።

ኒ ስለ ቤተ ክርስቲያን የሰጠው ትምህርት ከዚህ አዲስ ሰብአዊነት በብዙ ተቀዳ። ክርስቶስ «ሁለቱን አንድ ያደረገ፥ በመካከልም ያለውን የጥል ግድግዳ ያፈረሰ» ነው (ኤፌሶን 2:14)።

ወንጌል ግለሰቦችን በቁመት ከእግዚአብሔር ጋር ማስታረቅ ብቻ አይደለም። በአዲስ ሕዝብ ውስጥ የጎን ለጎን እርቅንም ይፈጥራል።

ይህ እውነት የዘርን፣ የብሔርን፣ የመደብንና የቤተ እምነትን ትዕቢት ተገዳደረ። በሪፐብሊኩ ዘመን ቻይና ክርስትና ከምዕራቡ ኃይል ጋር ውስብስብ ትስስር ነበረው። ኒ ቻይናውያን አማኞች ወንጌልን ተቀብለው በቤተ ክርስቲያን ረገድ ግን ለምዕራባውያን ተቋማት ተገዢዎች ሆነው እንዳይቀሩ ፈለገ። ሆኖም ኤፌሶን ብሔራዊ ክርስትና የመጨረሻ ግብ እንዳይሆንም ከለከለ። ክርስቶስ አንድ አዲስ ሰውን ይፈጥራል።

«በእርሱ ሥራ ሁላችን በአንድ መንፈስ ወደ አብ መግባት አለንና» (ኤፌሶን 2:18)።

አንድ ወልድ፣ አንድ መንፈስ፣ አንድ አብ — ስለዚህ አንድ ቤተ ሰብ።

ቤተ ክርስቲያን በተፈጥሮ አብረው በሚስማሙ ሰዎች መካከል የተደረገ ኅብረት አይደለችም። ከሁሉ የጠለቀው የጋራ ማንነታቸው ክርስቶስ በሆነ ሰዎች መካከል የተፈጸመ የእርቅ ተአምር ናት።

የእግዚአብሔር ማደሪያ

ጳውሎስ ምሳሌዎቹን ይቀያይራል፤ አማኞች ባላገሮች፣ የቤተ ሰቡ አባላት፣ እንዲሁም «በጌታ ቅዱስ ቤተ መቅደስ እንዲሆን ያድጋል» በሚባል ቤተ መቅደስ ውስጥ ያሉ ድንጋዮች ናቸው (ኤፌሶን 2:21)።

«በእርሱም እናንተ ደግሞ ለእግዚአብሔር መኖሪያ ለመሆን በመንፈስ አብራችሁ ትሠራላችሁ» (ኤፌሶን 2:22)።

የኒ የቤተ ክርስቲያን ራእይ «አብራችሁ ትሠራላችሁ» የሚለውን ቃል በቁም ነገር ወሰደው። የክርስትና ብስለት የእያንዳንዱ ድንጋይ ፍጹምነት ብቻ አይደለም። ለብቻው የተቀመጠ የተወለወለ ድንጋይ ቤተ መቅደስ አይሆንም።

ይህ አጽንዖት እጅግ ግላዊ የሆነውን መንፈሳዊነት ተገዳደረ። አንድ አማኝ መጽሐፍ ቅዱስን በጥልቀት እያነበበ፣ ረጅም ሰዓታት እየጸለየና የግል ቅድስናን እያዳበረ ከሌሎች ክርስቲያኖች ጋር መኖር ሳይችል ሊቀር ይችላል። ኒ የእንዲህ ያለውን መንፈሳዊነት ብስለት ይጠራጠር ነበር።

ቤተ ክርስቲያን ባሕርይ በግንኙነት ውስጥ የሚፈተንባት ስፍራ ናት። ትዕግሥት ትዕግሥትን የሚፈትኑ ሰዎችን ይፈልጋል። ይቅርታ በደልን ይፈልጋል። ትሕትና የሚገለጠው ምርጫዎች ሲጋጩ ነው። ፍቅር ተጨባጭ የሚሆነው አንድ ሰው አስቸጋሪ ሲሆን ነው።

ስለዚህ ኒ በኋላ ስለ መሰበር የሰጠው ትምህርት ከቤተ ክርስቲያን ሕይወት የማይለይ ነበር። እግዚአብሔር አብረውን ያሉትን አማኞች እኛን የሚቀርጽባቸው መሣሪያዎች አድርጎ ይጠቀምባቸዋል።

ይህ እውነት ደግሞ ድንበሮች ያስፈልጉታል። «አብሮ መሠራት» ሰዎችን በሚበድሉ አካባቢዎች ውስጥ አጥምዶ ለማቆየት ወይም ትክክለኛ ስጋቶችን ዝም ለማሰኘት ሊውል አይገባም። አንድነትን የሚያዝዘው ያው አዲስ ኪዳን እርማትን፣ የመሪዎችን መገሠጽ፣ የተጋላጮችን ጥበቃና ከማያቋርጥ አጥፊ ባሕርይ መለየትንም ያዝዛል።

መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማኅበረሰብ ግለኝነትም የግዳጅ ስብስብነትም አይደለም። በክርስቶስ ሥር በአንድነት የሚኖር ሕይወት ነው።

የተሰወረውና የተገለጠው ምሥጢር

ኤፌሶን 3 ቤተ ክርስቲያንን ቀድሞ ተሰውሮ አሁን የተገለጠ የአንድ «ምሥጢር» ክፍል አድርጎ ይጠራታል፤ ምሥጢሩም «አሕዛብ በክርስቶስ ኢየሱስ በወንጌል በኩል አብረው ወራሾችና አብረው አንድ አካል አብረውም የተስፋው ተካፋዮች እንዲሆኑ» ነው (ኤፌሶን 3:6)።

ኒ የእግዚአብሔርን ዘላለማዊ ዓላማ ያነበበበት መንገድ ለቤተ ክርስቲያን እጅግ ታላቅ ትርጉም ሰጣት። ቤተ ክርስቲያን ከእስራኤል በኋላ የመጣች ሁለተኛ ዕቅድ ወይም መንግሥተ ሰማያትን ለሚጠባበቁ ኃጢአተኞች የተዘጋጀች የነፍስ አድን መጠለያ ብቻ አይደለችም። እግዚአብሔር በክርስቶስ ጥበቡን በአንድ ሕዝብ በኩል እያሳየ ነው።

ጳውሎስ ይህ የሆነው «ብዙ ልዩ ልዩ የእግዚአብሔር ጥበብ አሁን በቤተ ክርስቲያን በኩል በሰማያዊ ስፍራ ውስጥ ላሉት አለቆችና ሥልጣናት ትታወቅ ዘንድ» እንደ ሆነ ይናገራል (ኤፌሶን 3:10)።

ይህ የጽንፈ ዓለም ቋንቋ ኒን እጅግ ይማርከው ነበር። የቤተ ክርስቲያን ሕይወት የሚታየው ጉባኤ ሊለካው ከሚችለው በላይ ትርጉም አለው። የአማኞች አንድነት፣ ቅድስና፣ ፍቅርና ምስክርነት በታላቁ የእግዚአብሔር ዓላማ ውስጥ ድርሻ አላቸው።

እንዲህ ያለው ራእይ ዋጋ የሚያስከፍል ራስን መስጠትን ሊያነሣሣ ይችላል። እንቅስቃሴዎች በታሪክ ውስጥ ያላቸውን ልዩ ስፍራ አጋነው እንዲያዩ ሊፈትናቸውም ይችላል። ዓለም አቀፋዊቱ ቤተ ክርስቲያን የኒን ጨምሮ ከማንኛውም የአብያተ ክርስቲያናት መረብ ትበልጣለች። «ብዙ ልዩ ልዩ የእግዚአብሔር ጥበብ» የአንድ እንቅስቃሴ ንብረት አይደለም።

ከሁሉ ይበልጥ አስተማማኙ አተገባበር የአምልኮ ትሕትና ነው፤ እግዚአብሔር ከአጥቢያችን ጠቀሜታ በሚያልፍ መንገድ በሕዝቡ ሁሉ በኩል አንድ ነገር እየሠራ ነው።

በውስጥ ሰውነት መጠንከር

ጳውሎስ በኤፌሶን ያቀረበው ሁለተኛው ጸሎት ወደ ውስጥ ያመራል፤ እግዚአብሔር «በውስጥ ሰውነታችሁ በመንፈሱ በኃይል እንድትጠነክሩ እንደ ክብሩ ባለ ጠግነት መጠን እንዲሰጣችሁ፥ ክርስቶስም በእምነት በልባችሁ እንዲኖር» ይለምናል (ኤፌሶን 3:16-17)።

ኒ ስለ ውስጣዊው ሰው የሚጠቀምበት የቃላት ስብስብ በኋላ ይበልጥ ቴክኒካዊ ሆነ፤ እዚህ ግን የመጽሐፍ ቅዱሱ አጽንዖት ግልጽ ነው። የክርስቶስ መገኘት በልምምድ የሚጸናና የሚቀርጽ እንዲሆን መንፈስ አማኞችን በውስጣቸው ያጠነክራቸዋል።

ግቡ የግል ምሥጢራዊ ስሜት መጋጋል አይደለም። ጳውሎስ አማኞች «በፍቅርም ተተክላችሁና መሠረት ተመሥርታችሁ» የክርስቶስን ፍቅር ሰፊ ልኬቶች «ከቅዱሳን ሁሉ ጋር» እንዲረዱ ይጸልያል (ኤፌሶን 3:17-18)።

እዚህም የኅብረቱ ሐረግ ትርጉም አለው፦ «ከቅዱሳን ሁሉ ጋር»። የክርስቶስን ሙላት ብቻውን ለመጨበጥ በቂ እይታ ያለው ግለሰብ የለም።

ጳውሎስ በብዛት ቃል ይደመድማል፤ እግዚአብሔር «በእኛ እንደሚሠራው ኃይል መጠን ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ» የሚችል ነው (ኤፌሶን 3:20)።

ኒ በዚህ ጸሎት ውስጥ ከስፍራ ወደ ልምምድ የሚደረገውን ሽግግር ሰማ። አማኙ አስቀድሞ በክርስቶስ ነው፤ ሆኖም ከዚያ እውነታ ተነሥቶ ለመኖር መጠንከር ያስፈልገዋል። በእኛ ውጭ የተፈጸመው ጸጋ በመንፈስ አማካይነት በውስጣችን ወደሚሆን መቀረጽ ይለወጣል።

መቀመጥ መንፈሳዊ ድፍረትን አያመለክትም

ስለ ስፍራችን የሚናገረውን እውነት የምንጠቀምበት የሐሰት መንገድ አለ። አንድ ክርስቲያን ንስሐን፣ ጥበብን፣ ተጠያቂነትንና የዕለት ተዕለት ኃላፊነትን ቸል እያለ «በሰማያዊ ስፍራ ተቀምጫለሁ» ብሎ ሊጠቅስ ይችላል። መንፈሳዊ ቋንቋ ከእውነታ መከለያ ጋሻ ይሆናል።

ጳውሎስ ይህን ፈጽሞ አይፈቅድም። ጸጋን የሚያከብረው ያው መልእክት ብዙም ሳይቆይ አማኞች እውነትን እንዲናገሩ፣ በቅንነት እንዲሠሩ፣ እርስ በርሳቸው ይቅር እንዲባባሉ፣ ዝሙትን እንዲጥሉ፣ ጋብቻን እንዲያከብሩ፣ ልጆችን በታማኝነት እንዲያሳድጉና ክፋትን እንዲቃወሙ ያዝዛል።

ስፍራ ተግባርን ዋጋ ቢስ አያደርገውም። ተግባርን የሚቻልና በትክክለኛ ምክንያት የሚነሣሣ ያደርገዋል።

ዮሐንስ፦ «በእርሱ እኖራለሁ የሚል እርሱ እንደ ተመላለሰ ራሱ ደግሞ ሊመላለስ ይገባዋል» ብሎ ያስጠነቅቃል (1ኛ ዮሐንስ 2:6)።

የ«መቀመጥ» መፈተኛው የቃላቶቻችን ከፍታ ሳይሆን ጸጋ የክርስቶስን ባሕርይ በውስጣችን ያፈራ እንደ ሆነ ነው።

የኒ እንቅስቃሴ አንዳንድ ጊዜ መንፈሳዊ ምድቦችን የሚወድዱ አንባቢዎችን ይስብ ነበር። ምርጥ ትምህርቱ ግን ዘወትር ወደ እውነታ መልሶ ይገፋቸው ነበር። መገለጥ ወደ መታዘዝ ካልመራ በትክክል አልተቀበልነውም።

የመንፈሳዊ ጭንቀት ፍጻሜ

«ተቀመጥ» የሚለው ቃል በእረኝነት ረገድ በተሻለ ሁኔታው ለጭንቀት ለተሞላ ክርስትና የተሰጠ መልስ ነው።

አንዳንድ አማኞች እግዚአብሔር ዘወትር እንዳዘነባቸው፣ ተቀባይነቱም እንደ አፈጻጸማቸው በየደቂቃው እንደሚዋዥቅ አድርገው ይኖራሉ። ጸሎት የጠፋን ሞገስ መልሶ ለማግኘት የሚደረግ ሙከራ ይሆናል። መጽሐፍ ቅዱስ ማንበብ የሚሟላ ኮታ ይሆናል። አገልግሎት የዋጋ ማረጋገጫ ይሆናል። ውድቀት ጤናማ ንስሐን ሳይሆን የህልውና መፈራረስን ያመጣል።

ኤፌሶን የተሻለ ቃል ይናገራል። በክርስቶስ ቤዛነት አለን። በክርስቶስ ተመርጠናል። በክርስቶስ ሕያዋን ተደርገናል። በክርስቶስ ተነሥተናል። በክርስቶስ ተቀምጠናል። በክርስቶስ ወደ አብ መግባት አለን።

የተደጋገመው ሐረግ መሠረቱ ነው፤ እርሱም «በክርስቶስ» የሚለው ነው።

እምነት በዚያ ያርፋል።

ከዚያ በኋላ ብቻ ነው ጳውሎስ፦ «እንግዲህ … በተጠራችሁበት መጠራታችሁ እንደሚገባ ትመላለሱ ዘንድ እለምናችኋለሁ» የሚለው (ኤፌሶን 4:1)።

«እንግዲህ» የሚለው ቃል ድልድዩ ነው። ምዕራፍ 1-3 ጥሪውን ሰጥተዋል፤ ምዕራፍ 4-6 መመላለሱን ይገልጻሉ።

የኒ የሦስት ቃላት ማጠቃለያ አሁን ወደ ሁለተኛው ቃል ይሸጋገራል። የተቀመጠው አማኝ ይነሣል — ጸጋን ለማግኘት ሳይሆን ጸጋ ሊመላለስበት የሚገባውን ሕይወት ስለ ሰጠው ነው።

«በክርስቶስ» — የጳውሎስ መንፈሳዊ ጂኦግራፊ

ኤፌሶን «በክርስቶስ»፣ «በእርሱ» የሚሉትንና ተዛማጅ ሐረጎችን ደጋግሞ ይጠቀማል። ኒ ይህን ቋንቋ እንደ መንፈሳዊ ጂኦግራፊ ያህል ተመለከተው። በአንድ ክፍል ውስጥ ያለ ሰው የክፍሉን ሁኔታ እንደሚጋራ ሁሉ በክርስቶስ ያለ አማኝም የክርስቶስ ታሪክ ያስገኘውን ውጤት ይጋራል።

ምሳሌው ውሱን ነው፤ ቢሆንም ይረዳል። የኖኅ ቤተ ሰብ በመርከቡ ውስጥ ከሆኑ የመርከቡ ዕጣ ፈንታ የእነርሱ ይሆናል። የሰው ልጅ በአዳም ከሆነ የአዳም ውድቀት አሮጌውን ፍጥረት ይወስነዋል። አማኞች በክርስቶስ ከሆኑ ሞቱ፣ ትንሣኤውና ተቀባይነቱ አዲሱን ስፍራቸውን ይወስናሉ።

ጳውሎስ፦ «ማንም በክርስቶስ ቢሆን አዲስ ፍጥረት ነው» ይላል (2ኛ ቆሮንቶስ 5:17)።

ስለዚህ ወንጌል ክርስቶስ ርቀው ላሉ ሰዎች አንድ ነገር ማድረጉ ብቻ አይደለም። ወደ ራሱ ያስገባቸዋል።

ወደ አብ መግባት

«መቀመጥ» መግባትን ያካትታል። «በእርሱም ዘንድ ባለ እምነታችን በኩል በመታመን ድፍረትና መግባት በእርሱ አለን» (ኤፌሶን 3:12)።

ብዙ ክርስቲያኖች እግዚአብሔር እንዲሰማቸው በመጀመሪያ መንፈሳዊ ተራራ መውጣት የሚያስፈልግ ይመስል ይኖራሉ። ኤፌሶን ግን መግቢያው በክርስቶስ አስቀድሞ እንደ ተከፈተ ይናገራል።

ይህ ኑዛዜን ይለውጣል። የምንናዘዘው እግዚአብሔር እንደ ገና አባት እንዲሆንልን ለማግባባት አይደለም። የምንናዘዘው ወደ አብ የሚወስደው መንገድ በክርስቶስ በኩል ክፍት ሆኖ ስለሚኖር ነው።

አምልኮንም ይለውጣል። የእግዚአብሔርን መገኘት በሙዚቃ አንፈጥርም፤ በመንፈስ በወልድ በኩል እንቀርባለን።

«በእርሱ ሥራ ሁላችን በአንድ መንፈስ ወደ አብ መግባት አለንና» (ኤፌሶን 2:18)።

ስለዚህ ኒ ስለ ስፍራችን የሰጠው ትምህርት በጥንቃቄ ሲነበብ በጥልቅ የሥላሴ ትምህርት ሊሆን ይችላል።

ከቀውስ በፊት ዕረፍት

ወታደር ውጊያው ከመጀመሩ በፊት የሚቆምበትን ስፍራ ማወቅ አለበት። የኒ ቅደም ተከተል የእረኝነት ጥበብ አለው፤ ቀውስ ማንነትን ከባዶ ለመገንባት መጥፎ ጊዜ ነውና።

ክስ፣ ሕመም፣ የገንዘብ ፍርሃት ወይም ስደት ሲመጣ አማኞች አስቀድመው ሥር የሰደዱ እውነቶች ያስፈልጓቸዋል፤ እግዚአብሔር ወድዶናል፤ ክርስቶስ ተቤዥቶናል፤ መንፈስ አትሞናል፤ የአካሉ ነን፤ ትንሣኤም ተስፋ ተሰጥቶናል።

መቀመጥን የምንማርበት ጊዜ ከመሬት መንቀጥቀጡ በፊት ነው።

መዝሙር 46፦ «አምላካችን መጠጊያችንና ኃይላችን፥ ባገኘን በታላቅ መከራም ረዳታችን ነው» ይላል (መዝሙር 46:1)። መጠጊያ በድንጋጤ በችኮላ የሚሠራ አይደለም፤ የሚገባበት ነው።

ከክርስቶስ ጋር መቀመጥ፦ ከአፈጻጸም በፊት ጸጋ

ኒ በኤፌሶን ላይ የሰጠው አጭር ማብራሪያ ስለ ቅደም ተከተል በተናገረ አንድ ቀላል ምልከታ የተነሣ ታዋቂ ሆነ። ኤፌሶን የሚጀምረው አማኙ ሲመላለስ ወይም ሲዋጋ ሳይሆን እግዚአብሔር ክርስቶስን በቀኙ ሲያስቀምጥና አማኞችንም ከእርሱ ጋር ሲያስቀምጥ ነው። ጳውሎስ የሚገባ መመላለስን የሚያዝዘውና መንፈሳዊ ውጊያን የሚገልጸው በኋላ ብቻ ነው።

ያ ቅደም ተከተል ለኒ የሥነ ጽሑፍ ጉጉት ብቻ አልነበረም። የጸጋን አመክንዮ ይገልጽ ነበር። የክርስቲያን መታዘዝ የሚያድገው የሚመላለሱበት መንገድ ከመሆኑ በፊት ከተቀበሉት ስፍራ ነው።

ጳውሎስ እግዚአብሔር «ከእርሱ ጋር አስነሣን፥ በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን» ብሎ ይጽፋል (ኤፌሶን 2:6)። ግሶቹ መለኮታዊ ሥራን ይገልጻሉ። አማኙ በመንፈሳዊ ስኬት ወደ ሰማያዊ ስፍራ አይወጣም። እግዚአብሔር በምሕረቱና ከክርስቶስ ጋር ባለው አንድነት ምክንያት ይሠራል።

ስለዚህ መቀመጥ እግዚአብሔር አስቀድሞ የሰጠውን ለማጽናት መሞከርን ማቆም ነው። ይህ እንቅስቃሴ አልባነት ማለት አይደለም። በጥንቱ ዓለም በአንድ ገዢ ቀኝ መቀመጥ የተፈጸመን ድል፣ መብትንና በሥልጣን መካፈልን ሊያመለክት ይችል ነበር። ክርስቶስ የተቀመጠው የቤዛነት ሥራው ስለ ተፈጸመ ነው። የአማኙ ዕረፍት በዚያ በተፈጸመ ሥራ መካፈል ነው።

ኒ ይህን ለጭንቀት ለተሞላ ሃይማኖት እንደ ፈውስ ተመለከተው። ብዙ ክርስቲያኖች እግዚአብሔር እንዲቀበላቸው ማግባባት እንዳለባቸው አድርገው እያንዳንዱን ቀን ይጀምራሉ። ውድቀት ርቀትን ይፈጥራል፤ የተሳካ የጸሎትና የንባብ ጊዜ መተማመንን ይፈጥራል፤ ውዳሴ ያስታብያል፤ ነቀፋ ያፈርሳል። ማንነት ከአፈጻጸም ጋር ይነሣል፣ ይወድቃልም። ኤፌሶን ግን ከሌላ ስፍራ ይጀምራል፦ «በክርስቶስ በሰማያዊ ስፍራ በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ የባረከን የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክና አባት ይባረክ» (ኤፌሶን 1:3)።

በረከቱ በስሜታችን ውስጥ ከመሆኑ በፊት በክርስቶስ ውስጥ ነው።

ይህ አጽንዖት በተለይ ለመሪዎች ጠቃሚ ነው። አገልግሎት የማያቋርጥ የውጤት ሰሌዳ ይፈጥራል፤ የተሰብሳቢ ቁጥር፣ የተለወጡ ሰዎች፣ መባ፣ ዕድገት፣ ግብዣዎች፣ የወረዱ ፋይሎች፣ ተጽዕኖ፣ ሕንጻዎች፣ ሠራተኞች፣ ዝና። ከእነዚህ መለኪያዎች አንዳቸውም በራሳቸው ስሕተት አይደሉም። መጋቢነት መገምገም አለበት። ነገር ግን መለኪያዎች ማንነት ሲሆኑ አገልግሎት ባርነት ይሆናል። የተቀመጠው አማኝ ደካማ ውጤትን በግል ዋጋው ላይ እንደ ተሰጠ ፍርድ ሳይቈጥር በቅንነት ሊጋፈጠው ይችላል።

ኤፌሶን ዕረፍት ግለኝነት እንዳይሆንም ይከላከላል። አማኞችን ከክርስቶስ ጋር የሚያስቀምጣቸው ያው ጸጋ ከተከፋፈሉ ሕዝቦች «አንድ አዲስ ሰው» ይፈጥራል፤ ለእግዚአብሔር መኖሪያም አብሮ ይሠራቸዋል (ኤፌሶን 2:15፣ 22)። በክርስቶስ ያለ ዕረፍት የኅብረት ነው። አማኙ በግል መንፈሳዊ ክፍል ውስጥ ለብቻው አልተቀመጠም።

ይህ የሥነ ምግባር ውጤቶች አሉት። ጸጋ አይሁድንና አሕዛብን አማኞች በክርስቶስ አንድ ላይ ካስቀመጠ ማኅበራዊ የበላይነት ስሜት ስፍራውን ይቃረናል። ዘር፣ መደብ፣ ትምህርት፣ ሀብት፣ ዜግነትና የሃይማኖት ዘር ሐረግ የትምክህት ምክንያት ሊሆኑ አይችሉም። ጳውሎስ በአጭሩ፦ «ያልተቀበልኸውስ ምን አለህ?» ብሎ ይጠይቃል።

የኒ የራሱ እንቅስቃሴ ይህን ሰፊ አንድነት በተግባር ለመኖር አንዳንድ ጊዜ ታግሏል፤ ምርጥ ትምህርቱ ግን ወደዚያው ያመለክታል። ከክርስቶስ ጋር መቀመጥ እያንዳንዱ እውነተኛ አማኝ በዚያ የተገኘው በዚያው ምሕረት መሆኑን ማወቅ ነው። በመንፈሳዊ የቃላት ስብስብ ምክንያት ከፍ ያለ ወንበር የያዘ ማንም የለም።

የተቀመጥንበት ስፍራ ጸሎትንም ይለውጣል። በኤፌሶን 1 እና 3 ያሉት ጸሎቶች በዋነኝነት ለአዲስ ንብረት ሳይሆን ለበራ ማስተዋልና ለጠነከረ መረዳት የቀረቡ ናቸው። ጳውሎስ አማኞች የእግዚአብሔርን የመጥራቱን ተስፋ፣ የርስቱን ባለ ጠግነት፣ የኃይሉን ታላቅነትና የክርስቶስን ፍቅር እንዲያውቁ ይለምናል። ብዙው የክርስቲያኖች ጸሎት እግዚአብሔር በክርስቶስ አስቀድሞ የሰጠውን እንዲሰጥ የሚለምነው ያለንን ገና ስላላየን ነው።

ኒ «ማየት» ስለሚለው የተናገረው ቋንቋ ያደገው ከዚህ ሥርዓተ ነገር ነው። መንፈሳዊ ዕድገት ብዙ ጊዜ የሚመጣው አንድ መጽሐፍ ቅዱሳዊ እውነታ ከረቂቅ እውነት ወደሚገዛ ጽኑ እምነት ሲሸጋገር ነው። እውነታው ከብርሃኑ ቅጽበት በፊትም እውነት ነበር። አንዴ ከታየ በኋላ ግን ምግባርን እንደ ገና ያስተካክላል።

አደጋው «መቀመጥን» ወደ ሌላ ዘዴ መለወጥ ነው፤ ለማረፍ አብልጦ መሞከር፣ ጥረትን ሁሉ መተው፣ ወይም ድል እንደ ተቀዳጁ እስኪሰማ ድረስ ጭንቀትን አፍኖ መያዝ። ይህ ዓላማውን ያፈርሳል። ዕረፍት በትኩረት የሚመረት መንፈሳዊ ስሜት አይደለም፤ እምነት ለክርስቶስ በቂነት የሚሰጠው ምላሽ ነው።

ክርስቲያኑ የሚጀምረው ክርስቶስ በፈጸመበት ስፍራ ነው። ከዚያ ወንበር መመላለሱ ሊጀምር ይችላል።