መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት

ከይቅርታ ወደ አንድነት

ከዋችማን ኒ ብዙ ትምህርቶች መካከል በኋላ በእንግሊዝኛ መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት በሚል ርዕስ ከታተመው መልእክት የበለጠ በሰፊው የተሰራጨ የለም። መጽሐፉ ኒ ራሱ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው እንደ አንድ ተከታታይ የእጅ ጽሑፍ የጻፈው ሳይሆን ከንግግሮቹ የተጠናቀረ ነው፤ የሚያስተላልፈው የሥነ መለኮት ትምህርት ግን ለጎለመሰው አገልግሎቱ ማዕከል እጅግ ቅርብ ነው። ብዙ ቅን ክርስቲያኖች ውሎ አድሮ የሚገጥማቸውን አንድ ጥያቄ ያነሣል፤ ክርስቶስ ኃጢአቴን ይቅር ካለኝ ታዲያ አሁንም እንዲህ ያለ ድካም፣ ሽንፈትና የራስ ጥረት ለምን ይገጥመኛል?

የኒ መልስ የሚጀምረው በኃጢአቶችና በኃጢአተኛው መካከል፣ ማለትም ባደረግነውና በአዳም ውስጥ ባለን ማንነታችን መካከል ልዩነት በማድረግ ነው። የክርስቶስ ደም በደለኛነትን ያስወግዳል፤ የክርስቶስ መስቀል ደግሞ አሮጌውን ሰው ይመለከታል። ይህ ልዩነት የክርስቶስን ሥራ ወደ ተለያዩ መዳኖች ለመከፋፈል የታሰበ ሳይሆን አማኞች የእግዚአብሔርን መፍትሔ ስፋት እንዲያዩ ለመርዳት ነው።

ጳውሎስ፦ «ነገር ግን ገና ኃጢአተኞች ሳለን ክርስቶስ ስለ እኛ ሞቶአልና እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን የራሱን ፍቅር ያስረዳል።» ሲል ይጽፋል (ሮሜ 5:8)። ወንጌል የሚጀምረው በምትክነት ነው። ኢየሱስ ስለ እኛ ሞተ። ኃጢአታችን ዝም ተብሎ አልታለፈም፤ በሌላው ሞት ውስጥ ተፈርዶበታል። አማኙ በእምነት በኩል በጸጋ ይጸድቃል።

ጳውሎስ ግን ከይቅርታ አልፎ ይሄዳል፦ «አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ…» (ሮሜ 6:6)። መስተዋድዱ ሲለወጥ አመለካከቱም ይለወጣል። ክርስቶስ ስለ እኛ መሞቱ ብቻ አይደለም፤ ምሥጢራዊ በሆነ ነገር ግን በእውነተኛ አንድነት አማኞች ከእርሱ ጋር እንደ ሞቱ ተነግሯል።

ለኒ ይህ ወደ መቀደስ የሚያስገባ በር ነበር። እግዚአብሔር አሮጌውን የአዳም ሕይወት ይቅር ብሎ ከዚያም ኢየሱስን በተሻለ ሁኔታ እንዲመስል ማዘዝ ብቻ አይደለም የሚያደርገው። አማኙን በክርስቶስ ውስጥ ያኖረዋል። በክርስቶስ ላይ የሆነው ነገር የእርሱ ለሆኑት ሁሉ ወሳኝ ይሆናል።

ቁልፉ አንድነት ነው።

«ሞቱንም በሚመስል ሞት ከእርሱ ጋር ከተባበርን ትንሣኤውን በሚመስል ትንሣኤ ደግሞ ከእርሱ ጋር እንተባበራለን» (ሮሜ 6:5)። ስለዚህ ክርስትና ከርቀት የሚደረግ የሥነ ምግባር ቅጅ ብቻ አይደለም። ከሙታን በተነሣው በክርስቶስ ሕይወት ውስጥ ተካፋይ መሆን ነው።

ደሙና መስቀሉ

ኒ እንደ ማስተማሪያ ዘዴ ደሙንና መስቀሉን ብዙ ጊዜ ያነጻጽር ነበር። ደሙ በእግዚአብሔር ፊት ያለውን የበደለኛነት ችግር ይመልሳል። መስቀሉ ደግሞ የኃጢአተኛ ኑሮ ምንጭ የሆነውን የአሮጌውን እኔነት ችግር ይመልሳል።

መጽሐፍ ቅዱስ ለክርስቶስ ደም ማዕከላዊ ስፍራ እንደሚሰጠው ጥርጥር የለውም፦ «የልጁም የኢየሱስ ክርስቶስ ደም ከኃጢአት ሁሉ ያነጻናል» (1ኛ ዮሐንስ 1:7)። «አሁን በደሙ ከጸደቅን በእርሱ ከቍጣው እንድናለን» (ሮሜ 5:9)። አማኙ ከእግዚአብሔር ጋር ያለው ሰላም የተመሠረተው በተሻሻለ መንፈሳዊ አፈጻጸም ላይ ሳይሆን ክርስቶስ ፈጽሞ ባቀረበው መሥዋዕት ላይ ነው።

ይህ ለኒ ከእረኝነት አንጻር እጅግ አስፈላጊ ነበር። ለዋስትና ዘወትር ወደ ራሳቸው የሚመለከቱ ክርስቲያኖች የጸና መሠረት ከቶ አያገኙም። ደሙ የቀረበው ለእግዚአብሔር ነው። እምነት የሚያርፈው እግዚአብሔር ለልጁ መሥዋዕት በሰጠው ዋጋ ላይ ነው።

ከዚያም መስቀሉ የእኔነትን ጥልቅ ጥያቄ ይመለከታል። የሰው ልጆች ተነጣጥለው የሚታዩ ኃጢአቶችን መሥራት ብቻ አይደለም፤ በተፈጥሮአቸው የወደቀው የአዳም ሰብአዊነት አካል ናቸው። ጳውሎስ፦ «በአንዱ ሰው አለመታዘዝ ብዙዎች ኃጢአተኞች እንደ ሆኑ፥ እንዲሁ ደግሞ በአንዱ መታዘዝ ብዙዎች ጻድቃን ይሆናሉ» ይላል (ሮሜ 5:19)።

ኒ አማኞች እግዚአብሔርን አዳምን እንዲያሻሽልላቸው ብቻ መለመናቸውን እንዲተዉ ፈለገ። የእግዚአብሔር መልስ ከአንድ ግዛት ወደ ሌላ ግዛት መሻገር ነው፤ ከአዳም ወደ ክርስቶስ፣ ከሞት ወደ ሕይወት፣ ከሥጋ ወደ መንፈስ።

ይህ አቀራረብ መጽሐፍ ቅዱስ ራሱ «ደም» የሚለውን ለይቅርታ፣ «መስቀል» የሚለውን ደግሞ ለእኔነት ብቻ እንደሚወስን የሚያስመስል ከሆነ ከልክ በላይ በሰላ ሁኔታ ሊገለጽ ይችላል። የመጽሐፍ ቅዱስ አነጋገር አንድ የተስተካከለ የሥነ መለኮት ሰንጠረዥ ከሚያመለክተው በላይ እርስ በርሱ ይደራረባል። ቢሆንም የኒ የእረኝነት ማስተዋል ዋጋው አልቀነሰም። ወንጌል በደለኛነትንም ባርነትንም ይመለከታል። ክርስቶስ ዕዳችንን የሚሰርዝ ብቻ አይደለም፤ አዲስ ሰብአዊነት በእርሱ ውስጥ የሚጀምርበትም እርሱ ነው።

ማወቅ

ኒ ሮሜ 6ን በጥቂት ቁልፍ ቃላት ዙሪያ አደራጀው። የመጀመሪያው ማወቅ ነው።

«አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን» (ሮሜ 6:6)።

ጳውሎስ የሚጀምረው ለኃጢአት እንደ ሞትህ እንዲሰማህ በሚል ትእዛዝ አይደለም። የሚጀምረው ልታውቀው በሚገባ እውነታ ነው። ኒ ይህን ያለ ማቋረጥ አጽንዖት ሰጠው። የክርስትና ተሞክሮ ማረፍ ያለበት እግዚአብሔር በፈጸመው ሥራ ላይ እንጂ በአማኙ ተለዋዋጭ ስሜት ላይ አይደለም።

አንድ አማኝ መንፈሳዊ ድል ካገኘበት ቀን በኋላ ተነሥቶ ወደ እግዚአብሔር ቅርብ እንደ ሆነ ይሰማዋል እንበል። «በክርስቶስ» እንዳለ በቀላሉ ሊያምን ይችላል። በማግሥቱ ጠዋት ግን ይወድቃል፣ ይቈጣል፣ በፈተና ይወድቃል፣ ወይም በመንፈስ እንደ ቀዘቀዘ ይሰማዋል። ከክርስቶስ ጋር ያለው አንድነት በተሞክሮ ላይ የተመሠረተ ከሆነ የሥነ መለኮት እምነቱ ከስሜቱ ጋር ይወጣል ይወርዳልም።

ጳውሎስ ቅደም ተከተሉን በሌላ መንገድ ያስቀምጠዋል። እግዚአብሔር በክርስቶስ ሠራ። አማኙ እግዚአብሔር ያደረገውን እንዲያውቅ ተጠርቷል።

ይህ ማለት በአእምሮ ማወቅ ብቻውን መቀደስን ያስገኛል ማለት አይደለም። አንድ ሰው ሮሜ 6ን በቃሉ አጥንቶ በነጻነት ሳይኖር ሊቀር ይችላል። ኒ የመጽሐፍ ቅዱስ እውነት በመንፈስ የሚታይበትን ጊዜ ለመግለጽ የመገለጥን አነጋገር ይጠቀም ነበር። የቃላት አጠቃቀሙ ምሥጢራዊ ሊመስል ይችላል፤ ዋናው ነጥቡ ግን ግልጽ ነው፤ አንድን አስተምህሮ በመደጋገምና በውስጥ በእርሱ በመረዳት መካከል ልዩነት አለ።

ጳውሎስ የአማኞች የልብ ዓይኖች እንዲበሩ ይጸልያል (ኤፌሶን 1:18)። መንፈሳዊ ማስተዋል አሁንም የተገለጠውን እውነት ማስተዋል ነው፤ ከመጽሐፍ ቅዱስ ባሻገር ያለ ምሥጢራዊ እውቀት አይደለም። መንፈስ ቅዱስ አማኞች እግዚአብሔር አስቀድሞ ያስታወቀውን እንዲረዱት፣ እንዲቀበሉትና በእርሱም እንዲኖሩ ያስችላቸዋል።

ስለዚህ ማወቅ የሚለው ቃል መቀደስ የራስ ማሻሻያ ፕሮግራም እንዳይሆን ይጠብቀዋል። የምንጀምረው ከክርስቶስ ታሪክ እንጂ ከእኛ ታሪክ አይደለም።

መቍጠር

ሁለተኛው ቁልፍ ቃል መቍጠር ነው።

«እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ» (ሮሜ 6:11)።

መቍጠር እምነት ለእውነታ የሚሰጠው ምላሽ ነው። እውነታውን አይፈጥረውም። ኒ ከሒሳብ አያያዝ የተወሰዱ ምሳሌዎችን ይወድ ነበር፤ በአንድ ሒሳብ ውስጥ ገንዘብ በእርግጥ ገቢ ከተደረገ የሒሳቡ ባለቤት ገንዘቡ እንዳለ ሊቈጥረው ይችላል። ገቢ ሳይደረግ መቍጠር ቅዠት ይሆናል። በእውነት የተሰጠውን ነገር ለመቍጠር እምቢ ማለት ግን አለማመን ነው።

ይህ ልዩነት እጅግ አስፈላጊ ነው። አንዳንድ ክርስቲያኖች «ራስህን እንደ ሞተ ቍጠር» የሚለውን ሲሰሙ ፈተና ከእንግዲህ እንደሌለ ራሳቸውን ለማሳመን ይሞክራሉ። ፈተና ተመልሶ ሲመጣ አስተምህሮው እንዳልሠራ ይደመድማሉ። ጳውሎስ አማኞች ተሞክሮአቸውን እንዲክዱ እየጠየቀ አይደለም። ማንነታቸውን በኃጢአት ገዥነት ሳይሆን ከክርስቶስ ጋር ባላቸው አንድነት እንዲገልጹ እየጠየቃቸው ነው።

ኃጢአት አሁንም አለ፤ ነገር ግን ከእንግዲህ ሕጋዊ ጌታ አይደለም። «ኃጢአት አይገዛችሁምና፤ ከጸጋ በታች እንጂ ከሕግ በታች አይደላችሁምና» (ሮሜ 6:14)።

ስለዚህ መቍጠር የሥነ ልቡና የማስመሰል ጨዋታ አይደለም። በክርስቶስ ስላለን አዲስ ስፍራ ከእግዚአብሔር ጋር መስማማት ነው።

የኒ አጽንዖት በተለይ በተደጋጋሚ የውሳኔና የውድቀት አዙሪት ውስጥ ለተያዙ ክርስቲያኖች ኃይለኛ ነበር። ይበልጥ ለመጣር ቃል ይገባሉ፣ ይወድቃሉ፣ ይናዘዛሉ፣ ራሳቸውን እንደ ገና ይሰጣሉ፣ እንደ ገናም ይጀምራሉ። እያንዳንዱ አዙሪት በቂ ቁርጥ ውሳኔ ውሎ አድሮ ቅድስናን ያስገኛል የሚል አሳብን በስውር ይዟል።

ሮሜ 6 የተለየ መነሻ ያውጃል። አማኙ ከኃጢአት ጋር ያለውን የቀድሞውን የጌታና የባሪያ ግንኙነት እንዲያጠናክር አይጠየቅም፤ ይልቁንም በክርስቶስ ወሳኝ መለያየት እንደ ተፈጸመ እንዲያውቅ ይጠየቃል።

እምነት እንዲህ ይላል፦ እኔ የክርስቶስ ነኝ። ኃጢአት ሊጐትተኝ ይችላል፤ ባለቤቴ ግን አይደለም። ስሜቶቼ ሊከሱኝ ይችላሉ፤ ያለሁበትን ስፍራ ግን አይወስኑትም። የኢየሱስ የትንሣኤ ሕይወት አሁን እንድኖርበት የተጠራሁበት ምንጭ ነው።

ማቅረብ

ሦስተኛው እርምጃ ማቅረብ ነው።

«ብልቶቻችሁንም የዓመፃ የጦር ዕቃ አድርጋችሁ ለኃጢአት አታቅርቡ፥ ነገር ግን … ራሳችሁን ለእግዚአብሔር አቅርቡ» (ሮሜ 6:13)።

ማወቅና መቍጠር ራስን ለእግዚአብሔር ወደ መለየት ይመራሉ። ጸጋ ስንፍና አይደለም። አማኙ ሰውነቱን፣ አእምሮውን፣ ጊዜውን፣ ገንዘቡን፣ ግንኙነቶቹን፣ ምኞቶቹን፣ ችሎታዎቹንና የወደፊት ሕይወቱን በንቃት ለእግዚአብሔር ያቀርባል።

ቅደም ተከተሉን እንደ ገና ልብ በል፦ «ከሙታን ተለይታችሁ በሕይወት እንደምትኖሩ»። ሕያዋን ለመሆን ብለን ራሳችንን አናቀርብም። ራሳችንን የምናቀርበው በክርስቶስ ሕያዋን ስለ ሆንን ነው።

ኒ ይህን ቅደም ተከተል ነጻ የሚያወጣ ሆኖ አገኘው። ራስን ለእግዚአብሔር መለየት ከእግዚአብሔር ጋር መደራደር አይደለም — «በቂ ነገር ብሰጥህ ምናልባት ትባርከኝ ይሆናል» ማለት አይደለም። የተቤዠ ሰው የሚሰጠው ተገቢ ምላሽ ነው።

ሮሜ 12 ተመሳሳይ አነጋገርን ይጠቀማል፦ «…ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ…» (ሮሜ 12:1)። በአንድ ወቅት እኔነትን ያገለግል የነበረው ሰውነት አሁን ለእግዚአብሔር ፈቃድ ተሰጥቷል።

ይህ በተግባር የሚያስከትላቸው ነገሮች አሉ። ለእግዚአብሔር የተሰጠ አንደበት በቀላሉ ለሐሜት አይሰጥም። ለእግዚአብሔር የተሰጠ ጾታዊነት እንደ ግል ንብረት ሊቈጠር አይችልም። ለእግዚአብሔር የተሰጠ የባንክ ሒሳብ በምኞት ብቻ ሊመራ አይችልም። ለእግዚአብሔር የተሰጠ ሙያ ከመታዘዝ ነጻ ሊሆን አይችልም። ለእግዚአብሔር የተሰጠ አገልግሎት የአገልጋዩ ንብረት ሊሆን አይችልም።

ኒ አንዳንድ ጊዜ በፍጹም አነጋገር ይናገር የነበረው ከፊል ራስን መስጠት በራሱ እርስ በርሱ የሚቃረን ነው ብሎ ስላመነ ነው። ክርስቶስ ጌታ ከሆነ በተፈጥሮው የእኛ ብቻ የሆነ አንድም ክፍል የለም።

እንዲህ ያለው ትምህርት በጸጋ ውስጥ ሥር ሰድዶ መቆየት አለበት። ራስን ለእግዚአብሔር መለየት እግዚአብሔርን የምናስደንቅበት የጀግንነት መባ አይደለም። የምናቀርበው አስቀድሞ በዋጋ የተገዛውን ነው። ጳውሎስ፦ «ለራሳችሁም አይደላችሁም፤ በዋጋ ተገዝታችኋልና» ሲል ይጽፋል (1ኛ ቆሮንቶስ 6:19-20)።

አመክንዮው በቤዛነት የተገኘ ባለቤትነት ነው።

የፈቃድ ውድቀት

ብዙ አማኞች ቅድስናን ለማግኘት የሚሞክሩት በዋናነት በፈቃድ ኃይል ነው። ኒ የፈቃድን አስፈላጊነት አልካደም፤ መጽሐፍ ቅዱስ ምርጫ እንድናደርግ ያዝዛል። የተቃወመው ፈቃድን የመንፈሳዊ ሕይወት ምንጭ አድርጎ መቍጠርን ነው።

ሮሜ 7 በቂ ኃይል የሌለውን የቅን ምኞት ብስጭት በሕያው ሁኔታ ያሳያል፦ «የማልወደውን ክፉን ነገር አደርጋለሁና ዳሩ ግን የምወደውን በጎውን ነገር አላደርገውም» (ሮሜ 7:19)።

ተናጋሪው ለሥነ ምግባር ግድ የሌለው ሰው አይደለም። መልካምን ይፈልጋል። መፈለጉ ግን ነጻ አያወጣውም።

ኒ በሮሜ 7 ውስጥ በራሱ የመመካት ኪሳራን የሚያውቅ አማኝን አየ። ሕጉ ቅዱስ ነው፤ ሕጉ ግን ኃይልን መስጠት አይችልም። ጽድቅ ምን እንደሚመስል ሊገልጥ፣ በዚያውም ሥጋ ጽድቅን ማፍራት አለመቻሉን ሊያጋልጥ ይችላል።

ጩኸቱም ይመጣል፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» (ሮሜ 7:24)።

ኒ የጥያቄውን ሰዋሰው ይወደው ነበር። ጥያቄው «የትኛው ዘዴ» ወይም «የትኛው ሕግ» ሳይሆን «ማን» ነው። መልሱም በአካል ያለ ሰው ነው፦ «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን» (ሮሜ 7:25)።

ሮሜ 7 የሚገልጸው ጳውሎስ ከመለወጡ በፊት የነበረበትን ሁኔታ፣ ከሕግ በታች ያለን አማኝ ወይስ በክርስትና ተሞክሮ ውስጥ የሚቀጥለውን ትግል ስለ መሆኑ ለብዙ መቶ ዓመታት ክርክር ሲደረግበት ኖሯል። የኒ አተረጓጐም ከብዙዎቹ አንዱ ነው። ቢሆንም የሰጠው አተገባበር ኃይሉ አልቀነሰም፤ መንፈሳዊ ድል የሚገኘው በክርስቶስ እንጂ ራሱን በቻለ ፈቃድ አይደለም።

ፈቃድ ከጸጋ ጋር ይተባበራል እንጂ ጸጋን አያመርትም።

የሕይወት መንፈስ ሕግ

ሮሜ 8 ኒ እንደ አዲስ ገዥ ኃይል የቈጠረውን ነገር ያስተዋውቃል።

«በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛልና» (ሮሜ 8:2)።

ኒ «ሕግ» የሚለውን ብዙ ጊዜ በማይለዋወጥ መርሕ ይመስለው ነበር። የመሬት ስበት ያለማቋረጥ በንቃት መጣር ሳያስፈልገው ይሠራል። በሥነ ምግባር ዓለምም የኃጢአት ሕግ እንዲሁ የማይለቅ ይመስላል፤ ለራሳችን ከተተውን የወደቁ ግፊቶች ወደ ታች ይጐትቱናል። በክርስቶስ ግን ሌላ ሕግ ይሠራል — የሕይወት መንፈስ።

ምሳሌው በሳይንስ ረገድ ትክክል አይደለም፤ በመንፈሳዊ ረገድ ግን ብዙ ያስገነዝባል። አውሮፕላን የመሬትን ስበት አያጠፋውም፤ ሌሎች ኃይሎች መብረርን ያስችላሉ። በክርስትና ሕይወትም መንፈስ ቅዱስ የሰውን ድካም አያስጠፋውም። ለሥጋ ተፈጥሮአዊ ያልሆነን ኃይል ያቀርባል።

ጳውሎስ ይቀጥላል፦ «በእግዚአብሔር መንፈስ የሚመሩ ሁሉ እነዚህ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸውና» (ሮሜ 8:14)። ስለዚህ የክርስትና ሕይወት ከኢየሱስ በተማርናቸው መርሖች መኖር ብቻ አይደለም። በውስጥ በሚያድረው መንፈስ ላይ በንቃት በመደገፍ መኖር ነው።

ይህ መደገፍ ግንኙነት ነው። መንፈስ ልጆች መሆናችንን ይመሰክራል፣ በድካማችን ይረዳናል፣ ይማልድልናል፣ የክርስቶስንም ሕይወት ያፈራል።

ኒ ስለ መንፈስ ያስተማረው ትምህርት በኋለኞቹ ጽሑፎቹ በተለይም መንፈስን፣ ነፍስንና ሥጋን በሚለይበት ጊዜ አንዳንድ ጊዜ እጅግ ትንታኔያዊ ሊሆን ይችል ነበር። ነገር ግን «መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት» ከሁሉ ይበልጥ የሚጠነክረው ቀላል ሆኖ ሲቀር ነው፤ እግዚአብሔር አማኙን ክርስቶስን በራሱ እንዲያስገኝ ብቻውን አልተወውም። የክርስቶስ መንፈስ በአማኙ ውስጥ ያድራል።

ክርስቶስ ሕይወታችን

የኒ መንፈሳዊነት ልብ በጳውሎስ አባባል ሊጠቃለል ይችላል፦ «ሕይወታችሁ የሆነ ክርስቶስ» (ቈላስይስ 3:4)።

መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት ክርስቶስ ሲደመር እጅግ የዳበረ ሃይማኖተኛ እኔነት አይደለም። ምንጩ ክርስቶስ የሆነበት ሕይወት ነው።

ኒ ይህን ብዙ ጊዜ በበጎ ምግባሮች ላይ ይተገብረው ነበር። አማኙ እግዚአብሔርን ትዕግሥትን ይለምናል፤ ታጋሽ ለመሆንም ይጥራል። ኒ ጥያቄውን አቅጣጫ ያስለውጠዋል፤ ክርስቶስ ራሱ ትዕግሥታችን ነው። አማኙ ድልን እንደ አንድ ሸቀጥ ይለምናል፤ ኒ ግን ድል የሚገኘው በድል አድራጊው ውስጥ ነው ይላል።

ጳውሎስ ክርስቶስ ኢየሱስ «ከእግዚአብሔር ዘንድ ጥበብና ጽድቅ ቅድስናም ቤዛነትም ሆነልን» ሲል ይጽፋል (1ኛ ቆሮንቶስ 1:30)። አነጋገሩ በአካል ስላለ አንድ ሰው ይናገራል። እግዚአብሔር ረቂቅ የሆኑ መንፈሳዊ ሀብቶችን ማደል ብቻ አይደለም የሚያደርገው፤ ክርስቶስን ይሰጣል።

ይህ አጽንዖት ክርስትናን ከመበጣጠስ ይጠብቀዋል። መንፈሳዊ እድገትን ወደ ዘዴዎች ስብስብ ልንለውጠው እንችላለን፤ አንድ ዘዴ ለቍጣ፣ ሌላው ለጭንቀት፣ ሌላው ለጸሎት፣ ሌላው ለፈተና። ተግባራዊ ጥበብ አስፈላጊ ነው፤ ኒ ግን ደጋግሞ ወደ ማዕከሉ ይመለሳል። በክርስቶስ የመኖርን ስፍራ ሊተካ የሚችል አንድም ዘዴ የለም።

ኢየሱስ እንዲህ አለ፦ «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ። ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ባይኖር ከራሱ ፍሬ ሊያፈራ እንዳይቻለው፥ እንዲሁ እናንተ ደግሞ በእኔ ባትኖሩ አትችሉም» (ዮሐንስ 15:4)።

ቅርንጫፍ የወይን ፍሬ የሚያፈራው በጀግንነት በማተኮር አይደለም። ፍሬ የሚመጣው ከሚጋሩት ሕይወት ነው።

ይህ መንፈሳዊ ልምምዶችን አላስፈላጊ አያደርጋቸውም። ጸሎት፣ መጽሐፍ ቅዱስ፣ ኅብረት፣ መናዘዝ፣ መታዘዝ፣ ጾም፣ አምልኮና አገልግሎት አማኞች ወደ እግዚአብሔር የሚያተኩሩባቸውና ለእርሱ ምላሽ የሚሰጡባቸው መንገዶች ናቸው። ነገር ግን ሕይወትን የሚያመርቱ ማሽኖች አይደሉም። ሕይወቱ ክርስቶስ ነው።

መስቀሉና የራስ ጥረት

የኒ የመስቀል ሥነ መለኮት በግልጽ በሚታዩ ኃጢአቶች ላይ ከሚገኘው ድል አልፎ ይሄዳል። በሃይማኖታዊ አገልግሎት ውስጥ ያለውን የራስ ጥረት ይበልጥ ጥልቅ ችግር አድርጎ አየው። ሥጋ መስበክ፣ ማደራጀት፣ መምራት፣ መሥዋዕት ማድረግና መንፈሳዊ መስሎ መታየት ይችላል።

ጳውሎስ የገላትያ ሰዎችን፦ «በመንፈስ ጀምራችሁ አሁን በሥጋ ትፈጽማላችሁን?» ሲል ይጠይቃቸዋል (ገላትያ 3:3)። አደጋው ክርስትናን ትተው ወደ ርኵሰት መሄዳቸው አይደለም። እግዚአብሔር በመንፈስ የጀመረውን በሥጋ ለመፈጸም መሞከራቸው ነው።

ይህ ጥያቄ ዛሬም በሚያሳምም ሁኔታ ወቅታዊ ነው። አብያተ ክርስቲያናት በጸሎት ጀምረው በዘዴ ሊጨርሱ ይችላሉ። መሪዎች በጥሪ ጀምረው በቍጥር መለኪያዎች ቍጥጥር ሥር ሊወድቁ ይችላሉ። አንድ አማኝ በክርስቶስ ላይ በመደገፍ ጀምሮ ቀስ በቀስ መንፈሳዊ ልምምዶችን ራሱን የሚያጸድቅበት ሥርዓት አድርጎ ሊለውጣቸው ይችላል።

ኒ መስቀሉ ራሱን የቻለውን እኔነት ዘወትር እንደሚያጋልጥ ያምን ነበር። ይህ ስብዕናን፣ ብቃትን ወይም ዕቅድ ማውጣትን እንድንንቅ የቀረበ ግብዣ አይደለም። ራስን መቻልን እንደ ገዥ ምንጭ እንድንቃወም የቀረበ ጥሪ ነው።

ኢየሱስ ራሱ፦ «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም» ብሏል (ዮሐንስ 15:5)። አባባሉ የሚያስደንቅ ነው፤ ምክንያቱም ደቀ መዛሙርቱ ብዙ ተግባራትን ማከናወን እንደሚችሉ ግልጽ ነው። መራመድ፣ መናገር፣ ማደራጀትና ውሳኔ ማድረግ ይችሉ ነበር። «ምንም» ማለት ከክርስቶስ ጋር ካለ አንድነት ውጭ ዘላቂ መንፈሳዊ ፍሬ ያለው ምንም ነገር ማለት ነው።

የራስ ጥረት በተለይ የሚያታልለው ሲሳካ ነው። ውድቀት ወደ እግዚአብሔር ሊገፋን ይችላል፤ ስኬት ግን ከእንግዲህ እርሱን እንደማንፈልግ ሊያሳምነን ይችላል።

መስቀሉ አገልግሎትን በመንፈስ ድሀ ሆኖ እንዲቆይ ያደርገዋል።

ተጨባጩና ውስጣዊው

ኒ ካደረጋቸው ጠቃሚ ልዩነቶች አንዱ በክርስቶስ ተጨባጭ ሥራና በመንፈስ ቅዱስ ውስጣዊ ሥራ መካከል ያለው ነው። በተጨባጭ ደረጃ ክርስቶስ ሞቷል፣ ተነሥቷል፣ ዐርጓል፣ ቤዛነትንም ፈጽሟል። በውስጣዊ ደረጃ ደግሞ መንፈስ የክርስቶስን እውነታ በአማኙ ተሞክሮ ውስጥ ሥራ ላይ ያውለዋል።

ተጨባጩን ብቻ አጽንዖት ከሰጠን ክርስትና ብዙም ለውጥ የሌለበት ትክክለኛ አስተምህሮ ብቻ ሊሆን ይችላል። ተጨባጩን መሠረት ትተን ውስጣዊ ተሞክሮን አጽንዖት ከሰጠን ደግሞ መንፈሳዊነት የማይጸና ይሆናል፤ ለቅዠትም ይጋለጣል።

ጳውሎስ ሁለቱንም በአንድነት ይይዛቸዋል። «እንግዲህ በክርስቶስ ኢየሱስ ላሉት አሁን ኵነኔ የለባቸውም» (ሮሜ 8:1) የሚለው ተጨባጭ ዋስትና ነው። ያው ምዕራፍ ግን «በመንፈስ ግን የሰውነትን ሥራ ብትገድሉ በሕይወት ትኖራላችሁ» (ሮሜ 8:13) ይላል፤ ይህም በንቃት በተሞክሮ የሚፈጸመውን ለውጥ ይገልጻል።

የኒ ምርጥ ትምህርት እውነታንና ተሞክሮን በትክክለኛ ቅደም ተከተላቸው ያኖራቸዋል። ስፍራን በተሞክሮ አናገኘውም፤ ጸጋ የሰጠንን እንለማመደዋለን።

ስሜቶች ከእምነት ጋር በሚቃረኑበት ጊዜ ይህ ቅደም ተከተል እጅግ ወሳኝ ነው። አንድ አማኝ የተኰነነ ሊመስለው ይችላል፤ ቢሆንም ሮሜ 8:1 በክርስቶስ እውነት ሆኖ ይኖራል። በባርነት ያለ ሊመስለው ይችላል፤ ቢሆንም ሮሜ 6 አዲስ ጌትነትን ያውጃል። የተተወ ሊመስለው ይችላል፤ ቢሆንም መንፈስ ልጅነቱን ይመሰክራል።

እምነት ስሜቶችን አይክድም። በዙፋን ላይ ሊያስቀምጣቸው ግን እምቢ ይላል።

ፈተናና የኃጢአት መኖር

የድል ትምህርትን ያነበቡ አንዳንዶች አንድ የጎለመሰ ክርስቲያን ፈተና በአብዛኛው የሚጠፋበት ደረጃ ላይ መድረስ አለበት ብለው አስበዋል። የኒ አነጋገር አልፎ አልፎ በዚያ አቅጣጫ ሊነበብ ይችላል፤ አዲስ ኪዳን ግን ይበልጥ ሚዛናዊ የሆነ ምስል ያቀርባል።

ጳውሎስ አማኞችን፦ «እንደ ቆመ የሚመስለው እንዳይወድቅ ይጠንቀቅ» ሲል ያስጠነቅቃል (1ኛ ቆሮንቶስ 10:12)። ጴጥሮስ፦ «በመጠን ኑሩ ንቁም፥ ባላጋራችሁ ዲያብሎስ የሚውጠውን ፈልጎ እንደሚያገሣ አንበሳ ይዞራልና» ይላል (1ኛ ጴጥሮስ 5:8)። ያዕቆብ ክርስቲያኖችን የሚያስተምረው ፈተና በንድፈ አሳብ ደረጃ ሊኖር ቢችል ብሎ ሳይሆን በተፈተኑ ጊዜ እንዴት ምላሽ መስጠት እንዳለባቸው ነው።

ከኃጢአት ገዥነት ነጻ መሆን ከኃጢአት መኖር ነጻ መሆን ማለት አይደለም። አማኙ በአዳም የነበረው አሮጌ ማንነት ተፈርዶበታል፤ ሥጋ ግን እስከ መከበር ቀን ድረስ የትግል መድረክ ሆኖ ይቀጥላል።

የኒ የመቍጠር አጽንዖት ወደ ፍጹምነት ትምህርት ሳይገባ ሊጠበቅ ይችላል፤ ክርስቲያኑ ፈተናን የሚጋፈጠው ከአዲስ ስፍራ ሆኖ ነው። መታዘዝ አይገባውም።

ጳውሎስ፦ «በመንፈስ ተመላለሱ፥ የሥጋንም ምኞት ከቶ አትፈጽሙ» ሲል ያዝዛል (ገላትያ 5:16)። መመላለስ ቀጣይ ነው። መደገፍም በየደቂቃው ነው።

ስለዚህ ድል ለብቻው የሚከማች መንፈሳዊ ንብረት አይደለም። አማኙ ከክርስቶስ ተመርቆ የሚወጣበት ቀን የለም። የትናንቱ መደገፍ ለዛሬ ራሱን የቻለ ኃይል ሆኖ በባንክ ሊቀመጥ አይችልም።

የክርስትና ሕይወት ትሑት ሆኖ የሚቀጥልበት አንዱ ምክንያት ይህ ነው። እያንዳንዱ ሰዓት ወደ ጸጋ መልሶ ያመጣናል።

ጸጋና ኃላፊነት

ኒ «እግዚአብሔር ባደረገው ማረፍ» ብሎ የሚጠቀምበት አነጋገር አንዳንድ ጊዜ እንደ ሃይማኖታዊ ቸልተኝነት (ኩዊየቲዝም) ተደርጎ ተሳስቶ ተረድቷል፤ አማኞች ምንም ሆን ብለው ምርጫ ሳያደርጉ ክርስቶስ እስኪሠራ ድረስ በስንፍና መጠበቅ እንዳለባቸው ተደርጎ። አዲስ ኪዳን ግን ጸጋንና መጣርን እንዲህ ያለውን መለያየት በሚቃወም መንገድ ያጣምራቸዋል።

ጳውሎስ፦ «ከሁላቸው ይልቅ ግን ደከምሁ፥ ዳሩ ግን ከእኔ ጋር ያለው የእግዚአብሔር ጸጋ ነው እንጂ እኔ አይደለሁም» ይላል (1ኛ ቆሮንቶስ 15:10)። ደከመ፤ ምንጩ ግን ጸጋ ነበር።

ለፊልጵስዩስ ሰዎችም፦ «በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ የራሳችሁን መዳን ፈጽሙ፤ ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእናንተ የሚሠራ እግዚአብሔር ነውና» ሲል ይጽፋል (ፊልጵስዩስ 2:12-13)። እግዚአብሔር በውስጥ የሚሠራው ሥራ የሰውን ምላሽ መሠረት ይሆናል።

ስለዚህ የኒ ትምህርት የጎለመሰ ቅርጽ «ምንም አታድርግ» አይደለም። «ምንም ነገር ራስህን ችለህ አታድርግ» ነው። ታዘዝ፤ ነገር ግን ከእምነት ተነሥተህ። ኃጢአትን ተቃወም፤ ነገር ግን ከክርስቶስ ጋር ካለህ አንድነት ተነሥተህ። አገልግል፤ ነገር ግን መንፈስ ከሚሰጠው ብርታት ተነሥተህ። ሰውነትህን ግዛ፤ ነገር ግን ልምምድን እንደ አዳኝ አትመን።

ይህ ሚዛን አስቸጋሪ የሆነው የሰው ልጆች ወይ መቈጣጠርን ወይ ስንፍናን ስለሚመርጡ ነው። ጸጋ ግን በንቃት ወደ መደገፍ ይጠራናል።

መደበኛው ሕይወት ክርስቶስ ነው

ብዙ አማኞች ከዚህ ያነሰ ነገር እያጋጠማቸው ይህን ለምን መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት ብለን እንጠራዋለን? ኒ «መደበኛ» የሚለውን የተጠቀመው ትግልን ለመካድ ሳይሆን በአዲስ ኪዳን የተገለጠውን የሕይወት መለኪያ ለመግለጽ ነው። ሽንፈት፣ በራስ መመካትና መንፈሳዊ ድህነት የተለመዱ ሊሆኑ ይችላሉ፤ ነገር ግን የክርስቲያን ኑሮ የታሰበ መለኪያ አይደሉም።

መደበኛው ሕይወት አስደናቂ ትርኢት አይደለም። የማያቋርጥ የመንፈስ ደስታ፣ ተአምራዊ ኃይል ወይም በሕዝብ ፊት የሚታይ ስኬት አይደለም። በተራ መታዘዝ ውስጥ የሚገለጥ ክርስቶስ ነው።

በተበደለ ጊዜ ይቅር ማለትን ይመስላል። ፈተና በቀረበ ጊዜ ንጽሕናን። ማንም በማያይበት ጊዜ ልግስናን። ጭንቀት ሲነሣ ጸሎትን። መታዘዝ ዋጋ ሲያስከፍል ድፍረትን። ሲመሰገኑ ትሕትናን። ሲሳሳቱ ንስሐን። አስቸጋሪ ሰዎችን መውደድን። በስውር አገልግሎት ውስጥ ታማኝነትን።

የጳውሎስ ታላቅ አባባል ለትርኢት የተነገረም ግልጽነት የጐደለውም አይደለም፦ «ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ…» (ፊልጵስዩስ 1:21)።

የኒ ዘላቂ አስተዋጽኦ ክርስቲያኖች ወንጌልን ወደ ይቅርታ ሲደመር የሥነ ምግባር ጥረት አሳንሰውት እንደ ሆነ መጠየቁ ነው። እንደዚያ ከሆነ ሮሜ 5-8 እንዳልተገኘ ምድር ሆኖ እየጠበቀ ነው።

ክርስቶስ ስለ እኛ ሞተ። እኛ ከክርስቶስ ጋር ሞትን። በእርሱ ለእግዚአብሔር ሕያዋን ነን። መንፈስ በውስጣችን ያድራል። ራሳችንን የምናቀርበው የሌላው ስለ ሆንን ነው። የምንመላለሰው በሥጋ ሀብት ሳይሆን በክርስቶስ ሕይወት ነው።

የአማኙ ጥልቅ ፍላጎት የበረታ የእኔነት ቅጂ አይደለም። ይበልጥ የጠራ የክርስቶስ ራእይና በእርሱ ላይ ይበልጥ ሙሉ የሆነ መደገፍ ነው።

ኒ ከኤፌሶን እንደሚያስተምረው፣ ያው ክርስቶስ የአማኙ ውስጣዊ ሕይወት ብቻ አይደለም። ቤተ ክርስቲያን በሰማያዊ ስፍራ በእርሱ የተቀመጠችበት እርሱ ነው። ክርስቲያኑ መመላለስንና መቆምን ከመማሩ በፊት መቀመጥን መማር አለበት።

ሮሜ 5፦ ሁለት ሰብአዊነቶች

የኒ የመቀደስ መልእክት በከፊል የተመሠረተው ጳውሎስ በአዳምና በክርስቶስ መካከል ባደረገው ንጽጽር ላይ ነው። «ሁሉ በአዳም እንደሚሞቱ እንዲሁ ሁሉ በክርስቶስ ደግሞ ሕያዋን ይሆናሉ» (1ኛ ቆሮንቶስ 15:22)። ሮሜ 5 ያንኑ የጋራ ማንነት አመክንዮ ያብራራል።

የምዕራቡ ዓለም ግለኝነት ድነትን እግዚአብሔር ተነጣጥለው ያሉ ግለሰቦችን የሚጠግንበት ነገር አስመስሎ ሊያቀርበው ይችላል። ጳውሎስ ግን በሁለት ወኪል ራሶች ሥር ያሉ ሁለት ሰብአዊነቶችን ይገልጻል። የአዳም አለመታዘዝ የኃጢአትንና የሞትን አገዛዝ ይከፍታል፤ የክርስቶስ መታዘዝ ደግሞ የጸጋንና የሕይወትን አገዛዝ ይከፍታል።

ይህ «በክርስቶስ» ለሚለው አባባል ታላቅ ትርጉም ይሰጠዋል። የአማኙ ማንነት እንደ ገና የሚሞክር ይቅርታ የተደረገለት አዳም ብቻ አይደለም። ራሱ ክርስቶስ የሆነለት የአዲሱ ሰብአዊነት አባል ነው።

የኒ መልእክት በዚህ የጳውሎስ ማዕቀፍ ውስጥ ሲቀመጥ ምሥጢራዊነቱ ይቀንሳል። ከክርስቶስ ጋር ያለ አንድነት የሥነ ልቡና ውሕደት አይደለም። ከሙታን በተነሣው ጌታ ውስጥ በኪዳን፣ በመንፈስና በጋራ የሚደረግ ተሳትፎ ነው።

መቍጠርና የአእምሮ ጤና

የኒ የመቍጠር አነጋገር ማንነትን በክርስቶስ ላይ ሲመሠርት ነጻ ያወጣል። አንድ አማኝ ግን የስሜት ቍስልን፣ ድባቴን፣ ሳይፈልጉ የሚመጡ ሐሳቦችን ወይም የሰውነት ውስንነቶችን ለመካድ ከተጠቀመበት ጎጂ ሊሆን ይችላል።

«ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ ራሳችሁን ቍጠሩ» ማለት «ሕመም እውነት እንዳልሆነ አስመስል» ማለት አይደለም። ክርስትና ስሜትን ማጭበርበርን አይጠይቅም።

ጳውሎስ ራሱ፦ «ስለ ሕይወታችን እንኳ ተስፋ እስክንቆርጥ ድረስ…» ሊል ችሏል (2ኛ ቆሮንቶስ 1:8)፤ ያም ሆኖ በእግዚአብሔር መታመኑን ቀጠለ። እምነትና የሥነ ልቡና ጭንቀት በአንድነት ሊኖሩ ይችላሉ።

የጎለመሰ አተገባበር መንፈሳዊ ማንነትን ከሰብአዊ ሁኔታ ይለየዋል። በክርስቶስ ሆኜ ምክር፣ የሕክምና እርዳታ፣ እንቅልፍ፣ ሐዘንን በአግባቡ ማለፍ፣ ዕርቅ ወይም ተግባራዊ ለውጥ ሊያስፈልገኝ ይችላል።

እግዚአብሔር ለፍጥረቱ ባዘጋጃቸው የእርዳታ መንገዶች ጸጋ አይሰጋም።

የልምምድ ስፍራ

ኒ ከራስ ጥረት ይልቅ ጸጋን አጽንዖት ስለ ሰጠ አንባቢዎች ልምምድ ስፍራው የት ነው ብለው ሊጠይቁ ይችላሉ። ጳውሎስ ጸጋንና ሥልጠናን በማጣመር ይመልሳል።

«…ሥጋዬን እየጎሰምሁ አስገዛዋለሁ» (1ኛ ቆሮንቶስ 9:27)። «እግዚአብሔርን ለመምሰል ግን ራስህን አስለምድ» (1ኛ ጢሞቴዎስ 4:7)።

ልምምድ ተቀባይነትን ለማግኘት ወይም መንፈሳዊ የበላይነትን ለመፍጠር ሲውል የሕግ አጥባቂነት ይሆናል። ከተቀባይነት ተነሥቶ ሲተገበር ግን የጸጋ መንገድ ይሆናል።

የተቀመጠው አማኝ የጸሎት ሥርዓት ሊኖረው፣ መጽሐፍ ቅዱስን በቃሉ ሊያጠና፣ ሊጾም፣ በጀት ሊያወጣ፣ ፈታኝ ከሆኑ ስፍራዎች ሊርቅና መልካም ልማዶችን ሊገነባ የሚችለው ራሱን ለማዳን እየጣረ ስላልሆነ ነው።

ጸጋ ጥረትን ያሠለጥነዋል እንጂ አያስወግደውም።

ሮሜ 5-8 እንደ መዳን ካርታ

የኒ የሮሜ መልእክት ማብራሪያ ከዓለም አቀፍ ቅርሱ እጅግ ተጽዕኖ ፈጣሪ ከሆኑት ክፍሎች አንዱ የሆነው ምዕራፎቹን ከበደለኛነት ወደ ነጻነት እንደሚደረግ ጉዞ አድርጎ ስላነበባቸው ነው። የዚያ አነባበብ ኃይል ክርስቲያኖች ብዙ ጊዜ ወደ አንድ የሚያጨፈልቋቸውን የተለያዩ ችግሮች በመለየቱ ላይ ነው።

ሮሜ 1-5 ኃጢአቶችንና መጽደቅን አጽንዖት ይሰጣል። የሰው ልጅ በእግዚአብሔር ፊት በደለኛ ሆኖ ይቆማል፤ መልሱም የክርስቶስ ደምና ጽድቅ ነው። «አሁን በደሙ ከጸደቅን በእርሱ ከቍጣው እንድናለን» (ሮሜ 5:9)። ይቅርታ ያደረግነውን ይመለከታል።

ከዚያም ሮሜ 5 ማዕቀፉን ከግለሰብ ድርጊቶች ወደ ጋራ ማንነት ያሰፋዋል። የሰው ልጅ በአዳምና በክርስቶስ ውስጥ ሆኖ ይታያል። «በአንዱ ሰው አለመታዘዝ ብዙዎች ኃጢአተኞች እንደ ሆኑ፥ እንዲሁ ደግሞ በአንዱ መታዘዝ ብዙዎች ጻድቃን ይሆናሉ» (ሮሜ 5:19)። ኒ እዚህ ላይ የታሪክ ለውጥን አየ። ድነት የተሻሻለ አዳም ብቻ አይደለም፤ ወደ ክርስቶስ መሻገር ነው።

ሮሜ 6 ያንን አንድነት በኃጢአት ገዥነት ላይ ይተገብረዋል። «ለኃጢአት የሞትን እኛ ወደ ፊት እንዴት አድርገን በእርሱ እንኖራለን?» (ሮሜ 6:2)። ኒ ከትእዛዙ በፊት የተፈጸመውን እውነታ የሚገልጸውን ቃል አጽንዖት ሰጠ። ጳውሎስ የሚጀምረው አማኞችን አብልጣችሁ ሙቱ በማለት አይደለም። ከክርስቶስ ጋር በአንድነት የሆነውን ይነግራቸዋል። ከዚያም እውነታውን እንዲቈጥሩና ራሳቸውን ለእግዚአብሔር እንዲያቀርቡ ይታዘዛሉ።

የመቍጠር አነጋገር ለኒ ማዕከላዊ ሆነ። መቍጠር ምናብ አይደለም። የባንክ ሒሳብ በእርግጥ ገንዘብ ከያዘ መቍጠር ማለት ያለውን ቀሪ ሒሳብ እንደ እውነት መያዝ ማለት ነው። እምነት ገቢውን አይፈጥረውም። እንደዚሁም፣ ኒ እንደ ተከራከረው፣ አሮጌውን ሰው የሚሰቅለው እምነት አይደለም፤ እግዚአብሔር በክርስቶስ ሠርቷል። እምነት ከእግዚአብሔር ፍርድ ጋር ይስማማል።

ሮሜ 7 ግን የድል አድራጊነትን ትምክህት የመሰለ የተሳሳተ ግንዛቤን ይከላከላል። የሕግን መልካምነት የሚያውቅ አማኝ አሁንም የሚያሳምም አለመቻልን ሊያገኝ ይችላል፦ «የማልወደውን ክፉን ነገር አደርጋለሁና ዳሩ ግን የምወደውን በጎውን ነገር አላደርገውም» (ሮሜ 7:19)። ኒ በዚህ ትግል ውስጥ የራስ መተማመን መፍረስን ሰማ። ደጋግሞ የሚመጣው «እኔ» ወደዚህ ጩኸት ይደርሳል፦ «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?» (ሮሜ 7:24)።

የጥያቄው ሰዋሰው ቁም ነገር አለው፤ «ምን» ሳይሆን «ማን» ነው። መዳን በመጨረሻ ዘዴ አይደለም። «በኢየሱስ ክርስቶስ በጌታችን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን» (ሮሜ 7:25)።

ከዚያም ሮሜ 8 የሕይወትን መንፈስ ሕግ ያስተዋውቃል። «በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛልና» (ሮሜ 8:2)። ኒ የታችኛውን ሕግ የሚያሸንፍ የላቀ ሕግ የሚለውን ምስል ይወድ ነበር። የመሬት ስበት እውነት ሆኖ ይቀራል፤ ነገር ግን በበረራ ጊዜ አየር ወደ ላይ የሚገፋው ኃይል ውጤቱን ሊያሸንፈው ይችላል። ኃጢአት የጠላትነት ኃይል ሆኖ ይቀራል፤ በውስጥ የሚያድረው መንፈስ ግን አማኙን በአዲስ ገዥ መርሕ ሥር ያመጣዋል።

ምሳሌው ገደብ አለው። የክርስቲያን መቀደስ በአካል ያለ፣ የግንኙነትና የሥነ ምግባር ጉዳይ ነው እንጂ ሜካኒካዊ አይደለም። መንፈስ በአንድ ዘዴ ራሱ በራሱ የሚንቀሳቀስ ግላዊ ያልሆነ ኃይል አይደለም። ጳውሎስ አማኞች አእምሮአቸውን በመንፈስ ነገሮች ላይ ሲያደርጉ፣ የሰውነትን ሥራ በመንፈስ ሲገድሉ፣ «አባ አባት» ብለው ሲጮኹ፣ ከክርስቶስ ጋር መከራ ሲቀበሉ፣ ተስፋ ሲያደርጉ፣ ሲጸልዩና የልጁን መልክ እንዲመስሉ ሲለወጡ ይገልጻል። ሮሜ 8 ከድል ቀመር የበለጠ ባለ ጠጋ ነው።

ይህ ሰፊ ዐውድ የኒን ትምህርት ሊያሳስቱ የሚችሉ ሁለት አነባበቦችን ያርማል። በመጀመሪያ፣ ከክርስቶስ ጋር ያለ አንድነት የጎለመሱ ክርስቲያኖች ፈተናን ወይም ውስጣዊ ግጭትን ከእንግዲህ አያውቁም ማለት አይደለም። ሁለተኛ፣ በክርስቶስ ማረፍ ስንፍና ማለት አይደለም። ጳውሎስ በንቃት ራስን ማቅረብን፣ የኃጢአትን አገዛዝ እምቢ ማለትን፣ መንፈስ በሚሰጠው ብርታት የሥጋን ሥራ መግደልንና በተስፋ መጽናትን ያዝዛል።

የኒ ዘላቂ አስተዋጽኦ የደከሙ ክርስቲያኖችን መቀደስ የሚጀምረው በራሳቸው ላይ ባላቸው የበለጠ መተማመን እንዳልሆነ መንገሩ ነበር። የሚጀምረው እግዚአብሔር በክርስቶስ ያደረገውን በማየት ነው። አማኙ የሚዋጋው ማንነትን ለማግኘት ሳይሆን ከአዲስ ማንነት ተነሥቶ ነው። ልምምድ፣ መናዘዝ፣ ማኅበረሰብና ፈተናን በተግባር መቃወም ሁሉም አስፈላጊ ናቸው፤ ነገር ግን አንዳቸውም አዳኝ አይሆኑም።

የሮሜ 8 መድረሻ የግል ድል ብቻ አይደለም። ክርስቶስን መምሰል ነው፤ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያወቃቸውን «የልጁን መልክ እንዲመስሉ አስቀድሞ ደግሞ ወስኖአል» (ሮሜ 8:29)። መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት በጥልቀቱ አማኙ በመንፈሳዊ ስኬቱ የሚደነቅበት ሕይወት አይደለም። ልጁ ይበልጥ እየታየ የሚሄድበት ሕይወት ነው።