በእምነት መመላለስን መማር

ማርጋሬት ባርበርና የመንፈስ ትምህርት ቤት

ማርጋሬት ኢ. ባርበር በኒ የመጀመሪያዎቹ የክርስትና ሕይወት ዓመታት ከቀረጹት እጅግ አስፈላጊ ተጽዕኖዎች አንዷ ሆነች። እንደ ታላቅ የመድረክ ወንጌላዊ ዝነኛ አልነበረችም። ትልቅነቷ የነበረው በመንፈሳዊ ቀረጻ፣ በግል ምክር፣ በጸሎትና ለወጣት ቻይናውያን አማኞች በእጃቸው ባስጨበጠቻቸው ጽሑፎች ውስጥ ነበር።

ኒና ሌሎች ቀናተኛ ሠራተኞች ስለ ሥራዎቻቸውና ስለ ስኬቶቻቸው ዘገባ ይዘው ይመጡላት ነበር። የባርበር ምላሾች ግን ልብን የሚመረምሩ ሊሆኑ ይችሉ ነበር። ግድ የሚላት በፈጸሙት ነገር ብቻ ሳይሆን በሥራቸው መንፈሳዊ ምንጭም ጭምር ነበር። ሥራውን የጀመረው እግዚአብሔር ነበርን? እርሱን ጠብቀውት ነበርን? የሚፈልጉት የሚታይ ስኬትን ነበር ወይስ መታዘዝን?

ይህ ልዩነት በኒ አስተሳሰብ ውስጥ በጥልቅ ሰረጸ። የክርስቲያን ሥራ ከእግዚአብሔር ሳይመነጭ ለእግዚአብሔር ሊሠራ ይችላል።

ኢየሱስ እንዲህ አለ፦ «…አብ ሲያደርግ ያየውን ነው እንጂ ወልድ ከራሱ ሊያደርግ ምንም አይችልም» (ዮሐንስ 5:19)።

ፍጹሙ ወልድ በአብ ላይ ተደግፎ ከኖረ፣ የክርስቲያን ሠራተኞች ከራሳቸው ተነሥተው ከመሥራት ምንኛ አብልጠው ሊቈጠቡ ይገባቸዋል! ኒ ውሎ አድሮ በአገልግሎት ውስጥ ትልቁ አደጋ ክፉ ነገርን ማድረግ ብቻ እንዳልሆነ ያስተምር ነበር። መልካም ነገርን ከተሳሳተ ምንጭ ማድረግም ነው።

የተፈጥሮ ብርታትና መንፈሳዊ ሥራ

ኒ በግልጽ የሚታይ የተፈጥሮ ብርታት ነበረው፤ ብልህነት፣ ተነሣሽነት፣ የንግግር ችሎታ፣ ቁርጠኝነትና የማጥናት ጥማት። ከእነዚህ ስጦታዎች አንዱም ኃጢአት አልነበረም። ቢሆንም እያንዳንዳቸው በመንፈስ ቅዱስ ላይ ለመደገፍ ምትክ ሊሆኑ ይችሉ ነበር።

ይህ ከእርሱ ልዩ ማስተዋሎች አንዱ ሆነ። እግዚአብሔር የሚጠይቀው ግቡ ትክክል መሆኑን ብቻ አይደለም። ስለ ምንጩም ግድ ይለዋል።

ጳውሎስ የገዛ አገልግሎቱን ሆን ብሎ እርስ በርሱ የሚጣረስ በሚመስል ቃል ገለጸው፦ «…ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:10)።

ያ ዓረፍተ ነገር ስለ አመራር ያሉትን የተለመዱ ግምቶች ይገለብጣል። የሰው ተቋማት ብዙ ጊዜ የሚመርጡት የሚታይ ብርታትን ነው። እግዚአብሔር ግን አገልጋዮቹ የዚያን ብርታት ወሰን የሚያውቁበትን ሁኔታ ብዙ ጊዜ ይፈጥራል።

ኒ ቆየት ብሎ ውጫዊውን ሰው እኔነት ራሱን የሚገልጥባቸው የተፈጥሮ ችሎታዎች ጥርቅም አድርጎ ይገልጸዋል። ግቡ ስብዕናን ማጥፋት አይደለም። ውጫዊው ሰው መንፈስን ማደናቀፉን እንዲያቆም ነው።

ሥዕሉ አማኝ ዝምተኛ ወይም ቀለም አልባ የሚሆንበት አይደለም። ጳውሎስ ከተለወጠ በኋላም ጳውሎስ ሆኖ ቀረ፤ በአእምሮ ብርቱ፣ በስሜት የጋለ፣ ደፋር፣ ስልታዊና አንደበተ ርቱዕ ነበር። ነገር ግን እነዚያ ችሎታዎች ጌቶች ከመሆን ይልቅ እየጨመረ በሚሄድ መጠን አገልጋዮች ሆኑ።

የቤተ ክርስቲያን ቤተ መጻሕፍት

ባርበርና ሌሎች የሚያውቃቸው ሰዎች ኒን ከሰፊ የክርስቲያን ሥነ ጽሑፍ ጅረት ጋር አስተዋወቁት። ከብራዘረን ወግ፣ ከቅድስናና ከኬዝዊክ እንቅስቃሴዎች፣ ከአምልኮ ወጎች የወጡ ጸሐፊዎችን፣ የሚስዮናውያንን የሕይወት ታሪኮች፣ የትንቢት መምህራንንና የመጽሐፍ ቅዱስ ተንታኞችን አነበበ። አንድሪው መሪ፣ ጄሲ ፔን-ሉዊስ፣ ዲ. ኤም. ፓንተን፣ ሮበርት ጎቬት፣ ጄ. ኤን. ዳርቢ፣ ቲ. ኦስቲን-ስፓርክስ፣ ጆርጅ ሙለር፣ ሃድሰን ቴለርና ሌሎችም ኒ የተቀበላቸውን፣ ከሁኔታው ጋር ያስማማቸውንና አንዳንድ ጊዜም ለየት ባለ መንገድ እንደ ገና ያቀናጃቸውን የአስተሳሰብ ማዕቀፎች አበረከቱ።

ኒን ስናነብ ይህ ቁም ነገር ነው። እርሱ ብቻውን የቆመ የሥነ መለኮት ደሴት አልነበረም። ጽሑፎቹ ከአገር አገር ከተዘረጋ የፕሮቴስታንት ዓለም ወጥተው ወደ ሪፐብሊኩ ዘመን ቻይና ሁኔታ የተተረጐሙ ነበሩ።

በከፍተኛ ጉጉት ያነብ ነበር፤ ነገር ግን ንባብ በራሱ መገለጥን ያስገኛል ብሎ አላመነም። መንፈስ ቃሉን ሊያበራው ይገባል።

ጳውሎስ አማኞች «እርሱን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ» እንዲቀበሉ፣ «የልባችሁም ዓይኖች ይበሩ ዘንድ» ጸለየላቸው (ኤፌሶን 1:17-18)።

የኒ የመንፈስን ማብራት የሚያጐላ ትምህርት ከመጽሐፍ ቅዱስ ተነጥሎ ቢታይ በተሳሳተ መንገድ ሊረዳ ይችላል። በምርጡ ደረጃው መጽሐፍ ቅዱስን የሚሽር የግል መገለጥን አይሰብክም ነበር። የመጽሐፍ ቅዱስ እውነት ከመረጃነት ወደ መንፈሳዊ ማየት መሸጋገር እንዳለበት አጥብቆ ይናገር ነበር።

አንድ ሰው መጽደቅን ሊያብራራ፣ ነገር ግን አሁንም በኵነኔ ሥር ሊኖር ይችላል። ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆንን ሊተረጉም፣ ነገር ግን አሁንም ሁሉ ነገር በራሱ ጥረት ላይ የተመሠረተ ይመስል ሊመላለስ ይችላል። ስለ ክርስቶስ አካል ሊያስተምር፣ ነገር ግን አሁንም አገልግሎትን በራሱ ዙሪያ ሊገነባ ይችላል። ኒ አማኞችን አንድን አስተምህሮ በማወቅና አንድን እውነታ በማየት መካከል ወዳለው ልዩነት ጠራቸው።

እምነትና የእግዚአብሔር ባሕርይ

የእምነት ሕይወት ሌላው ዋና ጭብጥ ሆነ። ኒ እንደ ጆርጅ ሙለር በእግዚአብሔር ላይ መደገፍ ባሉ ምስክርነቶችና በሰፊው «የእምነት ሚስዮን» ወግ ተጽዕኖ አደረበት። የገንዘብ ዋስትናን የአገልግሎት ገዢ መርሕ ከማድረግ ይልቅ ለተግባራዊ ፍላጎቱ ወደ እግዚአብሔር መመልከትን ተማረ።

ይሁን እንጂ እምነት በቀላሉ በተዛባ መልክ ይሣላል። መጽሐፍ ቅዱሳዊ እምነት ከማስረጃ የተነጠለ ብሩህ ተስፋ አይደለም። በእግዚአብሔር ባሕርይና የተስፋ ቃል ላይ ያለ መታመን ነው።

ዕብራውያን እንዲህ ይላል፦ «እምነትም ተስፋ ስለምናደርገው ነገር የሚያስረግጥ፥ የማናየውንም ነገር የሚያስረዳ ነው» (ዕብራውያን 11:1)።

ምዕራፉም በመቀጠል እግዚአብሔርን የታመነ አድርገው ስለ ቈጠሩት የሠሩ ወንዶችንና ሴቶችን ያቀርባል። እምነት አካሄዳቸውን ለወጠው።

የኒ የበሰለ ትምህርት እምነትን በስሜት ግለት ለማምረት የሚደረገውን ሙከራ ደጋግሞ ተቃወመ። እምነት ከራሱ ዞር ብሎ ይመለከታል። አንድ ሰው ዘወትር «በቂ እምነት አለኝን?» ብሎ የሚጠይቅ ከሆነ ከእግዚአብሔር ይልቅ እምነትን እየተመለከተ ሊሆን ይችላል።

የክርስቲያን ዋስትና የሚያርፈው በማመን የሥነ ልቡና ብርታት ላይ ሳይሆን በታመነበት በእርሱ ታማኝነት ላይ ነው።

መጠበቅ እንደ እምነት ተግባር

ብርቱና ትጉ ለሆነ ወጣት ሠራተኛ መጠበቅ እንደ ብክነት ሊሰማው ይችላል። ባርበር እግዚአብሔርን መጠበቅ ራሱ መንፈሳዊ ሥራ እንደ ሆነ ኒ እንዲማር ረዳችው።

ኢሳይያስ እንዲህ ይጽፋል፦ «እግዚአብሔርን ተስፋ የሚያደርጉ ግን ኃይላቸውን ያድሳሉ፤ እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ፤ ይሮጣሉ አይታክቱም፤ ይሄዳሉ አይደክሙም» (ኢሳይያስ 40:31)።

መጠበቅ ስንፍና ማለት አይደለም። በአምላክ አመራር ፈንታ እንቅስቃሴን ላለመተካት እምቢ ማለት ነው። አንድ ሰው እግዚአብሔርን ለመታመን ስለሚፈራ እጅግ ሥራ የበዛበት ሊሆን ይችላል።

ኒ ቆየት ብሎ በሸክምና በተራ አሳብ መካከል ልዩነት ያደርግ ነበር። አንድ አሳብ መልካም ሊሆን ይችላል፤ መንፈሳዊ ሥራ ግን የእግዚአብሔርን ተነሣሽነት ይጠይቃል። ይህ መርሕ በተለይ ከፍ ያለ ምኞት ላላቸው የክርስቲያን መሪዎች ይሠራል። ራእይ፣ ስልትና አፈጻጸም ጠቃሚ ናቸው፤ ነገር ግን ራሳቸውን በራሳቸው አያረጋግጡም። አንዲት ቤተ ክርስቲያን አንድን ዕቅድ በብቃት ፈጽማ እግዚአብሔር አጽንዖት የሚሰጠውን ግን ልታጣው ትችላለች።

የመጠበቅ ሥርዓት የማይመቹ ጥያቄዎችን ይጠይቃል። ማንም ባያመሰግነን ኖሮ ይህን ፕሮጀክት እንከተለው ነበርን? ምላሽ እየሰጠን ያለነው ከእግዚአብሔር ለመጣ ሸክም ነው ወይስ ራሳችንን ከሌላ አገልግሎት ጋር በማወዳደር? እግዚአብሔር የጊዜ ሰሌዳውን እንዲለውጥ ፈቃደኞች ነንን? መታዘዝ የሚጠይቅ ከሆነ በአንድ ዕቅድ ላይ ብዙ ካፈሰስን በኋላ ልንተወው እንችላለንን?

ሕመምና የሰው ውሱንነት

የኒ የመጀመሪያ አገልግሎት ሳንባ ነቀርሳን ጨምሮ በከባድ ሕመም የታጀበ ነበር። የሥጋ ድካም የሥነ መለኮት ትምህርቱ የተቀረጸበት ትምህርት ቤት አካል ሆነ።

ሕመም ሁልጊዜ ትርጉሙ በእርግጠኝነት ሊፈታ የሚችል ቀጥተኛ መለኮታዊ ትምህርት ነው ብሎ ማመልከት ኃላፊነት የጎደለው ይሆናል። መጽሐፍ ቅዱስ ስለ መከራ ቀለል ያሉ ማብራሪያዎችን አይፈቅድም። ቢሆንም መከራ ሁሉን እንቆጣጠራለን የሚለውን ቅዠት ያጋልጣል።

ጳውሎስ «የሞትን ፍርድ በውስጣችን ሰምተን ነበር» ሲል ተናገረ፤ ይህም የሆነው «ሙታንን በሚያነሣ በእግዚአብሔር እንጂ በራሳችን እንዳንታመን» ነበር (2ኛ ቆሮንቶስ 1:9)።

ያ አባባል ለብዙው የኒ መንፈሳዊነት ማጠቃለያ ሊሆን ይችላል፤ በራሳችን ሳይሆን በትንሣኤ አምላክ መታመን።

የትንሣኤ ሕይወት ትርጉም የሚያገኘው የተፈጥሮ አቅም በሚያልቅበት ስፍራ ነው። ክርስትና የሰውን አቅም ማሳደግ ብቻ ከሆነ ትንሣኤ ዳር ላይ የተቀመጠ ጉዳይ ይሆናል። እግዚአብሔር ግን ከሞት ሕይወትን የሚያወጣ ከሆነ ድካም መለኮታዊ በቂነት የሚታወቅበት ስፍራ ይሆናል።

ስለዚህ ኒ ቆየት ብሎ ስለ ትንሣኤ ያስተማረው ትምህርት ከሕይወት የመነጨ ክብደት ነበረው። በፋሲካ ብቻ የሚመሰከር አስተምህሮ አልነበረም። እግዚአብሔር የሚሠራበትን ሥርዓት ይገልጥ ነበር፤ ከተፈጥሮ ሕይወት የሚመነጨው በመስቀል በኩል ያልፋል፤ እግዚአብሔር የሚያስነሣው ደግሞ ዘላለማዊ ዓላማውን ሊያገለግል ይችላል።

ከመረዳት በፊት መታዘዝ

በአእምሮ ስጦታ የበለጸገ ክርስቲያን ከሚያጋጥሙት አደጋዎች አንዱ መረዳትን ለመታዘዝ ቅድመ ሁኔታ የማድረግ ፈተና ነው። መጽሐፍ ቅዱስ ብዙ ጊዜ ቅደም ተከተሉን ይገለብጠዋል።

ኢየሱስ እንዲህ አለ፦ «ፈቃዱን ሊያደርግ የሚወድ ቢኖር፥ እርሱ ይህ ትምህርት … ያውቃል» (ዮሐንስ 7:17)።

ፈቃደኛው ልብ ከተሟላው እውቀት አስቀድሞ ተቀምጧል። ኒ መንፈሳዊ መረዳት የአእምሮ ብቻ ሳይሆን የሥነ ምግባርም ጉዳይ እንደ ሆነ ተማረ። አለመታዘዝ ማስተዋልን ሊያጨልም ይችላል።

ይህ ማለት ክርስቲያኖች የሰው መሪዎችን በጭፍን መታዘዝ አለባቸው ማለት አይደለም። ኒ ቆየት ብሎ ስለ ሥልጣን ያስተማራቸው ትምህርቶች፣ ትምህርትን በመጽሐፍ ቅዱስ ከሚፈትኑት ከቤርያ ሰዎች መርሕና «ሁሉን ፈትኑ፥ መልካሙን ያዙ» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:21) ከሚለው ሐዋርያዊ ትእዛዝ ጋር ተያይዘው ሊያዙ ይገባቸዋል።

መጽሐፍ ቅዱሳዊ መታዘዝ በመጀመሪያ ለእግዚአብሔር መታዘዝ ነው። የሰው ሥልጣን ሁልጊዜ ከእርሱ የተገኘ፣ ውሱንና ለእግዚአብሔር ቃል ተጠያቂ ነው።

በትክክል ሲረዳ የኒ አጽንዖት ልብን ይመረምራል፤ አስቀድመን የተቀበልነውን ብርሃን እምቢ እያልን ማለቂያ የሌለው አዲስ ብርሃን መጠየቅ የለብንም።

መስቀልና የሕይወት መፈታት

የስንዴ ቅንጣት ምስል መንፈሳዊ ፍሬያማነትን የሚገልጽ ኃይለኛ መንገድ ሆነ። ሕይወት በቅንጣቱ ውስጥ አለ፤ ውጫዊው ቅርፊት ግን መሰበር አለበት።

ኢየሱስ ምስሉን በመጀመሪያ ለቀረበው ለገዛ ሞቱ ተጠቀመበት፦ «የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች» (ዮሐንስ 12:24)።

ኒ መርሑን ወደ ክርስቲያናዊ አገልግሎት አሰፋው። በውስጥ የሚያድረው የክርስቶስ ሕይወት መዝገብ ነው፤ ነገር ግን ራስን መከላከል፣ ትዕቢት፣ የተፈጥሮ ብልጠት፣ በስሜት መነዳትና እልኸኛ ፈቃድ መገለጡን ሊያደናቅፉት ይችላሉ።

«መሰበር» መሪዎች ስብዕናን ለመጨፍለቅ ወይም መገዛትን ለመጠየቅ ከተጠቀሙበት ይህ ትምህርት ጤናማ ያልሆነ ሊሆን ይችላል። ያ የአዲስ ኪዳን ሥርዓት አይደለም። ክርስቶስ መንፈሳዊ በደልን አይፈቅድም። እግዚአብሔር የሚፈጽመው መሰበር በእውነት፣ በተግሣጽ፣ በሁኔታዎችና በመስቀል በኩል የሚሠራው የእርሱ ሥራ ሲሆን ለመውደድና ለማገልገል ነጻነትን ያስገኛል።

እውነተኛ መሰበር ሰውን ይበልጥ ኢየሱስን እንዲመስል ያደርገዋል፤ ተሽቆጥቋጭ ሳይሆን ትሑት፣ ገዢ ሳይሆን ደፋር፣ ወላዋይ ሳይሆን ርኅሩኅ፣ በሰዎች የሚጠመዘዝ ሳይሆን ለእግዚአብሔር የሚታዘዝ።

ከተዋሰ እውነት ወደ ግል እውነታ

የኒ የመጀመሪያ ዓመታት ከመጽሐፍ ቅዱስና ከክርስቲያን ጸሐፊዎች በተገኙ ግኝቶች የተሞሉ ነበሩ፤ ጥልቁ ጭንቀቱ ግን እውነት በእግዚአብሔር አገልጋይ ውስጥ በግል ተሠርቶ መግባት አለበት የሚል ሆነ።

ጳውሎስ «እኔ የኢየሱስን ማኅተም በሥጋዬ ተሸክሜአለሁ» ማለት ቻለ (ገላትያ 6:17)። መልእክቱ በመከራ ውስጥ አልፎ ነበር።

ኒ አገልግሎት ትክክለኛ መረጃን ማስተላለፍ ብቻ እንዳልሆነ እየጨመረ በሚሄድ መጠን አመነ። አገልጋዩ ራሱ የመልእክቱ አካል ይሆናል። እግዚአብሔር የሚጠቀመው ሰው በሚናገረው ብቻ ሳይሆን እግዚአብሔር በዚያ ሰው ውስጥ በሠራው ጭምር ነው።

መንፈሳዊ ቀረጻ በይዘት ምርት ሊተካ የማይችለው ለዚህ ነው። ሰባኪ ባሕርይ ከሚቀረጽበት ፍጥነት ይልቅ መረጃን በፍጥነት ሊሰበስብ ይችላል። መምህር ትሕትናን ከሚማርበት ፍጥነት ይልቅ የሥነ መለኮት ቃላትን በፍጥነት ሊያውቅ ይችላል። መሪ መስቀልን መሸከም ከሚማርበት ፍጥነት ይልቅ ተከታዮችን በፍጥነት ሊያፈራ ይችላል።

የኒ ሕይወት መድረክን ከብስለት ጋር ከማምታታት ያስጠነቅቃል።

የተሰወሩት ዓመታት ዋጋ አላቸው። ማንም የማያጨበጭብላቸው ተግሣጾች ዋጋ አላቸው። ማንም የማይሰማቸው ጸሎቶች ዋጋ አላቸው። የሚታይ ሽልማት ሳይከተል ለመታዘዝ የሚደረጉ ውሳኔዎች ዋጋ አላቸው። እግዚአብሔር አገልጋዮቹን የሚቀርጸው በሰው ዓይን ስልታዊ በማይመስሉ ስፍራዎች ነው።

ወደ ልዩ አገልግሎት

ኒ በሃያዎቹ መጀመሪያ ላይ ሲደርስ ጽኑ እምነቶቹ ወደ አንድ መሰባሰብ ጀምረው ነበር። ክርስቶስ ሕይወት ነው። መስቀል በኃጢአቶች ላይ ብቻ ሳይሆን ራሱን በቻለው እኔነት ላይም ይሠራል። መንፈስ ቅዱስ የክርስቲያን ሥራ ምንጭ መሆን አለበት። መጽሐፍ ቅዱስ በመንፈስ ሊረዳና በተግባር ሊታዘዝ ይገባዋል። እምነት በእግዚአብሔር በቂነት ላይ ያርፋል። ቤተ ክርስቲያን እርስ በርሳቸው ከሚፎካከሩ የሰው ወገኖች ይልቅ የክርስቶስ ናት።

እነዚህ ጽኑ እምነቶች ብዙም ሳይቆዩ ከግል ቀረጻ ወደ ሕዝባዊ አገልግሎት ይሸጋገራሉ።

ኒ ማሳተም፣ መስበክ፣ አማኞችን መሰብሰብና ለአጥቢያ አብያተ ክርስቲያናት ያለውን ራእይ መግለጽ ጀመረ። የተነሣው እንቅስቃሴ ጥልቅ ታማኝነትን የሚያነሣሣ፣ ተቃውሞን የሚቀሰቅስ፣ ስለ አንድነትና ስለ ማግለል አስቸጋሪ ጥያቄዎችንም የሚያስነሣ ይሆናል።

ያንን እንቅስቃሴ ከመመርመራችን በፊት ግን የታሪኩን ቅደም ተከተል ማስተዋል ይገባል። ሥራው ከመስፋቱ በፊት እግዚአብሔር በሠራተኛው ላይ ሠራ።

ይህ ቅደም ተከተል መጽሐፍ ቅዱሳዊ ነው። ኢየሱስ አሥራ ሁለቱን የሾመው «ከእርሱም ጋር እንዲኖሩና ለመስበክ እንዲልካቸው» ነበር (ማርቆስ 3:14)።

መጀመሪያ ከእርሱ ጋር። ከዚያም ተላኩ።

ኒ የራሱን አርአያዎች ሁልጊዜ በፍጹምነት አልኖራቸውም፤ በዙሪያው ያደገው እንቅስቃሴም እንዲሁ። ነገር ግን መርሑ የምስክርነቱ ማዕከል ሆኖ ቀረ፤ እግዚአብሔር በዋነኛነት የሚፈልገው አገልጋዮቹ ለእርሱ ሊፈጽሙት የሚችሉትን ብቻ አይደለም። እርሱን የሚያውቁ፣ በሕይወቱ የሚኖሩና ክርስቶስ እንዳይገለጥ የሚከለክለውን ማንኛውንም ነገር መስቀል እንዲያስወግደው የሚፈቅዱ ሰዎችን ይሻል።

ያ ጽኑ እምነት አሁን በተወሳሰበው የቤተ ክርስቲያን ሕይወት እውነታ ውስጥ ሊፈተን ነው።

የማርጋሬት ባርበር የተሰወረ ታላቅነት

ማርጋሬት ኢ. ባርበር የዋችማን ኒ ታሪክ ያለ እነርሱ ሊረዳ ከማይችል ጸጥተኛ ሰዎች አንዷ ናት። በታሪክ ውስጥ ትልቅ አሻራ መተውን የሚያረጋግጥ ዓይነት ተቋም አልገነባችም። ተጽዕኖዋ ይፈስ የነበረው በሰዎች በኩል ነበር።

ያ ራሱ አንድን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ሥርዓት ያሳያል። በርናባስ በከፊል የሚታወሰው ሌሎችን አስተውሎ ስላበረታ ነው። ሎይድና ኤውንቄ ጢሞቴዎስን ቀረጹት። ጵርስቅላና አቂላ አጵሎስን ረዱት። ከቤተ ክርስቲያን እጅግ ፍሬያማ አገልግሎት ብዙው ዝነኛ ከመሆን ይልቅ ሌሎችን የሚያነሣሣ ነው።

ባርበር መጻሕፍት፣ ጽኑ እምነቶች፣ ተሞክሮና የወጣቶችን ቅንዓት ሳታጠፋ የመጋፈጥ ችሎታ ነበራት። ኒ ቆየት ብሎ ባልተለመደ አክብሮት አስታወሳት።

ሕይወቷ ለእያንዳንዱ የክርስቲያን መሪ አንድ ጥያቄ ታነሣለች፦ የምንገነባው የራሳችንን የሚታይ ቅርስ ነው ወይስ ውሎ አድሮ ሥራውን ከእኛ ይበልጥ አርቀው ሊወስዱት የሚችሉ ሰዎችን እየቀረጽን ነው?

ጳውሎስ ጢሞቴዎስን እውነትን «ሌሎችን ደግሞ ሊያስተምሩ ለሚችሉ ለታመኑ ሰዎች» አደራ እንዲሰጥ ይነግረዋል (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:2)።

በስውር በሰዎች ላይ የተዘራው ዘር ሲበዛ ከመድረኩ ዕድሜ ሊረዝም ይችላል።

መታረምን መማር

ኒ የሥነ መለኮትና የአገልግሎት ጥያቄዎችን ደጋግሞ ወደ ባርበር ያመጣ ነበር። እርማቶቿ ከባድ ሊሆኑ ይችሉ ነበር። ዋናው ትምህርት እርሷ ሁልጊዜ ትክክል መሆኗ ሳይሆን ኒ በራሱ ያለውን መተማመን ለምርመራ ማስገዛትን መማሩ ነበር።

ስጦታ ያላቸው ወጣት መሪዎች በተለይ በስጦታ የማይደነቁ ሰዎች ያስፈልጓቸዋል።

«የወዳጅ ማቍሰል የታመነ ነው» (ምሳሌ 27:6)።

የዘመናችን የቤተ ክርስቲያን ባህል ብዙ ጊዜ ስኬታማ መሪዎችን በእነርሱ ይሁንታ ላይ በሚደገፉ ሰዎች ይከባቸዋል። ተጽዕኖ ሲያድግ በሐቅ መቃወም እየጠፋ ይሄዳል። የኒ የመጀመሪያ ቀረጻ ተቃራኒውን ያካተተ ነበር፤ «አይሆንም» ማለት የምትችል አማካሪ።

የኋለኛው ጠንካራ ሥልጣኑ በዙሪያው ተመጣጣኝ የእርማት መዋቅሮችን ሁልጊዜ ጠብቆ ነበር ወይ የሚለውን ጥያቄ ያስነሣል። ጥያቄው በፌዝ ሊጠየቅ አይገባም። ሁሉንም መሪዎች የሚያጋጥም አደጋ ነው።

በውክልና በተሰጠ ሥልጣን የሚያምን መምህር እርሱ ራሱም ከበላዩና በዙሪያው ሥልጣንና ተጠያቂነት ያስፈልገዋል።

መጻሕፍት እንደ አማካሪዎች

የባርበር ቤተ መጻሕፍት ኒን በአካል ሊጎበኛቸው ከማይችላቸው የክርስቲያን ዓለማት ጋር አስተዋወቀው። አንድሪው መሪ ራስን መስጠትንና በክርስቶስ መኖርን አስተማረ። የብራዘረን ጸሐፊዎች የቤተ ክርስቲያን አስተምህሮንና የመጽሐፍ ቅዱስ ትንታኔን አቀረቡ። የቅድስናና የኬዝዊክ ድምፆች ድልንና እምነትን አጐሉ። ጄሲ ፔን-ሉዊስ የመስቀልንና የመንፈሳዊ ውጊያን ጭብጦች አበረከተች። ክርስቶስ ከሺው ዓመት መንግሥት በፊት ይመለሳል ብለው የሚያስተምሩ መምህራን የክርስቶስን መመለስ የመጠባበቅ ስሜት ቀረጹ።

ኒ እነዚህን ጅረቶች በፍጥነት የመቀበልና በአዲስ ውሕደት የመግለጽ ችሎታ ነበረው።

ክርስቲያኖች በሰፊው ማንበብ የሚገባቸው አንዱ ምክንያት ይህ ነው። የክርስቶስ አካል በዘመናት ሁሉ የተዘረጋ ነው። አንድ አማኝ በከፊል በሞቱ ጸሐፊዎች ደቀ መዝሙር ሊሆን ይችላል።

መጻሕፍት ግን ማስተዋልን ይጠይቃሉ። እያንዳንዱ ወግ የማያያቸው ጉድለቶች አሉት። ብዙ ጸሐፊዎችን ማንበብ ጥበብን ሊያሰፋ ወይም ያልተፈቱ ተቃርኖዎች ያሉበት ከዚህም ከዚያም የተቀጣጠለ ሥነ መለኮት ሊፈጥር ይችላል።

ኒ አንዳንድ ጊዜ አሳቦችን የሚያስማማው በዝግታ በሚሄድ ሥርዓታዊ ክርክር ሳይሆን በኃይለኛ መንፈሳዊ ግንዛቤ ነበር። ያ ለትምህርቱ አዲስነት ሰጠው፤ ነገር ግን ያልተፈቱ ውጥረቶችንም ትቶ አለፈ።

ትምህርቱ በሰፊው ማንበብና ዘወትር ወደ መጽሐፍ ቅዱስ መመለስ ነው።

ሳንባ ነቀርሳና የሞት አፋፍ

የኒ ሳንባ ነቀርሳ ወደ ሥጋዊ ብርታቱ ወሰን አደረሰው። ሕመም የጊዜን መጠን ለወጠ። ለብዙ አሥርት ዓመታት አገልግሎት የጠበቀ አንድ ወጣት ሕይወቱ አጭር ሊሆን እንደሚችል ተጋፈጠ።

መዝሙር 90 እንዲህ ብሎ ይጸልያል፦ «ጥበበኛ ልብ እናገኝ ዘንድ ቀኖቻችንን መቍጠር አስተምረን» (መዝሙር 90:12)።

ሟችነት ጥሪን ያነጥራል።

ኒ በዚህ ጊዜ መንፈሳዊው ሰው በተባለው መጽሐፍ ላይ አጥብቆ ሠራ፤ ይህም በከፊል ትምህርቱን በኋላ ለማስተማር በሕይወት እንደማይቆይ ስለ ፈራ ነበር። የመጽሐፉ ጥቅጥቅነት ጥድፊያውን ያንጸባርቃል።

ሕመም በተፈጥሮ ጉልበትና በትንሣኤ ሕይወት መካከል ያደረገውን ልዩነትም አጠናከረው። የሥጋ አቅም ሲጠፋ በእግዚአብሔር ላይ መደገፍ የአምልኮ መፈክር ብቻ መሆኑ ያከትማል።

ክርስቲያኖች ሕመምን በመንፈሳዊ ሁኔታ የላቀ አድርገው ከማሞካሸት መጠንቀቅ አለባቸው። ጤና ስጦታ ነው። ፈውስ ሊፈለግ ይችላል። መድኃኒት ሊወሰድ ይችላል። ነገር ግን ሕመም ሕይወት የእኛ ነው የሚለውን ቅዠት ሊያጋልጥ ይችላል።

ያዕቆብ እንዲህ ይላል፦ «…ነገ የሚሆነውን አታውቁምና። ሕይወታችሁ ምንድር ነው? ጥቂት ጊዜ ታይቶ ኋላ እንደሚጠፋ እንፍዋለት ናችሁና» (ያዕቆብ 4:14)።

የኒ የኋለኛው እስራት ያንኑ ትምህርት ይበልጥ ከባድ ያደርገዋል።

ከሕዝባዊ ጠቃሚነት በፊት መንፈሳዊ ቀረጻ

ማርጋሬት ባርበር በኒ ሕይወት ውስጥ የነበራት ትልቅ ስፍራ በሕዝባዊ መድረኳ መጠን ሊለካ አይችልም። ተጽዕኖዋ ኒ ቆየት ብሎ ደጋግሞ ያስተማረውን መርሕ ያሳያል፤ እግዚአብሔር የሚታይ አገልግሎት ከመስፋቱ በፊት እጅግ ፍሬያማ ሥራውን ብዙ ጊዜ በተሰወሩ ግንኙነቶች ውስጥ ይሠራል።

የዘመናችን ቤተ ክርስቲያን ያንን ቅደም ተከተል ለመገልበጥ ልትፈተን ትችላለች። ስጦታ ዕድልን ይፈጥራል፤ ዕድል መድረክን ይፈጥራል፤ መድረክ የበሰለ መስሎ የመታየትን ጫና ይፈጥራል። ውጤቱም ሕዝባዊው አገልግሎት ከግሉ ሰው ይልቅ በፍጥነት የሚያድግበት ሁኔታ ሊሆን ይችላል። ኒ በእርማት ሥር ያሳለፋቸው ዓመታት ያንን ሥርዓት ተገዳደሩት። ባርበር የምትፈልገው የወጣቱ ሠራተኛ አሳቦች ትክክል መሆናቸውን ብቻ ሳይሆን ምላሾቹ በክርስቶስ የሚገዙ መሆናቸውን ጭምር ነበር።

ያዕቆብ እንዲህ ይጽፋል፦ «ትዕግሥትም ምንም የሚጎድላችሁ ሳይኖር ፍጹማንና ምሉዓን ትሆኑ ዘንድ ሥራውን ይፈጽም» (ያዕቆብ 1:4)። ትዕግሥት ዝም ብሎ መቀመጥ አይደለም። ራስን ለማዳን ያለ ጊዜው ሳይሸሹ በእግዚአብሔር ቀራጭ ሥራ ሥር የመቆየት ችሎታ ነው።

ኒ ሰዎች በተሳሳተ መንገድ ሲረዱት፣ ሲያመሰግኑት የሚገለጠውን ያህል ብዙ ነገር ሊገለጥ እንደሚችል ተማረ። አገልጋይ ሲመሰገን ትዕቢት ሊነሣ ይችላል። ሲነቀፍ ራስን የመከላከል ስሜት ሊነሣ ይችላል። ሁለቱም ምላሾች ልብ የተጣበቀባቸውን ነገሮች ያጋልጣሉ። መስቀል የሚመለከተው የደስታን ምኞት ብቻ ሳይሆን የራስን ገጽታ የመቆጣጠር ምኞትንም ጭምር ነው።

ይህ ማለት ክርስቲያኖች በሁሉም ሁኔታ ሐሰትን በዝምታ መቀበል አለባቸው ማለት አይደለም። ኢየሱስ ለከሳሾቹ መለሰ፤ ጳውሎስ ስለ ሐዋርያነቱ ተከራከረ፤ ነቢያት ሐሰትን ተጋፈጡ። ጉዳዩ ከዚህ የጠለቀ ነው፤ ነፍስ ለሰላሟ ቅድመ ሁኔታ አድርጋ መረጋገጥን ሳትጠይቅ እውነት ሊነገር ይችላልን? አንድ መሪ ግልጽ መከላከያ አቅርቦ ስሙን ግን ለእግዚአብሔር አደራ ሊሰጥ ይችላልን?

የባርበር የተሰወረ አገልግሎት የኒን ስለ መንፈሳዊ ሥልጣን ያለውን አመለካከትም ቀረጸ። እውነተኛ ሥልጣን በምርጡ ደረጃው የድምፅ ከፍታ፣ ሹመት ወይም ማስገደድ አይደለም። ከእግዚአብሔር አገዛዝ ሥር ከሚኖር ሕይወት ይመነጫል። ኢየሱስ የአሕዛብን አለቆች — «ታላላቆቻቸውም በላያቸው እንዲሠለጥኑ» የሚያደርጉትን — ከራሱ የአገልጋይነት ሥርዓት ጋር አነጻጸረ (ማርቆስ 10:42-45)። የአማካሪ ሥልጣን ከሁሉ ይበልጥ ጤናማ የሚሆነው ደቀ መዝሙሩ በአማካሪው ላይ ሳይሆን በክርስቶስ ላይ ያለውን መደገፍ ሲያሳድግ ነው።

ኒ በእነዚህ ዓመታት በከፍተኛ ጉጉት ማንበቡ ለቀረጻው ሌላ ገጽታ ጨመረ። መጻሕፍት በዘመናትና በአህጉራት ሁሉ ካሉ ክርስቲያኖች ጋር ወደ ውይይት እንዲገባ አስቻሉት። ቢሆንም ንባብ የራሱን ፈተና ፈጠረ፤ የተዋሰ እምነት። አንባቢ ገና በግል ስላላወቃቸው እውነታዎች በልበ ሙሉነት መናገርን ሊማር ይችላል።

ኒ ውሎ አድሮ በተጨባጭ እውነትና በግላዊ ተሞክሮ መካከል ልዩነት ያደርግ ነበር። ልዩነቱ ከመጠን በላይ ሊጋነን ይችላል፤ ጭንቀቱ ግን ትክክል ነው። አንድ አስተምህሮ እኛ ከመረዳታችን በፊት በተጨባጭ እውነት ሊሆን ይችላል። በተሞክሮ እውነት አናደርገውም። ቢሆንም እውነት ተሞክሮን ለመቅረጽ የታሰበ ነው። አንድ አማኝ የትንሣኤን ኃይል ቢሰማውም ባይሰማውም የክርስቶስ ትንሣኤ ታሪካዊ እውነታ ነው፤ ቢሆንም ጳውሎስ «እርሱንና የትንሣኤውን ኃይል የመከራውንም ኅብረት አውቅ ዘንድ» ተመኘ (ፊልጵስዩስ 3:10)።

ስለዚህ ቀረጻ መጽሐፍ ቅዱስን፣ ማኅበረሰብን፣ መታዘዝን፣ መከራንና ጊዜን ያስተሳስራል። አንዳቸውም ተነጥለው ሊታዩ አይገባም። ማኅበረሰብ የሌለበት መጽሐፍ ቅዱስ የግል ትርጓሜ ሊሆን ይችላል። መጽሐፍ ቅዱስ የሌለበት ማኅበረሰብ የቡድን ቁጥጥር ሊሆን ይችላል። ጸጋ የሌለበት መታዘዝ ሕግ አጥባቂነት ሊሆን ይችላል። እውነት የሌለበት መከራ ተራ ጉዳት ብቻ ሊሆን ይችላል። ሆን ተብሎ ምላሽ የማይሰጥበት ጊዜ ብስለት የሌለበት ዕድሜ ብቻ ሊያስገኝ ይችላል።

የኒ የመጀመሪያ ሳንባ ነቀርሳ እነዚህን ትምህርቶች በሚያሳምም ሁኔታ ሥጋዊ አደረጋቸው። በትእዛዝ ብርታትን ሊያገኝ የማይችል አካል ቆራጥና ታታሪ ሰውን ከወሰኑ ጋር ያፋጥጠዋል። የክርስትና እምነት እነዚያን ወሰኖች አይክድም። እግዚአብሔር በእነርሱ እንደማይወሰን ያገኛል። ጳውሎስ «ጸጋዬ ይበቃሃል፥ ኃይሌ በድካም ይፈጸማልና» የሚለውን ሰማ (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9)።

ድካም የኒ አርአያ አልሆነም፤ የክርስቶስ በቂነት ግን ሆነ። ልዩነቱ አስፈላጊ ነው። ክርስትና ሕመምን፣ ውርደትን ወይም ውድቀትን ሥቃይ በራሱ ቅዱስ እንደ ሆነ አድርጎ አይፈልግም። ክርስቶስን ይፈልጋል፤ ሊወገድ የማይችል ድካም ሲመጣም እምነት ጠቃሚነት አበቃ ብሎ ለመደምደም እምቢ ይላል።

ኒ የታወቀ መምህር ከመሆኑ በፊት ይማር ነበር። ስለ መሰበር ከመናገሩ በፊት ታረመ። ስለ ትንሣኤ ሕይወት ከመጻፉ በፊት የሥጋ ሟችነትን ተጋፈጠ። ይህ ቅደም ተከተል ለኋለኛው ምርጥ ትምህርቱ ተአማኒነትን ይሰጣል። እውነቶቹ በማስታወሻ ደብተር ውስጥ የተደረደሩ ብቻ አልነበሩም፤ ብዙዎቹ በእውነተኛ ሕይወት ተቃውሞ ውስጥ አልፈው ነበር።