የዋችማን ኒ መለወጥ

ወንጌላዊቷ ዶራ ዩ

በ1920 የአሥራ ሰባት ዓመቱ ኒ የቻይናዊቷን ወንጌላዊት የዶራ ዩን ስብከት ሰማ። አገልግሎቷ የአንድ አገር በቀል የቻይና የወንጌል ስርጭት ማዕበል አካል ነበር፤ ይህ ማዕበልም አንድ አስፈላጊ እውነትን ያሳይ ነበር፤ በቻይና ወንጌል ከእንግዲህ የውጭ አገር ሚስዮናውያን ብቻ ንብረት አልነበረም። ቻይናውያን ክርስቲያኖች በመንፈሳዊ ሥልጣንና ባህሉን በቅርበት በሚያውቅ ቀጥተኛነት ክርስቶስን ለቻይናውያን አድማጮች ይሰብኩ ነበር።

ኒ የተለወጠው ክርስትና ለእርሱ እንግዳ ነገር ስለ ነበረ አልነበረም። ቀውሱ በትክክል የዚህ ተቃራኒ ነበር። እውነተኛ መለወጥ በእርሱ ላይ የባለቤትነት ጥያቄ እንደሚያነሣ ለመረዳት የሚበቃ ያህል ስለ ክርስትና ያውቅ ነበር።

ወንጌል አንድን ሰው ኢየሱስን ያደንቅ እንደ ሆነ ብቻ አይጠይቅም። ኢየሱስ ክርስቶስ ጌታ መሆኑን ያውጃል። ጴጥሮስ በበዓለ ኀምሳ ቀን፦ «እንግዲህ ይህን እናንተ የሰቀላችሁትን ኢየሱስን እግዚአብሔር ጌታም ክርስቶስም እንዳደረገው የእስራኤል ወገን ሁሉ በእርግጥ ይወቅ» ብሎ ተናገረ (የሐዋርያት ሥራ 2:36)።

ለኒ «ጌታ» የሚለው ቃል ወሳኝ ይሆናል። መዳን የገዛ ራስን የወደፊት ሕይወት የመምራት መብትን ለራስ አስቀርቶ ይቅርታን ብቻ ወደ ማግኘት ሊጠብ አይችልም። መለወጥን ጸጋን መቀበልም የባለቤትነት መብትን አሳልፎ መስጠትም እንደ ሆነ አድርጎ ተረዳው።

በጸጋ ውስጥ የተሸሸገው ዋጋ

አዲስ ኪዳን ሰዎች ብዙ ጊዜ የሚለያዩአቸውን ሁለት እውነቶች በአንድነት ይዞ ያቆያቸዋል። መዳን በሥራ ሊገኝ የማይችል ስጦታ ነው፤ የሚያድነው ክርስቶስም ሰውን በሙሉ የራሱ ለማድረግ ይጠይቃል።

«ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና፤ ይህም የእግዚአብሔር ስጦታ ነው እንጂ ከእናንተ አይደለም፤ ማንም እንዳይመካ ከሥራ አይደለም» (ኤፌሶን 2:8-9)።

ቀጣዩ ቁጥር ግን እንዲህ ሲል ይቀጥላል፦ «እኛ ፍጥረቱ ነንና፤ እንመላለስበት ዘንድ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያዘጋጀውን መልካሙን ሥራ ለማድረግ በክርስቶስ ኢየሱስ ተፈጠርን» (ኤፌሶን 2:10)።

ኒ በኋላ ባቀረባቸው ስብከቶች የእግዚአብሔር ጸጋ ራሱን ችሎ ለሚመራ ሕይወት የሚሰጥ መለኮታዊ ርዳታ እንዳልሆነ ደጋግሞ አጽንኦት ሰጥቶ ተናግሯል። ጸጋ ከክርስቶስ ጋር ወደ አንድነት ያስገባናል። አማኙ የሌላው ነው።

ስለዚህ በኒ መለወጥ ዙሪያ የነበረው ትግል ለክርስትና አስተምህሮዎች ከመስማማት የሚያልፍ ነበር። ክርስቶስ የወደፊት ሕይወቱን እየጠየቀው እንደ ሆነ አየ። ወጣቱ ምኞቶች ነበሩት። የአእምሮ ስጦታዎችና ብሩህ ተስፋዎች ነበሩት። ለክርስቶስ ራስን መስጠት እነዚያ ስጦታዎች ወዴት እንደሚመሩት የመወሰን መብትን መተው ማለት ነበር።

ይህ ጭብጥ በሕይወቱ ሁሉ ደጋግሞ ይመለሳል። በኒ አሳብ ራስን ለእግዚአብሔር መለየት ከዕለት ተዕለት ምርጫዎች ተነጥሎ የሚከሰት አስደናቂ የስሜት ቅጽበት አልነበረም። በእግዚአብሔር ርኅራኄ ላይ ተመሥርቶ ሰውን በሙሉ ለእግዚአብሔር ማቅረብ ነበር።

«እንግዲህ፥ ወንድሞች ሆይ፥ ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ፥ እርሱም ለአእምሮ የሚመች አገልግሎታችሁ ነው» (ሮሜ 12:1)።

አዲስ ሕይወት ይጀምራል

ኒ በኋላ መለወጡን የእውነተኛ አዲስ ሕይወት መጀመሪያ እንደ ሆነ አድርጎ ገልጾታል። ያ አገላለጽ ፍጹም አዲስ ኪዳናዊ ነው። ክርስትና ኃጢአተኛ አዲስ የሥነ ምግባር ሕግ ይቀበላል ብቻ አይልም። በክርስቶስ ያለ ሰው የአዲስ ፍጥረት እንደ ሆነ ይናገራል።

«ስለዚህ ማንም በክርስቶስ ቢሆን አዲስ ፍጥረት ነው፤ አሮጌው ነገር አልፎአል፤ እነሆ፥ ሁሉም አዲስ ሆኖአል» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:17)።

ይህ ጽኑ እምነት ኒ ዳግመኛ መወለድን የተረዳበትን መንገድ ቀረጸው። የክርስትና ሕይወት የሚጀምረው እግዚአብሔር በሚያደርገው ነገር ነው። መንፈሳዊ ሕይወት በትምህርት፣ በባህል፣ በሥነ ሥርዓት ወይም በመኮረጅ አይገኝም። ሕይወትን የሚሰጥ እግዚአብሔር ነው።

ኢየሱስ ኒቆዲሞስን፦ «ሰው ዳግመኛ ካልተወለደ በቀር የእግዚአብሔርን መንግሥት ሊያይ አይችልም» አለው (ዮሐንስ 3:3)። ቀጥሎም፦ «ከሥጋ የተወለደ ሥጋ ነው፥ ከመንፈስም የተወለደ መንፈስ ነው» ሲል አከለ (ዮሐንስ 3:6)።

ኒ በዚያ ልዩነት ላይ ብዙ ነገር ይገነባል። ሥጋ የተወለወለ ሥጋ፣ ሃይማኖታዊ ሥጋ፣ በሥነ ሥርዓት የተገራ ሥጋና አስደናቂ ሥጋ ሊሆን ይችላል፤ ሥጋ ግን መንፈስን ሊያስገኝ አይችልም። የእግዚአብሔር መልስ አዲስ ልደት ነው።

ኒ ውጫዊ ብቻ በሆነ ክርስትና ላይ ለምን ጠንከር ሊል እንደ ቻለ ይህ ለማብራራት ይረዳል። ሃይማኖታዊ እንቅስቃሴ የውስጣዊ እውነታን አለመኖር ሊሸፍን ይችላል ብሎ ይሰጋ ነበር። በቤተ ክርስቲያን መገኘት፣ የአስተምህሮ እውቀት፣ የክርስቲያን ቤተሰብ ዳራ፣ የአገልግሎት እንቅስቃሴም እንኳ እግዚአብሔርን በማወቅ ፋንታ ምትክ ሊሆኑ ይችላሉ።

መለወጡ በሌላ ሰው በኩል በተገኘ ሁለተኛ እጅ መንፈሳዊነት ላይ የዕድሜ ልክ ጥርጣሬ እንዲያድርበት አደረገ።

ካሣ መመለስና የጠራ ሕሊና

የቀደሙት የወንጌላውያን የመነቃቃት እንቅስቃሴዎች ጎልቶ የሚታይ አንድ ባሕርይ መለወጥ ተጨባጭ ግንኙነቶችን መንካት አለበት ብለው አጥብቀው መናገራቸው ነበር። መናዘዝ፣ ካሣ መመለስ፣ ይቅር ማለትና ታማኝነት በመንፈሳዊ ተሞክሮ ላይ የሚደረጉ እንደ ፈቃድ የሚተው ጌጦች አልነበሩም።

የኒ የመጀመሪያው የክርስትና ሕይወት የተበላሸውን የማቅናትን አሳማሚ ሥራ ያካተተ ነበር። ይህ በኋላ አጥብቆ ከሚያስተምረው አንድ መርሕ ጋር የሚስማማ ነበር፤ ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረትና መልካም ሕሊና አብረው የሚሄዱ ናቸው።

ጳውሎስ ፊልክስን፦ «ስለዚህ እኔ ደግሞ በእግዚአብሔርና በሰው ፊት ሁልጊዜ ነውር የሌለባት ሕሊና ትኖረኝ ዘንድ እተጋለሁ» አለው (የሐዋርያት ሥራ 24:16)።

በመንፈስ የለሰለሰ ሕሊና ከእግዚአብሔር የመምሪያ መሣሪያዎች አንዱ ሊሆን ይችላል። ኒ ግላዊ ስሜቶች የማይሳሳቱ ናቸው ማለቱ አልነበረም። መጽሐፍ ቅዱስ ተጨባጩ መለኪያ ሆኖ ይኖራል። ነገር ግን የማያቋርጥ አለመታዘዝ መንፈሳዊ ትብነትን ያደነዝዛል ብሎ ያምን ነበር።

ይህ ወሳኝ ሚዛን ነው። አንዳንድ ክርስቲያኖች ወደ ውስጣቸው ብቻ የሚመለከቱ ይሆናሉ፤ የመዳን እርግጠኝነታቸው እስኪጠፋ ድረስ ራሳቸውን ያለማቋረጥ ይመረምራሉ። ሌሎች ደግሞ ለንስሐ ብዙም ቦታ በማይተው መንገድ ስለ ጸጋ ይናገራሉ። የኒ ጠንካራው ትምህርት ሁለቱንም ስሕተቶች ይቃወማል። የክርስቶስ ደም ወደ እግዚአብሔር በድፍረት የመቅረብን መብት ይሰጣል፤ የእግዚአብሔር ብርሃን ደግሞ አማኙ በቅንነት እንዲመላለስ ይጠራዋል።

«ነገር ግን እርሱ በብርሃን እንዳለ በብርሃን ብንመላለስ ለእያንዳንዳችን ኅብረት አለን፥ የልጁም የኢየሱስ ክርስቶስ ደም ከኃጢአት ሁሉ ያነጻናል» (1ኛ ዮሐንስ 1:7)።

ቅደም ተከተሉን አስተውል፤ በብርሃን መመላለስ የደሙን ቦታ አይወስድም። የመንጻት መሠረቱ ደሙ ነው። ጸጋ ግን ወደ ብርሃን ለመምጣት ፈቃደኛ የሆነ ሕዝብን ይፈጥራል።

የምስክርነት ጥሪ

መለወጡ ወዲያውኑ ወደ ምስክርነት ተለወጠ። ኒ በወንጌል ስርጭት ሥራና በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ከሌሎች ወጣት አማኞች ጋር ተባበረ። ይህ ሁኔታ ክርስቶስን የተቀበሉት ስለ እርሱ በተፈጥሮ ይናገሩ የነበረባትን የጥንቲቱን ቤተ ክርስቲያን ይመስላል።

በኒ ግንዛቤ ወንጌል የግል ንብረት አልነበረም። ክርስቶስ በእውነት ሕይወት ከሆነ፣ አማኙ ያንን ሕይወት ለሌሎች ለማካፈል የታቀደው የእግዚአብሔር ዓላማ ተካፋይ ይሆናል።

ጳውሎስ በሮሜ 10 ያነሣው ጥያቄ የእምነትን የሚስዮናዊነት አመክንዮ አጥብቆ ያቀርባል፦ «እንግዲህ ያላመኑበትን እንዴት አድርገው ይጠሩታል? ባልሰሙትስ እንዴት ያምናሉ? ያለ ሰባኪስ እንዴት ይሰማሉ?» (ሮሜ 10:14)።

ኒ በጊዜ ሂደት ይጓዛል፣ ይሰብካል፣ አገልጋዮችን ያሠለጥናል፣ መጽሔቶችን ያሳትማል፣ መጻሕፍትን ይጽፋል፣ በመላው ቻይናም ጉባኤዎች እንዲመሠረቱ ይረዳል። ያ ሰፊ አገልግሎት ግን ያደገው ከቀላል ጅማሬ ነበር፤ ስለ ክርስቶስ የሚናገር አንድ የተለወጠ ተማሪ።

ኒ ራሱ ያደንቀው የነበረ አንድ ትምህርት እዚህ አለ። የእግዚአብሔር ሥራ ብዙ ጊዜ የሚጀምረው አንድ ሰው ሙሉ በሙሉ እንደ ተዘጋጀ ሳይሰማው ነው። መንፈሳዊ ጠቃሚነት ሁሉን ማወቅን አይጠይቅም። አስቀድሞ ለተሰጠው ብርሃን መታዘዝን ይጠይቃል።

በዚያው ጊዜ ቅንዓቱ መቀረጽ ያስፈልገው ነበር። ኒ ብርታት፣ ማስተዋልና ጽኑ እምነት ነበረው፤ እነዚህ ባሕርያት ግን ከእግዚአብሔር ቀድሞ የሚሮጥ ኃይለኛ ሃይማኖታዊ ሠራተኛን በቀላሉ ሊያስገኙ ይችሉ ነበር። ስለዚህ የሕይወቱ ቀጣይ ምዕራፍ እጅግ አስፈላጊ ይሆናል። ከመልእክት የበለጠ ነገር ያስፈልገው ነበር። የእግዚአብሔርን መንገዶች መማር ያስፈልገው ነበር።

ከውሳኔ ወደ ደቀ መዝሙርነት

የዘመናችን የመለወጥ ታሪኮች አንዳንድ ጊዜ ታሪኩን በውሳኔው ቅጽበት ይደመድሙታል። አዲስ ኪዳን ግን እንዲህ አያደርግም። መለወጥ ወደ ደቀ መዝሙርነት የሚያስገባውን በር ይከፍታል።

ኢየሱስ «አማኞችን አፍሩ» ብቻ አላለም። ይልቁንም፦ «እንግዲህ ሂዱና አሕዛብን ሁሉ … ያዘዝኋችሁንም ሁሉ እንዲጠብቁ እያስተማራችኋቸው ደቀ መዛሙርት አድርጓቸው» አለ (ማቴዎስ 28:19-20)።

ከ1920 በኋላ የኒ ሕይወት የተራዘመ የደቀ መዝሙርነት ትምህርት ቤት ሆነ። አንዳንዶቹ ትምህርቶች በመጽሐፍ ቅዱስና በመጻሕፍት በኩል መጡ። አንዳንዶቹ በዕድሜ በገፉ ክርስቲያኖች በኩል መጡ። ብዙዎቹ ግን በውድቀት፣ በእርማት፣ በሕመም፣ በቅሬታና በመጠበቅ በኩል መጡ።

ይህ በስጦታና በመቀረጽ መካከል ያለው ልዩነት በትምህርቱ ውስጥ አስፈላጊ ቦታ ይይዛል። አንድ ሰው በእውነት በእግዚአብሔር ተጠርቶ ሳለ ለአንዳንድ ኃላፊነቶች ገና ዝግጁ ላይሆን ይችላል። መንፈሳዊ ስጦታዎች ቶሎ ሊገለጡ ይችላሉ፤ መንፈሳዊ ብስለት ግን ብዙውን ጊዜ ቶሎ አይመጣም።

ቤተ ክርስቲያን ብዙ ጊዜ ከማይታየው ባሕርይ ይልቅ የሚታየውን ስጦታ ቀድማ ታስተውላለች። ኒ እግዚአብሔር ከሰው ምኞት በተቃራኒ አቅጣጫ እንደሚሠራ ተማረ። እኛ ስጦታ ያለው ሰው በምን ያህል ፍጥነት ሊጠቅም እንደሚችል እንጠይቃለን። እግዚአብሔር ግን ሰውየው በምን ያህል ጥልቀት ሊቀረጽ እንደሚችል ይጠይቃል።

ታላቁ ጉዳይ እግዚአብሔር ሊጠቀምብን ይችላል ወይ የሚለው ብቻ አይደለም፤ ሥራውን ለራሳችን ሳንወስድ ጉዳዮቹን አምኖ ሊሰጠን ይችላል ወይ የሚለው ነው።

መስቀሉ በመጀመሪያው ላይ

መስቀሉ በኒ የክርስትና ሕይወት መጀመሪያ ላይ ቆሞ ነበር፤ በበሰለው አገልግሎቱም ማዕከል ላይ ይቆማል።

መጀመሪያ ላይ እያንዳንዱ ክርስቲያን ክርስቶስ ስለ ኃጢአታችን እንደ ሞተ ይማራል። «መጽሐፍ እንደሚል ክርስቶስ ስለ ኃጢአታችን ሞተ» (1ኛ ቆሮንቶስ 15:3)። ይህ መሠረት ነው፤ ፈጽሞም የሚያልፉት አይደለም።

ኒ ግን በጳውሎስ መልእክቶች ውስጥ ሌላ ገጽታ እየጨመረ ተመለከተ፤ አማኙ በክርስቶስ ሞት ውስጥ ተካቷል።

«ከእንግዲህስ ወዲያ ለኃጢአት እንዳንገዛ የኃጢአት ሥጋ ይሻር ዘንድ አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን» (ሮሜ 6:6)።

ይህ የእንግሊዝኛ ተናጋሪ አንባቢዎች «መደበኛው የክርስቲያን ሕይወት» ብለው ከሚያውቁት ትምህርት በስተጀርባ ካሉት ማዕከላዊ ጥቅሶች አንዱ ይሆናል። ኒ ሮሜ 6ን በዋነኛነት ራሳችንን እንድንሰቅል የሚሰጥ ትእዛዝ አድርጎ ሳይሆን እግዚአብሔር በክርስቶስ ያደረገውን የሚያበሥር አዋጅ አድርጎ አየው። የአማኙ ተግባር በመጀመሪያ እውነታውን ማወቅ፣ ከዚያም በእርሱ ላይ ተደግፎ መቍጠርና ራሱን ለእግዚአብሔር ማቅረብ ነው።

«እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ» (ሮሜ 6:11)።

ልዩነቱ ጥልቅ ነው። ራስን መስቀል በቀላሉ ሌላ ዓይነት የራስ ጥረት ይሆናል። ጳውሎስ አማኙ በበቂ ሥነ ሥርዓት ከክርስቶስ ጋር አንድነትን መፍጠር አለበት አይልም። እግዚአብሔር በክርስቶስ እንደ ሠራ ይናገራል።

የኒ መለወጥ ክርስትና ከሰው ምላሽ በፊት በመለኮታዊ ፍጻሜ ላይ እንደሚያርፍ የሚያሳይ የዕድሜ ልክ ግኝት ጀመረ።

በአዲስ ባለቤትነት ሥር ያለ ወጣት

በዚህ የመጀመሪያው ወሳኝ ዘመን መጨረሻ ላይ የኒ አቅጣጫ ተለውጦ ነበር። ገና ወጣት ነበር፤ ገና ይማር ነበር፤ በኋለኞቹ ትውልዶች ከሚታወሰው የበሰለ አስተማሪም እጅግ የራቀ ነበር። ባለቤትነቱ ግን ተለውጦ ነበር።

ጳውሎስ ለቆሮንቶስ ሰዎች የተናገረው ቃል አመክንዮውን ይገልጻል፦ «…ለራሳችሁም አይደላችሁም፤ በዋጋ ተገዝታችኋልና። ስለዚህ እግዚአብሔርን በሥጋችሁ አክብሩ» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:19-20)።

«ለራሴ አይደለሁም» ማለት «በዋጋ ተገዝቻለሁ» ከሚለው ጋር እስኪጣመር ድረስ ጨቋኝ ሊመስል ይችላል። ክርስቲያናዊ ራስን መስጠት ለቤዛነት ፍቅር የሚሰጥ ምላሽ ነው። አማኙን የራሱ የሚያደርገው እርሱ ስለ አማኙ ራሱን የሰጠው ነው።

የኒ የኋለኛው ሥነ መለኮት አንዳንድ ጊዜ ስለ መታዘዝ፣ ስለ ሥነ ሥርዓትና ስለ ሥልጣን ከባድ ቃላትን ይጠቀም ነበር። እነዚያ ጭብጦች ሁልጊዜ ከዚህ ማዕከል ተነሥተው መተርጐም አለባቸው። መጽሐፍ ቅዱሳዊ ራስን መለየት የሚጀምረው ሃይማኖታዊ ሥርዓትን ከመፍራት ሳይሆን በክርስቶስ ከተገለጠው የእግዚአብሔር ርኅራኄ ነው።

ወጣቱ አዲስ አማኝ መንፈሳዊ እውነታን ከሃይማኖታዊ ግለት ለመለየት የሚረዱት አስተማሪዎች ያስፈልጉት ነበር። ከእነዚህም እጅግ አስፈላጊ ከሆኑት አንዷ በፉዡ አቅራቢያ በጸጥታ ትኖር የነበረች አንዲት እንግሊዛዊት ሚስዮናዊት ነበረች፤ ማርጋሬት ኢ. ባርበር።

ተጽዕኖዋ ከሕዝባዊ አገልግሎቷ መጠን እጅግ የላቀ ይሆናል። ለአሥርተ ዓመታት በመጻሕፍቱ ውስጥ የሚያስተጋቡ ትምህርቶችን ለኒ ታስተምረዋለች፤ እግዚአብሔርን ጠብቅ፤ በተፈጥሮ ብርታት አትታመን፤ ውስጣዊ እውነታን ከውጫዊ ስኬት አስበልጠህ ቍጠር፤ መስቀልንም እግዚአብሔር ወደ ፍሬያማነት የሚያደርስበት መንገድ አድርገህ ተቀበል።

የእናቱ ንስሐ በር በሆነ ጊዜ

የኒን መለወጥ የሚተርኩ ዘገባዎች የእናቱን የሊን ሄፒንግን ሚና አጽንኦት ሰጥተው ይገልጻሉ፤ እርሷ በዶራ ዩ አገልግሎት ለክርስቶስ የነበራት መሰጠት መታደሱ ቤተሰቡን ነክቶታል። በትውፊቱ ውስጥ በሰፊው የሚታወቀው አንዱ ክፍል ልጇን ያለ አግባብ በመያዟ ይቅርታ መጠየቋ ነው። በኋላ የተነገረው እያንዳንዱ ዝርዝር ፍጹም በሆነ ትክክለኛነት ይታወስም አይታወስ፣ መንፈሳዊው መርሕ ጥልቅ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ነው።

ወላጆች ብዙ ጊዜ ይቅርታ መጠየቅ ሥልጣናቸውን የሚያዳክም ይመስላቸዋል። ብዙውን ጊዜ እውነቱ የዚህ ተቃራኒ ነው። መናዘዝ የሥነ ምግባር ክብደትን ይሰጣል፤ ምክንያቱም ሥልጣን ራሱ ከእውነት በታች እንደሚኖር ያሳያልና።

ያዕቆብ፦ «እርስ በርሳችሁ በኃጢአታችሁ ተናዘዙ። ትፈወሱም ዘንድ እያንዳንዱ ስለ ሌላው ይጸልይ» ይላል (ያዕቆብ 5:16)። ትእዛዙ እኩል ደረጃ ባላቸው ሰዎች ብቻ የተወሰነ አይደለም።

ለወጣቱ ኒ ክርስትና በአንድ አዋቂ ሰው ውስጥ ትሕትናን ሲያፈራ ማየቱ ወንጌልን ከሌላ ማንኛውም ክርክር በበለጠ ተአማኒ አድርጎት ሊሆን ይችላል።

«ተሳስቻለሁ» ማለት የማይችል እምነት የተሰቀለውን ጌታ ለማቅረብ ያለው ኃይል እጅግ ጥቂት ነው።

ራስን መስጠትና መጪው ጊዜ

የኒ መለወጥ ስለ ሕይወት ጥሪው የተደረገ ትግልን ያካተተ ነበር። ክርስቶስን መቀበል የወደፊት ሕይወቱን፣ እውቅናንና ስኬትን ተስፋ የሚሰጡትን ምኞቶች ጨምሮ፣ አቅጣጫውን ሊያስቀይረው እንደሚችል ተረድቶ ነበር።

የኢየሱስ ጥሪ ደጋግሞ ይህ ባሕርይ አለው። ጴጥሮስና እንድርያስ መረቦቻቸውን ይተዋሉ። ማቴዎስ የቀረጥ መሰብሰቢያውን ይተዋል። ሀብታሙ ገዥ የልቡን ጌታ የሚገልጠውን ንብረት እንዲተው ይጠየቃል።

ዝርዝሮቹ ይለያያሉ፤ ደቀ መዝሙርነት ግን ባለቤትነትን ይነካል።

«እንግዲህ እንደዚሁ ማንም ከእናንተ ያለውን ሁሉ የማይተው ደቀ መዝሙሬ ሊሆን አይችልም» (ሉቃስ 14:33)።

ቁጥሩ በሕግ የተያዘን ንብረት ሁሉ ወዲያውኑ ለሌላ እንዲያስተላልፉ የሚሰጥ ሁለንተናዊ ትእዛዝ አይደለም። የራስን ባለቤትነት ለክርስቶስ እንዲያስተላልፉ የሚሰጥ ሁለንተናዊ ትእዛዝ ነው።

የኒ የኋለኛው ትምህርት ስለ ራስን መለየት በቀጥታ የሚፈልቀው ከዚህ ጅማሬ ነው። ክርስትና በሌላው ረገድ ራሱን ችሎ በሚመራ ሕይወት ውስጥ አንድ ክፍል ብቻ ሆኖ ሊቀር አይችልም።

ፍቅር፣ ትዳርና ራስን መለየት

ኒ ከቻሪቲ ቻንግ ጋር የነበረው ግንኙነት ራስን የመስጠት የመጀመሪያው ትምህርት ቤቱ አካል ይሆናል። የሕይወት ታሪክ ዘገባዎች እርሷ እምነቱን ከመካፈሏ በፊት እንደ ወደዳት ይገልጻሉ። የማያምን ሰው ማግባት መጽሐፍ ቅዱስን የሚቃረን እንደ ሆነ ያምን ስለ ነበር አሳማሚ ምርጫ ገጠመው።

ጳውሎስ፦ «ከማያምኑ ጋር በማይመች አካሄድ አትጠመዱ» ብሎ ይጽፋል (2ኛ ቆሮንቶስ 6:14)፤ ይህም ጋብቻ በሚፈጥረው ጥልቅ አንድነት ምክንያት ብዙ ክርስቲያኖች በጋብቻ ላይ የሚተገብሩት ክፍል ነው።

ኒ በመጨረሻ የፍቅር ስሜትን በመታዘዝ ላይ ጌታ ከማድረግ ይልቅ ግንኙነቱን ተወ። በኋላም ቻሪቲ ክርስቲያን ከሆነች በኋላ መንገዱ እንደ ገና ተከፈተ፤ በ1934 ተጋቡ።

ታሪኩ ኒ ደጋግሞ ያስተምረው የነበረውን አንድ መርሕ ያሳያል፤ ራስን መስጠት በመሥዋዕት አማካይነት እግዚአብሔርን መዘወር ማለት አይደለም። እግዚአብሔር መልሶ እንዲሰጠን ግዴታ እንዲገባበት ብለን አንድን ነገር አንተውም። አብርሃም ቢላውን የሚያነሣው ይስሐቅ ልክ በተጠበቀው መንገድ ይመለስለታል የሚል ሚስጥራዊ ውል በእጁ ይዞ አይደለም።

እውነተኛ ራስን መለየት ውጤቱን ለእግዚአብሔር ይተዋል።

ለኒ ግንኙነቱ በመጨረሻ ተመለሰለት። ብዙ ታማኝ አማኞች ግን የማይመለሱላቸውን ነገሮች ይተዋሉ። ስለዚህ የመታዘዝ መልካምነት ታሪኩ በፍቅር ፍጻሜ መደምደሙ ወይም አለመደምደሙ ሊለካ አይችልም።

ካሣ መመለስ የመለወጥ ማስረጃ ሆኖ

ኒ ገና ከጅምሩ የተበላሸውን ያቀና የነበረበት ልማድ ንስሐን ተጨባጭ አድርጎ የሚመለከተውን ሰፊ የመነቃቃት ትውፊት ያንጸባርቃል። ዘኬዎስ ሕሊናው ወቀሰው ብቻ አልቀረም፤ ከገንዘብና ካታለላቸው ሰዎች ጋር የነበረውን ግንኙነት ለወጠ።

«ጌታ ሆይ፥ ካለኝ ሁሉ እኵሌታውን ለድሆች እሰጣለሁ፤ ማንንም በሐሰት ከስሼ እንደ ሆንሁ አራት እጥፍ እመልሳለሁ» (ሉቃስ 19:8)።

ኢየሱስም፦ «ዛሬ ለዚህ ቤት መዳን ሆኖለታል» ብሎ መለሰለት (ሉቃስ 19:9)።

ካሣ መመለስ ይቅርታን ሊገዛ አይችልም። የዘኬዎስ ልግስና ፍሬ እንጂ ዋጋ አይደለም። ነገር ግን ፈጽሞ ምግባርን የማይለውጥ ጸጋ አጠራጣሪ ነው።

ኒ ለጠራ ሕሊና የሰጠው አጽንኦት ያደገው ከዚህ ጽኑ እምነት ነው። በሚቻልበት ሁሉ ክርስቲያኖች ኃጢአት ያበላሸውን መጠገን አለባቸው።

ጥበብ ያስፈልጋል። ያለፈው በደል ሁሉ አዲስ ጉዳት ሳያስከትል በቀጥታ ሊጠገን አይችልም፤ የእረኝነት ምክርም አስፈላጊ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን ዋጋውን ሌላ ሰው የከፈለው ሲሆን ንስሐ በውስጥ ብቻ ተወስኖ መቅረት የለበትም።

መለወጥ እንደ ባለቤትነት ሽግግር

የኒ መለወጥ ብዙ ጊዜ የሚታወሰው በቁርጠኝነቱ ነው፤ ትርጉሙ ግን ያለው ተለውጧል ብሎ ባመነው ነገር ውስጥ ነው። ወንጌል አስቀድሞ በነበረ ሕይወት ላይ የተጨመረ አዲስ የእምነቶች ስብስብ ብቻ አልነበረም። የባለቤትነት ሽግግር ነበር።

ጳውሎስ፦ «ይህን ስለቆረጥን የክርስቶስ ፍቅር ግድ ይለናልና፤ አንዱ ስለ ሁሉ ሞተ፤ እንግዲያስ ሁሉ ሞቱ፤ በሕይወትም ያሉት ስለ እነርሱ ለሞተውና ለተነሣው እንጂ ወደ ፊት ለራሳቸው እንዳይኖሩ ስለ ሁሉ ሞተ» ብሎ ይጽፋል (2ኛ ቆሮንቶስ 5:14-15)። አመክንዮው ከምትክነት ወደ ራስን መለየት ይሸጋገራል። ክርስቶስ ስለ እኛ ሞተ፤ ስለዚህ የቀረው ሕይወት እንደ ግል ንብረት ሊቈጠር አይችልም።

ኒ ወጣትና ባለ ብዙ ስጦታ ስለ ነበረ ይህ ጭብጥ በተለይ ለእርሱ አስፈላጊ ሆነ። መለወጥ የተጋፈጠው ግልጽ ኃጢአቶችን ብቻ ሳይሆን ሕጋዊ የሆኑ ምኞቶችንም ጭምር ነበር። የትኛውን ሙያ ይከተላል? ማንን ያገባል? ምን ዓይነት ስም ይገነባል? አእምሮውን እንዴት ይጠቀምበታል? የክርስትና ጥያቄ ከሥነ ምግባር ውጭ ናቸው ተብለው ሊታለፉ ወደማይችሉ ውሳኔዎች ደረሰ።

እንዲህ ያለው ራስን መስጠት ከችኩልነት ጋር መምታታት የለበትም። አዲስ ኪዳን ግዴለሽነትን አያወድስም። ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱ ዋጋውን እንዲያሰሉ አስተማረ። ጳውሎስ ጉዞዎችን አቀደ፤ ዜግነቱን በስልት ተጠቀመበት፤ በእጆቹ ሠራ፤ ዘዴዎቹንም እንደ ሁኔታው አስተካከለ። ራስን መለየት ማለት ጠንቃቃነት ራሱ ታዛዥ ይሆናል ማለት ነው። አማኙ አሁንም ያስባል፣ ያቅዳል፣ ይመርጣል፣ ይቆጥባል፣ ይማራል፣ ይገመግማልም፤ ነገር ግን የግል ምርጫውን ከእንግዲህ እንደ ከፍተኛው ፍርድ ቤት አይቈጥረውም።

የኒ የመጀመሪያው ካሣ የመመለስ ተግባር የዚህን ራስን መስጠት ተጨባጭ ባሕርይ ያሳያል። በመጽሐፍ ቅዱስ ንስሐ ማኅበራዊ ውጤቶች አሉት። ዘኬዎስ ስለ ማታለል የተለየ ስሜት ብቻ አልተሰማውም፤ ምግባሩ ያደረሰውን ጉዳት አስተካከለ። ጳውሎስ በኤፌሶን በሰበከ ጊዜ፣ የተለወጡ አስማተኞች ከቀድሞ ሕይወታቸው ጋር የተያያዙ ውድ መጻሕፍትን በሕዝብ ፊት ተዉ። ጸጋ ወደ ተጨባጩ ዓለም ገባ።

ቢሆንም ካሣ መመለስ በጥበብና በፍቅር የሚመራ ሆኖ መቀጠል አለበት። ሰው ሌሎችን ሳያስፈልግ በሚጎዳ ወይም ሌላውን ሰው ለአደጋ በሚያጋልጥ መንገድ የበደለኛነት ስሜቱን ማራገፍ የለበትም። ዓላማው ራስን መቅጣት አይደለም። ዓላማው በእውነት መመላለስ ነው። የጠራ ሕሊና በአስደናቂ ድርጊቶች አይገዛም፤ አማኙ እግዚአብሔር ለሚሰጠው ብርሃን በቅንነት ምላሽ ሲሰጥ ያድጋል።

ኒ ለራስን መለየት የሰጠው አጽንኦት መዳን ከፍርድ ማምለጥ ብቻ የሚሆንበትን የተቈራረጠ ወንጌልም ተከላክሏል። አዲስ ኪዳን በእርግጥ ይቅርታንና የዘላለም ሕይወትን ተስፋ ይሰጣል፤ መንግሥትንም ደግሞ ያውጃል። ኢየሱስ አዳኝም ጌታም ነው። ጴጥሮስ በበዓለ ኀምሳ ያወጀው አዋጅ ሁለቱን ማዕረጎች በአንድነት ያጣምራል፤ እግዚአብሔር ኢየሱስን «ጌታም ክርስቶስም» አደረገው (የሐዋርያት ሥራ 2:36)።

ለዘመናችን አንባቢዎች የጌትነት ቋንቋ በሁለት አቅጣጫዎች ሊዛባ ይችላል። አንደኛው ስሕተት መታዘዝን መዳንን ለማግኘት የሚከፈል ዋጋ ያደርገዋል። ያ ጸጋን ይቃረናል። ሌላው መዳንን ይቀበልና የክርስቶስን ትእዛዛት እንደ ፈቃድ የሚተው ምክር አድርጎ ይመለከታቸዋል። ያ ደቀ መዝሙርነትን ይቃረናል። የኒ የመለወጥ ታሪክ ይበልጥ ብርቱ የሚሆነው መጽሐፍ ቅዱስ በአንድነት የያዘውን በአንድነት ሲይዝ ነው፤ መዳን የእግዚአብሔር ነጻ ስጦታ ነው፤ ጸጋም የዳነውን ሰው ወደ ክርስቶስ የፍቅር አገዛዝ ሥር ያመጣዋል።

ውጤቱ የባርነት ፍርሃት ሳይሆን አዲስ የነጻነት ማዕከል ነው። ለእኔነት በባርነት የተያዘ ሰው እኔነትን ያለማቋረጥ መከላከል፣ ማርካት፣ ከሌሎች ጋር ማወዳደርና መጠበቅ አለበት። ለክርስቶስ ራስን መስጠት ያንን አምባገነንነት ማላላት ይጀምራል። ኢየሱስ፦ «ነፍሱን ሊያድን የሚወድ ሁሉ ያጠፋታል፤ ስለ እኔ ግን ነፍሱን የሚያጠፋ ሁሉ ያገኛታል» ይላል (ማቴዎስ 16:25)። ይህ ተቃርኖ የሚመስል እውነት የክርስቲያናዊ መለወጥ ማዕከል ነው። ለክርስቶስ የተሰጠው በመጨረሻ አይጠፋም፤ ከእርሱ ጋር ባለ አዲስ ግንኙነት ውስጥ መልሶ ይቀበላል።

ኒ የቀረውን ሕይወቱን ያንኑ የመጀመሪያ ትምህርት በጥልቅና በጥልቅ ደረጃዎች በመማር ያሳልፋል። መለወጥ ከእኔነት ጋር የሚደረገውን ውጊያ ሁሉ አልፈታም። የውጊያውን አቅጣጫ ግን አጸና። ያዳነው እርሱ ሊመራው መብት ነበረው።