አባሪ ሀ፦ የዋችማን ኒ ሃያ አምስት ዋና ትምህርቶች

ከዚህ በታች ያሉት ትምህርቶች የሕይወት ታሪኩን የሚተኩ አይደሉም። በአሥራ አምስቱ ምዕራፎች ውስጥ አስቀድመው የተሸመኑትን ጭብጦች አንባቢዎች እንደ መንፈሳዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማመሳከሪያ ተመልሰው እንዲያገኟቸው በአንድ ላይ ይሰበስባሉ። እያንዳንዱ ጭብጥ የቀረበው የኒን ዋና ግንዛቤ ሊደርሱበት ከሚችሉ መዛባቶች በሚለይና የመጨረሻውን ክብደት በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ በሚያኖር መንገድ ነው።

1. ክርስቶስ ራሱ የክርስቲያን ሕይወት ነው

የዋችማን ኒን መንፈሳዊነት ለማጠቃለል ቀላሉ መንገድ ክርስትና ክርስቶስ ነው ማለት ነው። አማኙ ከኢየሱስ ትምህርቶችን፣ በጎ ምግባሮችን፣ ሕግጋትን ወይም መንፈሳዊ ሀብቶችን ብቻ አይቀበልም፤ ኢየሱስን ራሱን ይቀበላል።

ጳውሎስ፦ «ሕይወታችሁ የሆነ ክርስቶስ» ሲል ይጽፋል (ቆላስይስ 3:4)። ኒ ይህን አነጋገር ከአምልኮ ቅኔ በላይ አድርጎ ይመለከተው ነበር። ክርስቶስ ክርስቲያኑ ወደ እርሱ የሚያድግበት አርአያ ብቻ አይደለም። በመንፈስ ቅዱስ በኩል የአማኙ አዲስ ሕይወት ምንጭ ነው።

ይህ መንፈሳዊ ጉድለትን የምንቀርብበትን መንገድ ይለውጣል። አንድ ክርስቲያን ትዕግሥትን ይለምናል፤ ኒ ግን ክርስቶስን ራሱን እንደ ትዕግሥት መቀበል ይቻል እንደ ሆነ ይጠይቃል። አንድ ክርስቲያን ድልን ይለምናል፤ ኒ ወደ ድል አድራጊው ክርስቶስ ያመለክታል። አንድ ክርስቲያን ቅድስናን ይለምናል፤ ጳውሎስ ደግሞ ክርስቶስ «ከእግዚአብሔር ዘንድ ጥበብና ጽድቅ ቅድስናም … ሆነልን» ይላል (1ኛ ቆሮንቶስ 1:30)።

ይህ ግንዛቤ የተከፋፈለ ክርስትናን ይቃወማል። መንፈሳዊ ቀረጻ የዘዴዎች ገበያ ሊሆን ይችላል—ለጸሎት አንድ ዘዴ፣ ለጭንቀት ሌላ፣ ለፈተና ሌላ፣ ለአመራር ደግሞ ሌላ። ተግባራዊ ዘዴዎች ሊረዱ ይችላሉ፤ ነገር ግን አንዳቸውም በክርስቶስ መኖርን ሊተኩ አይችሉም።

ኢየሱስ፦ «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም» ይላል (ዮሐንስ 15:5)።

«ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» የሚለው ቃል ሰው ከእንግዲህ እንደማይመርጥ፣ ራሱን እንደማይገሥጽ ወይም እንደማይታዘዝ ተደርጎ ከተተረጐመ፣ አደጋው ምንም ሳያደርጉ ዝም ብሎ መቀመጥ ነው። «ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» የሚለው ጳውሎስ ወዲያውኑ «አሁንም በሥጋ የምኖርበት ኑሮ … ባለ እምነት የምኖረው ነው» በማለት ይጨምራል (ገላትያ 2:20)። ከክርስቶስ ጋር ያለ አንድነት አማኙን አይደመስሰውም፤ የኑሮውን ምንጭና ማእከል ይለውጣል።

ስለዚህ ተግባራዊው ጥያቄ «በመንፈሳዊ ሕይወቴ ራሴን የቻልሁ እንዴት ልሆን እችላለሁ?» የሚለው አይደለም። «የሕይወቴ ክፍል ሁሉ በክርስቶስ ላይ ተደግፎ እንዴት ሊኖር ይችላል?» የሚለው ነው።

2. የክርስቶስ ደም የነጻ ሕሊና ይሰጣል

ኒ ለበደለኛነት የእግዚአብሔር መልስ ወደ ሆነው ወደ ኢየሱስ ደም ደጋግሞ ይመለስ ነበር። ክርስቲያን ወደ እግዚአብሔር የሚቀርብበት መንገድ በትናንቱ አፈጻጸሙ ጥራት ላይ ሳይሆን በክርስቶስ መሥዋዕት ዋጋ ላይ የተመሠረተ ነው።

«የልጁም የኢየሱስ ክርስቶስ ደም ከኃጢአት ሁሉ ያነጻናል» (1ኛ ዮሐንስ 1:7)።

ይህ ትምህርት በተለይ የታለመው ተቀባይነት እንዳላቸው እንዲሰማቸው የሚያደርግ ምክንያት ለማግኘት ራሳቸውን ያለማቋረጥ ለሚመረምሩ ክርስቲያኖች ነበር። በመንፈስ እንደ በረቱ ሲሰማቸው በድፍረት ወደ እግዚአብሔር ይቀርባሉ። ሲወድቁ ደግሞ ለመመለስ የሚያበቃቸው የሚመስል በቂ ጸጸት በራሳቸው እስኪያመነጩ ድረስ ይርቃሉ።

ኒ ይህን እንደ ረቂቅ የራስ ጽድቅ ዓይነት ይመለከተው ነበር። ወደ እግዚአብሔር የመቅረባችን መሠረት ደሙ ከሆነ፣ ኀዘናችን እንኳ ተጨማሪ ክፍያ ሊሆን አይችልም።

ዕብራውያን አማኞች «በኢየሱስ ደም ወደ ቅድስት ለመግባት ድፍረት» እንዳላቸው ይናገራል (ዕብራውያን 10:19)።

ስለዚህ ድፍረት ስሜታዊ ከመሆኑ በፊት ተጨባጭ እውነት ነው።

ይህ ወደ ርካሽ ጸጋ መለወጥ የለበትም። ስለ መንጻት የሚናገረው ያው 1ኛ ዮሐንስ በብርሃን መመላለስንና ኃጢአትን መናዘዝን ያዝዛል። የነጻ ሕሊና ስለ ቅድስና ግድ የማይሰጠው ሕሊና አይደለም። መንጻት የት እንደሚገኝ የሚያውቅ ሕሊና ነው።

የኒ አጽንኦት አማኞችን ከሁለት ተቃራኒ ስሕተቶች ነጻ ሊያወጣ ይችላል፦ ኵነኔን ስለሚፈሩ ኃጢአትን ከመደበቅ፣ ጸጋን ተማምነው ስለሚዳፈሩም ኃጢአትን ከመታገሥ። ደሙ ወደ ብርሃን ይጋብዘናል።

3. አሮጌው ሰው ከክርስቶስ ጋር ተሰቅሏል

ኒ የኃጢአትን ይቅርታ እግዚአብሔር ኃጢአተኛው በአዳም ከነበረው አሮጌ ማንነት ጋር ከሚያደርገው ጥልቅ አያያዝ ለይቶ ያየው ነበር። ታላቁ ጥቅሱ ሮሜ 6:6 ነበር፦ «አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ»።

የግሡ ጊዜ ለእርሱ ትልቅ ትርጉም ነበረው። ጳውሎስ አማኙ በበቂ ጥረት አሮጌውን ሰው እንዲሰቅል አያዝዘውም። እግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ባለ አንድነት ያደረገውን ነገር ያውጃል።

ይህ ከኒ እጅግ ነጻ አውጪ ግንዛቤዎች አንዱ ነው። ክርስቲያኖች ብዙ ጊዜ አሮጌው ጌታ አሁንም የማይጠየቅ ሥልጣን አለው ብለው በማሰብ ከኃጢአት ጋር ይዋጋሉ። ሮሜ 6 የጌትነት ለውጥ መደረጉን ያውጃል።

«የሞተስ ከኃጢአቱ ጸድቋልና» (ሮሜ 6:7)። «ኃጢአት አይገዛችሁምና» (ሮሜ 6:14)።

ነጻነት የፈተና መኖር ይጠፋል ማለት አይደለም። አማኙ ፈተናን የሚጋፈጠው የኃጢአት ሕጋዊ ባሪያ ሆኖ አይደለም ማለት ነው።

የተዛባ ንባብ ሮሜ 6ን የተረዳ ክርስቲያን ፈጽሞ ከባድ ትግል ሊገጥመው እንደማይገባ አድርጎ ወደ የፍጹምነት ትምህርት ሊያዘነብል ይችላል። ሰፊው የአዲስ ኪዳን ትምህርት ግን አማኞችን ወደ ንቃት፣ ወደ መናዘዝና በመንፈስ ዘወትር ወደ መመላለስ ይጠራቸዋል።

የበሰለው አተገባበር ማንነት ነው፦ ከእንግዲህ የአሮጌው ግዛት አይደለሁም። በክርስቶስ ሆኜ ለእግዚአብሔር ሕያው ነኝ። ስለዚህ ብልቶቼን ለአሮጌው ጌታ ለማቅረብ እምቢ እላለሁ።

4. ማወቅ፣ መቍጠር፣ ማቅረብ

ኒ ብዙ ጊዜ ሮሜ 6ን በሦስት እንቅስቃሴዎች ዙሪያ ያደራጀው ነበር።

በመጀመሪያ፣ ማወቅ፦ «አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን» (ሮሜ 6:6)። መቀደስ የሚጀምረው ከስሜታችን ውጭ ባለ ሐቅ ነው።

ሁለተኛ፣ መቍጠር፦ «እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ» (ሮሜ 6:11)። እምነት እግዚአብሔር ካወጀው ጋር ይስማማል።

ሦስተኛ፣ ማቅረብ፦ «ራሳችሁን ለእግዚአብሔር አቅርቡ» (ሮሜ 6:13)። ጸጋ ራስን ለእግዚአብሔር ወደ መለየት ተግባር ይመራል።

ይህ ቅደም ተከተል በእረኝነት ረገድ ብርቱ ኃይል አለው። ማቅረብ ቀድሞ ከመጣ፣ ራስን ለእግዚአብሔር መለየት መንፈሳዊ ሕይወትን ለመፍጠር የሚደረግ ሙከራ ይሆናል። መቍጠር ከማወቅ ከተለየ፣ እምነት አዎንታዊ አስተሳሰብ ብቻ ይሆናል። ማወቅ ወደ ማቅረብ ካልደረሰ ደግሞ፣ ትምህርቱ ፍሬ አልባ ሆኖ ይቀራል።

ሦስቱ እንቅስቃሴዎች ሐቅን፣ እምነትንና መታዘዝን አንድ ላይ ያቆያሉ።

ይህ ደግሞ ኒ የሕግ አጥባቂነትንም ምንም ሳያደርጉ ዝም ብሎ መቀመጥንም ለምን እንደ ተቃወመ ያብራራል። አማኙ ከክርስቶስ ጋር ያለውን አንድነት አያመነጭም፤ ነገር ግን አንድነቱ ለእግዚአብሔር በንቃት የቀረበ ሕይወትን ያስገኛል።

5. ጸጋ ከሥራ ይቀድማል

ኒ «ተቀመጥ» በሚለው ቃሉ ኤፌሶን 1-3ን አጠቃልሎታል። ጳውሎስ ክርስቲያኑ እንዲመላለስ ከማዘዙ በፊት እግዚአብሔር ያደረገውን ያውጃል፦ «በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን» (ኤፌሶን 2:6)።

መቀመጥ መቀበልን ያመለክታል። የተቀመጠ ሰው ከራሱ ውጭ ባለ ነገር ይደገፋል።

«ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና … ማንም እንዳይመካ ከሥራ አይደለም» (ኤፌሶን 2:8-9)።

ሆኖም ቀጣዩ ቁጥር፦ «መልካሙን ሥራ ለማድረግ በክርስቶስ ኢየሱስ ተፈጠርን» ይላል (ኤፌሶን 2:10)። ጸጋ ከመልካም ሥራ ጋር አይፎካከርም፤ በትክክለኛው ቅደም ተከተል ያስቀምጠዋል።

ይህ መርሕ ከመለወጥ እጅግ አልፎ ይደርሳል። ክርስቲያኖች በአገልግሎት ውስጥ ማንነታቸውን በሥራ ላይ ወደ መመሥረት ብዙ ጊዜ ይመለሳሉ። ፍሬያማ ሲሆኑ ተቀባይነት እንዳላቸው ይሰማቸዋል፤ አቅማቸው ሲገደብ ደግሞ ስጋት ይሰማቸዋል። የኒ «ተቀመጥ» ጥልቁ የክርስቲያን ስፍራ ከመፈጸሙ በፊት የሚቀበል መሆኑን ያስታውሳቸዋል።

አደጋው ዕረፍትን ለስንፍና ሰበብ ማድረግ ነው። መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዕረፍት ንቁ የሆነ መደገፍ ነው። ጳውሎስ ከሁሉ ይልቅ ሊደክም ይችል ነበር፤ ያም ሆኖ ምንጩ የእግዚአብሔር ጸጋ እንደ ሆነ ይናገር ነበር።

በመጀመሪያ ተቀመጥ። ከዚያም ከተቀመጥህበት ሆነህ ሥራ።

6. መንፈስ ቅዱስ የክርስቲያን ኑሮ ምንጭ ነው

ኒ በፈቃድ ኃይል ብቻ የሚመነጭን የክርስቲያን እንቅስቃሴ አያምንበትም ነበር። እርሱ ያቀረበው አማራጭ በመንፈስ ቅዱስ የሚኖር ሕይወት ነበር።

«በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛል» (ሮሜ 8:2)።

ይህን እንደ አዲስ ገዥ ኃይል ገልጾታል። ሥጋ ተሻሽሎ መንፈሳዊ ሕይወት ሊሆን አይችልም። መንፈስ አማኙ በተፈጥሮው የሌለውን ይሰጠዋል።

የጳውሎስ ትእዛዝ ቀጣይነት ያለው ነው፦ «በመንፈስ ተመላለሱ፥ የሥጋንም ምኞት ከቶ አትፈጽሙ» (ገላትያ 5:16)።

መመላለስ ደጋግሞ መደገፍን ያመለክታል። የትናንቱ ተሞክሮ ለዛሬ የሚሆን ራሱን የቻለ ማጠራቀሚያ አይፈጥርም።

በመንፈስ የተሞላ ኑሮ ምርጡ መፈተኛ ያልተለመደ ስሜት ሳይሆን ጳውሎስ የሚዘረዝረው ፍሬ ነው፦ ፍቅር፥ ደስታ፥ ሰላም፥ ትዕግሥት፥ ቸርነት፥ በጎነት፥ እምነት፥ የዋህነት፥ ራስን መግዛት (ገላትያ 5:22-23)።

የኒ የኋለኞቹ ዝርዝር ሥነ መለኮታዊ ልዩነቶች ከዚህ ቀላልነት ሊያዘናጉ ይችላሉ። የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ክርስቶስን ማክበርና የክርስቶስን ባሕርይ በአማኞች ውስጥ መቅረጽ ነው።

7. መስቀል በተፈጥሮ ብርታት ላይ ይሠራል

ኒ መስቀልን ለግልጽ ኃጢአት ብቻ ሳይሆን ለሃይማኖታዊ ራስን መቻልም የእግዚአብሔር መልስ አድርጎ ይመለከተው ነበር። አንድ ክርስቲያን እግዚአብሔርን ከተፈጥሮ ተሰጥኦው ተነሥቶ ሊያገለግል ይችላል።

ጳውሎስ፦ «በመንፈስ ጀምራችሁ አሁን በሥጋ ትፈጽማላችሁን?» ሲል ይጠይቃል (ገላትያ 3:3)።

ሥጋ ግብረ ገብ፣ የተደራጀ፣ አንደበተ ርቱዕና ትልቅ ምኞት ያለው ሊሆን ይችላል። ዋናው መለያው ከእግዚአብሔር ተለይቶ ራሱን መቻሉ ነው።

የኒ የመሰበር ቋንቋ ይህን የተሰወረ ምንጭ ለማጋለጥ የታለመ ነበር። አገልጋዩ በትንሣኤ ኃይል ላይ መደገፍን እንዲማር፣ እግዚአብሔር የተፈጥሮ ብርታት በቂ ሆኖ የማይገኝባቸውን ሁኔታዎች ሊፈቅድ ይችላል።

ጳውሎስ፦ «ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና» ይላል (2ኛ ቆሮንቶስ 12:10)።

ይህ ትምህርት ክርስቲያኖች ብቃት ክፉ ነገር እንደ ሆነ እንዲያስመስሉ ሊያደርጋቸው አይገባም። ስጦታዎች ስጦታዎች ናቸው። ጥያቄው ጌቶች ናቸው ወይስ አገልጋዮች የሚለው ነው።

የተሰበረ አእምሮ በብልህነቱ ሳይታመን በብሩህነት ማሰብ ይችላል። የተሰበረ ስብዕና ሁሉን የመቆጣጠር ፍላጎት ሳያስፈልገው በድፍረት መምራት ይችላል። የተሰበረ ፈቃድ ራሱን በራሱ የመግዛት መብቱን ካስረከበ በኋላ በቈራጥነት መሥራት ይችላል።

8. የስንዴ ቅንጣት በምድር መውደቅ አለባት

ኢየሱስ እንዲህ ይላል፦ «የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች» (ዮሐንስ 12:24)።

ኒ ቅንጣቱን መስቀል ሕይወትን የሚፈታበት ምስል አድርጎ ተጠቅሞበታል። የውጪው ቅርፊት ዘሩን ይጠብቃል፤ ነገር ግን ደግሞ ይዘጋበታል። ፍሬያማነት ሞትን ይጠይቃል።

በኢየሱስ የቅርብ አውድ ቁጥሩ በመጀመሪያ የሚያመለክተው ወደ ራሱ ሞት ነው። የክርስቲያን አተገባበር ከዚያ የሚመነጭ ነው፦ ደቀ መዛሙርት የተሰቀለውን ጌታ ይከተላሉ።

«ነፍሱን የሚወድ ያጠፋታል» (ዮሐንስ 12:25)።

ትምህርቱ ራስን የመጠበቅ ዝንባሌን ይጋፈጣል። በተፈጥሮአችን መልካም ስማችንን፣ ምቾታችንን፣ ቁጥጥራችንንና ሌሎች እንዲረዱን የመጠየቅ መብታችንን እንጠብቃለን። እግዚአብሔር እነዚህን በፍቅር እንድንለቅ ሊጠራን ይችላል።

ነገር ግን የቅንጣቱ ምስል በደልን ለማጽደቅ ፈጽሞ መዋል የለበትም። የሰው መሪዎች ሌሎችን በማዋረድ ሰብረው እንዲከፍቷቸው አልተሾሙም። መስቀል በእውነትና በፍቅር ሥር የሚደረግ የእግዚአብሔር ሥራ ነው።

የእውነተኛ መሰበር ፍሬ የተዳከመ ሰብእና ሳይሆን ክርስቶስን ይበልጥ መምሰል ነው።

9. መገለጥ መጽሐፍ ቅዱስ የሚናገረውን ማየት ነው

ኒ የአእምሮ እውቀትን ከመንፈሳዊ መገለጥ ይለይ ነበር። አንድን ትምህርት ለዓመታት ካነበበ በኋላ ያንን «ያየበትን» ቅጽበት ይናገር ነበር።

ጳውሎስ ለአማኞች «የልባችሁም ዓይኖች ይበሩ ዘንድ» ይጸልያል (ኤፌሶን 1:18)።

ኒ እንደነዚህ ያሉትን ጥቅሶች የመንፈስ ማብራትን ለመግለጽ ተጠቅሞባቸዋል፦ መንፈስ ቅዱስ የተገለጠው እውነት በውስጥ እንዲጨበጥ ያደርጋል።

ይህ መጽሐፍ ቅዱስን የሚሽሩ አዳዲስ ትምህርቶችን ለማምጣት የተሰጠ ፈቃድ አይደለም። በዚህ የአምልኮ ትርጉም መገለጥ ማለት እግዚአብሔር አስቀድሞ የገለጠውን ነገር ትርጉም ማየት ነው።

አንድ አማኝ በክርስቶስ ኵነኔ እንደሌለ እያወቀ አሁንም ኵነኔ ማንነቱን እንደሚወስን ሆኖ ሊኖር ይችላል። የመንፈስ ማብራት እውነቱ በሕይወቱ ውስጥ እውነተኛ ክብደት እንዲኖረው ያደርጋል።

መጠበቂያው ተጨባጩ መጽሐፍ ቅዱስ ነው። መጽሐፍ ቅዱስን የሚቃረን ውስጣዊ ግንዛቤ ጥልቅ መገለጥ አይደለም።

10. ክርስቲያን እግዚአብሔርን መጠበቅን መማር አለበት

የኒ ትጉህና ፈጣን ባሕርይ የመጠበቅ ሥነ ሥርዓት ያስፈልገው ነበር። መልካም አሳብ ሁሉ በራሱ የእግዚአብሔር የአሁን ትእዛዝ እንዳልሆነ እንዲማር ማርጋሬት ባርበር ረድታዋለች።

«እግዚአብሔርን ተስፋ የሚያደርጉ ግን ኃይላቸውን ያድሳሉ» (ኢሳይያስ 40:31)።

መጠበቅ ማዘግየት አይደለም። ምሪትን በእንቅስቃሴ ለመተካት እምቢ ማለት ነው።

መሪዎች ብዙ ጊዜ መጠበቅ ይከብዳቸዋል፤ ምክንያቱም ተግባር የአመራር የሚታይ ማስረጃ ያስገኛል። ሆኖም መጽሐፍ ቅዱስ እግዚአብሔር አገልጋዮቹን በመዘግየት የሚያዘጋጅባቸውን ወቅቶች ይዟል።

ሙሴ በምድያም አሥርተ ዓመታትን ያሳልፋል። ዳዊት በመቀባቱና በዙፋኑ መካከል ይጠብቃል። ጳውሎስ ከሰፊው አገልግሎቱ በፊት የተሰወሩ ጊዜያት አሉት።

መጠበቅ፣ ግቡን እንደምንታመን ሁሉ የእግዚአብሔርንም የጊዜ ሰሌዳ እንታመን እንደ ሆነ ይጠይቀናል።

አደጋው መንፈሳዊነት መስሎ የሚቀርብ እጅና እግርን አጣጥፎ መቀመጥ ነው። መታዘዝ ግልጽ ሲሆን መጠበቅ ያበቃል።

11. ቤተ ክርስቲያን የክርስቶስ አካል ናት

ኒ ስለ አካሉ የተናገረው የ«ሁለተኛ መለወጥ» ቋንቋ ከጥልቅ ጽኑ እምነቶቹ አንዱን ይገልጻል፦ ክርስቲያን የክርስቶስ የሆነው እንደ ብቸኛ ግለሰብ ብቻ አይደለም። የክርስቶስ ሕዝብ አባልም ነው።

«እናንተም የክርስቶስ አካል ናችሁ እያንዳንዳችሁም ብልቶች ናችሁ» (1ኛ ቆሮንቶስ 12:27)።

ብልት አስፈላጊም ያልተሟላም ነው። ዓይን እውነተኛ ተግባር አለው፤ ነገር ግን ከአካል የተለየ ዓይን የበሰለ ነጻነት አይደለም፤ መቋረጥ ነው።

ይህ ግንዛቤ ብቸኛ መንፈሳዊነትን ተገዳደረ። አንድ አማኝ በግል ጸሎትና በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት እየተደሰተ፣ ተግሣጽን መቀበል፣ በደልን ይቅር ማለት ወይም ከሌሎች ክርስቲያኖች ጋር ተቀናጅቶ መሥራት የማይችል ሆኖ ሊቀር ይችላል። ኒ እንዲህ ያለው መንፈሳዊነት ገና አካሉን አልተማረም ይል ነበር።

አካሉ የዝነኞችን አገልግሎትም ያርማል። በሕዝብ ፊት የሚያስተምሩ ሰዎች የክርስቶስን አቅርቦት ሁሉ በራሳቸው አይዙም። ዝምተኛ አማኞች የሚታየው መሪ የሚያስፈልገውን ስጦታ ይዘዋል።

ጳውሎስ ደካሞች የሚመስሉት ብልቶች አስፈላጊ እንደ ሆኑ ይናገራል (1ኛ ቆሮንቶስ 12:22)።

አደጋው ቡድኑ ሕሊናን የሚያፍንበት፣ ግለሰቡን የሚውጥ የቡድን አስተሳሰብ ነው። መጽሐፍ ቅዱሳዊ የአካል ሕይወት አባልነትንም ለክርስቶስ ያለ የግል ተጠያቂነትንም ይጠብቃል። እጅ የአካል ነው፤ ራሱ ግን ተቋማዊው ሥርዓት ሳይሆን ክርስቶስ ነው።

ተግባራዊው ጥያቄ ይህ ነው፦ አብረውኝ ያሉትን አማኞች በዋናነት የማያቸው እንደ ተጠቃሚዎች፣ እንደ ተፎካካሪዎች፣ እንደ ችግሮች ነው ወይስ እኔ የእነርሱ የሆንሁላቸው የክርስቶስ ብልቶች አድርጌ?

12. እያንዳንዱ አማኝ ካህንና አገልጋይ ነው

ኒ የማይተጣጠፍ በካህናትና በምእመናን መካከል ያለ ክፍፍልን ተቃውሟል። አዲስ ኪዳን መላዋን ቤተ ክርስቲያን ወደ ክህነት አገልግሎት እንደሚጠራ ያምን ነበር።

ጴጥሮስ እንዲህ ይጽፋል፦ «እናንተ ደግሞ እንደ ሕያዋን ድንጋዮች ሆናችሁ … ቅዱሳን ካህናት እንድትሆኑ መንፈሳዊ ቤት ለመሆን ተሠሩ» (1ኛ ጴጥሮስ 2:5)።

ይህ ማለት እያንዳንዱ ክርስቲያን አንድ ዓይነት ጥሪ አለው ወይም የሠለጠኑ መሪዎች አያስፈልጉም ማለት አይደለም። አዲስ ኪዳን ሽማግሌዎችን፣ አስተማሪዎችን፣ ወንጌላውያንንና ሌሎች ስጦታዎችን ያውቃል። ነገር ግን መሪዎች ቅዱሳንን ያስታጥቃሉ እንጂ አይተኳቸውም።

ኤፌሶን መሪዎች የተሰጡት «ቅዱሳን ለአገልግሎት ሥራ ፍጹማን ይሆኑ ዘንድ» እንደ ሆነ ይናገራል (ኤፌሶን 4:12)።

የኒ ጉባኤዎች ይህን ሁሉም በሚሳተፉባቸው ስብሰባዎች በግልጽ ለማሳየት ሞክረዋል። የተዋቀረ የአምልኮ ሥርዓት ያላቸው የዘመናችን አብያተ ክርስቲያናትም አባሎቻቸው ደቀ መዛሙርት እንዲያፈሩ፣ እንዲጸልዩ፣ ወንጌልን እንዲሰብኩ፣ በአግባቡ እንዲያስተምሩ፣ የሚሠቃዩትን እንዲንከባከቡ፣ እንዲሰጡ፣ አገልግሎቶችን እንዲመሩና ከመድረኩ ውጭ ስጦታዎቻቸውን እንዲጠቀሙ በማስታጠቅ መርሑን መልሰው ሊያገኙት ይችላሉ።

የበሰለች ቤተ ክርስቲያን እጅግ አስደናቂ ባለሙያዎች ያሏት አይደለችም። አካሉ የሚሠራባት ናት።

13. የአጥቢያ አብያተ ክርስቲያናት አንዱን አካል መግለጥ አለባቸው

የኒ በአንድ ከተማ አንዲት ቤተ ክርስቲያን የሚለው ጽኑ እምነት ከአዲስ ኪዳን «በቆሮንቶስ ያለች ቤተ ክርስቲያን»፣ «የተሰሎንቄ ሰዎች ቤተ ክርስቲያን» ከሚሉና ከመሰል አነጋገሮች የመነጨ ነው። የቤተ ክርስቲያን ማንነት ተግባራዊ መሠረት ቤተ እምነት ሳይሆን አጥቢያነት መሆን አለበት ብሎ ደመደመ።

ከአሳቡ በስተጀርባ ያለው መንፈሳዊ ግንዛቤ ብርቱ ነው፦ በአንድ ስፍራ ያለ እውነተኛ አማኝ ሁሉ፣ ሁሉም በአንድ ጣሪያ ሥር ቢሰበሰቡም ባይሰበሰቡም፣ የአንዱ አካል ነው።

«አንድ አካልና አንድ መንፈስ አለ» (ኤፌሶን 4:4)።

ተግባራዊው ሕግ ግን የበለጠ አከራካሪ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ በእያንዳንዱ ከተማ አንድ ዘመናዊ አስተዳደራዊ ጉባኤ ብቻ እንዲኖር በግልጽ አያዝዝም። ትላልቅ ከተሞች፣ የቤት ኅብረቶች መረቦች፣ የቋንቋ ማኅበረሰቦችና የተለያዩ የአገልግሎት ፍላጎቶች ንድፉን ያወሳስቡታል።

አንድ ኅብረት በአንድ ከተማ ውስጥ ብቸኛዋ «ቤተ ክርስቲያን» እኔ ነኝ ብሎ ሌሎችን ትክክለኛ አስተምህሮ ያላቸውን አማኞች ሕጋዊ ባልሆነ መሠረት ላይ እንደ ቆሙ አድርጎ ከቈጠረ፣ መርሑ ወደ ወገንተኝነት ሊለወጥ ይችላል።

ስለዚህ ከኒ የተገኘው እጅግ ጤናማ ውርስ የማይተጣጠፍ የከተማ አስተዳደራዊ ሥርዓት ሳይሆን፣ የቤተ ክርስቲያን መለያ ስም በክርስቶስ ካለ አባልነት በላይ አስፈላጊ እንዲሆን አለመፍቀድ ነው።

ክርስቲያኖች ጽኑ የቤተ እምነት እምነቶችን ይዘው እርስ በርሳቸው እንደ ወንድሞችና እህቶች ሊቀባበሉ ይችላሉን? ሊቀባበሉ ይገባቸዋል።

14. የቤተ ክርስቲያን ራስ ክርስቶስ ብቻ ነው

የኒ የቤተ ክርስቲያን ራእይ በመጨረሻ የተመሠረተው በክርስቶስ ራስነት ላይ ነው።

«እርሱም የአካሉ ማለት የቤተ ክርስቲያን ራስ ነው» (ቆላስይስ 1:18)።

የሰው መሪዎች ከክርስቶስ የተቀበሉት ኃላፊነት አላቸው እንጂ ፍጹም ባለቤትነት ፈጽሞ የላቸውም። ሽማግሌዎች የሚጠብቁት የግል መንጋቸውን ሳይሆን «የእግዚአብሔርን መንጋ» ነው (1ኛ ጴጥሮስ 5:2)።

ይህ ለክርስቲያናዊ ሥልጣን ክብርንም ወሰንንም ይሰጠዋል። መሪዎች ማስተማር፣ መገሠጽ፣ ማደራጀትና እውነተኛ ውሳኔዎችን መወሰን ይችላሉ። ነገር ግን ሕሊና የእነርሱ ንብረት እንደ ሆነ አድርገው ክርስቶስ የከለከለውን ሊጠይቁ ወይም ክርስቶስ የፈቀደውን ሊከለክሉ አይችሉም።

ቤተ ክርስቲያን መሪዎችን ማክበርንና ክርስቶስን በመሪዎች መተካትን ለይታ ማወቅ አለባት።

ኒ ራሱ በኋላ ላይ ለሥልጣን የሰጠው አጽንኦት ይህን መጠበቂያ በተለይ አስፈላጊ ያደርገዋል። በውክልና የተሰጠ ሥልጣንን የሚመለከት ትምህርት አስተማማኝ የሚሆነው ውክልናው ለወከለው ለእርሱ በግልጽ ተጠያቂ ሆኖ ሲቀጥል ብቻ ነው።

የኢየሱስ አርአያ አገልግሎት ነው፦ «የሰው ልጅም ሊያገለግልና ነፍሱን ለብዙዎች ቤዛ ሊሰጥ እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም» (ማርቆስ 10:45)።

ሥልጣን የመስቀልን መልክ መያዝ ባቆመ ጊዜ ሁሉ ከራሱ ርቋል።

15. መንፈሳዊ ሥልጣን ከእግዚአብሔር በታች ሆኖ መቀበል አለበት

ኒ ሕጋዊ በሆነ ሥልጣን ላይ የሚደረግ ዓመፅ በእግዚአብሔር ሥርዓት ላይ የሚደረግን ዓመፅ ሊገልጥ እንደሚችል አጥብቆ አስተምሯል። ሹመት ያላቸው ሰዎች ጉድለት በነበረባቸው ጊዜ እንኳ አገልጋዮች ሹመቱን ያከበሩባቸውን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ታሪኮች ጠቅሷል።

የዘመናችን ግለኝነት ይህ እርማት ያስፈልገዋል። ክርስቲያኖች በሁሉም ጉዳይ ራሳቸውን የሾሙ የመጨረሻ ባለሥልጣናት አይደሉም። ትምህርትን፣ ተግሣጽን፣ የቤተሰብ ኃላፊነቶችን፣ የመንግሥትን ሕግና የቤተ ክርስቲያንን አመራር ይቀበላሉ።

ዕብራውያን፦ «ለዋኖቻችሁ ታዘዙና ተገዙ … ስለ ነፍሳችሁ ይተጋሉ» ይላል (ዕብራውያን 13:17)።

ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱሳዊ መገዛት ወሰን አለው። ሐዋርያት ወንጌልን መመስከር የከለከሏቸውን ባለሥልጣናት አልታዘዙም፦ «ከሰው ይልቅ ለእግዚአብሔር ልንታዘዝ ይገባል» (የሐዋርያት ሥራ 5:29)።

ዳዊት ሳኦልን ለመግደል እምቢ አለ፤ ነገር ግን የሳኦል ጦር በሚደርስበት ስፍራ መቆየትንም እምቢ አለ። ጳውሎስ ለመንግሥት ተገዛ፤ ወደ ሮማውያን ሕግም ይግባኝ አለ። ጴጥሮስ ሽማግሌዎችን በመንጋው ላይ እንዳይሠለጥኑ አዘዛቸው።

ስለዚህ የኒ የሥልጣን ትምህርት በአራት መጠበቂያዎች መቀበል አለበት፦ መጽሐፍ ቅዱስ ከመሪ በላይ፣ ክርስቶስ ከተቋም በላይ፣ ለመሪዎች ተጠያቂነት፣ እንዲሁም ኃጢአት እንዲሠራ ከሚያዝዙ ትእዛዛት ሕሊናን መጠበቅ።

ሥልጣን የተሰጠ አደራ ነው እንጂ ንብረት አይደለም።

16. የሰው መንፈስ ከእግዚአብሔር ጋር የኅብረት ስፍራ ነው

የኒ የሦስትዮሽ ትምህርት የሰውን መንፈስ ወደ እግዚአብሔር የሚመለከተው የሰው ክፍል አድርጎ ለይቶታል። እንደ ሮሜ 8:16 ባሉ ጥቅሶች ድጋፍ አግኝቷል፦ «የእግዚአብሔር ልጆች መሆናችንን ያ መንፈስ ራሱ ከመንፈሳችን ጋር ይመሰክራል»።

ተግባራዊ ዓላማው ክርስቲያኖች ከእግዚአብሔር ጋር ያለ ኅብረት ከስሜት ይልቅ ጥልቅ፣ ከማመዛዘንም በላይ እንደ ሆነ ማስተማር ነበር። መንፈስ ቅዱስ በአማኙ ውስጥ ያድራል፤ ከእግዚአብሔርም ጋር እውነተኛ ኅብረት ያመጣል።

ይህ አጽንኦት ጸሎትን ሊያድስ ይችላል። ክርስትና ስለ ሩቅ አምላክ ትክክለኛ ነገሮችን ማሰብ ብቻ አይደለም፤ በመንፈስ የሚኖር ሕይወት ነው።

ሆኖም አንባቢዎች የሰውን መንፈስ፣ የሚሰጣቸው ውስጣዊ ስሜቶች ሁሉ በራሳቸው መለኮታዊ ወደ ሆኑበት ምሥጢራዊ የመቆጣጠሪያ ክፍል ከመለወጥ መጠንቀቅ አለባቸው። መጽሐፍ ቅዱስ አማኞች ሁሉን እንዲፈትኑ ይጠራቸዋል።

መንፈስ ቅዱስ በውስጣዊ ስሜቶች ብቻ ሳይሆን በመጽሐፍ ቅዱስ፣ በታደሰ አስተሳሰብ፣ በጥበብ፣ በማኅበረሰብ፣ በሕሊናና በመለኮታዊ መግቦትም ይሠራል።

ግቡ መንፈስ የት እንዳለ በመለየት ረገድ ባለሙያ መሆን አይደለም። ግቡ ከእግዚአብሔር ጋር ያለ ኅብረት ነው።

17. ነፍስና መንፈስ ሊለዩ ይገባቸዋል፤ ነገር ግን ከልክ በላይ በሥርዓት መደራጀት የለባቸውም

ዕብራውያን ቃሉ «ነፍስንና መንፈስንም … እስኪለይ ድረስ» እንደሚወጋ ይናገራል (ዕብራውያን 4:12)። ኒ ይህን በሥነ ልቡናዊ ሕይወትና በመንፈሳዊ ሕይወት መካከል ወዳለ ዝርዝር ልዩነት አሳደገው።

የእረኝነት ግንዛቤው ዋጋ ያለው ነው፦ አንድ አሳብ ከእግዚአብሔር ሳይሆን ብልህ ሊሆን ይችላል፤ አንድ ስሜት ቅዱስ ሳይሆን ብርቱ ሊሆን ይችላል፤ ቈራጥነትም እምነት ሳይሆን ጠንካራ ሊሆን ይችላል።

ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ «ነፍስ»፣ «መንፈስ»፣ «ልብ» እና «አእምሮ» የሚሉትን ቃላት እርስ በርሳቸው በብዙ እየተደራረቡ ይጠቀምባቸዋል። ክርስቲያኖች በታሪክ ውስጥ ስለ ሰው አፈጣጠር የሁለትዮሽንም የሦስትዮሽንም አመለካከቶች ይዘዋል።

ስለዚህ የኒ ሥርዓት በእያንዳንዱ ቁጥር የሚጠየቅ የመጨረሻ የሰው ተፈጥሮ ካርታ ሳይሆን፣ እንደ ጠቃሚ ንድፈ ሐሳብ ሊታይ ይገባዋል።

እጅግ አስተማማኙ መፈተኛ ሥነ ምግባራዊና ክርስቶስን ማእከል ያደረገ ነው፦ ይህ ግፊት ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር ይስማማልን? ክርስቶስን ከፍ ያደርጋልን? የመንፈስን ፍሬ ያፈራልን? በጥበበኛ ምክር ሲፈተሽ ይጸናልን?

ቃሉ ከራስ ውስጥ ምርመራ ይልቅ በተሻለ ሁኔታ ይለያል።

18. ንጹሕ ሕሊና አስፈላጊ ነው

ኒ በእግዚአብሔርና በሰዎች ፊት ነውር የሌለበት ሕሊና ጠብቆ ለመኖር ትልቅ አጽንኦት ሰጥቷል።

ጳውሎስ፦ «ስለዚህ እኔ ደግሞ በእግዚአብሔርና በሰው ፊት ሁልጊዜ ነውር የሌለባት ሕሊና ትኖረኝ ዘንድ እተጋለሁ» ይላል (የሐዋርያት ሥራ 24:16)።

ይህ ማለት ኃጢአት ሲገለጥ ፈጥኖ ምላሽ መስጠት ማለት ነው። ተናዘዝ። በተቻለ መጠን ካሣ መልስ። በስውር ከኃጢአት ጋር መደራደርን እምቢ በል።

ንጹሕ ሕሊና በጸሎትና በአገልግሎት ነጻነትን ይሰጣል፤ ምክንያቱም አማኙ የተሰወረ ድርብ ሕይወትን እየጠበቀ አይደለም።

ነገር ግን ሕሊና በወንጌል መመራት አለበት። ልበ ስሱ ክርስቲያኖች እግዚአብሔር ባልከለከላቸው ነገሮች ኵነኔ እየተሰማቸው ከልክ ያለፈ የሕሊና ጥንቃቄ ውስጥ ሊወድቁ ይችላሉ። ሌሎች ደግሞ በተደጋጋሚ አለመታዘዝ ሕሊናቸውን ሊያደነዝዙ ይችላሉ።

ዕብራውያን መንጻትን ከአገልግሎት ጋር ያያይዛል፦ የክርስቶስ ደም «ሕያውን እግዚአብሔርን ልታመልኩ ከሞተ ሥራ ሕሊናችሁን» ያነጻል (ዕብራውያን 9:14)።

ግቡ ማለቂያ የሌለው ራስን መመርመር አይደለም። በእግዚአብሔር ፊት ነጻ ሆኖ ማገልገል ነው።

19. እምነት የሚያርፈው በእምነት ራሱ ላይ ሳይሆን በእግዚአብሔር ባሕርይ ላይ ነው

የኒ «የእምነት መርሕ» ለአቅርቦትና ለምሪት በእግዚአብሔር ላይ እንዲደገፍ አሠለጠነው። እምነት ውጤቶችን ማግኛ ዘዴ ሲሆን የትምህርቱ ልብ ብዙ ጊዜ ይዘነጋል።

መጽሐፍ ቅዱሳዊ እምነት ከራሱ ዞር ብሎ ይመለከታል።

ጳውሎስ ስለ አብርሃም፦ «ለእግዚአብሔር ክብርን እየሰጠ በእምነት በረታ እንጂ፤ የሰጠውንም ተስፋ ደግሞ ሊፈጽም እንዲችል አጥብቆ ተረዳ» ይላል (ሮሜ 4:20-21)።

የእምነት ብርታት የሚመጣው ከተስፋ ሰጪው ታማኝነት ነው።

ዘወትር «በበቂ ሁኔታ አምናለሁን?» ብሎ የሚጠይቅ አማኝ እምነትን አዲስ ሥራ አድርጎታል። የተሻለው ጥያቄ «እግዚአብሔር ማን ነው? በእርግጥስ ምን ተስፋ ሰጥቷል?» የሚለው ነው።

እምነት ወደ ተአምራዊ አቅርቦት ሊመራ ይችላል፤ በእጦት ውስጥ ወደ መርካትም ሊመራ ይችላል። ጳውሎስ መብዛትንም መቸገርንም ተምሯል።

ወሳኙ የእምነቱ ስሜታዊ ጥንካሬ ሳይሆን እምነቱ የሚያርፍበት አካል ነው።

20. ጸሎት ከእግዚአብሔር ዓላማ ጋር መተባበር ነው

ኒ ጸሎትን እግዚአብሔር በምድር ላይ ሊያደርገው ባሰበው ነገር መሳተፍ አድርጎ ይመለከተው ነበር።

«መንግሥትህ ትምጣ፤ ፈቃድህ በሰማይ እንደ ሆነች እንዲሁ በምድር ትሁን» (ማቴዎስ 6:10)።

ጸሎት እግዚአብሔርን ማሳወቅ ወይም በብልጠት መጠቀም አይደለም። የሰውን ምኞት ከመለኮታዊ ዓላማ ጋር ወደ ኅብረት ማምጣትና የእግዚአብሔር አገዛዝ እንዲገለጥ መለመን ነው።

ይህ ለምልጃ ክብደት ይሰጠዋል። ጳውሎስ ለቃሉ በሮች እንዲከፈቱና በድፍረት እንዲናገር አብያተ ክርስቲያናት እንዲጸልዩለት ጠየቀ። እግዚአብሔር ጸሎትን እንደ መንገድ እየሾመ በሉዓላዊነቱ የሚስዮንን ሥራ ይገዛል።

የኒ ጠንካራ አገላለጾች አንዳንድ ጊዜ ሰዎች ፈቃድ ካልሰጡት በቀር እግዚአብሔር ሊሠራ እንደማይችል የሚያስመስሉ ናቸው። መጽሐፍ ቅዱስ መለኮታዊ ሉዓላዊነትን በእኛ ላይ ጥገኛ አያደርገውም። ሆኖም መጽሐፍ ቅዱስ ጸሎትን ውጤት እንዳለው ነገር በማያሻማ ሁኔታ ይመለከተዋል።

«አትለምኑምና ለእናንተ አይሆንም» (ያዕቆብ 4:2)።

ምሥጢሩ ክርስቲያኖችን እያንዳንዱን ፍልስፍናዊ ጥያቄ አስቀድመው እንዲፈቱ ሳይሆን እንዲጸልዩ ሊያነሣሣቸው ይገባል።

21. መንፈሳዊ ውጊያ በክርስቶስ ድል ውስጥ መቆም ነው

ኒ ተቀመጥ፣ ተመላለስ፣ ቁም በተባለው መጽሐፉ የተናገረው የመጨረሻ ቃል ድል ማድረግ ሳይሆን መቆም ነው። ልዩነቱ አማኙን ከፍርሃትም ከትዕቢትም ይጠብቀዋል።

«እንግዲህ … ቁሙ» (ኤፌሶን 6:14)።

ክርስቶስ አስቀድሞ ከአለቅነትና ከሥልጣናት በላይ ከፍ ብሏል። አማኙ ድልን በመንፈሳዊ ኃይል ለመፍጠር ከመሞከር ይልቅ ከክርስቶስ ድል ውስጥ ሆኖ ይቃወማል።

ይህ መንፈሳዊ ውጊያን እጅግ የተለመደ የዕለት ተዕለት ነገር ያደርገዋል። የጦር ዕቃው እውነት፣ ጽድቅ፣ ሰላም፣ እምነት፣ መዳን፣ የእግዚአብሔር ቃልና ጸሎት ነው። እውነትን የሚናገር ክርስቲያን የጦር ዕቃ ለብሷል። ይቅር የምትል ቤተ ክርስቲያን ሰይጣንን ትቃወማለች። በክርስቶስ ደም አርፎ ክስን እምቢ የሚል አማኝ ይቆማል።

የኒ ትምህርት እጅግ መጽሐፍ ቅዱሳዊ የሚሆነው በአጋንንት ከመማረክ ይልቅ ትኩረትን በክርስቶስ ላይ ሲያቆይ ነው። ርኩሳን መናፍስት በአዲስ ኪዳን ውስጥ እውን ናቸው፤ ነገር ግን ሐዋርያት የአጋንንትን ዓለም በመዘርዘር ከሚያሳልፉት ጊዜ እጅግ የበለጠውን ክርስቶስን በመስበክና ቅዱሳት አብያተ ክርስቲያናትን በመቅረጽ ያሳልፋሉ።

ክርስቲያን ጨለማን መፍራት አያስፈልገውም። በእርሱም መጠመድ የለበትም።

22. መከራ የትንሣኤ ትምህርት ቤት ሊሆን ይችላል

የኒ ሕይወት ስለ ትንሣኤ ላስተማረው ትምህርት ያልተለመደ ክብደት ሰጥቶታል። ከባድ ሕመም፣ ከአገልግሎት መገለል፣ የፖለቲካ ቀውስ፣ እስር ቤትና የሐዘን ጽዋ በተሰጥኦው ሊያልፋቸው ወደማይችል ወሰኖች ደጋግመው አደረሱት።

ጳውሎስ «ሙታንን በሚያነሣ በእግዚአብሔር እንጂ በራሳችን እንዳንታመን፥ እኛ ራሳችን የሞትን ፍርድ በውስጣችን ሰምተን ነበር» ይላል (2ኛ ቆሮንቶስ 1:9)።

ዓላማው መታመንን ከአንዱ ወደ ሌላው ማሸጋገር ነው።

ይህ ትምህርት መከራን ማሞካሸት የለበትም። ክርስቲያኖች ከአደጋ ሊሸሹ፣ ፈውስን ሊሹ፣ ግፍን ሊቃወሙና ጐጂ ሁኔታዎችን ሊለውጡ ይችላሉ። እግዚአብሔር ክፉውን ሊቤዠው ስለሚችል ክፉው መልካም አይሆንም።

ነገር ግን መከራ የሐሰት የሕይወት ምንጮችን ሊያጋልጥ ይችላል። መልካም ስም ሲጠፋ ክርስቶስ ይበቃልን? ጤና ሲጓደል ክርስቶስ ይበቃልን? አገልግሎት ሲወሰድ ክርስቶስ ይበቃልን?

የትንሣኤ እምነት የእግዚአብሔር ኃይል የተፈጥሮ አቅም በሚያበቃበት ነጥብ እንደማይወሰን ይናገራል።

የኒ የሃያ ዓመታት እስር ይህን ከኮንፈረንስ ርዕስ በላይ ያደርገዋል።

23. ክርስቶስ እንዲገለጥ ውጫዊው ሰው መሰበር አለበት

የኒ የ«ውጫዊው ሰው» ቋንቋ የክርስቶስን ሕይወት ሊያግድ የሚችለውን ራሱን የሚከላከልና በራሱ የሚመራ ተፈጥሮአዊ ሰው ይገልጻል። የዚያ ውጫዊ ቅርፊት «መሰበር» በግትርነት በራስ ፈቃድ የመግዛት ፍጻሜ ማለት ነው።

ምስሉ በፍሬው ሊመዘን ይገባዋል። እውነተኛ መሰበር ሰውን ይበልጥ ለትምህርት ክፍት፣ እውነተኛ፣ ርኅሩኅና መውደድ የሚችል ያደርገዋል። በሥነ ልቡና የወደመ ወይም ለበደል የሚገዛ አያደርገውም።

ያዕቆብ ላይኛይቱ ጥበብ «ገር፥ እሺ ባይ ምሕረትና በጎ ፍሬ የሞላባት» እንደ ሆነች ይናገራል (ያዕቆብ 3:17)።

ሊታረም የማይችል ሰው ተሰጥኦ ያለው ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ልቡ ደንዳና ሆኖ ይቀራል። ይቅርታ መጠየቅ የማይችል መሪ መስቀሉ ወደ መልካም ስሙ እንዲቀርብ ሳይፈቅድ ስለ መስቀል ሊናገር ይችላል።

የኒ አሳብ በተለይ ለክርስቲያናዊ አመራር ዋጋ ያለው ነው። ተፈጥሮአዊ ማራኪነት ባሕርይ ከሚቀረጽበት ፍጥነት ይልቅ በፈጠነ ሁኔታ ተከታዮችን ሊሰበስብ ይችላል። እግዚአብሔር የሚያስበው አንድ አገልጋይ ምን ያህል ሊፈጽም እንደሚችል ብቻ አይደለም። ሥራው በእርሱ በኩል የሚፈጸምበትን አገልጋይ ራሱን ይቀርጻል።

ይሁን እንጂ ግቡ ፈጽሞ ለራሱ ሲባል መሰበር አይደለም። ቅንጣቱ የሚሞተው ፍሬ ለማፍራት ነው።

24. ቤተ ክርስቲያን አገር በቀልም ዓለም አቀፋዊም መሆን አለባት

ኒ የቻይና አብያተ ክርስቲያናት ከቋሚ የውጭ የገንዘብና የድርጅት ቁጥጥር ነጻ እንዲሆኑ ፈልጓል። ይህም በሰፊው የአገር በቀል ቤተ ክርስቲያን እንቅስቃሴ ውስጥ አስቀመጠው፤ ለመርሑ ግን ልዩ የቤተ ክርስቲያን አስተምህሮ መሠረት ሰጠው።

ጳውሎስ አብያተ ክርስቲያናትን ተከለ፤ የአጥቢያ ሽማግሌዎችንም ሾመ። የሚስዮን ሥራ ወደ አጥቢያ ኃላፊነት እንዲበስል ታስቦ ነበር።

በዚያው ጊዜ የክርስቶስ አካል ዓለም አቀፋዊ ነው። ከውጭ ቁጥጥር ነጻ መሆን ከውጭ አገር አማኞች ወደ መገለል መለወጥ የለበትም።

አዲስ ኪዳን አብያተ ክርስቲያናት ከክልል ወደ ክልል ሲሰጡ፣ ተጓዥ ሠራተኞችን ሲቀበሉ፣ መልእክቶችን ሲካፈሉና በጋራ ተልእኮ ሲሳተፉ ያሳያል።

የበሰለው መርሕ ጥገኝነት የሌለበት እርስ በርስ መደጋገፍ ነው።

ይህ ዛሬም ትልቅ የሚስዮን ትምህርት ነው። ከውጭ የሚመጣ ገንዘብ አገልግሎትን ሊያፋጥን፣ በዝምታም የአጥቢያን ቅድሚያዎች ሊያዛባ ይችላል። ከውጭ የሚመጣ ሙያ መሪዎችን ሊያበረታ፣ ሳይታሰብም ውሳኔዎችን የራሳቸው እንዳያደርጉ ሊከለክላቸው ይችላል።

ጤናማ ሚስዮን «ምን መስጠት እንችላለን?» ብቻ ሳይሆን «የትኛውን የአጥቢያ አቅም እንዲያድግ እየረዳን ነው?» ብሎ ይጠይቃል።

25. የመጨረሻው መፈተኛ ዋችማን ኒ ሳይሆን ክርስቶስ ነው

ስለ ዋችማን ኒ በተጻፈ መጽሐፍ ውስጥ እጅግ አስፈላጊው ትምህርት ዋችማን ኒ መለኪያው አለመሆኑ ነው።

ጳውሎስ አማኞችን፦ «እኔ ክርስቶስን እንደምመስል እኔን ምሰሉ» አላቸው (1ኛ ቆሮንቶስ 11:1)። ገደቡ ወሳኝ ነው። የክርስቲያን መሪዎች የሚከተሉት ወደ ክርስቶስ እስካመለከቱ ድረስ ብቻ ነው።

የኒ ግንዛቤዎች በምስጋና ሊቀበሉ ይገባቸዋል። አከራካሪ ትምህርቶቹ ሊፈተኑ ይገባቸዋል። ውድቀቶቹ፣ ከተረጋገጡ፣ በግልጽ ሊታመኑ ይገባቸዋል። መከራው ሊከበር ይገባዋል። ከእነዚህ ድርጊቶች አንዳቸውም የክርስትናን እምነት አያሰጉም፤ ምክንያቱም የክርስትና እምነት በእርሱ ላይ እንዲያርፍ ፈጽሞ የታሰበ አልነበረም።

«ከተመሠረተው በቀር ማንም ሌላ መሠረት ሊመሠርት አይችልምና፥ እርሱም ኢየሱስ ክርስቶስ ነው» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:11)።

ይህ አድናቂውንም ተቺውንም ይጠብቃል። አድናቂው እያንዳንዱን ድርጊት መከላከል አያስፈልገውም። ተቺው ደግሞ አስተማሪው ፍጹም ስላልነበረ እያንዳንዱን ግንዛቤ መጣል አያስፈልገውም።

የሸክላው ዕቃ ሊሰነጠቅ ይችላል፤ መዝገቡ ግን ክርስቶስ ሆኖ ይኖራል።

የኒን ሕይወት በሙሉ ለማንበብ ምናልባት እጅግ የሚስማማው መንገድ ይህ ነው።